Tibetan
མོད་འཁྲུལ་ངོར་སྣང༌། །ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ལ་ལྟོས་པའི་དབུ་མའོ། །ཕྱི་རོལ་དོན་སྤང་སེམས་ནི་སྣ་ཚོགས་སྣང༌། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་ཀུན་རྫོབ་དབུ་མ་ཡིན། །སེམས་དེ་གསལ་བར་འཆར་ཡང་རང་བཞིན་མེད། །རྣམ་གྲངས་ཙམ་གྱི་དོན་དམ་དབུ་མར་འདོད། །ཡོངས་གྲུབ་ཁོ་ན་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་བྲལ་བ། །དོན་དམ་དབུ་མ་ཞེས་བྱར་རྒྱལ་རྣམས་བཞེད། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཉིད་ཀྱང་མི་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་དབུ་མའི་མཚན་ཉིད་མཐར་ཐུག་ཡིན། །མཁས་དང་གྲུབ་པར་རློམ་ཞིང་ཁས་ལེན་པ། །ཕལ་ཆེར་ཟབ་དོན་འདི་ལ་རབ་ཏུ་འཁྲུལ། །ཀུན་རྫོབ་སྣང་བ་རྟེན་འབྲེལ་མི་འགལ་ཡང༌། །ངེས་པའི་དོན་དུ་འདི་དག་གང་ཡང་མེད། །དེ་ལྟར་སྟོན་པའང་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ལ། །བརྟེན་པའི་དབུ་མ་ཡིན་ཏེ་ཐུན་མོང་ལགས། །འབྲས་བུ་དོན་དང་སྐུ་གཉིས་ཡོན་ཏན་ལས། ཁྱབ་དང་རྟག་པའི་དོན་གྱི་དབུ་མའོ། །མེད་པར་སྨྲ་བ་ཆད་ལྟར་འགྱུར་བ་སྟེ། །གཉིས་མིན་སྨྲ་བ་དེ་དག་ལྟ་ཅི་སྨོས། ། ཞེས་པ་དབུ་མའི་རང་བཞིན་ངོས་བཟུང་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ་དང་པོའོ།། །།རྒྱལ་བས་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་མཐའ་ཡས་གསུངས། །དེ་འདིར་སྣང་གྲགས་ཆོས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ནི། །རྫས་ཀྱི་དངོས་དང་བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་དང༌། །དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་གསུམ་དུ་འགྱུར། །ཡང་ན་གཟུགས་ཕུང་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དང༌། །ཆོས་ཁམས་ཞེས་བྱ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པ་སྟེ། །འབྱུང་བའི་ཁམས་དང་སྣོད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་དང༌། །བཅུད་ཀྱིས་བསྡུས་པས་གཟུགས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསྡུས། །འབྱུང་བ་རྒྱུ་དང་ཡུལ་དབང་ལ་སོགས་འབྲས། །མཐོ་དམན་ལ་སོགས་བཀོད་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད། །བསྟན་ཡོད་ཐོགས་བཅས་ཐོགས་པ་མེད་པ་སྟེ། །དངོས་བརྟགས་མ་ཕྱེ་དེ་གསུམ་དབྱེ་བར་འགྱུར། །ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཕྱོགས་མཐུན་བཅས་པ་ནི། །སེམས་ཡིད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསུམ་དུ་འདུས། །ཆོས་ཁམས་དེ་ལའང་མཚན་གཞིའྀ་ཆོས་རྣམས་དང༌། །མཚན་ཉིད་ཆོས་དང་དངོས་མེད་དབྱེ་བས་གསུམ། །དེ་ཡི་དང་པོ་ལ་ཡང་ཕུང་པོ་གསུམ། །ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་གསུམ་དུ་འདུས། །འདུ་ཤེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་དག་པ་བ། །ཡང་དག་པ་ཡི་འདུ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། །བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་གཤེར་བ་ཆུར་འདུ་ཤེས། །མི་རྟག་པ་རུ་འདུ་ཤེས་བྱེད་སོགས་ཡིན། །མི་སྡུག་ལ་སོགས་ལོག་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱང༌། །དགོས་པའི་དབང་གིས་ཡང་དག་ཡིན་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་དེ་འདྲའི་དབྱེ་བ་རྟོགས་པར་བླ། །གཡེང་ལྡན་མཉམ་གཞག་ཕྲ་བར་དབྱེ་བའང་ཡིན། །ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱིས་དབྱེ་བས་འདུ་བྱེད་དེ། །རེ་རེའང་དགེ་དང་མི་ད
Chinese
然于错觉前显现，仅依世俗之中的中观。舍弃外境之心，乃显现种种，是瑜伽士的世俗中观。心虽显现清晰，然无自性，被认为是仅是名相上的胜义中观。唯有圆成实，远离二者之法，诸佛认为那是胜义中观。一切形相亦不改变，那是中观的究竟特征。自诩为智者和成就者并加以肯定者，大多对此甚深之义极为迷惑。世俗显现与缘起虽不相违，然就究竟意义而言，这些什么也没有。如是宣说，亦依于二谛，是依凭的共同中观。从果位意义和二身功德中，是周遍和常恒意义上的中观。说无有者，将变成断见，更何况说非二者呢。 如是，这是对中观自性进行认定的论述，是第一部分。诸佛宣说了无边无际的蕴、界、处。在此，显现、声响、法的分类是：物质的实物和假立的事物，以及非事物，分为三种。或者，可以归纳为色蕴、意处和法界三种。通过包含元素界和器界，以及包含精华，涵盖了一切有形之物。元素是因，境和根等是果。有高低等排列的差别。有可见的、有障碍的、无障碍的，不区分实物和假立，这三者可以区分。意处包含同类，归纳为心、意、识三种。法界也分为所诠之法、能诠之法和非事物三种。其中的第一种又分为三个蕴。感受归纳为乐、苦、舍三种。想有颠倒和清净之分，也有正确的想。有认为自我的想，认为湿润是水的想，认为无常的想等等。不净等颠倒之想，因需要的原因，也会变成正确的。因此，需要理解这样的区分。也有散乱、专注和微细的区分。以身语意区分，就是行。每一个也分为善和不
English
However, it appears as illusion. It is Madhyamaka that relies solely on the conventional. The mind that abandons external objects appears in various ways. It is the conventional Madhyamaka of yogis. Although the mind appears clearly, it has no self-nature. It is considered the ultimate Madhyamaka of mere designation. Only the perfectly established, free from the two dharmas, is considered the ultimate Madhyamaka by the Buddhas. That which does not change in any way is the ultimate characteristic of Madhyamaka. Those who boast and affirm themselves as wise and accomplished are mostly confused about this profound meaning. Although conventional appearances and dependent origination are not contradictory, in the ultimate sense, there is nothing of these. Thus, teaching also relies on the two truths, which is the common Madhyamaka of reliance. From the qualities of the fruit meaning and the two bodies, it is the Madhyamaka of pervasive and constant meaning. Saying there is nothing will become nihilistic, let alone saying it is not two. Thus, this is the first part, which is a discussion of identifying the nature of Madhyamaka. The Buddhas taught the infinite aggregates, realms, and sources. Here, the classification of appearances, sounds, and dharmas is: material objects and imputed things, and non-things, divided into three. Alternatively, it can be summarized into the three: the form aggregate, the mind source, and the dharma realm. By including the element realm and the container realm, and by including the essence, all form is encompassed. Elements are the cause, and objects and faculties are the result. There are differences in arrangement such as high and low. There are visible, obstructive, and non-obstructive. Without distinguishing between material objects and imputed, these three can be distinguished. The mind source includes similar things and is summarized into the three: mind, intellect, and consciousness. The dharma realm is also divided into three: the objects of designation, the designating dharmas, and non-things. The first of these is further divided into three aggregates. Feeling is summarized into the three: pleasure, pain, and equanimity. Perception is divided into inverted and pure, and there is also correct perception. There is the perception of self, the perception of moisture as water, the perception of impermanence, and so on. Inverted perceptions such as ugliness, due to necessary reasons, can also become correct. Therefore, it is necessary to understand such distinctions. There are also distinctions of distraction, concentration, and subtlety. Differentiated by body, speech, and mind, it is action. Each one is also divided into virtuous and non-
Tibetan
གེ་ལུང་མ་བསྟན། །ཉོན་མོངས་ལུང་མ་བསྟན་པར་བཤད་རྣམས་ཀྱང༌། །བསྒྲིབས་སུབསྟན་པས་མི་དགེའི་ཕྱོགས་སུ་བསྡུ། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་དུག་གསུམ་དུ། །ཉོན་མོངས་རིགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་འདུས་པར་འགྱུར། །ངེས་འབྱུང་སྙིང་རྗེ་ཚུལ་བཞིན་ཤེས་པ་དང༌། །དད་དང་བརྩོན་ འགྲུས་མཉམ་པར་འཇོག་པ་དགེ །འདུ་ཤེས་ཡང་དག་ལས་ནི་དགེ་བ་སྟེ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་མི་དགེའི་འདུ་བྱེད་སྐྱེ། །དག་པ་བ་ལས་ལུང་བསྟན་མིན་འདུ་བྱེད། །འོན་ཀྱང་འདི་ནི་ཕལ་ཆེར་གྲོགས་ཀྱིས་བསྒྱུར། །ཡུལ་དང་དུས་དང་དངོས་ལ་བརྟགས་པ་ཡི། །མཚན་ཉིད་ཀུན་བརྟགས་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར། །མཚན་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་འགག་གནས་དང་རྒས། །ནད་དང་འགྱུར་དང་ཆེ་ཆུང་མཐའ་དབུས་དང༌། །མཐོ་དམན་རྒྱུ་འབྲས་དུས་གསུམ་དབྱེ་བ་དང༌། །འགྲོ་འོང་ཤོར་ཐོབ་མཚན་ཉིད་མཚོན་བྱ་དང༌། །མཚན་གཞི་མིང་ཚིག་ཡི་གེ་ལ་སོགས་དང༌། །རགས་དང་དུས་ཀྱི་བཀོད་པའི་ཁྱད་པར་དང༌། །རྟེན་དང་བརྟེན་པ་རྩ་བ་ཡན་ལག་དང༌། ཡན་ལག་ཡན་ལག་ཅན་དང་ཚིག་དོན་དང༌། །འབྲེལ་བའི་ཁྱད་པར་དུ་མ་འདོད་རྣམས་ཏེ། །བདག་གཅིག་པ་དང་དེ་ལས་བྱུང་བའམ། །ནོར་དང་བདག་པོའམ་རང་བཞིན་འགྱུར་བ་དང༌། །རྒྱུ་དང་རྒྱུ་ཅན་ལྷན་ཅིག་འགྲོགས་པ་དང༌། །གཙོ་འཁོར་དམན་དང་ཁྱད་འཕགས་གསལ་མི་གསལ། །ཕན་བྱ་ཕན་བྱེད་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་དང༌། །མཚོན་བྱ་མཚན་ཉིད་མཚན་གཞིའི་འབྲེལ་བ་དང༌། །བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དང༌། །དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་ཆོས་དོན་འབྲེལ་བ་དང༌། །བྱེད་པོ་ལས་དང་བྱེད་པའི་འབྲེལ་བ་སོགས། །མཛེས་དང་མི་མཛེས་བར་མ་ལ་སོགས་དང༌། །མཐོ་དམན་བར་མ་ལ་སོགས་རྣམ་གྲངས་དང༌། །མྱོང་བ་པོ་དང་ཤེས་པོ་མཐོང་པོ་དང༌། །བྱེད་པོ་སེམས་ཅན་གང་ཟག་སྐྱེས་བུ་དང༌། །ལྷ་དང་དམྱལ་བ་འགྲོ་བའི་བཀོད་པ་དང༌། །སྐང་ལག་མིག་སོགས་ལུས་ཀྱི་བཀོད་པ་དང༌། །རི་དང་ནགས་ཚལ་ཁང་ཁྱིམ་སྣོད་ཀྱི་བཀོད། །སྣང་མུན་ལ་སོགས་ཉེར་སྤྱོད་བཀོད་པསྟེ། །འདི་དག་རགས་པ་དཔྱད་པས་དཔྱད་འགྱུར་མོད། །ལྡོག་ཆ་ཐ་དད་པས་ན་སོ་སོར་བཞག །དེ་བཞིན་ལོ་ཟླ་ཞག་དང་བསྐལ་པ་སོགས། ། སྔ་ཕྱིའི་མཚམས་སྦྱོར་གཟུགས་ཀྱི་མཚམས་སྦྱོར་དང༌། །གཟུགས་ཀྱི་ནམ་མཁའ་ཡིད་ངོའི་གཟུགས་སྒྲ་སོགས། །བཀྲེས་སྐོམ་བཟའ་དང་ལོངས་སྤྱོད་གཡོ་བ་ཡང༌། །གནས་སྐབས་ཁྱད་པར་སྣ་ཚོགས་མང་པོ་དང༌། །གྲངས་དང་ཕྱོགས་དུས་འགལ་དང་དགག་དང་སྒྲུབ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་རང་རང་ལྡོག་སྟེང་ནས། །དངོས་པོར་ཡོད་མིན་བློས་བརྟགས
Chinese
未记别。所说烦恼未记别，以隐蔽显示故，归于不善之方。贪嗔痴三毒中，一切烦恼之种类皆包含于其中。出离心、慈悲心、如理作意，以及信和精进平等安住是善。从正确的认识产生善，从颠倒产生不善的造作。清净者产生非记别之造作。然而，这大多被朋友所改变。对境、时、事物进行观察的，自性遍计分为三种。自性法的生灭住和老，病和变，大小边中，高低因果三时差别，去来得失自性所表，基、名、词、字等，粗细和时间的安排差别，所依和能依，根本支分，支分和有支，词和义，关联的诸多差别，认为是自一或从彼生，或财物和主人，或自性变化，因和有因，一同伴随，主从、劣和超胜、明和不明，利益者和利益对象，损害者和损害对象，所表、自性、基的关系，所说、能说、境和有境，比喻和理由，法义关联，作者、业和作的关系等，美和不美、中间等，高低中间等之类别，体验者和知者、见者，作者、有情、补特伽罗、士夫，天和地狱、趣之安排，颈手眼等身体的安排，山和森林、房屋容器的安排，明暗等受用安排，这些粗略的以分析来分析转变，以反体各异故，而各自安立。同样年、月、日和劫等，前后之连接，色的连接，色之虚空，意前的色声等，饥渴饮食和受用动摇等，暂时的各种差别众多，数和方时，相违和遮破和成立。彼等一切在各自反体上，事物存在与否以心衡量。
English
Unspecified. Those said to be afflictions that are unspecified are included in the category of non-virtue because they are shown in a concealed manner. All types of afflictions are included in the three poisons of attachment, hatred, and delusion. Renunciation, compassion, and proper attention, as well as faith and diligence, are good when equally maintained. Good arises from correct perception, while non-virtuous actions arise from perversion. Pure beings produce non-specified actions. However, this is mostly altered by friends. The characteristics that are thoroughly investigated, based on objects, times, and things, become threefold. The characteristics of phenomena are birth, cessation, abiding, and aging; sickness and change; large and small, extremes and middle; high and low, cause and effect, distinctions of the three times; going and coming, loss and gain, characteristics and what is signified; basis, name, word, letter, and so on; differences in coarseness and temporal arrangements; support and what is supported, root and branch; branch and what has branches, word and meaning; various differences in relationships are considered to be either one self or arising from it, or possessions and owner, or natural change, cause and what has a cause, accompanying together, principal and subordinate, inferior and superior, clear and unclear, benefactor and beneficiary, harmer and harmed, the relationship of signifier, characteristic, and basis, what is expressed and the expression, object and what possesses the object, example and reason, the connection of dharma and meaning, the relationship of agent, action, and act, and so on. Beautiful and not beautiful, intermediate, and so on; high and low, intermediate, and so on, are categories; experiencer, knower, seer, agent, sentient being, person, individual, god and hell, the arrangement of realms, the arrangement of the body such as neck, hand, eye, and so on, the arrangement of mountains and forests, houses, and containers, the arrangement of light and darkness, and so on, are arrangements of use. These coarse ones can be transformed by analysis through investigation, but because of different aspects, they are placed separately. Similarly, year, month, day, and kalpa, and so on. The connection of before and after, the connection of form, the space of form, the form and sound in the mind, and so on. Hunger, thirst, food, enjoyment, and movement, and so on. Many temporary various differences, number and direction, time, contradiction, negation, and affirmation. All of these, based on their respective opposites, are measured by the mind as to whether things exist or not.