Tibetan
ན་ལ། དེ་ཡང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པའོ། །དེ་ལ་མཉམ་པ་ཉིད་དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཏེ། བདག་གི་སྡུག་བསྔལ་ནི་སེམས་ཅན་གཅིག་གི་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་ཡིན་ཞིང༌། གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ནི་རང་དང་འདྲ་བའི་སེམས་ཅན་མཐའ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་པ་དང༌། སེམས་ཅན་རེ་རེ་ནས་ཀྱང་རང་རང་ལ་ལྟོས་ན་གལ་ཆེ་ཆུང་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པས། གཞན་གཅིག་པུ་ཞིག་དང་བདག་གཉིས་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་དགོས་ལ་འདྲ་བར་མཐོང་ཞིང༌། སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པར་མཚུངས་ཤིང་མཉམ་པས། རྐང་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ལག་པས་སེལ་དགོས་པ་བཞིན་དུ། དེའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་བདག་གིས་སེལ་བར་བྱེད་དགོས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་དང་སེམས་ཅན་རེ་རེ་ནས་གལ་ཆེ་ཆུང་མཉམ་ཞིང་འདྲ་བ་ལ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ནོ། །བདག་དང་འདྲ་བའི་ སེམས་ཅན་དེ་འདྲ་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར། སྤྱི་ལྡོག་ནས་སེམས་ཅན་ཁོ་ན་གཙོ་བོར་བྱེད་ཀྱི་བདག་དང་མཉམ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མཉམ་ཉིད་གཉིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན། སྣང་བ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དང༌། རང་བཞིན་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་མཉམ་ཉིད་དངོས་སོ། །མཉམ་ཉིད་གསུམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན། བདག་གཞན་གྱི་སྟེང་གི་ཀུན་རྫོབ་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱོགས་ནས་མཉམ་ཉིད་དུ་གཞག་མི་དགོས་ཤིང༌། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གདོད་མ་ནས་ཐ་དད་གཏན་མེད་ཡང་ཡིན་ལ། དངོས་གནས་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། མཉམ་ཉིད་མཐར་ཐུག་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། བདག་གི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་བདེ་བ་གང་ཅི་མྱོང་བ་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་དུ་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་ཏེ། རང་གི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད། དེའི་རྒྱུ་དུས་གསུམ་གྱི་དགེ་བ་འཇིག་རྟེན་ལས་མ་འདས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། རང་ཚོར་བ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བའི་དོན་དུ་མི་འདོད་ཀྱི། བདག་གིས་ནི་སྦྱིན་པའི་ཡུལ་གང་དང་གང་ཕྲད་པར་གྱུར་པ་དེ་དང་དེ་ལ། འདོད་ན་རེ་རེ་བཞིན་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པར་བགྱིད་ཅིང་ཅི་སྟེ་ནུས་པ་དང་ལྡན་ན་སྦྱིན་པར་བགྱིད་དོ། །ཞེས་སྨོན་ཅིང་དམ་འཆའ་བའོ། །སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ལ། འཕགས་པའི་ས་ ཐོབ་ནས་ནི། སྐད་ཅིག་རེ་རེར་སེམས་ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་དངོས་སུ་དེ་ལྟར་བྱ་ནུས་པའང་ཡིན་ལ། དེ་དུས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་པ་ནི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་མ་རིག་བག་ཆགས་ཀྱི་རྣམ་འཕྲུལ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་དགེ་རྣམས་ཡིན་པར་བྱེད་དགོས་ཤིང༌། སྤྱིར་གཟུངས་འདི་དག་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་སར་སྒྲུ
Chinese
那拉。那也是了知平等性。其中，就第一种平等性而言，我的痛苦只是一个有情众生的痛苦，而其他众生的痛苦是和自己一样的无量有情众生的痛苦，而且每个有情众生就各自而言，在重要性上没有差别，所以，应该把独自一个的他人和我二者看作是同样需要断除痛苦的，不欲痛苦这一点相同且平等，就像脚的痛苦需要用手来消除一样，他们的痛苦也只有我来消除。因此，我和每个有情众生在重要性上相同且相似，这就是平等性的意义。因为和自己一样的有情众生是无边无际的，所以，从总的方面来说，只是把有情众生作为主要，而不会变得和自己平等。就第二种平等性而言，显现仅仅是幻象，并且自性远离戏论，所以是真实的平等性。就第三种平等性而言，我和他人的世俗轮回和涅槃的一切法，从原始以来就没有成立，所以，从那方面来说，不需要安立为平等性，而如来藏从原始以来也完全没有差别，并且在实相上是成立的，所以是究竟的平等性。第二是，我所体验到的任何世间圆满的安乐，都愿和一切有情众生共同受用。自己的身体和受用，以及它们的因，过去、现在、未来三时的不超越世间的一切善根，都不希望为了自己感受安乐等等，而是我对于所遇到的任何布施境，如果愿意，就一个个地全部布施，如果能够做到，就布施。这样发愿并发誓。从最初发起菩提心开始，就要以这样的方式来修持，而获得圣者地之后，每一刹那都能真实地对无量有情众生那样做，那个时候的世间法，就必须认为是后得位时由无明习气的幻化所产生的安乐和善根。一般来说，这些陀罗尼要在信行地修持。
English
Nala. That is also to understand equality. Among them, in terms of the first equality, my suffering is only the suffering of one sentient being, while the suffering of other sentient beings is the suffering of infinite sentient beings like oneself, and each sentient being, in terms of themselves, has no difference in importance. Therefore, one should regard the other alone and oneself as equally needing to eliminate suffering, and the desire not to suffer is the same and equal. Just as the suffering of the foot needs to be relieved by the hand, their suffering must also be relieved by me. Therefore, I and each sentient being are the same and similar in importance, which is the meaning of equality. Because sentient beings like oneself are infinite, generally speaking, only sentient beings are regarded as primary, and it will not become equal to oneself. In terms of the second equality, appearance is merely an illusion, and its nature is free from elaboration, so it is true equality. In terms of the third equality, all the dharmas of samsara and nirvana of oneself and others are not established from the beginning, so in that respect, there is no need to establish it as equality, and the Tathagatagarbha is also completely without difference from the beginning, and it is established in reality, so it is ultimate equality. Secondly, may any worldly perfect happiness that I experience be shared and enjoyed by all sentient beings. One's own body and possessions, and their causes, all the roots of virtue of the three times of past, present, and future that do not transcend the world, are not desired for the sake of experiencing happiness, etc. for oneself, but rather, I will give each and every one of them to whatever field of giving I encounter, and if I am able to do so, I will give. Thus, one makes a vow and a promise. From the moment one first generates Bodhicitta, one should practice in this way, and after attaining the stage of an Arya, one can actually do so for immeasurable sentient beings in every moment. At that time, worldly dharmas must be regarded as the happiness and roots of virtue that arise from the illusion of ignorance and habitual tendencies in the post-attainment state. In general, these Dharanis should be practiced in the stage of faith.
Tibetan
བ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པས། དངོས་བསྟན་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་རིགས་རྒྱུན་མཐའ་མེད་དུ་འཕེལ་བ་ནི་འཕགས་པའི་སར་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་བདག་ལ་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་གང་ཅི་ཡོད་པ་དེ། སོ་སོར་བཤགས་པ་བླ་ན་མེད་པས་སོ་སོར་མ་བཤགས་པར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་ཏེ། སྡིག་པ་དང་མི་དགེ་བ་ནི་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཏེ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ས་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཡང་དེ་དང་རྣམ་གྲངས་སུ་ཡང་བྱ་ཞིང༌། ལས་ངན་པའི་བག་ཆགས་ལ་བཤད་ནའང་རུང་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ཀར་ལ་ཡང་ཡོད་མོད་དེ། འོན་ཀྱང་དབང་ཐོབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ནི་མེད་དོ། །མ་བཤགས་པར་མ་གྱུར་ཅིག་ནི། བཤགས་པར་གྱུར་ཅིག་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཕགས་པ་རྣམས་ནི་ཉེས་ལྟུང་དངོས་ཀྱིས་མ་གོས་ཀྱང༌། དེའི་བག་ཆགས་ནི་མ་བྱང་བར་ཡོད་པ་དང༌། སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་ཉེས་ལྟུང་རྣམས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཤགས་པར་བྱ་བའི་དབང་དུ་བྱས་སོ། །བཞི་པ་ནི་བདག་ལ་བདུད་ཀྱི་ལས་ གང་དག་ཡོད་པ་དེ་དག་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་བླ་ན་མེད་པས་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་ཏེ། དེ་ལ་བདུད་ཀྱི་ལས་དངོས་ནི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་སྟེ། ཆོས་སྤྱོད་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ་ཕྱི་བཤོལ་ལ་དགའ་བ་དང༌། འདོད་ཡོན་ལ་དགའ་བ་དང༌། ལེ་ལོ་སྐྱེ་བ་དང༌། འཐབ་ཁྲོལ་ལ་སོགས་པའི་གཞི་དང༌། གཞན་གྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་བརྙས་པ་དང༌། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་སྡང་བ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སྨོད་པ་དང༌། ལྟ་བ་ངན་པའི་ཆ་ཤས་བསྐྱེད་པ་དང༌། མཉམ་པར་འཇོག་པ་ན་རྣམ་པར་གཡེང་བ་བསྐྱེད་པ་དང༌། དགེ་བ་ལས་རྩ་བ་ནས་བཟློག་པ་དང༌། ཆེན་པོ་ཆུང་ངུར་སྒྱུར་བ་དང༌། དགེ་བ་ལ་འཇུག་པ་ན་བློ་མི་མཐུན་པར་བསྒྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། འཕགས་ཆེན་རྣམས་ལ་ནི། རང་ཉིད་ལ་བདུད་ཀྱི་ལས་འཇུག་པ་མེད་ཀྱང༌། སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་བདུད་ཀྱི་ལས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཡོངས་སུ་ཤེས་སུ་འཇུག་པའོ། །ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་བླ་ན་མེད་པ་ཞེས་པ་ལ། བདུད་ཀྱི་ལས་ལ་དེར་ངོ་ཤེས་པ་དེ་ཉིད། བདུད་ལས་སྤོང་བའི་སྒོ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པས་བླ་ན་མེད་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་ལ། གཙོ་བོར་ནི་བདུད་དང་བདུད་ཀྱི་ལས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པས། དེས་མི་རྫི་ཞིང་དེ་ཉིད་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་སྦྲེལ་བས། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཀྱང་རང་གཞན་གྱི་ཚོགས་ཁྱད་བར་ཅན་རྫོགས་པའི་ཐབས་ཤེས་པའོ། །ལྔ་པ་ནི་བདག་ གི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་ལྡན་པའི་དགེ་བ
Chinese
从父亲的角度来说，这表明是从实际展示和信奉实践的角度出发的。它的传承无限增长，这是在圣者的境界。第三个是，我所拥有的罪恶和不善业的障碍，要以无上的方式分别忏悔，不要不分别忏悔。罪恶和不善是同一个意思，只是名称不同，只存在于凡夫的境界。业障也可以说是它的别名，或者说是恶业的习气。这样说来，凡夫和圣者 दोनों 都有。但是，有权势的菩萨却没有。不要不忏悔，就是应该忏悔。菩萨圣者们虽然没有被罪业的实际所染污，但是它的习气还没有清净。其他众生的罪业，也是以菩萨应该忏悔的角度来说的。第四个是，我所拥有的魔业，要以无上的方式完全了解，不要不完全了解。其中，魔业的实际只存在于凡夫身上。在修行佛法的时候，喜欢拖延，喜欢欲望，产生懒惰，争斗等等的根源，轻蔑他人的善根，憎恨圆满，诽谤菩萨，产生恶见的成分，在禅定时产生散乱，从根本上断绝善根，将大的变成小的，在行善的时候改变心意等等。对于大圣者们来说，虽然自己没有魔业的侵扰，但是为了舍弃其他众生的魔业，所以让他们完全了解。完全了解，指的是对魔业的认识。这本身就是舍弃魔业的特殊方法，所以也说是无上的。主要的是，认识到魔和一切魔业都如幻如化。因此不会被迷惑，并且与大悲心相连。依靠它，也能知道圆满自己和他人的特殊资粮的方法。第五个是，我所拥有的与波罗蜜多相应的善
English
Speaking from the father's perspective, this indicates that it is based on the actual demonstration and belief in practice. Its lineage grows infinitely, which is in the realm of the noble ones. The third is that whatever sins and non-virtuous karmic obscurations I have, I should confess them separately in a supreme way, and should not fail to confess them separately. Sin and non-virtue are the same in meaning, just different names, and exist only in the realm of ordinary beings. Karmic obscurations can also be said to be its synonyms, or the imprints of bad karma. In this way, both ordinary beings and noble ones have them. However, empowered Bodhisattvas do not. "Do not fail to confess" means that one should confess. Although Bodhisattvas and noble ones are not defiled by actual transgressions, the imprints of those transgressions have not yet been purified. The transgressions of other sentient beings are also spoken of from the perspective that Bodhisattvas should confess them. The fourth is that whatever demonic activities I have, I should fully understand them in a supreme way, and should not fail to fully understand them. Among these, the actual activities of demons only affect ordinary beings. When engaging in Dharma practice, they like to procrastinate, enjoy desires, generate laziness, and are the source of quarrels and so on. They despise the virtuous roots of others, hate perfection, slander Bodhisattvas, generate elements of wrong views, generate distractions during meditation, fundamentally sever virtuous roots, turn the great into the small, and change their minds when engaging in virtue, and so on. For the great noble ones, although they themselves are not affected by demonic activities, they are made to fully understand them in order to abandon the demonic activities of other sentient beings. "Fully understand" refers to recognizing demonic activities. This itself is a special method for abandoning demonic activities, so it is also said to be supreme. Primarily, it is through realizing that demons and all demonic activities are like illusions. Therefore, one is not deceived, and it is connected with great compassion. Relying on this, one can also know the method for perfecting the special accumulations of oneself and others. The fifth is the virtue that I have that is endowed with the perfections.