Tibetan
སྐྱོ་ཤས་ཆེ་བར་གྱུར་ཏེ། དགེ་སློང་སྟོན་པའི་ཞལ་མཐོང་བས་སོ། སྐྱེ་བོ་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་བཞུགས་པའི་ཚེ་བདག་ཅག་བག་མེད་པར་གྱུར་པས་ཁྱད་པར་མ་ཐོབ་བོ་ཞེས་ཡིད་འབྱུང་བས་ཆོས་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བརྩོན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་སློབ་པ་རྣམས་ཀྱང་ངོ༌། །དགེ་སློང་གསར་བུ་སྟོན་པའི་ཞལ་མ་མཐོང་བ་དག་ནི་བདག་ཅག་གིས་སྟོན་པའི་ཞལ་མ་མཐོང་བས་དངོས་སུ་འདོམས་པར་བྱེད་པ་ཉམ་ཆུང་གིས། བསྟན་པ་ལ་བརྩོན་པར་མ་བྱས་ན་རབ་ཏུ་འཁྱམས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་ཤིན་ཏུ་བརྩོན་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་བཞི་ཐོབ་པ་ཉིན་རེ་བཞིན་ཡང་མང་དུ་འཕེལ་བར་གྱུར་ཏོ། །དུས་དུས་སུ་འཕགས་པ་ཀུན་དགའ་བོས་འཁོར་རྣམ་པ་བཞི་ལ་གདམས་ངག་གི་ལུང་འབོགས་པར་བྱེད། སྡེ་སྣོད་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་སྟོན་པར་བྱེད་པས། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་བག་ཡོད་པས་ འཚོ་བར་བྱེད་དེ། སྟོན་པས་འོད་སྲུང་ཆེན་པོ་ལ་བསྟན་པ་གཏད། དེས་འཕགས་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བསྟན་པ་གཏད་པ་ཡང་དོན་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏོ། །རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་ཁྱིམ་པའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བསོད་ནམས་ཀྱི་མཐུ་དཔག་པར་དཀའ་བའི་རྒྱལ་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱང་མཐོང་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པས་ཡིད་འབྱུང་ཞིང༌། སྔོན་ནི་ཞིང་གི་དམ་པ་སྟོན་པ་ཡང་མཐོང་ན། ད་ལྟར་ནི་དེའི་སློབ་མ་དང༌། ཡང་སློབ་ཀྱི་ཚོགས་ཙམ་ཞིག་མཐོང་ངོ་ཞེས་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་དཀོན་པའི་འདུ་ཤེས་ཉེ་བར་བཞག་ནས་རྟག་ཏུ་གུས་པས་མཆོད་པ་དང༌། དགེ་བ་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད། འཐབ་རྩོད་ལ་སོགས་པ་མེད་དེ། ཚུལ་དེ་ལྟ་བུས་ལོ་བཞི་བཅུ་ཙམ་འཇིག་རྟེན་དགེ་བ་ལ་གནས་པར་གྱུར་ཏོ། །ཞེས་གྲགས་སོ། །དེ་ལ་འཕགས་པ་ཀུན་དགའ་བོས་བསྟན་པ་བསྐྱངས་ནས་ལོ་བཅོ་ལྔ་ཙམ་ལོན་པ་ན། ཁྱེའུ་གསེར་མདོག་གིས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་སྟེ། དེའི་ལོ་རྒྱུས་ནི་གསེར་མདོག་གི་རྟོགས་བརྗོད་ཉིད་ན་གསལ་ལོ། །དེའི་ཚེ་གསེར་མདོག་ལྟ་བུའི་སྐྱིད་དེ་བ་ཡང་ཚེགས་མེད་པར་དགྲ་བཅོམ་པའི་གནས་ལ་བཀོད་ན། འཕགས་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་འདྲ་བའི་ཉན་ཐོས་སོ་ཞེས་རྒྱལ་པོ་མ་སྐྱེས་དགྲས་བསམས་ཏེ། འཕགས་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་སོགས་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་ལྔ་སྟོང་ལ་ལོ་ལྔའི་བར་དུ་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསྟབས་པའི་མཆོད་པ་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་ཀིམྨི་ལིའི་ཕྲེང་བ་བྱ་བ་ནས། བྲམ་ཟེ་བྷ་ར་དྷྭ་ཛ་གནོད་པ་ཅན་དང་རུས་གཅིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྒྱུ་མའི་རིགས་སྔགས་ལ་
Chinese
深感悲伤，因为比丘们见到了导师的容颜。人们心想，佛陀住世时，我们放逸，没有获得殊胜的成就，因此心生厌离，一心精进修法。同样，圣者学人们也是如此。新出家的比丘们没有见过导师的容颜，心想我们没有见过导师的容颜，直接教诫的人很少，如果不在教法上精进，就会四处漂泊，因此在善的方面非常精进。因此，获得四果的人每天都在增多。时时，圣者阿难陀为四众弟子传授口诀。持藏者们说法，所有出家人都以谨慎的态度生活。导师将教法托付给大迦叶，大迦叶又将教法托付给圣者阿难陀，这也是有意义的。国王等所有在家众，也因为没有见到福德威力难以估量的国王们而感到厌离，心想以前还能见到田地的殊胜导师，现在只能见到他的弟子和再传弟子的僧团了，因此对佛、法、僧三宝生起珍稀之想，经常恭敬地供养，精进于善法，没有争斗等事，就这样，世间以这样的方式安住于善法四十年。据说如此。此后，圣者阿难陀守护教法约十五年后，名叫金色的童子获得了阿罗汉果位，他的传记在《金色童子传》中记载得很清楚。当时，如果像金色童子这样的快乐者也能毫不费力地被安置在阿罗汉的果位上，那么国王阿阇世就心想，圣者阿难陀是与佛陀无二的声闻，于是对圣者阿难陀等五千阿罗汉进行了长达五年的供养。当时，从南方名叫金弥梨城的城市里，来了一位名叫婆罗堕遮的婆罗门，他与有害者是同一种姓，精通幻术的咒语。
English
Feeling deeply saddened, because the monks saw the face of the teacher. People thought, when the Buddha was alive, we were negligent and did not achieve outstanding accomplishments, so they became disillusioned and wholeheartedly devoted themselves to Dharma practice. Similarly, the noble disciples were also like that. The newly ordained monks who had not seen the face of the teacher thought that since we had not seen the face of the teacher, there were few who directly admonished us, and if we did not diligently practice the teachings, we would wander around, so they were very diligent in the direction of virtue. Therefore, the number of people who attained the four fruits increased day by day. From time to time, the noble Ananda imparted the oral instructions to the fourfold assembly. The holders of the Tripitaka taught the Dharma, and all the ordained lived with diligence. The teacher entrusted the teachings to Mahakashyapa, who in turn entrusted the teachings to the noble Ananda, which was also meaningful. All the lay people, including the king, also felt disillusioned because they had not seen the kings whose power of merit was immeasurable, thinking that in the past they could still see the excellent teacher of the fields, but now they could only see his disciples and the sangha of his disciples' disciples, so they developed a sense of rarity towards the Buddha, Dharma, and Sangha, and constantly offered with reverence and diligently practiced virtue, without strife or anything like that. In this way, the world remained in virtue for about forty years. It is said that after the noble Ananda had protected the teachings for about fifteen years, a boy named Golden Color attained the Arhatship, and his biography is clearly recorded in the "Biography of Golden Color." At that time, if even a happy person like Golden Color could be effortlessly placed in the position of an Arhat, then King Ajatasatru thought that the noble Ananda was a Shravaka who was no different from the Buddha, so he made offerings to the noble Ananda and other five thousand Arhats for five years. At that time, from the city of Kimmili in the south, came a Brahmin named Bharadvaja, who was of the same lineage as the Harmful One, and was proficient in the mantras of illusion.
Tibetan
ཤིན་ཏུ་མཁས་པ་མ་ག་དྷྭར་འོངས་ནས། དགེ་སློང་རྣམས་དང་ཆོ་འཕྲུལ་འགྲན་པར་བྱས་སོ། །རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་འདུས་པའི་མདུན་དུ། གསེར་དང་དངུལ་དང་ཤེལ་དང་བཻ་ཌཱུརྱའི་རི་བཞི་སྤྲུལ། དེ་རེ་རེ་ ལ་རིན་པོ་ཆེའི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་བཞི་བཞི། ཚལ་རེ་རེ་ན་པདྨའི་རྫིང་བུ་བཞི་བཞི། འདབ་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པས་གང་བ་སྤྲུལ་པ་ན། འཕགས་པ་ཀུན་དགའ་བོས་གླང་ཆེན་གཏུམ་པོ་མི་བཟད་པ་མང་པོ་སྤྲུལ་ཏེ་པདྨ་རྣམས་ནི་ཟོས། རྫིང་རྣམས་ནི་དཀྲུགས། རླུང་དྲག་པོ་བཏང་སྟེ་ཤིང་རྣམས་ནི་བཅག །རྡོ་རྗེའི་ཆར་ཕབ་པས་རྭ་བ་དང་རི་རྣམས་ནི་ལྷག་མ་མེད་པར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་འཕགས་པ་ཀུན་དགའ་བོས་ལུས་ཀྱི་བཀོད་པ་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་བསྟན་ཏེ། ལ་ལ་ནི་འོད་འབྱིན། ལ་ལ་ནི་ཆར་འབེབས། ལ་ལ་ནི་མཁའ་ལ་སྤྱོད་ལམ་བཞི་བྱེད། ལ་ལ་ནི་སྟོད་ནས་མེ་འབར་ཞིང་སྨད་ནས་ཆུ་འབྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡ་མ་ཟུང་གི་ཆོ་འཕྲུལ་མང་པོ་བསྟན་ཏེ་སླར་བསྡུས་སོ། །བྷ་ར་དྷྭ་ཛ་གནོད་པ་ཅན་དང་རུས་པ་གཅིག་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་རྣམས་ཤིན་ཏུ་དད་པར་གྱུར་པ་ལ་ཆོས་མང་དུ་བསྟན་པས་ཞག་བདུན་གྱི་ཁོངས་སུ་བྷ་ར་དྷྭ་ཛ་ལ་སོགས་པ་བྲམ་ཟེ་ལྔ་བརྒྱ་དང་གཞན་ཡང་སྐྱེ་བོ་ཁྲི་ཕྲག་བརྒྱད་བདེན་པ་ལ་བཀོད་དོ། །དེ་ནས་དུས་གཞན་ཞིག་ན་འཕགས་པ་ཀུན་དགའ་བོ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་ན་བཞུགས་པའི་ཚེ། ཁྱིམ་བདག་ཤ་ནའི་གོས་ཅན་གྱིས་ལོ་ལྔར་དགེ་འདུན་རྣམས་ལ་དུས་སྟོན་ཆེན་པོ་བྱས་ཏེ། མཐར་འཕགས་པའི་བཀས་རབ་ཏུ་བྱུང༌། རིམ་གྱིས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་འཛིན་པ་དང༌། དགྲ་བཅོམ་པ་གཉིས་ཀའི་ཆ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་སྔ་ཕྱིར་རིམ་གྱིས་དགེ་སློང་ཁྲི་ཙམ་དགྲ་བཅོམ་པའི་གནས་ལ་ཡོངས་སུ་བཀོད་ནས། ཡུལ་ཡངས་པ་ཅན་གྱི་ལི་ཙ་བཱི་རྣམས་དང༌། མ་ག་དྷཱའི་རྒྱལ་པོ་མ་སྐྱེས་དགྲ་གཉིས་ཆར་གྱིས་གདུང་གི་སྐལ་བ་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་ཡུལ་དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་ཆུ་བོ་གདྒཱའི་དབུས་སུ་བཞུགས་པ་ལ། དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱས་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་ཞུས་པ་ལ། ཆུའི་དབུས་སུ་གླིང་སྤྲུལ། དེར་དགེ་སློང་ རྣམས་ཀྱང་འདུས་པ་ལ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་ཆུ་ཚོད་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་རྣམས་རིམ་གྱིས་བསྙེན་པར་རྫོགས་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་བཀོད་པས་ཉི་མ་གུང་པ་ལྔ་བརྒྱ་དང༌། ཆུ་དབུས་པ་ལྔ་བརྒྱ་ཞེས་གྲགས། དེའི་གཙོ་བོ་ནི་ཉི་མ་གུང་པ་ཆེན་པོ་དང༌། ཆུ་དབུས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་གྲགས་སོ། །དེ་ནས་དེར་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཏེ། སྐུ་གདུང་རང་བྱུང་གི་མེས་ཞུགས་ལ་བཞེན་
Chinese
极其聪慧之人来到摩揭陀国（Magadha）。与众比丘竞赛神变。国王等一切众生聚集的面前，化现黄金、白银、水晶、琉璃四座山。每一座山各有四座珍宝园林。每一座园林各有四个莲花池。化现充满各种飞禽。圣者阿难陀化现众多凶猛难耐的大象，吞食莲花，搅浑池水，放出狂风摧折树木，降下金刚雨，将围墙和山脉完全摧毁。之后，圣者阿难陀示现约五百种身体的形态。有的放出光明，有的降下雨水，有的在空中做出四种行为，有的上面燃烧火焰下面涌出水流等等，示现众多双运的神变后收回。婆罗堕遮（Bharadvaja）有害者和骨一等众生群体生起极大信心，为他们宣说了许多佛法，在七日之内，将婆罗堕遮等五百婆罗门以及其他八千万众生安置于真谛之中。之后，在另一个时期，圣者阿难陀住在胜林园时，居士夏纳衣者为僧众做了五年盛大的节日供养，最终依圣者之命出家。逐渐成为三藏持有者，从阿罗汉二者的分中解脱出来。如此，先后逐渐将约一万比丘安置于阿罗汉的果位。为了让广阔的毗舍离（Vaishali）的离车族（Licchavi）和摩揭陀国的国王阿阇世王（Ajatashatru）二者都获得舍利子的份额，住在两国之间的恒河中央。五百仙人请求圆满具足戒，于是在水中化现岛屿。众比丘也聚集在那里，以神变在一个时辰之内，五百人依次圆满具足戒后被安置于阿罗汉果位，因此被称为日中五百和水中五百。他们的首领被称为日中大者和水中大者。之后在那里示现涅槃，遗体以自生之火焚烧。
English
A very wise person came to Magadha. He competed in miracles with the monks. In front of the king and all the beings gathered, he conjured four mountains of gold, silver, crystal, and lapis lazuli. Each of them had four jewel gardens. Each garden had four lotus ponds. When he conjured them full of various birds, the noble Ananda conjured many fierce and unbearable elephants, which devoured the lotuses, stirred up the ponds, sent out strong winds to break the trees, and rained down vajra, completely destroying the walls and mountains. Then, the noble Ananda showed about five hundred forms of his body. Some emitted light, some rained, some performed the four conducts in the sky, some burned fire from above and gushed water from below, and so on, showing many twin miracles and then withdrawing them. Bharadvaja, the harmful one, and the group of beings such as Bone-one, developed great faith, and he taught them much Dharma. Within seven days, he placed five hundred Brahmins, including Bharadvaja, and another eighty thousand beings in the truth. Then, at another time, when the noble Ananda was staying in the Jeta Grove, the householder Shana-clad made a great festival offering to the Sangha for five years. Finally, by the order of the noble one, he became a monk. Gradually, he became a holder of the three baskets and was completely liberated from both parts of an Arhat. Thus, gradually, he placed about ten thousand monks in the state of Arhat. In order for both the Licchavis of the vast Vaishali and King Ajatashatru of Magadha to obtain a share of the relics, he stayed in the middle of the Ganges River between the two countries. Five hundred sages requested full ordination, so he conjured an island in the middle of the water. The monks also gathered there, and through miracles, within one hour, the five hundred were successively fully ordained and placed in the state of Arhat, so they were called the Five Hundred at Noon and the Five Hundred in the Water. Their leaders were called the Great One at Noon and the Great One in the Water. Then he passed away there, and his body was cremated in a self-generated fire.