Tibetan
རྒྱུད་པ་ཡིན་ལ། མན་ངག་དེ་ཡང་རྒྱུད་ཀུན་གྱི་དགོངས་པ་ལོས་ཀྱང་ཡིན་མོད། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མན་ངག་དང་དེའི་གཞུང་ཡྀན་ན་དཔལ་མོའི་མན་ངག་དེ་དང་གཞུང་དེ་ཡིན་ག་ལ་དགོས། གཞན་ཡང་ཊོམྦི་ཧེ་རུ་ཀས་མཛད་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་གྲུབ་ནི་གྲུབ་པ་སྡེ་བདུན་རྣམས་བརྒྱད་ལ་བགྲང་གི དཔལ་མོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་གྲུབ་ནི་དེ་ལ་མི་བགྲང་བས། འདི་དག་རྒྱ་བོད་དུ་བརྒྱུད་པ་ཐ་དད་ལས་བྱུང་བའི་རིམ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་འདྲ་འདྲེས་ཀྱིས་གཅིག་ཏུ་རློམ་པ་གད་མོའི་གནས་སོ། །འོན་ཏེ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་ཆོས་རྒྱུད་དེ་དང་དེའི་བརྒྱུད་པའི་གཏམ་རྒྱུད་ཁུངས་མ་རྣམས་ལས་འབྱུང་བའི་གཏམ་དེ་ཉིད་མང་པོར་བསྡོམས་པ་ལས་སྔགས་ཀྱི་བྱུང་ཚུལ་དུ་ཤེས་དགོས་ཤིང༌། དེ་དག་ཀྱང་མདོ་ཙམ་ཞིག་རིན་པོ་ཆེའི་འབྱུང་གནས་ལྟ་བུའི་གཏམ་དུ་བྲིས་ཡོད་པས་དེར་བལྟ་བར་བྱའོ། །སྤྱིར་འཕགས་ཡུལ་དུ་བྱུང་བའི་གྲུབ་ཐོབ་ཀྱི་གཏམ་མཐའ་དག་སུས་བརྗོད་པར་ནུས་ཏེ། སྒྲོལ་མའི་སྔགས་རྒྱུད་ཁོ་ནས་གྲུབ་པ་ཐོབ་པའང་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་རིང་ཁོ་ན་ལ་སྟོང་ཕྲག་ལྔ་ཙམ་བྱུང་བར་གྲགས་པ་དང༌། དཱ་རི་ཀ་པ་དང༌། ནག་པོ་སྤྱོད་པ་པའི་འཁོར་གྱི་ལོ་རྒྱུས་སོགས་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་ནས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བོ་ཞེས་གོ་བར་བྱའོ། །སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའི་བྱུང་ཁུངས་ལ་ཅུང་ཟད་དཔྱད་པའི་སྐབས་ཏེ་བཞི་བཅུ་ཞེ་གསུམ་པའོ།། །།སྔོན་ནི་མིའི་བཟོ་བོ་ལས་ཀྱི་འཕྲུལ་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་བཟོའི་གནས་ངོ་མཚར་བ་དག་བྱེད་པ་བྱུང་སྟེ། སྐུ་གཟུགས་སོགས་རི་མོར་བྲིས་པས་ཀྱང་དངོས་སུ་འཁྲུལ་པ་བསྐྱེད་ནུས་པ་བྱུང་བ་འདུལ་བ་ལུང་སོགས་སུ་གསལ་བར་གསུངས་པ་བཞིན་ཡིན་ལ། སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ ནས་ཀྱང་ལོ་བརྒྱ་ཙམ་གྱི་བར་དུ་དེ་འདྲ་ཤིན་ཏུ་མང་ངོ༌། །དེ་ནས་དེ་འདྲ་ཆེར་མེད་པ་ན། ལྷའི་བཟོ་བོ་མང་པོ་མིར་སྤྲུལ་ནས་བྱུང་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་དང༌། འཇམ་དཔལ་རྔ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་མ་ག་དྷཱའི་རྟེན་ངོ་མཚར་ཅན་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་མང་དུ་བཞེངས། རྒྱལ་པོ་མྱ་ངན་མེད་ཀྱི་དུས་གནས་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཀྱི་མཆོད་རྟེན་དང༌། རྡོ་རྗེ་གདན་གྱི་ནང་སྐོར་སོགས་གནོད་སྦྱིན་གྱི་བཟོ་བོས་བཞེངས། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དུས་ཀླུའི་བཟོ་བོས་བཅོས་པའང་མང་དུ་བྱུང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ལྷ་ཀླུ་གནོད་སྦྱིན་གྱིས་བཅོས་པ་དེ་རྣམས་ནི་བཞེངས་ནས་ལོ་མང་པོར་དངོས་སུ་འཁྲུལ་པ་བསྐྱེད་ནུས་པ་ཡོད་ལ། ཕྱིས་དུས་ཀྱི་དབང་གིས་དེ་ལྟར་མེད་ནའང་བཟོ་ཁྱད་ནི་གཞན་སུས་ཀྱང་མི་ཤེས་པ་ལྟ་བུར་ཡོད། དེ་ནས་ཀྱང་ཡུན་རིང་པོར་བློ་གྲོས་ཀྱི་རྩལ་སྣ་ཚོགས་པས་བཞེངས་པའི་བཟོ་བརྒྱུད་མི་འདྲ་བ་མང་པོ་ཁོ་ན་བྱུང་གི གཅིག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་སྲོལ་བཙུགས་པ་ནི་མེད་དོ། །ཕྱིས་ཞིག་ན་རྒྱལ་པོ་སངས་རྒྱས་ཕྱོགས་ཀྱི་དུས། བཟོ་བོ་བིམྤ་ས་ར་ཞེས་པ་ཞིག་གིས་འབུར་དང་རི་མོའི་བཀོད་པ་ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་བ་སྔར་གྱི་ལྷས་བཞེངས་པ་དང་མཐུན་པ་བྱས་ཏེ། དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བྱུང༌། བཟོ་བོ་དེ་མ་ག་དྷཱར་སྐྱེས་པས་དེའི་ལུགས་འཛིན་པའི་བཟོ་རིགས་ཕྱོགས་གང་དུ་བྱུང་ཡང་དབུས་ཀྱི་བཟོ་བོར་གྲགས་ལ། རྒྱལ་པོ་ངང་ཚུལ་གྱི་དུས། ཡུལ་མ་རུར་སྐྱེས་པ་སྲི་ག་དྷཱ་རི་ཞེས་པ་ལྷ་བཟོ་ཤིན་ཏུ་མཁས་པ་བྱུང་སྟེ། དེས་གནོད་སྦྱིན་གྱིས་བཞེངས་པ་དང་མཐུན་པའི་བྲིས་འབུར་བྱས་ཏེ། དེའི་ལུགས་འཛིན་པ་ལ་ནུབ་རྙིང་གི་ལུགས་ཞེས་གྲགས་སོ། །རྒྱལ་པོ་དེ་ཝ་པཱ་ལ་དང་དཔལ་ལྡན་ཆོས་སྐྱོང་གི་དུས། བ་རེནྡྲེའི་ཡུལ་དུ་དྷི་མཱ་ན་ ཞེས་བྱ་བའི་བཟོ་བོ་ཤིན་ཏུ་མཁས་པ་ཞིག་བྱུང༌། དེའི་བུ་བིཏྤཱ་ལོ་ཟེར་བ་བྱུང༌། དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཀླུའི་བཟོ་བོས་བཞེངས་པ་དང་མཐུན་པའི་ལུགས་མ། བརྐོས་མ། བྲིས་སྐུ་སོགས་སྣ་ཚོགས་བྱས་ཏེ། ཕ་བུ་གཉིས་ཀྱང་བཟོ་རྒྱུན་མི་འདྲ། བུ་དེས་བྷཾ་ག་ལར་བསྡད་པས་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་ཚོ་ལ་ཕྱོགས་གང་དུ་བཞེངས། བཟོ་བོའི་སྐྱེ་ཡུལ་ཅི་ཡིན་ཡང༌། ལུགས་མ་རྣམས་ལ་ཤར་གྱི་ལྷ་ཞེས་ཟེར། རི་མོ་ནི་ཕ་དེའི་རྗེས་འབྲང་ལ་ཤར་རིས་དང༌། བུའི་རྗེས་འབྲང་གཙོ་བོར་མ་ག་དྷཱར་དར་བས་དབུས་ཀྱི་རི་མོར་ངོས་འཛིན། བལ་པོའི་ཡང་སྔོན་གྱི་བཟོ་རྒྱུན་ནུབ་རྙིང་དང་འདྲ། བར་སྐབས་ཀྱི་བྲིས་དང་ལི་མ་ནི་ཤར་དང་མཐུན་ཤས་ཆེ་བ་བལ་ཡུལ་རང་ལུགས་སུ་སྣང༌། ཕྱིས་ནི་ངེས་པ་མི་སྣང་ངོ༌། ཁ་ཆེར་ཡང་སྔོན་དབུས་དང་ནུབ་རྙིང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང༌། ཕྱིས་ཧ་སུ་རཱ་ཛ་ཟེར་བ་ཞིག་གིས་བྲིས་འབུར་གཉིས་ཀའི་སྲོལ་གསར་པ་བཏོད་པའི་ལུགས་ལ་དེང་སང་ཁ་ཆེ་མ་ཟེར། གང་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ཡོད་པ་ན་ལྷ་བཟོ་ཡང་མཁས་པར་དར། གང་ན་ཀླ་ཀློས་དབང་བྱེད་པར་ལྷ་བཟོ་ནུབ། གང་མུ་སྟེགས་དར་སར་ལྷ་བཟོ་ཡང་མི་མཁས་པ་དག་དར་བར་ཡོད། དེས་ན་གོང་དུ་སྨོས་པ་དེ་དག་གི་སྲོལ་དེང་སང་ཆེར་མེད། པུ་ཀཾ་དང༌། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་དུ་ད་ལྟ་ཡང་སྐུ་གཟུགས་བཞེངས་བ་དར་པོ་ཡོད་ལ། དེ་དག་གི་བཟོ་རྒྱུན་བོད་དུ་སྔར་མ་བྱུང་པར་མངོན། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ནི་ཛ་ཡ་ཞེས་པ་དང༌། བ་རོ་ཛ་ཡ་དང༌། བི་
Chinese
是传承。那口诀也确实是所有续部的宗旨。如果是俱生诀及其论典，怎么会是吉祥天女的口诀和论典呢？另外，董比嘿汝嘎所著的俱生证得，是将七类成就者算作八位，吉祥天女的俱生证得不包括在内。这些是在汉藏两地由不同传承产生的次第，混为一谈是可笑的。然而，密咒乘需要从法统及其传承的原始故事中，将许多故事汇集起来，才能了解密咒的起源。这些也只是像珍宝矿藏一样简略地写在故事中，所以应该去那里查阅。总的来说，谁能说完印度出现的成就者的所有故事呢？仅仅是度母的咒语传承，在龙树时期就出现了大约五千位成就者。从达日迦巴和黑行者的眷属的历史等来推断，是不可思议的。密咒乘的起源略作考察的第四十三节。从前，拥有工巧之术的人们创造了奇妙的工艺品。正如《律藏》等中所说，仅仅是绘画的佛像也能真实地产生幻觉。世尊涅槃后的一百年左右，这种情况非常多。后来这种情况减少了，许多天界的工匠化身为人，建造了菩提伽耶大塔和妙音锣声等摩揭陀的八大灵塔等许多圣物。无忧王时期，八大圣地的佛塔和金刚座的内围等都是由夜叉工匠建造的。龙树时期，龙的工匠修复的也很多。这样，由天、龙、夜叉修复的那些，建造后多年都能真实地产生幻觉。即使后来由于时代的原因没有那样，但其工艺的精妙也是其他人无法知晓的。
English
It is a lineage. That instruction is indeed the essence of all tantras. If it is the Sahajasiddhi instruction and its treatise, how could it be the Shri Devi's instruction and treatise? Furthermore, the Sahajasiddhi composed by Ḍombi Heruka counts the seven types of accomplished ones as eight, and Shri Devi's Sahajasiddhi is not included among them. These are merely sequences arising from different lineages in China and Tibet, and it is laughable to confuse them as one. However, in the Mantrayana, one must understand the origin of mantras by compiling many stories from the original stories of that Dharma lineage and its transmission. These are also written briefly in stories like a treasure mine, so one should look there. In general, who can tell all the stories of the accomplished ones that appeared in India? It is said that even with just the Tara mantra lineage, about five thousand accomplished ones appeared during the time of Nagarjuna. Judging from the history of the retinue of Darika and the Black Practitioner, it is inconceivable. The forty-third section, a brief examination of the origin of Mantrayana. In the past, human craftsmen with skillful abilities created wonderful works of art. As stated clearly in the Vinaya Pitaka and other texts, even painted images of deities could actually create illusions. For about a hundred years after the Buddha's parinirvana, such things were very common. Later, when such things became less common, many divine craftsmen incarnated as humans and built many sacred objects, such as the Great Bodhi stupa and the eight wonderful Magadha stupas, including Manjushri's Drum Sound. During the time of King Ashoka, the stupas of the eight great places and the inner enclosure of Vajrasana were built by yaksha craftsmen. During the time of Nagarjuna, many were also repaired by dragon craftsmen. Thus, those repaired by gods, dragons, and yakshas were able to actually create illusions for many years after they were built. Even if they no longer do so due to the times, the excellence of their craftsmanship is such that no one else can understand it.
Chinese
此后，长久以来，凭借各种智慧的才能，仅仅出现了许多不同的建造工艺，并没有建立起追随其中一种工艺的传统。后来，在国王桑结ཕྱོགས་（Sangs-rgyas phyogs）时期，有一位名叫བིམྤ་ས་ར་（Bimpa Sara）的工匠，他所制作的浮雕和绘画布局非常奇妙，与之前的神所建造的相似，追随他的人不计其数。这位工匠出生在摩揭陀（Magadha），因此，无论哪个地方出现秉承他风格的工匠，都被称为中央工匠。在国王ངང་ཚུལ་（Ngang-tshul）时期，出生在玛汝（Maru）地方的སྲི་ག་དྷཱ་རི་（Sri Gadha Ri）是一位非常精通的工匠，他所制作的绘画和浮雕与夜叉所建造的相似，秉承他风格的被称为西旧风格。在国王དེ་ཝ་པཱ་ལ་（Deva Pala）和吉祥护法（དཔལ་ལྡན་ཆོས་སྐྱོང་）时期，在瓦伦德拉（Varendri）地方，有一位名叫དྷི་མཱ་ན་（Dhimana）的非常精通的工匠。他的儿子名叫བིཏྤཱ་ལོ་（Bitpalo）。父子二人制作了各种与龙族工匠建造的相似的模制品、雕刻品和绘画等。父子二人的建造风格也不同。儿子住在孟加拉（Bhamgala），因此，无论这两个人的追随者在哪个地方建造，无论工匠的出生地在哪里，模制品都被称为东方神。绘画方面，父亲的追随者被称为东方绘画，儿子的追随者主要在摩揭陀（Magadha）盛行，因此被认为是中央绘画。尼泊尔（Bal-po）早期的建造风格与西旧风格相似。中间时期的绘画和泥像（Li-ma）与东方风格更为相似，看起来是尼泊尔本土风格。后来就不一定了。克什米尔（Kha-che）早期也追随中央和西旧风格。后来，一位名叫哈苏拉扎（ཧ་སུ་རཱ་ཛ་）的人创造了一种绘画和浮雕的新传统，现在被称为克什米尔风格。哪里有佛教，那里的工匠也很兴盛。哪里有异教徒统治，那里的工匠就衰落。哪里盛行外道，那里不精通的工匠也会兴盛。因此，上面提到的那些风格现在大多已经不存在了。在普甘（Pu-kam）和南方地区，现在仍然盛行建造佛像，而且那些建造风格在西藏（Bod）以前似乎没有出现过。南方有叫做ཛ་ཡ་（扎亚，jaya，胜利），བ་རོ་ཛ་ཡ་（瓦罗扎亚，varo jaya，……），བི་
English
Thereafter, for a long time, only many different construction styles emerged through the talents of various wisdoms, and there was no established tradition of following one particular style. Later, during the time of King Sangye Phyo, there was a craftsman named Bimpa Sara, whose reliefs and paintings were extremely marvelous, resembling those built by the gods of the past, and countless people followed him. This craftsman was born in Magadha, so wherever craftsmen adhering to his style appeared, they were known as central craftsmen. During the time of King Ngang-tshul, Sri Gadha Ri, born in the land of Maru, was a very skilled craftsman who made paintings and reliefs similar to those built by yakshas, and those who adhered to his style were known as the Western Old style. During the time of King Deva Pala and the Glorious Dharma Protector, in the land of Varendri, there was a very skilled craftsman named Dhimana. His son was named Bitpalo. The two of them made various molds, carvings, and paintings similar to those built by the Naga craftsmen. The construction styles of the father and son were also different. The son lived in Bengal, so wherever the followers of these two built, regardless of the craftsman's birthplace, the molds were called Eastern Gods. In painting, the followers of the father were called Eastern paintings, and the followers of the son mainly flourished in Magadha, so they were recognized as Central paintings. The early construction style of Nepal was similar to the Western Old style. The paintings and clay statues (Li-ma) of the middle period were more similar to the Eastern style, and seemed to be the native style of Nepal. Later, it was not certain. Kashmir also followed the Central and Western Old styles in the early days. Later, a man named Hasu Raja created a new tradition of both painting and relief, which is now called the Kashmiri style. Wherever there is Buddhism, the craftsmen there also flourish. Wherever heretics rule, the craftsmen there decline. Wherever non-Buddhists flourish, unskilled craftsmen also flourish. Therefore, the styles mentioned above mostly no longer exist today. In Pukam and the southern regions, the construction of Buddha statues is still very popular today, and those construction styles do not seem to have appeared in Tibet before. In the south, there are those called Jaya, Varo Jaya, and Bi