English
It is established. The wind ignites the fire, from which arise the sixteen joys. As previously stated, the manner in which one becomes tainted by the three poisons after the decline at the end of their innate nature. Especially during the time of ignorance, one is deluded by the four inversions and the self-nature of grasping and being grasped, and the ignorance of pride arises. From the actions performed by this, at the end of the three realms, during the time of aging and death, the subtle and coarse gradually dissolve. The water of the "HUM" (藏文：ཧཾ，梵文天城体：हं，梵文罗马拟音：haṃ，汉语字面意思： ཧཾ ) at the crown chakra dissolves into the coarse aggregate of the essence-bindu of the fire at the navel chakra, abandoning the eight coarse qualities, remaining only in the subtle, and then re-entering the coarse. Here, if one asks whether the alaya-jnana is self-established or not, here, according to the view of the lama. The great Brahmin said: "All tastes are equal, because of their self-nature. The wisdom of thought is unsurpassed. Yesterday, today, and tomorrow are different. Beings desire all meanings to be perfect. Alas! Like a well-filled handful of water, one does not perceive the decline as it drips away. Doing what should be done and not doing what should not be done, if one truly understands, there is no bondage or liberation." As it is said, like saying that yesterday's mind has become better today. It is like not perceiving the dripping of a handful of water, thus, depending on time, it is determined by separation of one and other, and because it cannot be tolerated by reason, it is without self-nature, so it is said. The wise Tibetan teacher also said: "Even the Buddha himself is not." What is said seems to be in accordance. Third, in the instructions for practicing the path, the instruction on the unwavering root of the path. The instruction on the nature of the path as union. The instruction on the ultimate cause of the path. The instruction on the unconditioned condition of the path. The instruction on the nature of the path as rootless, there are five. Among these, the first is the cause of unwavering, the actual unwavering, and its result, there are three. The first is the unconditioned small, if one is greedy for desirable qualities and the mind is distracted by attachment, one is deluded, no matter how much hardship one endures, one will not achieve siddhi. Therefore, one should abandon the household, the place of distraction by desirable qualities, like discarding ashes that have been vomited out, without attachment or regret. Without making coquettish adornments, one should shave the hair on the head as one pleases, and holding a staff and a poor begging bowl in one's hand, one should practice begging for alms.
Tibetan
འི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བར་ངག་མི་སྨྲ་བས་སེམས་གཉུག་མ་སྟེ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཞོག་ཤིག ཅེས་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་མི་གཡོ་བར་སྒོམ་ཅེས་པའོ། །སྒོམ་པ་དང་སྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་གསུམ་མ་དམིགས་པས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་སྒོམ་དུ་མེད་པར་སེམས་ཞོག་ཤིག་ཀྱཻ་ཧ་ཌི་བ་ཞེས་བོས་སོ། །འཕྲོས་པའི་དོན་ནི། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཇི་ཙམ་རྩོལ་བས་མཚན་མ་སྒོམ་པ་དང་ངག་གི་ཀློག་པ་དང་ཁྱིམ་གྱི་ལས་སོགས་གཡེང་བ་མང་པོས་ལམ་གྱི་ལྷན་སྐྱེས་དངོས་གཞི་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱང་དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་མི་འགྲུབ་ཅིང་སྔར་མ་ཐོབ་ན་ཐོབ་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ལུས་སེམས་དུབ་ཅིང་ངལ་བས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུའོ། །དེ་བས་ན་རྒྱལ་པོ་གོ་བི་ཙཎྜ་ཁྱོད་ཀྱང་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་རང་གཞན་གྱི་ཕན་བདེ་རྒྱ་ཆེན་པོ་འགྲུབ་སྙམ་ན། ཕན་པ་དང་བདེ་བ་ལྟར་སྣང་ཉི་ཚེ་འགྲུབ་ཀྱང་འདི་ཡི་ཆེད་དུ། རང་གཞན་ལ་གནོད་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འབྱུང་བའི་རྒྱལ་སྲིད་དེ་བོར་ན་རུང་སྟེ་འདི་ལ་གཡེང་བས་ཏིང་ འཛིན་མི་འགྲུབ་ལ་ཕན་བདེ་ཤིན་དུ་རྒྱ་ཆེ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། བདག་གིས་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་བདེ་བ་སྤོང་བར་མི་ནུས་སྙམ་ན། གཡོ་མེད་གསུམ་གོམས་པའི་འབྲས་བུ་སེམས་གཉུག་མའི་བདེ་བར་ཤེས་པའི་ཚེ་ནང་གི་བདེ་བ་དེ་ལ་མ་ཆགས་བཞིན་དུ་དགའ་བ་སྐྱེས་པ་དེས་དེ་དགའ་བདེ་དེ་ཉིད་ལ་ཡང་མི་ཆགས་ན་རྒྱལ་སྲིད་སོགས་འཁོར་བར་འདོད་པའི་བདེ་བ་མི་གཙང་བ་གྱ་ནོམ་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་ལ་ག་ལ་ཆགས། གཉིས་པ་ལ་ཐབས་ལ་འབད་པར་གདམས་པ་དང༌། ཟུང་འཇུག་དངོས་ལ་གདམས་པ་གཉིས་ལས་དང་པོ་ནི། གཟུགས་གང་ཡང་རུང་བ་ཅི་མཐོང་བ་དང་སྒྲ་གང་ཐོས་པ་དང༌། དྲི་གང་སྣམ་པ་དང་རོ་གང་མྱངས་བ་དང༌། རེག་བྱ་གང་རེག་པ་ཐམས་ཅད་ལས་གཉུག་མ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མཚོན་པར་བྱེད་དེ། བདེ་སྟོང་ཤར་བ་ན་དེས་རྒྱས་བཏབ་པས། ཡུལ་སྣང་དེས་ཀྱང་བདེ་བ་ཆེར་འབར་བའི་རྐྱེན་དུ་སོང་ནས། བདེ་ཆེན་ཚད་མེད་པས་དུས་འདས་པས་བཟའ་བཏུང་ཉེར་སྤྱོད་སོགས་ལ་དགའ་བ་མེད་པར་སྨྱོན་པའི་སྤྱོད་པ་སྤྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཧ་ཌི་བ་ངས་ནི་ནགས་སུ་གནས་ནས་འདུ་འཛིའི་ལང་ལོང་སྤངས་བ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱང་ཁྱིམ་སྤོངས་ཤིག་སྤངས་ནས་སླར་ཡང་དགོན་པར་འདུ་འཛི་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་པ་སྟེ་འདིས་བདེ་སྟོང་འཕེལ་བའི་ཐབས་བསྟན་ནོ། །གཉིས་པ་དངོས་ནི། བདེ་བས་སྟོང་ཉིད་མཐོང་ཡང་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་རྒྱང་ཆད་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཉིས་སུ་མཐོང་བ་མེད་དེ། གཉིས་སུ་བལྟས་ན་དེ་ཡ
Chinese
對於事物的本來面目，不要用語言表達，安住在本來的心，也就是空性中。這就是說身體、語言和心不動搖地禪修。由於沒有觀到禪修者、禪修的對象和禪修的行為這三者，所以一點也不禪修地安住於心，嘿！哈迪巴這樣呼喚道。剩餘的意義是：因為無論多麼努力地觀想相，口中唸誦，以及家務等眾多散亂，即使是那些獲得了道之俱生本基的人，也不會迅速成就悉地，如果以前沒有獲得，就會障礙獲得。身心疲憊和勞累是痛苦的原因。因此，國王果比贊扎，如果你也想成就廣大的自他利益和安樂，即使表面上能成就一些利益和安樂，但為了這個，寧願捨棄會給自他帶來無量損害的王位，因為散亂於此，禪定不會成就，而極其廣大的利益和安樂是從禪定中產生的。第三是：如果我認為我不能捨棄王位的安樂，那麼當你知道串習無動搖三者的果是本來心的安樂時，對內在的安樂不執著而生起喜悅，即使對那喜悅和安樂本身也不執著，那麼對於王位等輪迴中想要的、不淨的、豐富的、會變成痛苦之因的安樂，怎麼會執著呢？第二是勸勉努力於方法，以及勸勉於雙運的實質，其中第一是：無論看到什麼形色，聽到什麼聲音，嗅到什麼氣味，嚐到什麼味道，接觸到什麼觸覺，一切都象徵著本來的大樂。當樂空生起時，以此來增長它。這樣，外境的顯現也成了樂大燃燒的因緣。由於無量的大樂超越了時間，所以對於飲食、受用等沒有喜愛，像瘋子一樣行事的瑜伽士哈迪巴我，住在森林裡，捨棄了喧囂的擾亂。你也捨棄家吧，捨棄之後，不要再在寺廟裡製造擾亂了，這就是說，這顯示了增長樂空的方法。第二個實質是：即使以樂見到空性，也不會以境和有境、遠離和不同的方式看到二元對立。如果視為二元對立，那就是
English
Regarding the true nature of things, do not speak with words, but rest in the original mind, which is emptiness itself. This means to meditate without moving the body, speech, and mind. Since the three—meditator, object of meditation, and act of meditation—are not perceived, rest the mind without meditating at all, O Hādipa! Thus he called out. The remaining meaning is: Because no matter how much one strives to meditate on signs, recite with the mouth, and engage in many distractions such as household chores, even those who have attained the co-emergent basis of the path will not quickly achieve siddhis, and if they have not attained it before, it will hinder attainment. Exhaustion and fatigue of body and mind are the cause of suffering. Therefore, King Gobichandra, if you also wish to accomplish the vast benefit and happiness of yourself and others through the kingdom, even if you achieve some temporary benefit and happiness, for the sake of this, it is better to abandon the kingdom that brings immeasurable harm to yourself and others, because being distracted by it, samadhi will not be accomplished, and the extremely vast benefit and happiness arises from samadhi. The third is: If I think I cannot abandon the happiness of the kingdom, then when you know that the fruit of familiarizing yourself with the three immovables is the happiness of the original mind, and joy arises without attachment to that inner happiness, and even to that joy and happiness itself you are not attached, then how can you be attached to the impure, abundant happiness of samsara such as the kingdom, which becomes the cause of suffering? The second is to advise effort in the method, and to advise on the essence of union, the first of which is: Whatever form is seen, whatever sound is heard, whatever smell is smelled, whatever taste is tasted, whatever touch is touched, all symbolize the original great bliss. When bliss-emptiness arises, increase it with this. Thus, the appearance of objects also becomes a cause for the great bliss to blaze. Because limitless great bliss transcends time, there is no delight in food, drink, enjoyment, etc., and I, the yogi Hādipa, who behaves like a madman, live in the forest, having abandoned the tumult of activity. You too, abandon your home, and having abandoned it, do not create activity again in the monastery, which is to say, this shows the method of increasing bliss-emptiness. The second essence is: Even if emptiness is seen with bliss, duality is not seen in terms of object and subject, distance and difference. If viewed as dualistic, it is