Tibetan
ས། དེའི་མཐུན་དཔེ་འོད་གསལ་རྟགས་བཅུའི་སྟེང་དུ་སྒྲིག་སྟེ། སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་སྟེ་རང་གི་ཡིད་ལས་སྐྱེས་པ་མེ་ལོང་གི་ནི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རང་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བླ་མ་དང་རྒྱུད་དང་བདག་ཉིད་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཡུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་ཐག་ཆོད་པ་ལགས། ངོ་སྤྲོད་སྐོར་དང་པོའོ། །དོན་ཚན་གཉིས་པ་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་ངོ་སྤྲོད་པ་ལ། ལུང་ནི་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་འོད་སྲུང་གིས་ཞུས་པ་ལས། དེ་འདི་ལྟར་སེམས་ཡོངས་སུ་ཚོལ་ཏེ། འདོད་ཆགས་པར་གྱུར་པ་དང༌། ཞེ་ སྡང་པར་གྱུར་པ་དང༌། གཏི་མུག་པར་གྱུར་པའི་ཆོས་དེ་གང་ཡིན། ཅི་མ་འོངས་པ་དང༌། འདས་པ་དང༌། ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཞིག་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་སེམས་འདས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཟད་པའོ། །མ་འོངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་ཕྱིན་པའོ། །ད་ལྟར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གནས་པ་མེད་དོ་སྙམ་མོ། །འོད་སྲུང་སེམས་ནི་ནང་ན་ཡང་མེད། ཕྱི་རོལ་ན་ཡང་མེད། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་མི་དམིགས་སོ། །ཞེས་གསུངས། རིག་པ་ནི་རིགས་ལམ་ཤེས་པའི་ངོར་སྤྲོ་ན། ཀུན་རྫོབ་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་རིགས་པ་སྤྱི་དང༌། ཁྱད་པར་སེམས་སྟོང་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་དུ་འཇུག སྙིང་པོ་ཙམ་ལ་མོས་ན་གོང་དུ་དྲངས་པའི་མདོའི་དོན་ལྟར་རིག་པ་སྐད་ཅིག་མའི་དོན་སྐྱེ་བྱ། གནས་བྱ། འགག་བྱ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་སྟེ་བཙལ་བས་འདས་པ་ནི་འགགས་ཟིན་ནས་མེད། མ་འོངས་པ་ནི་མ་སྐྱེས་པས་མེད། ད་ལྟར་བ་ལ་ཡང་རྣམ་པར་བརྟགས་ན། འདས་མ་འོངས་གཉིས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ད་ལྟ་བ་མེད། གཞན་ཡང་སེམས་ནི་ནང་དབང་པོ་ལ་མི་གནས། ཕྱི་ཡུལ་ན་མི་གནས། དེ་གཉིས་མ་ཡིན་པའི་བར་ནའང་མི་གནས། ཕྱི་ཡུལ་ལྔ་དང༌། ནང་དབང་པོ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་ཡང་མི་གནས། དེ་ལས་གཞན་དུ་ཡང་མི་གནས། སེམས་འདི་ལྟར་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་དུ་མེད། འདི་ལྟར་མྱོང་འདི་ལྟར་རིག་ཅེས་ཀྱང་བརྗོད་དུ་མེད། འདི་ལྟར་མེད་དོ་ཞེས་ཀྱང་བཟུང་མི་ཐུབ་ལ། ཡོད་པར་འཇོག་པ་ཡང་མེད་པར་བཞག་པ་ལ་བལྟོས། མེད་པར་འཇོག་པ་ཡང་ཡོད་པར་འཇོག་པ་ལ་བལྟོས་པས། ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ། མཉམ་བཞག་ཟབ་མོ་ལ་དེ་ལྟར་ལ་ཟློ་བ་ཡིན། ཡོད་པ་ མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་ཐོག་ཤན་འབྱེད་ཀྱི་སྐབས་སུ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་འཇོག །གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་ཡང་མི་སྲིད། གཉིས་མིན་གྱི་མཚན་གཞི་ཡང་མི་སྲིད་པས། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་གནས་ལུ
Chinese
萨。将此比喻安立于光明大圆满的十相之上。心的显现仅仅是自己心中所生，如同镜中的影像一般。如是所说，自己所体验的，通过对上师、传承和自性的三种信赖，将一切外境显现都确定为心。这是第一部分，介绍。第二点，介绍心的自性为空性。经文出自《圣妙吉祥集经·燃灯请问品》：如此这般，完全寻觅心，贪著、嗔恨、愚痴的法是什么？是未来、过去、还是现在生起的？对此，过去的心已经灭尽，未来的心尚未到来，现在的心也无有住处。燃灯，心不在内，也不在外，也不是两者之外所能见到的。如是说。如果是以通达理路的方式来介绍智慧，那么就依靠普遍确定一切世俗为无有自性的理路，以及特别确定心为空性的理路，从而生起定解。如果仅仅是信解其精要，那么就如上文所引经文的意义一样，将智慧分为刹那间的生、住、灭三种，进行寻觅，过去已经灭尽，未来尚未生起，现在也进行观察，除了过去未来二者之外，没有现在。此外，心不住于内在的根，不住于外境，也不住于二者之间。不住于外境五者和内在五根等的自性中，也不住于除此之外的地方。心不能说成是这样存在，也不能说成是这样体验、这样了知，也不能执着为这样不存在，安立为存在也依赖于安立为不存在，安立为不存在也依赖于安立为存在。因此，存在与不存在，是与非，在任何方面都不能成立。在甚深禅定中，就是这样反复思量。因为不是存在，所以在后得分别的时候，也安立为不存在的名称。二者都是也不可能，二者都不是的体性也不可能。因此，世俗的实相
English
Sa. This metaphor is established upon the ten aspects of the clear light Dzogchen. The appearance of the mind is merely born from one's own mind, like a reflection in a mirror. As it is said, one's own experience, through the three trusts in the Lama, the lineage, and one's own nature, determines all external appearances as the mind. This is the first part, the introduction. The second point is to introduce the nature of the mind as emptiness. The scripture comes from the 'Arya Jewel Heap Sutra, Questioned by Dipamkara': In this way, completely search for the mind. What are the phenomena of attachment, hatred, and ignorance? Are they future, past, or present? Regarding this, the past mind has ceased, the future mind has not yet come, and the present mind has no abiding place. Dipamkara, the mind is not inside, nor is it outside, nor is it seen outside of both. Thus it is said. If wisdom is introduced in terms of understanding reasoning, then rely on the reasoning that universally establishes all conventionalities as without inherent existence, and especially the reasoning that establishes the mind as emptiness, thereby generating certainty. If one merely believes in its essence, then, as the meaning of the sutra quoted above, divide wisdom into the three aspects of momentary arising, abiding, and ceasing, and search for them. The past has already ceased and is gone, the future has not yet arisen and is not present, and even the present is examined. Apart from the past and future, there is no present. Furthermore, the mind does not abide in the inner sense organs, nor does it abide in the outer objects, nor does it abide in between the two. It does not abide in the nature of the five outer objects and the five inner sense organs, etc., nor does it abide elsewhere. The mind cannot be said to exist in this way, nor can it be said to be experienced or known in this way, nor can it be grasped as not existing in this way. Establishing it as existing also depends on establishing it as not existing, and establishing it as not existing also depends on establishing it as existing. Therefore, existence and non-existence, being and non-being, cannot be established in any way. In profound meditative equipoise, one repeatedly contemplates in this way. Because it is not existent, the term non-existence is also established during subsequent discrimination. It is also impossible for both to be the case, and it is also impossible for the nature of neither to be the case. Therefore, the reality of conventional truth
Tibetan
གས་སྟོང་ཚུལ་དེ་ལྟར་ལགས་སོ། །སྒོམ་པ་ཉམས་མྱོང་གི་ངོ་སྤྲོད་པ་ནི། བྱེད་བཅིངས་དང་བཅས་ཏེ་རིག་པ་མ་བཅོས་སོ་མར་འཇོག་ཏུ་བཅུག་ལ། རིག་པ་རྩལ་མ་འགགས་པ་མཐོང་ཐོས་རེག་ཚོར་འགྱུ་བ་བསམ་པ་སྒོམ་པ་གང་ཡང་འཆར་དུ་རུང་བ་ནི། ཤར་དུས་ཉིད་ནས་གནས་དང་ཡུལ་དང་རྣམ་པ་དང་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་འདུག་ཅེས་ཁ་ནང་ལོག་གི་ཤེས་པས་རྗེན་ཆེར་དུ་བརྡ་སྤྲད་པ་ནི། བདག་དང་གཞན་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་བེམ་པོ་དང་ཤེས་པ་མྱོང་བྱ་མྱོང་བྱེད་རིག་བྱ་དང་རིག་བྱེད་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་དེ་ལ་བཟོ་བཅོས་མེད་ཅིང་རང་ཚོ་ཐུབ་པར་འཇོག་ལུགས་དང་སྐྱོང་ལུགས་རྗེན་ཆེར་དུ་ངོ་སྤྲད། ཡིད་ཆེས་གསུམ་ལྡན་གྱི་སྒོ་ནས་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་པ་ལ། ཁ་ཅིག་སེམས་འདི་མ་བརྟགས་ན་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར། འཚང་བཅར་ན་མི་རྙེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་སྟོང་པར་ངོ་སྤྲོད་པ་ནི། ལྷག་མཐོང་གི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཀྱང་བསམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་དང་འདྲ་ཉེན་ཆེ་བས་རྣམ་རྟོག་གི་འཚང་གཅོར་བའི་སྐབས་འདིར་དགོས་པ་ཆུང་ཞིང་ནུས་པ་མེད་པ་དང༌། ཡང་གཞན་ཁ་ཅིག་མི་རྟོག་པ་བསམ་མེད་ལྟེང་པོ་ཙམ་ལ་གནས་ལུགས་སུ་ངོ་སྤྲོད་པ་ནི་གནས་ལུགས་མ་མཐོང་བ་ལ་ངོ་སྤྲོད་རྒྱུ་མེད་དེ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལས་ཀྱང༌། རང་གི་སེམས་ནི་བརྒྱལ་དང་གཉིད་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་མི་ཡི་བདག་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་འགྱུར། །སད་ལ་ རང་བཞིན་དང་བཅས་གསལ་བར་བྱ་སྟེ་དེ་དག་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་ཐར་པའི་ལམ་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས། ཚིག་ཕྱི་མ་འདིས་ནི་སྣང་བ་རང་གམ་འདི་ཀ་གནས་ལུགས་སུ་ངོ་སྤྲོད་པ་ཡང་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན། བླ་མས་ལུང་རིགས་མན་ངག་གི་སྒོ་ནས་སེམས་སེམས་བྱུང་དྲན་རིག་འགྱུ་བ་འདི་ཐམས་ཅད་སྣང་ཆ་མ་འགགས་རུང་གདོད་མ་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་བར་བསྟན། མདོ་རྒྱུད་ཀུན་ལས་ཀྱང་དེ་ལྟར་གསུངས་ཤིང་རྒྱུད་རྒྱལ་ལས་ཀྱང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་མེད་དེ། སངས་རྒྱས་ཤེས་རབ་གང་དུའང་གནས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་ཚིག་འདི་སངས་རྒྱས་པ་རྣམས་སྟོན་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས། རང་གི་ཉམས་མྱོང་གིས་ཀྱང་ངོས་གཟུང་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕེབས། གསལ་རིག་རྗེན་ནེ་བ་འདིའི་དོན་གཞན་གང་ཡང་མེད་དེ། བྱ་བ་ཅི་བྱས་ཀྱང་ངོས་གཟུང་ཞིགསྣང་བ་ཅི་ཤར་ཡང་གཏད་སོ་བྲལ། རྟག་མཚན་གང་གཟུང་ཡང་དབྱེ་འབྱེད་མེད་པ་དེ་ཀའི་ངང་སྐྱོང་དགོས་སོ། དེ་ལྟར་བསྐྱངས་པས་བླ་མ་དང་རྒྱུད་དང་བདག་ཉིད་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་གསུམ་གྱྀས་སེམས་སྟོང་པར་ཐག་ཆོད་དོ། །ངོ་སྤྲོད་སྐོར་གཉི
Chinese
如是即是空性之理。关于禅修经验之介绍，即是于作与系缚皆具之情况下，令觉性安住于未作矫饰之原始状态。觉性之力量不减退，无论显现见闻觉知之动摇、思维、禅修任何一者，于显现之时，以反观之智慧，赤裸裸地指示其所处之位置、处所、形态与本体为何。指示自他、处所与处所之有者、物质与觉性、所受与能受、所知与能知一切，皆自始本自清净，对此不作改造，并赤裸裸地介绍安住与守护之方式。以具足三信之门生起定解。某些人认为，若不观察此心，则会显现种种。若逼迫追逐，则不可得，如幻象一般。如此介绍空性，虽然是依赖胜观之方面，但极易与思所成之智慧相似，因此在此断除分别念之追逐之时，既无必要亦无能力。另有一些人，将无分别之无思昏沉状态介绍为实相，此乃未见实相而无从介绍。如《续部之王》中亦云：自心昏厥与入眠，人主自性即灭坏。醒时当令自性明，此非众生解脱道。如是宣说。后一句即是遮止将显现本身或此者介绍为实相。如是，上师以教证理证口诀之门，指示心、心所、念、觉性之动摇一切，虽显现之分不灭，然自始未曾存在。一切经续中亦如是宣说，且《续王》中亦云：无有能知识，不住佛智中，此语示佛陀。如是宣说。亦以自身之经验，于无所执中获得定解。此明觉赤裸之意义，别无其他，无论作何事，皆无所执；无论显现何者，皆无所依；无论执取何相，皆无分别，必须于此状态中守护。如是守护，则以对上师、续部与自身之三信，决定心性为空性。介绍之第二部分。
English
Thus is the principle of emptiness. Regarding the introduction of meditative experience, it is to allow awareness to rest in its unadulterated, original state, with both action and bondage present. The power of awareness does not diminish, and whatever arises—whether it be the movement of seeing, hearing, feeling, or thinking, or meditation itself—at the moment of its arising, one should nakedly indicate, with the wisdom of introspection, its location, place, form, and essence. To introduce self and other, place and the possessor of place, matter and awareness, the experienced and the experiencer, the knowable and the knower—all as being primordially pure from the beginning, without any alteration, and to nakedly introduce the way of abiding and protecting. Generate certainty through the gate of possessing the three confidences. Some say that if this mind is not examined, it will appear in various ways. If pursued and chased, it cannot be found, like an illusion. Introducing emptiness in this way, although relying on the aspect of superior seeing, is very likely to resemble wisdom born of thought. Therefore, at this time of cutting off the pursuit of conceptual thought, it is neither necessary nor capable. Others introduce the state of non-conceptual, mindless blankness as reality, but this is because they have not seen reality and have nothing to introduce. As it is said in the King of Tantras: When one's own mind is overwhelmed by fainting and sleep, the lord of men becomes devoid of self-nature. When awake, one should make the self-nature clear, for this is not the path to liberation for sentient beings. Thus it is said. The latter statement also prohibits introducing appearance itself or this very thing as reality. Thus, the lama, through the gate of scripture, reasoning, and pith instructions, shows that all of this—mind, mental events, memory, awareness, and movement—although the aspect of appearance does not cease, has never existed from the beginning. All sutras and tantras also say the same, and the King of Tantras also says: There is no consciousness, it does not abide in the wisdom of the Buddhas, this word shows the Buddhas. Thus it is said. Also, through one's own experience, one arrives at certainty in non-attachment. The meaning of this clear, naked awareness is nothing else. Whatever one does, there is no attachment; whatever appears, there is no reliance; whatever characteristic one grasps, there is no differentiation. One must protect oneself in this state. By protecting in this way, one decides that the nature of mind is emptiness through the three confidences in the lama, the tantra, and oneself. Second part of the introduction.