Tibetan
ཆུང་ལྟ་བས་ཁྱད་མི་འབྱེད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་སྙིང་རྗེ་སྤྱོད་པའི་ཁྱད། །ཕྲག་དོག་ཆེ་ཞིང་ཁ་རྒོད་བསམ་པ་ངན། །ཆོས་རྒྱུད་བུ་རྒྱུད་བཟང་ཡང་ག་ལ་ཕན། །དཀའ་སྤྱད་འདུག་ཚུལ་བཟང་ཡང་བསླུ་རྡོ་ཡིན། །བྱ་བཏང་དམ་བཅའ་ཆེ་ཡང་ཚིག་སྐམ་ཡིན། ཁྱོད་ནི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས། །ཁ་འཇམ་ཞེ་གདུག་བླ་མ་གཡོ་ཅན་གྱིས། །བསྟོད་ར་བཏང་བས་རང་རྒྱུད་མ་ཐུལ་པའི། །བླུན་པོ་ཕལ་ཆེར་བླུན་དད་སྐྱེད་དུ་འཇུག །རྨོངས་པ་ཕལ་ཆེར་རང་ལ་བསྟོད་ན་དགའ། །དམ་པ་རྣམས་ནི་དྲང་པོར་སྨྲས་ན་མགུ། །ཕྱཽགས་ཞེན་ཀོ་ལོང་དམ་ལ་བཟང་འདོད་ཅན། །རང་རྒྱུད་མ་ཐུལ་སྒྲུབ་པའི་དགོས་པ་སྟོར། །རང་ཉིད་བཟང་འདོད་གཞན་ལས་ངན་མི་འདོད། །ལྐོག་ཏུ་ཆོས་མིན་སྤྱོད་པ་སྣ་ཚོགས་བྱེད། །རི་ཁྲོད་འགྲིམས་ན་གྲགས་པ་ཆེ་རུ་རེ། །འདུ་འཛི་སྦངས་ཀྱིན་དད་ཅན་འདུ་ལ་རེ། །བྱ་བཏང་བྱས་ཀྱིན་ཟས་ནོར་ཡོང་དུ་རེ། །ཕམ་ཁ་བླང་གིན་ཕུགས་སུ་རྒྱལ་འདོད་ཅིག །གཞན་ལ་བསྟོད་ན་རང་ལ་བྱམས་སུ་རེ། །དག་སྣང་བྱས་ནས་དབང་དུ་བསྡུ་འདོད་དང༌། །གཞན་ཕྱོགས་ནུབ་ཅིང་རང་ཕྱོགས་དར་ཕྱིར་རམ། །གྲགས་པ་སྒྲོག་ཕྱིར་ཆོས་རྫུ་བྱེད་པ་ནི། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསླུ་བའི་ སྡིག་པོ་ཆེ། །དེ་ཕྱིར་རྫུན་མེད་ཕྱི་ནང་མེད་པར་གཅེས། །སྙན་གྲགས་འདོད་པས་སློབ་མ་བསླུ་བ་དང༌། །རྙེད་བཀུར་འདོད་པས་དད་ཅན་བསླུ་བ་དང༌། །མ་རྟོགས་བཞིན་དུ་གནས་ལུགས་རྟོགས་སོ་ཞེས། །ང་རྒྱལ་བྱེད་པ་སྙིང་རྗེའི་འགལ་ཟླ་ཡིན། །བདེན་པའི་ངག་དང་དྲང་པོའི་བསམ་པ་དང༌། །ང་རྒྱལ་སྤངས་ནས་འགྲོ་ཀུན་གོང་དུ་འཁུར། །གཞན་སྐྱོན་མི་བསམ་རང་གི་སྐྱོན་ལ་རྟོག །བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་སྙིང་རྗེ་རྒྱས་པར་འགྱུར། །དགྲ་གཉེན་ཚེ་འདིར་བློ་ཡིས་བཏགས་པ་ཡིན། །ཉེ་རིང་མེད་པར་ཕན་སེམས་སྙིང་རྗེ་སྒོམས། །ཐམས་ཅད་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་སྙིང་རྗེ་བས། །དེ་རྣམས་ཐར་ཐབས་རང་རེས་འཚོལ་བར་བྱ། །ད་ལྟའང་དངོས་སུ་ཕན་ན་གང་ཕན་དང༌། །ཕན་སེམས་བསམ་པ་བཟང་པོ་འབྲལ་མེད་དང༌། །གཙོ་བོར་རང་ཉིད་ཆོས་ལ་གང་འབད་པ། །དེ་དག་གཞན་ལ་ཕན་པའི་རྒྱུ་རུ་བསྔོ། །ཞེས་པ་ཕྱོགས་ཞེན་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ལས་བརྩམས་པའི་གཏམ་སྟེ་གསུམ་པའོ།། །།ཟབ་མོ་གནས་ལུགས་མྱུར་དུ་རྟོགས་འདོད་ན། །སྐྱོ་ཤས་སྙིང་རུས་འཛོམ་པའི་ངེས་འབྱུང་གིས། །དབེན་པའི་གནས་སུ་སྡོད་ཚུགས་ཐུབ་པ་གཅེས། །ལྐོག་ཉལ་ལེ་ལོའི་དབང་དུ་མི་གཏོང་ཞིང༌། །དྲན་པས་ནམ་སླེབ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ། ། ཕྱི་བཤོལ་མེད་པར་འཕྲལ་དུ་སྦྱོར་བ་དགོས། །ཉམས་ལེན་ཐུན་སྒོམ་སྐབས་སུ་ཡིད་སུན་ནས། །ཉལ་ལམ་འཆག་འདོད་སྐྱོ་སངས་བྱེད་འདོད་དམ། །བྱ་བ་གཞན་ཞིག་བྱེད་འདོད་སྐྱེས་པའི་ཚེ། །དགེ་སྦྱོར་ཡོང་དང་མི་ཡོང་ས་མཚམས་ནི། །འདི་སྐབས་ཡིན་སྙམ་བྱ་བྱེད་གཞན་བོར་ནས། །སྒོམ་འཇུག་འཐུད་ནས་རྣམ་གཡེངས་སྤོང་བར་བྱོས། །སྐྱོ་སངས་ཡིན་ཀྱང་རྣམ་གཡེངས་དབང་སོང་ན། །དེ་ལ་ཡེངས་ནས་དོན་མེད་ཡུན་རིང་འདའ། །ནད་མང་ལས་ཉམས་ཆུང་ཞིང་ཁམས་དུབ་ན། །ངལ་བསོ་དགོས་མོད་དེ་སྐབས་སེམས་ཀློང་ནས། །བཟོ་བཅོས་མི་བྱ་དྲན་པས་ཟིན་ཙམ་དགོས། །རྣམ་རྟོག་གྱ་གྱུའི་དབང་དུ་མ་ཤོར་བར། །ན་ཚ་ལ་སོགས་གང་ཤར་དེ་ལ་ལྟོས། །ཐུན་དང་ཐུན་མཚམས་དབྱེར་མེད་མཚུངས་པར་འགྱུར། །མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་དྲན་པའི་སྐྱོ་ཤས་དང༌། སྙིང་རྗེ་མཁའ་ཁྱབ་བཅོས་མ་མིན་པ་དང༌། ནམ་ཡང་བརྗེད་མེད་བླ་མའི་མོས་གུས་ཏེ། །འདི་གསུམ་མེད་མི་རུང་བའི་ཡན་ལག་ཡིན། །སྔོན་འགྲོ་སྐྱབས་འགྲོ་སེམས་བསྐྱེད་ཚད་མེད་བཞི། །དངོས་གཞི་ལྟ་བ་དང་ནི་བསྐྱེད་རྫོགས་སྒོམ། །ཡི་རང་བསྔོ་དང་དམ་བཅའ་རྗེས་ཀྱི་གནད། །འདི་རྣམས་མདོ་རྒྱུད་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོ་ཡིན། །འགྱུ་བྱེད་ཕྱི་མ་མ་སྐྱེས་སྔ་མ་འགགས། །དེ་ གཉིས་བར་ན་གང་ཡང་མི་མནོ་ཡང༌། །གསལ་རིག་འགག་པ་མེད་པ་དེ་ཀ་སྐྱོང༌། །དེ་ལ་ངོས་གཟུང་གང་ཡང་ཡོད་པ་མིན། །དགའ་དང་མི་དགའ་བདེ་སྡུག་ཆགས་སྡང་དང༌། །སྙིང་ལ་འབབ་དང་ཞེ་ལ་འཕོག་པའི་གཏམ། །ཐོས་སོགས་སེམས་ཀྱི་འགྱུ་བ་གང་བྱུང་ཡང༌། །རང་ཞལ་བལྟས་ནས་བཟོ་བཅོས་མེད་པར་ཞོག །རང་ངོ་མ་ཤེས་སེམས་རྩ་སྤུན་པོ་ཏེ། །དེ་ལྟར་བརྟགས་ན་ཝལ་པོ་རྗེས་མེད་ཅིག །རང་རིག་དམིགས་གཏད་བྲལ་བ་ཁོ་ན་ཡིན། །རྣམ་རྟོག་མ་སྤངས་རང་སར་དག་ཅེས་གགས། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་རྣམ་རྟོག་གང༌། །ཉོན་མོངས་སྐྱེས་ན་གང་ཤར་ངོས་གཟུང་ལ། །སྒོ་གསུམ་དེ་ཡི་དབང་དུ་མི་གཏོང་བར། །སྐྱོན་དུ་བལྟ་བའང་མི་བྱ་ཐད་སོར་བཞག །ཐོག་མ་ཉོན་མོངས་ལྷང་ངེར་སྣང་ཙམ་ནའང༌། །རིག་ཙམ་བརྗོད་བྲལ་རྗེན་ནེ་གསལ་ལེར་འཆར། །དེ་ནས་ཉོན་མོངས་ཙམ་གྱི་སྣང་བ་དེ། །རང་སར་ལོག་སྟེ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ལགས། །དེ་རྗེས་སྙིང་རྗེས་ཟིན་པ་གལ་རེ་ཆེ། །དེ་བཞིན་དགེ་བའི་རྣམ་རྟོག་སོགས་ལའང་སྦྱར། །སེམས་ཉིད་གནས་སམ་ཡང་ན་འགྱུ་ཡང་རུང༌། །སྤྲོས་བྲལ་གཤིས་ཀྱི་རྒྱ་ལས་མི་འདའ་འོ། །ཞེས་པ་གང་ཤར་རང་གྲོལ་གྱི་ལྟ་སྒོམ་ལས་བརྩམས་པའི་གཏམ་སྟེ་བཞི་པའོ།། །།འདུ་འཛི་ མང་སར་དགེ་སྦྱོར་སྐྱེ་བ་དཀོན། །རང་དང་འཚམ་པའི་དབེན་པ་བསྟེན་པ་ལེགས། །བརྟན་པ་མ་ཐོབ་བར་དུ་རྒྱལ་ཁམས་ཀུན། །ཡང་ཡང་འགྲིམས་ན་ལང་ཤོར་དགེ་སྦྱོར་འཆག །རི་ལ་མ་ཚུགས་ཡང་ཡང་ཀླུང་ལ་འབབ། །བཟང་རྫུ་དགོས་པས་ཡང་ཡང་རི་ལ་འགྲོ། །བློ་སྣ་མང་ཞིང་ཆོས་ཁྱད་རླུང་གིས་འཁྱེར། །དེ་ལྟར་མི་བྱ་བློ་རྩེ་འགྱུར་མེད་གཅེས། །སྨོན་ལམ་བཟང་པོའི་མཐུ་ཅན་མ་གཏོགས་པ། །སྡེ་དཔོན་བསྟེན་པ་ཆོས་པའི་བདུད་དུ་ཆེ། ཁྱད་པར་བྱ་བཏང་སྤྲོས་པ་སྤོང་བ་དང༌། །ཕོ་བྲང་འགྲིམ་པ་འགལ་བ་ལྟག་སྤྲོད་ཡིན། །ཧ་ཅང་དག་སྣང་ཆེས་ན་བཅོལ་ཆུང་ཡིན། །ཚོད་རྒྱག་སྐུར་འདེབས་ལོག་ལྟའང་མི་བྱ་སྟེ། །རང་ལ་ང་རྒྱལ་གཞན་ལ་ཁྱད་གསོད་སྤང༌། ཁ་སྤྱད་ངོས་འཛིན་ཐལ་བའང་མི་འཚལ་ལོ། །སད་སེར་བསྲུང་དང་གྲོང་འདྲེ་འདུལ་བ་དང༌། །མོ་རྩིས་སྔགས་དང་སྨན་དཔྱད་གླུད་གཏོར་དང༌། །མངོན་ཤེས་བརྫུས་མས་གཞན་མགོ་མ་སྐོར་ཞིག །སྒོམ་ཆེན་རྣམས་ལ་འདི་རྣམས་བར་ཆད་མང༌། །དོན་མེད་གཤགས་འབྱེད་མང་ན་མི་རྣམས་སྡང༌། །ལྐོག་ལབ་མང་ན་ངན་པའི་གྲལ་དུ་འགྲོ། །ཕྲ་མ་མུ་སྐྱོ་མང་ན་གཞན་སེམས་དཀྲུག །དེ་བས་སྨྲ་བ་སྤངས་ན་ལེགས་པ་ཡིན། །མི་སེམས་ཁྲིད་ཕྱིར་རྫུན་ནི་དམྱལ་བའི་རྒྱུ། །བདེན་པར་ སྨྲས་ན་མི་རྣམས་སེམས་ཁོང་འཁྲུག །ལོང་གཏམ་དགེ་སྦྱོར་གཅོག་པའི་ཕུང་འདྲེ་ཡིན། །ཆགས་སྡང་སྨྲས་ན་ངག་གི་སྡིག་པར་འགྲོ། །ཉིན་མཚན་དགེ་སྦྱོར་ཁོ་ནར་བརྩོན་དགོས་ཀྱང༌། །མི་མང་འདུས་སར་གསོལ་འདེབས་སྐད་རྒྱང་དང༌། །སྐྱེ་བོའི་མདུན་དུ་ལྟ་སྟངས་འདུག་ཚུལ་སོགས། །ཆོས་བརྒྱད་དབང་གིས་གསང་སྒྲོགས་བྱར་མི་རུང༌། །མངོན་ཚན་ཆུང་ལ་ས་ཆོད་ཆེ་བ་དགོས། །མི་ནག་གྲོང་པའི་སྐྱེ་བོ་ཕོ་མོ་རྣམས། །དད་པ་སྐྱེ་ཕྱིར་རང་རྒྱུད་གྲོལ་མདོག་དང༌། །བྱ་བ་བཏང་ཚུལ་སྙིང་རྗེ་ཆེ་མདོག་དང༌། །ཉམས་རྟོགས་སྐྱེས་པའི་ཆོས་སྐད་རྦད་ཁམ་དང༌། །རྩ་རླུང་ངོམ་ངོམ་བྱེད་པ་དེ་མི་རུང༌། །སྐྱེ་བོ་བསླུས་པས་ཆོས་པའི་ཁྱུ་ནས་བུད། །གསང་སྒྲོགས་རྩ་ལྟུང་འབྱུང་བས་དམ་ཚིག་ཉམས། །རང་རེ་སྤྱོད་པ་ངོ་ལྐོག་མི་བྱ་སྟེ། །གསུས་པ་འགེངས་ཕྱིར་དམྱལ་བར་འགྲོ་ནུས་སམ། །ཚུལ་འཆོས་གཡོ་སྒྱུ་སྤོང་བ་ཤིན་ཏུ་གཅེས། །འོན་ཀྱང་ངོ་ལྐོག་མེད་པ་ཡིན་ཟེར་ནས། །རྩིང་ཆོས་ཕཊ་རལ་དྲན་ཚད་བྱེད་པ་ནི། །བསྟན་པའི་ཞབས་འདྲེན་ཆེ་ཞིག་རང་ཡང་ལྷུང༌། །སྒོ་གསུམ་བྱ་བ་རྣམ་དག་ཁོ་ན་བྱེད། །ངན་པས་གོས་ན་འཕྲལ་དུ་བཤགས་པ་འབུལ། །ཡོ་བྱད་ཀུན་སྤངས་རི་ལ་སྡོང་ཚུགས་ཤིང༌། །རི་པ་བྱ་བཏང
Chinese
小见解没有差别，菩提心和慈悲行为有差别。嫉妒心大，恶语相向，心怀恶意，即使有好的法脉和子嗣又有什么用？即使苦行和安住的方式很好，也是欺骗的石头。即使闭关的誓言很大，也是空洞的言辞。你已经证悟了实相，用甜言蜜语、内心恶毒的虚伪上师，用赞美来放纵，使得自己没有调伏的愚人，大多会生起愚痴的信心。大多数愚昧的人喜欢别人赞美自己，圣者们则喜欢听到正直的言语。怀有宗派偏见，固执己见，自认为良好的人，没有调伏自心，修行的必要就丧失了。只希望自己好，不希望别人比自己好，暗地里做各种不如法的事情。去寂静的地方是为了博取名声，放弃了喧嚣却渴望信徒聚集，做了闭关却希望得到食物和财富，接受了失败却渴望最终获胜。赞美别人是为了让自己被喜爱，通过净观来控制他人，或者为了让别人衰败，自己兴盛，为了宣扬名声而伪装修行，这是欺骗一切众生的大罪。因此，要珍惜没有虚假，表里如一。为了名声而欺骗学生，为了获得利养恭敬而欺骗信徒，还没有证悟却自认为证悟了实相，这种傲慢是慈悲的敌人。要说真实的话语，怀有正直的想法，舍弃傲慢，将一切众生置于首位。不要想别人的过错，要反省自己的过错，这样菩提心和慈悲心才会增长。敌人和朋友都是今生由心所安立的，不要有亲疏之别，修持利他之心和慈悲心。怜悯所有在轮回中漂泊的众生，我们自己要寻找让他们解脱的方法。现在如果能实际利益他人就尽力去做，利他之心和善良的想法永不分离，最重要的是自己努力修行佛法，将这些都回向成为利益他人的因。这篇没有宗派偏见的慈悲之语，是第三篇。如果想要迅速证悟深奥的实相，就要依靠具备厌离心和毅力的出离心，珍视能够安住在寂静的地方，不要被昏睡和懒惰所控制，一旦忆念生起，就要毫不拖延地立即精进修持。
English
Small views make no difference, the difference lies in the practice of Bodhicitta and compassion. Great jealousy, harsh words, and evil thoughts, what good is it even if you have a good Dharma lineage and descendants? Even if the way of practicing asceticism and dwelling is good, it is a deceiving stone. Even if the vows of retreat are great, they are empty words. 'You have realized the true nature,' with sweet words and a malicious heart, the deceitful guru indulges you with praise, causing most fools who have not tamed their minds to generate foolish faith. Most ignorant people are happy when praised, while holy beings are pleased with honest words. Those with sectarian bias, stubborn and self-righteous, lose the need for practice if they have not tamed their minds. They only wish themselves well and do not want others to be better than them, secretly engaging in various non-Dharma activities. Going to solitary places is to gain fame, abandoning busyness but desiring the gathering of devotees, doing retreat but hoping for food and wealth, accepting defeat but desiring ultimate victory. Praising others is to be loved, controlling others through pure perception, or to make others decline while oneself prospers, pretending to practice Dharma to spread fame, this is a great sin of deceiving all sentient beings. Therefore, cherish being without falsehood, with inner and outer consistency. Deceiving students for fame, deceiving devotees for gain and respect, claiming to have realized the true nature without having realized it, such arrogance is the enemy of compassion. Speak truthful words, have honest thoughts, abandon arrogance, and hold all beings above oneself. Do not think of others' faults, but reflect on your own, so that Bodhicitta and compassion will grow. Enemies and friends are designated by the mind in this life, without partiality, cultivate loving-kindness and compassion. With compassion for all beings wandering in samsara, we ourselves must seek ways to liberate them. If we can actually benefit others now, do so to the best of our ability, with loving-kindness and good thoughts inseparable, and most importantly, dedicate whatever Dharma practice we do to be a cause for benefiting others. This speech of compassion without sectarian bias is the third. If you want to quickly realize the profound true nature, rely on renunciation with weariness and perseverance, cherish being able to dwell in solitary places, do not be controlled by drowsiness and laziness, and as soon as mindfulness arises, immediately exert effort without delay.
Chinese
应当精进修持瑜伽。修法一座禅修时，心生厌倦而想睡觉、散步解闷吗？或者生起想做其他事情的念头时，善行能否成就的分界线，我认为就在此时，抛开其他事情，持续禅修，努力断除散乱。即使是解闷，如果被散乱控制，也会因此而分心，毫无意义地度过很长时间。如果生病、体力衰退、身体疲惫，虽然需要休息，但此时在内心深处，不需要改造，只需保持觉知即可。不要被纷乱的念头所左右，观察疾病等任何显现的事物。座间和座上无有差别，变得相同。忆念无常痛苦的厌离心，以及无有虚假遍布虚空的慈悲心，还有永不忘怀的上师的虔诚心，这三者是不可或缺的支分。前行是皈依、发心、四无量心，正行是见解以及生圆次第的修持，结行是随喜、回向和发愿的要点，这些是所有经续的精华。后念未生，前念已灭，二者之间什么也不想，守护那无有断绝的明觉，那上面没有任何可以执取的。无论生起喜不喜欢、苦乐、贪嗔，还是内心涌现、令人不悦的话语，或者听到等等，无论生起什么念头，观照自面，不要改造，保持原样。如果不认识自性，心就像一根头发，如果这样观察，就像无根之草。自明智是唯一离于对境的。说不要断除分别念，在自性中清净是胡说八道。无论生起贪欲、嗔恨等任何分别念，如果生起烦恼，就观照任何显现的事物，不要让身语意三门受其控制，也不要把它看作过失，而是保持原样。最初烦恼显现时，仅仅觉知，就会显现不可言说、赤裸、清晰的觉性。然后，仅仅是烦恼的显现，就会回归自性，成为大智慧。之后，以慈悲心摄持非常重要。同样，也适用于善念等。心性安住也好，或者游动也好，都不会超出离戏论自性的范围。以上是关于任运自解的见修行，第四讲。在嘈杂的地方很难生起善行
English
You should diligently practice yoga. When practicing during a session of meditation, do you feel bored and want to sleep, take a walk to relieve boredom? Or when the thought arises that you want to do something else, the dividing line between whether or not virtuous conduct will be accomplished, I think it is at this time, abandoning other things, continue to meditate, and strive to cut off distractions. Even if it is to relieve boredom, if you are controlled by distractions, you will be distracted by it and spend a long time meaninglessly. If you are sick, your physical strength declines, and your body is tired, although you need to rest, but at this time in the depths of your heart, there is no need to modify, just maintain awareness. Do not be swayed by chaotic thoughts, observe whatever appears, such as illness. There is no difference between sessions and in-between sessions, they become the same. The renunciation of remembering impermanence and suffering, the compassion that is not artificial and pervades space, and the unwavering devotion to the Guru, these three are indispensable supports. The preliminaries are refuge, bodhicitta, and the four immeasurables, the main practice is the view and the practice of generation and completion stages, the conclusion is the key points of rejoicing, dedication, and vows, these are the essence of all sutras and tantras. The later thought has not arisen, the former thought has ceased, between the two, do not think anything, protect that uninterrupted clarity and awareness, there is nothing to grasp onto there. Whether you like it or not, happiness or suffering, attachment or aversion arise, or words that arise in the heart and are unpleasant, or hearing, etc., whatever thoughts arise, look at your own face, do not modify, keep it as it is. If you do not recognize your own nature, the mind is like a strand of hair, if you observe it in this way, it is like grass without roots. Self-awareness is the only one that is free from objects. Saying not to cut off conceptual thoughts, purifying in self-nature is nonsense. Whether greed, hatred, or any conceptual thoughts arise, if afflictions arise, observe whatever appears, do not let the three doors of body, speech, and mind be controlled by them, and do not regard it as a fault, but keep it as it is. When afflictions first appear, just being aware, the unspeakable, naked, and clear awareness will appear. Then, the appearance of just afflictions will return to self-nature and become great wisdom. After that, it is very important to be held by compassion. Similarly, it also applies to virtuous thoughts, etc. Whether the nature of mind abides or moves, it will not go beyond the scope of the nature of non-duality. The above is the fourth lecture on the view, practice, and conduct of spontaneous self-liberation. It is difficult to generate virtuous conduct in noisy places.