Tibetan
་དགག་ཅིང༌། །ཡེ་ཤེས་བཟང་རྫུ་ལོགས་ནས་མི་འཚོལ་བར། །སྤང་གཉེན་རོ་མཉམ་ངོ་བོ་ཐ་དད་མེད། །གདོད་མའི་དབྱིངས་ལས་ལོགས་སུ་མ་གྲུབ་པས། །མཉམ་ཉིད་ངང་དེར་མཉམ་པར་བཞག་པར་བྱ། །རྩོལ་མེད་བྱར་མེད་ཀློང་དུ་གྱུར་པ་ན། །སྤྲོས་པའི་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་བསྟན་ན་ཡང༌། །ཆུ་ཟླ་བཞིན་དུ་ལས་མེད་བདག་པོ་མེད། །གཟུགས་སོགས་ཡུལ་སྣང་ཇི་ལྟར་ཤར་ན་ཡང༌། །རང་བཞིན་གཉུག་མའི་དོན་ལས་མ་འདས་པས། །དེ་ལ་བཟོ་བཅོས་མི་དགོས་ལྷུག་པར་ཞོག །ནམ་ མཁའ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཡིན། །ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཅི་བྱེད་དང༌། །སྤྲོས་བཅས་ཉམས་ལེན་ཇི་ལྟར་བྱེད་ན་ཡང༌། །ཐམས་ཅད་གཉུག་མ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡི། །རང་འོད་ཙམ་དུ་ཤེས་པའི་ངང་དུ་སྤྱོད། །མཚན་ལྡན་བླ་མ་རང་སེམས་སྣང་བ་ཙམ། །བླ་མ་རང་བཞིན་གསལ་སྟོང་སྐྱེ་འགག་མེད། །རང་གི་སེམས་ཀྱང་དེ་དང་གཅིག་པར་ཤེས། །སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ཙམ། །རང་སེམས་བླ་མ་སྣང་བ་རྣམ་གསུམ་པོ། །མིང་འདོགས་ཐ་དད་དོན་ལ་ཁྱད་པར་མེད། །ཐམས་ཅད་རོ་མཉམ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་རྟོགས། །ཆོས་སྐུར་རྟོགས་ན་མོས་གུས་ཚུད་པ་ལགས། །ཀུན་རྫོབ་སྣང་བར་མཛད་སྤྱོད་ཅི་མཛད་ཀྱང༌། །རང་སྣང་ཙམ་དུ་ཆོས་སྐུའི་རྣམ་རོལ་དང༌། །གཞན་སྣང་སེམས་ཅན་འཁོར་བར་འདྲེན་པའི་ཐབས། ཁོ་ནར་མཐོང་ཚེ་མོས་གུས་ཚད་དུ་ཕྱིན། །ཅི་མཛད་ཡེ་ཤེས་རོལ་པར་མཐོང་བ་ལ། །བླ་མ་ལོངས་སྐུར་མཐོང་བའི་མོས་གུས་ཟེར། །ལེགས་ཉེས་གང་མཛད་གཞན་དོན་ཁོ་ནར་ཤེས། །མཚན་ལྡན་བླ་མ་སྤྲུལ་སྐུར་མཐོང་བ་ཡིན། །བླ་མ་རང་སེམས་དབྱེར་མེད་ཆོས་སྐུར་མཐོང༌། །གནས་ལུགས་དོན་གྱི་རྟོགས་པ་འགྱུར་བ་མེད། །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་དང་སྤྲུལ་སྐུའི་མོས་གུས་སྐྱེ། །འབད་མེད་གཞན་དོན་ཕྲིན་ལས་འབྱུང་ཞེས་གསུངས། །སྒོམ་པས་ཉམས་སུ་ བླང་ཚུལ་མདོ་ཙམ་མོ། །ལྟ་སྒོམ་མཐའ་རུ་ཕྱིན་བྱེད་སྤྱོད་པ་སྟེ། །ལག་ལེན་བླང་དོར་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་གཅེས། །དཀར་ནག་ལས་འབྲས་བསླུ་བ་མེད་མོད་ཀྱི། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་རང་བཞིན་མེད། །སྡིག་སྤོང་དགེ་བ་སྒྲུབ་དང་དབུ་མའི་ལམ། །ཅི་བྱེད་གཞན་དོན་སྒྱུར་དང་དུས་ཀུན་ཏུ། །དག་སྣང་ལྷ་སྐུ་སྟོང་ཉིད་དང་འབྲེལ་བ། །གདོད་མའི་དབྱིངས་ལས་གཡེལ་བ་མེད་པར་སྤྱོད། །དེ་ལྟར་གནས་བདུན་རྣམ་དག་སྤྱོད་པ་ལགས། །མི་དགེ་རྒྱུ་འབྲས་གདོད་ནས་སྟོང་ཉིད་དུ། །ལེགས་པར་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྤང་པ་དང༌། །ཉིན་མཚན་ཕྱེད་པར་དགེ་ལ་འབད་བྱེད་ཀྱང༌། །ཆུ་ཟླ་བཞིན་དུ་ང་རྒྱལ་རློ
Chinese
加以遮止。 不从智慧之外寻找良方， 舍弃与亲近，味道相同，本体没有差别。 由于不是从原始法界中分离而出， 因此在平等的状态中安住于平等。 当进入无作无为的境界时， 无论显现何种戏论的现象， 都如水中之月般无所作为，没有主宰。 无论显现何种色等境相， 都不会超出本初的实义， 因此无需改造，自然安住。 如同虚空般不会改变。 身语意的行为无论做什么， 以及如何进行有戏论的修持， 一切都是本初俱生之智， 在仅知其自性的状态中行持。 具相上师仅是自心显现， 上师的自性是光明空性，无生无灭。 也要了知自己的心与此无别。 一切显现都只是心的影像， 自心、上师、显现这三者， 名称各异，实义上没有差别。 了知一切味道相同，如同虚空。 若能了悟法身，则已具备了虔诚。 在世俗显现中，无论做何种行为， 都只是自显的法身游舞， 以及将他显的有情众生引入轮回的方法。 若能如此看待，则虔诚达到了顶点。 将一切行为都视为智慧的游舞， 这被称为将上师视为报身的虔诚。 无论做好事还是坏事，都知晓只是为了利益他人。 这就是将具相上师视为化身。 上师与自心无别，视为法身。 对实相义的证悟不会改变。 生起对圆满报身和化身的虔诚， 据说无需勤作，利他事业自然显现。 简略讲述以修行来受持的方法。 见修行达到究竟的就是行为了， 实践取舍，不迷惑至关重要。 黑白业果虽然不会欺骗， 但如幻象般，显现没有自性。 断恶行善，以及中道， 无论做什么，都要为了利益他人，并且时时刻刻， 以清净的观想，与空性相联， 不离原始法界而行持。 如是便是七处清净的行为。 从根本上就将不善的因果视为空性， 通过 ভালোভাবে了知的方式来断除， 日夜精勤行善， 也如水中之月般，没有傲慢自
English
And prevent it. Without seeking good remedies outside of wisdom, Renunciation and intimacy, same taste, no difference in essence. Since it is not formed separately from the primordial realm, Therefore, abide equally in that state of equality. When entering the realm of non-action and non-doing, No matter how the appearances of elaboration manifest, Like the moon in water, there is no action, no master. No matter how the appearances of objects such as form arise, They do not go beyond the meaning of the innate nature, Therefore, there is no need to modify it, leave it naturally. It is unchanging like the sky. Whatever actions of body, speech, and mind are done, And however one practices with elaboration, All are the innate, co-emergent wisdom, Act in the state of knowing only its own light. The qualified lama is just the appearance of one's own mind, The nature of the lama is clear emptiness, without arising or ceasing. Also know that one's own mind is inseparable from this. All appearances are just reflections of the mind, One's own mind, lama, and appearances, these three, Names are different, but there is no difference in meaning. Realize that all tastes are the same, like the sky. If one realizes the Dharmakaya, then one has the devotion. In the conventional appearance, whatever actions are done, Are just the play of the self-appearing Dharmakaya, And the method of leading other sentient beings into samsara. If one sees it that way, then devotion reaches its peak. Seeing all actions as the play of wisdom, This is called devotion to seeing the lama as the Sambhogakaya. Whether doing good or bad, know that it is only for the benefit of others. This is seeing the qualified lama as the Nirmanakaya. The lama and one's own mind are inseparable, seeing them as the Dharmakaya. The realization of the meaning of the true nature does not change. Devotion to the perfect Sambhogakaya and Nirmanakaya arises, It is said that without effort, altruistic activities naturally manifest. Briefly explaining the method of practicing through meditation. The conduct that brings view and meditation to the ultimate is action, It is important to practice taking and leaving without confusion. Although the results of black and white karma do not deceive, But like an illusion, appearances have no inherent nature. Abandoning evil, doing good, and the Middle Way, Whatever one does, it should be for the benefit of others, and at all times, With pure vision, connected to the deity and emptiness, Act without straying from the primordial realm. Thus, these are the pure actions of the seven places. From the beginning, view the causes and effects of non-virtue as emptiness, Abandon them through the way of ভালোভাবে understanding, Even if one strives to do good day and night, Like the moon in water, without arrogance or pride.
Tibetan
མ་སེམས་མེད། །འདོད་ཡོན་གང་ལའང་ཞེན་པ་སྤངས་བྱས་ནས། །ཚོགས་ཀྱིས་མི་སྒྲུབ་ཀུན་སྤངས་སྤྱོད་པ་ཅན། །ཆོས་བཞིན་འབད་པ་མེད་པར་རྙེད་གྱུར་ན། །རང་སེམས་སྙིང་པོར་འཇོག་བཞིན་ལོངས་སྤྱོད་པ། །འདོད་པའི་མཐའ་དང་ངལ་ཞིང་དུབ་པ་སྟེ། །མཐའ་གཉིས་སྤངས་པ་དབུ་མའི་ལམ་ཞེས་གསུངས། །འདོད་ཆུང་ཆོག་ཤེས་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང༌། །འདི་ལྟར་བསྒྲུབས་ན་སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་དག །བྱ་བ་ཅི་བྱེད་ལེགས་ཉེས་ཅི་བྱུང་ཡང༌། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་ཟིན་ན་གཞན་དོན་ཡིན། །ཐུན་དང་ཐུན་མཚམས་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ། །སྣང་སྲིད་དག་སྣང་ ལྷ་སྐུའི་ལམ་ཁྱེར་བྱ། །ཇི་ལྟར་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས། །སེམས་ཉིད་ངོས་བཟུང་བྲལ་བ་དགག་སྒྲུབ་མེད། །བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བྱས་སྟོང་ངང་དུ་ཐིམ། །སྟོང་པའི་ངང་ལས་སྤྱོད་པའི་རྩ་མ་འགགས། །རང་ངོ་ཤེས་ཚེ་སྤྱོད་པ་ཅི་སྤྱད་ཀྱང༌། །བྱ་བྱེད་རོ་མཉམ་དབྱེར་མེད་གདོད་མའི་གཤིས། །དབྱིངས་ལས་གཞན་དུ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པ་ལ། །རྩོལ་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཐོབ་པར་བྱ་ཕྱིར་འབད། །ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་གསུམ་རྣམ་དག་ལ་འབད་ན། །འབྲས་བུ་མཆོག་ལ་སོམ་ཉི་ག་ལ་ཡོད། །ལམ་ལྔ་ས་བཅུའི་རིམ་པ་མངོན་གྱུར་ནས། །བརྩོན་འགྲུས་ལྡན་པས་ཚེ་འདིར་བྱང་ཆུབ་འགྲུབ། །རང་བཞིན་འགྱུར་མེད་སྐུ་གསུམ་དང༌། །གློ་བུར་མ་ཡིན་རྒྱུན་ཆད་མེད། །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡི་གནས། །འབྲས་བུ་འགྲུབ་པའི་གནད་བདུན་ཡིན། །ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཀྱི་དབྱིངས། །ཤེས་བྱ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཏེ། །རྟོགས་ཤིང་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ལ། །འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་མིང་དུ་བཏགས། །སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བཟང་བཟང་པོ། །ལེགས་ནས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །གཞི་ཡི་གནས་ལུགས་འགྱུར་མེད་དེ། །རང་གིས་རང་ས་ཟིན་པ་ལགས། །སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །གསལ་བའི་རང་བཞིན་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས། །བྱ་བྱེད་སྣང་བ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། །སེམས་ཉིད་གཅིག་པུ་སྐུ་གསུམ་དངོས། །འབྲས་བུ་སངས་ རྒྱས་ཡོན་ཏན་ཀུན། །སེམས་ཀྱི་རང་སྣང་མ་འགགས་པའི། །རྩལ་ཡིན་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་མིན། །དུས་གསུམ་སྣང་བ་འཁྲུལ་པའི་ཆོས། །དོན་ལ་འདས་དང་མ་འོངས་མེད། །རང་བཞིན་ངོས་གཟུང་མེད་པ་ལ། །སྐྱེ་འགག་རྒྱུན་ཆད་ག་ལ་ཡོད། །འབྲས་བུའི་ཡེ་ཤེས་བསམ་ཡས་ཕྱིར། །ཚིག་དང་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས། །རྣམ་རྟོག་བློ་ཡིས་གཞལ་དུ་མེད། །བཟང་ངན་འཛིན་པའི་ཡུལ་ལས་འདས། །གདོད་ནས་དམིགས་གཏད་མེད་པ་ལ། །རེ་དོགས་བྱ་ས་མ་རྙེད་པས། །ཞེན་མེད་འབད་མེད་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས།
Chinese
无心也。对于任何欲妙都已舍弃贪执，不以积聚为务，具有一切舍弃之行者，如法不费力气而获得，安住自心为心要而享用。贪欲之边与疲劳困顿，此为舍弃二边之中道。以少欲知足而行持，如此修持则行为极清净。无论做什么，无论发生好事坏事，若以菩提心摄持，即是利他。日间与间隙一切行住坐卧中，将显有清净观想为 本尊之身而修持。如何一切行为皆是自心，心性离于能所，无有破立。一切所作皆融入于已作之空性中，于空性中行持之根本亦不中断。自识本面之时，无论如何行持，所作与能作皆为一味，无有分别之本初状态。于法界中无有迁变，为获得无勤任运而精进。若精进于清净之见修与行，对于获得殊胜之果，有何怀疑？五道十地之次第现前，以具精进故，此生即可成就菩提。自性不变之三身，非为骤然而有，亦无有间断。不可思议之境界，是成就果位之七要点。无始以来之法界，乃是所知事物之实相，于此证悟并确定之时，即名之为获得果位。所谓佛陀，是极好极好者，并非由好而生，乃是基之实相不变，自己获得自己之本位。空性之自性是法身，光明之自性是圆满报身，所作所为之显现是化身，心性唯一即是三身之本体。果位佛陀一切功德，乃是心之自显不灭之，力量，并非由因缘而生。三时显现皆是错觉之法，然于实义中无有过去与未来。于无有自性可执之时，生灭断常又于何处有？果位之智慧不可思议故，超离言语与表达之境，亦非分别念所能衡量，超离执着好坏之境。于本初即无有目标之时，无有希冀与恐惧之处，以无有执着，无有勤作之精进。
English
It is without mind. Having abandoned attachment to any desirable qualities, not striving for accumulation, possessing the conduct of complete renunciation. If one obtains effortlessly in accordance with the Dharma, enjoying while placing one's own mind as the essence. The extreme of desire and weariness and exhaustion, this is said to be the Middle Way, abandoning the two extremes. Even through possessing contentment with few desires, if one practices in this way, conduct becomes completely pure. Whatever one does, whether good or bad occurs, if it is seized by the Bodhicitta, it is for the benefit of others. In all conduct, during sessions and in between, may the appearance of existence be purified, May the path of the deity's form be taken. How all conduct is one's own mind, the nature of mind is free from subject and object, there is no negation or affirmation. All actions dissolve into the emptiness of having been done, from the state of emptiness, the root of conduct is not interrupted. When one knows one's own face, whatever conduct is practiced, the doer and the deed are of one taste, the primordial nature without differentiation. In the Dharmadhatu, there is no change or movement to another, strive to obtain effortless spontaneity. If one strives for pure view, meditation, and conduct, what doubt is there in obtaining the supreme fruit? When the stages of the five paths and ten bhumis are manifested, by possessing diligence, enlightenment is attained in this life. The three kayas of unchanging nature, are not sudden, nor are they without continuity. The inconceivable state, is the seven key points for accomplishing the fruit. The Dharmadhatu of beginningless time, is the reality of knowable things, when this is realized and determined, it is named as obtaining the fruit. The so-called Buddha is very good, not born from goodness, but the unchanging reality of the ground, oneself obtaining one's own place. The nature of emptiness is the Dharmakaya, the nature of clarity is the Sambhogakaya, the appearance of actions is the Nirmanakaya, the single nature of mind is the actual three kayas. The fruit, all the qualities of the Buddha, is the unceasing self-appearance of the mind, it is power, not born from causes. The appearances of the three times are illusory dharmas, but in reality there is no past or future. When there is no self-nature to grasp, where is birth, cessation, or continuity? Because the wisdom of the fruit is inconceivable, it transcends the realm of words and expressions, it cannot be measured by conceptual mind, it transcends the realm of grasping good and bad. When there is no target from the beginning, there is no place for hope or fear, with no attachment, no effort, by diligence.