Tibetan
བའི་གནས་ཚུལ་མདོ་ཙམ་མོ། །ལྟ་བ་མཁའ་ལྟར་ཡངས་པ་སྟེ། །སྒོམ་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གཅེས། །ཉམས་མྱོང་མེད་པའི་ལྟ་བ་ནི། །ཡིད་དཔྱོད་གོ་བ་ཙམ་ལ་ལུས། །ལས་དང་པོ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་ པས། །རྗེས་ཐོབ་གཉུག་མའི་ཡེ་ཤེས་ལ། །རང་ངོ་འཕྲོད་པ་དཀའ་བའི་ཕྱིར། །ཞི་ལྷག་གཉིས་ལ་འབད་པ་གཅེས། །སེམས་ཀྱི་གནས་ཐབས་དགུ་ལ་སོགས། །ཞི་གནས་སྒོམ་པའི་རིམ་པ་དང༌། །འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་འདས་པ་ཡི། །ལྷག་མཐོང་ལ་སོགས་རྣམ་གཞག་མང༌། ཁོ་བོ་སྙིང་པོ་ལ་དགའ་བས། །སྤྲོས་པ་དུ་མ་འདིར་མི་འཆད། །ཟབ་མོའི་དེ་ཉིད་ཉམས་མྱོང་དང༌། །རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་མདོ་ཙམ་ནི། །དཔྱད་འཇོག་སྤེལ་མར་སྒོམ་པ་སོགས། །གཞུང་ལུགས་རྣམས་ལས་མང་བཤད་པ། །དེ་ཡང་ལམ་དུ་འགྱུར་མོད་ཀྱི། །མན་ངག་ཅན་ལ་འདི་མི་དགོས། །རང་བཞིན་གདོད་ནས་སྤྲོས་བྲལ་ལ། །དེ་ལྟར་ཡིན་པར་ངོ་ཤེས་པའི། །ཐབས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཟླ་མེད་པ། །མཚན་ལྡན་བླ་མའི་མོས་གུས་ཡིན། །རང་གི་སེམས་ཀྱིས་རང་སེམས་ལ། །རང་དབང་འབྱོར་ཕྱིར་ཞི་གནས་སྒོམ། །རང་བཞིན་གདོད་ནས་སྤྲོས་བྲལ་ལ། །ཐག་ཆོད་སྐྱེ་ཕྱིར་སེམས་འཚོལ་བྱ། །གཏན་ལ་ཕེབས་པའི་རང་སེམས་དེ། །ངོ་ཤེས་གཅིག་པུས་ཆོག་པའི་ཕྱིར། །དྲན་པ་འབྲལ་མེད་རྒྱུན་དུ་བསྟེན། །དྲན་པ་མེད་ལ་ངོ་ཤེས་དཀའ། །གནས་ལུགས་གདོད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །མ་བཅོས་སོ་མ་གནད་དུ་ཆེ། །གང་ཤར་གཉུག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ལྷུག་པར་འཇོག་པ་སྒོམ་གྱི་གནད། །བྱ་བྱེད་ཉམས་ལེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །མཐར་ཕྱིན་བྱེད་པ་བོགས་འདོན་གནད། །བླ་མ་ཆོས་སྐུར་མཐོང་བ་ཡི། །མོས་གུས་ བྱིན་རླབས་ལམ་བྱེད་དེ། །སྒོམ་པ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཡིན། །གནད་མཆོག་བདུན་པོ་བླ་མའི་གསུང༌། །ཉམས་ལེན་མཐའ་རུ་སྐྱོང་བ་ལ། མེད་ཐབས་མེད་པའི་གལ་པོ་ཆེ། །བྱིང་རྒོད་གཉིས་ཀྱིས་མ་སླད་པའི། །རང་སེམས་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་ནི། །བཏང་འགྲོ་བཞག་སྡོད་རང་དབང་འབྱོར། །ཞི་གནས་སྒོམ་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། །བྱིང་ན་སྒྲིམ་ཞིང་ངར་ཆ་འདོན། །རྒོད་ན་སློད་ལ་ལྟ་སྟངས་ཕབ། །ཐུན་མཚམས་སྤྱོད་ལམ་ཅི་བྱེད་ཀྱང༌། །གནས་པའི་རང་སོ་འཛིན་པ་གཅེས། །ལྷ་སྐུ་ཐིག་ལེ་ལ་སོགས་པ། །དམིགས་པའི་རྣམ་གཞག་གང་གསུངས་ཀྱང༌། །རྟེན་མེད་རིག་པ་སྒོམ་མེད་དུ། །འཇོག་པ་ཁོ་ན་ཟབ་པར་འཁུམས། །རང་སེམས་ལ་རང་སེམས་ཀྱིས་བལྟས་པས། །གསལ་ལ་བརྗོད་བྲལ་ངོས་གཟུང་མེད་པར་འཁུམས། །ཀུན་རྫོབ་གཟུགས་དང་ཁ་དོག་གནས་དང་དུས། །བཙལ་བས་མ་རྙེད་གདོད་མའི་གནས་ལུགས་མཐོང༌། །དེ་ཚེ་རང་སེམས་སྟོང་གསལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །རྒྱུན་དུ་ཡོད་ཀྱང་སྔོན་ཆད་མ་ཤེས་པ། །ངོ་ཤེས་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་དགོས་པས་ན། །རྟག་ཏུ་དྲན་པས་སྐྱོང་བ་གནད་དུ་ཆེ། །དྲན་བྱ་དྲན་བྱེད་དབྱིངས་སུ་མ་དག་པར། །དྲན་པ་སྐྱེས་དུས་རང་ཞལ་ལྟ་ཤེས་ཀྱིས། །དྲན་པ་ཉམས་ཚེ་ཐ་མལ་པ་དང་འདྲ། །ངོ་ཤེས་དྲན་པའི་རྩ་བར་ཐུག་པ་ཡིན། །ངོ་ཤེས་མེད་པའི་གནས་པ་གཏི་མུག་ ཡིན། །རང་ངོ་ཤེས་ནས་རྣམ་རྟོག་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཤེས་ན་ཐམས་ཅད་ཆོས་སྐུའི་ཡོ་ལངས་ཏེ། །མིན་ན་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པའི་མགོ་སྐོར་ཡིན། །ཆུ་དང་མར་མེ་རང་གསལ་གཅིག་ཏུ་ཞོག །བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོས་དེ་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན། །མ་བཅོས་སོ་མ་ཉམས་ལེན་སྒོམ་གྱི་མཐིལ། །བཅོས་མའི་ཉམས་མྱོང་བཟང་ཡང་ན་བུན་འདྲ། །རིག་པས་དཔྱད་པའི་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པ་དང༌། རིལ་འཛིན་རྗེས་གཞིག་སྤྲོ་བསྡུའི་སྟོང་ཉིད་དང༌། །ལྷ་སྒོམ་སྔགས་བཟླས་སོགས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་དང༌། །རྩ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་སྒོམས་པའི་སྟོང་ཉམས་དང༌། །རླུང་གི་གདམ་ངག་བསྒོམས་པའི་གསལ་བ་དང༌། །ཐིག་ལེ་བསྒོམས་པའི་བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། །རྟག་སྣང་འཆར་སྒོ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བ་རྣམས། །ཐམས་ཅད་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ཤིང་གློ་བུར་བ། །རྫས་སྔགས་འཛོམ་པས་མིག་འཕྲུལ་མཐོང་བ་བཞིན། །རྒྱུ་རྐྱེན་འཛོམ་ཚེ་འབྱུང་ལ་གཞན་མི་འབྱུང༌། །མི་བརྟན་མི་རྟག་འཕེལ་འགྲིབ་ཡལ་ཡོལ་བྱེད། །གདོད་མ་མ་ཡིན་འཕྲལ་དུ་སྐྱེ་ཞིང་འཇིག །མ་བཅོས་གཉུག་མའི་ཉམས་ལེན་གྱིས་ཟིན་ན། །དེ་དག་ཀུན་ཡང་འགྱུར་མེད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །བློས་བྱས་བསྒོམ་དེ་ཇི་ལྟར་བཟང་ན་ཡང༌། །གསོག་གསོབ་སྙིང་པོ་མེད་པ་ཡ་མ་རླ། །བཟང་པོར་མིང་བཏགས་གཉེན་པོར་བཅོས་པ་དང༌། །རྣམ་རྟོག་འཁྲུལ་པས་སྣ་ཚོགས་བཅོས་པ་འདི། ། མཁའ་ལ་ན་བུན་སྤྲིན་གྱིས་སྒྲིབ་པ་བཞིན། །གནས་ལུགས་རང་ཞལ་བལྟ་བའི་བར་ཆད་ཡིན། །གསེར་གྱི་ཐིག་པོ་གསེར་དུ་བསྒྱུར་མི་དགོས། །སྣང་གྲགས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་ལ། །ཐབས་ཀྱིས་གསར་དུ་སྤྲོས་པ་བཅོས་མི་དགོས། །རང་བཞིན་དེ་ལ་བཟོ་བཅོས་མེད་པར་བཞག །རྟོག་མེད་རང་ངོ་ཤེས་ཤིང་སེམས་གནས་ན། །མཁའ་དབྱིངས་ལྟ་བུའི་ངང་དེར་ལྷན་ནེ་སྒཽམ། །བཟང་ངན་རྣམ་རྟོག་ཇི་ལྟར་ཤར་ན་ཡང༌། །དེ་ལ་བཟོ་བཅོས་མེད་པར་ལྷུག་པར་བཞག །ཉོན་མོངས་སྐྱེས་ཀྱང་གང་སྐྱེས་གསལ་སྟོང་ཡིན། །ངེས་འབྱུང་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་ཀྱང་གསལ་སྟོང་ཡིན། །གང་སྐྱེས་གང་ཤར་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་ལ། །སྤང་བླང་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་ན་རང་ལ་སྡིག །ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་ཆེད་དུ་མི
Chinese
以上是关于此的一些简要情况。 见解要像天空一样广阔，修行时体验至关重要。 没有体验的见解，只会停留在头脑的理解层面。 对于初学者瑜伽士来说，很难立即认识到本有的智慧。 因此，努力修习止和观非常重要。 心的九种安住方法等，是修习止观的次第。 以及世间和出世间的，观等各种分类很多。 我喜欢精华，所以这里不讲太多的细节。 深奥的实相体验，以及与之相关的一些要点是：交替修习分析和安住等，在各种论典中有很多阐述。 虽然那也可以成为道路，但对于拥有口诀的人来说，这并不需要。 自性本来就是离戏的，认识到这一点的方法之王，是无与伦比的，就是对具相上师的虔诚。 为了让自己的心掌握自己的心，修习止。 自性本来就是离戏的，为了生起定解，要寻找心。 那个最终确定的自心，仅仅通过认识就足够了，因此，要持续不断地保持正念。 没有正念就很难认识。 因为是原始的实相，所以不造作、自然的状态至关重要。 无论显现什么都是本有的，所以放松安住是修行的关键。 所有行为和修行的，最终完成是发挥力量的关键。 将上师视为法身，以虔诚，加持作为道路，这就是修习。 这七个至关重要的要点是上师的教言，在修行中达到极致，是不可或缺的。 不被沉没和掉举两种所扰乱的，自心光明空性无执，放下、去、安住、停留，获得自在，是止观修行的根本。 如果昏沉，就要收紧并提起精神。 如果掉举，就要放松并降低视线。 无论在座间做什么行为，保持安住的觉知非常重要。 无论是本尊、明点等，无论说了什么观想的分类，无所依的觉性，在无修中，安住才是最甚深的。 以自心观察自心，光明且不可言说，无法捕捉。 寻找世俗的形色、处所和时间，却无法找到，从而见到原始的实相。 那时自心空
English
These are just a few brief points on the matter. The view should be as vast as the sky; experience in practice is essential. A view without experience remains merely at the level of intellectual understanding. For a beginner yogi, it is difficult to immediately recognize the innate wisdom. Therefore, it is important to strive in both shamatha and vipassanā. The nine ways of abiding of the mind, etc., are the stages of practicing shamatha. And the various classifications of mundane and supramundane vipassanā, etc., are numerous. I prefer the essence, so I will not elaborate on too many details here. The experience of profound suchness, and a few points related to it, are: alternating practice of analysis and abiding, etc., which are extensively explained in various treatises. Although that can also become a path, it is not necessary for those who have the oral instructions. The nature is primordially free from elaboration, and the king of methods for recognizing this, is unparalleled, which is devotion to a qualified guru. In order for one's own mind to master one's own mind, practice shamatha. The nature is primordially free from elaboration, and in order to generate certainty, one should search for the mind. That self-mind that is ultimately determined, is sufficient with just recognition, therefore, continuously maintain uninterrupted mindfulness. Without mindfulness, it is difficult to recognize. Because it is the primordial reality, the uncorrected, natural state is crucial. Whatever arises is innate, so relaxing and abiding is the key to practice. The key to perfecting all actions and practices is to bring out the power. Seeing the guru as the dharmakaya, with devotion, blessings become the path, and that is practice. These seven essential points are the guru's teachings, and to bring practice to the extreme, they are indispensable. Unstained by the two, sinking and excitement, one's own mind, clear and empty, without grasping, letting go, going, abiding, staying, attaining freedom, is the root of shamatha practice. If there is dullness, tighten and bring out the vigor. If there is excitement, loosen and lower the gaze. Whatever actions one does in between sessions, it is important to maintain the awareness of abiding. Whether it is a deity, bindu, etc., whatever classifications of visualization are spoken of, the unconditioned awareness, in non-practice, abiding alone is the most profound. By looking at one's own mind with one's own mind, it is clear and inexpressible, impossible to capture. Searching for conventional form, color, place, and time, one cannot find them, and thus one sees the primordial reality. At that time, one's own mind is empty.
Chinese
朗然明澈法身啊！ 恒常存在往昔却未识。 需得无间了悟本面故， 恒时以正念护持至关要。 所忆能忆未净于法界， 生起忆念之时当识自面。 忆念散失之时等同凡庸。 了悟本面乃忆念之根本。 不识本面之安住是愚痴。 识得自面之后分别即法身， 知晓一切皆是法身之妙用， 否则一切皆是戏论之欺骗。 水与灯火置于自明一体中， 如是大梵志曾如是宣说。 无造作原原本本乃修持之精髓， 造作之体验纵佳亦如负债。 以智慧分析之空性之禅修， 及执取次第消融摄放之空性， 以及观修本尊念诵咒语等之加持， 以及观修脉之瑜伽之空性体验， 以及观修气之窍诀之明分， 以及观修明点之乐空之智慧， 以及恒常显现种种生起之景象， 一切皆依赖于因缘且是突发性。 如药物咒语齐备所见之幻术， 因缘聚合之时生起否则不生。 不稳固无常盛衰起伏不定， 非是原始刹那生灭。 若以无造作本初之修持所摄持， 则彼等一切皆是不变法身。 以分别念所作之禅修纵然极佳， 亦是虚饰毫无实义之空谈。 名之为善妙视为对治而改造， 以分别妄念而进行种种改造， 犹如烟雾云彩遮蔽虚空般， 是观视实相自面之障碍。 无需将金屑转为黄金。 显现声响一切皆是自性离戏， 无需以方便新造戏论。 安住于彼自性中莫作修饰。 若能无分别而识自面心安住， 则于如虚空般之状态中坦然安住。 无论善恶分别如何生起， 皆不作修饰而放松安住。 烦恼生起之时所生亦是明空， 出离心悲心生起之时亦是明空， 无论生起显现一切皆是一味， 若作取舍取舍则自受其害。 莫为烦恼分别而特
English
Oh, clear and luminous Dharmakaya! Though ever-present, it was previously unknown. Since continuous recognition is necessary, it is crucial to always maintain mindfulness. When the object and subject of mindfulness are not purified in the expanse, know to see your own face when mindfulness arises. When mindfulness fades, it is like an ordinary person. Recognition is the root of mindfulness. Abiding without recognition is ignorance. Having recognized your own face, conceptual thought is the Dharmakaya. Knowing that everything is the play of the Dharmakaya, otherwise, everything is the deception of elaboration. Place water and fire in self-luminous unity. As the great Brahmin once said. Unfabricated, pristine is the essence of practice and meditation. Artificial experiences, though good, are like debt. Meditating on emptiness through intellectual analysis, as well as emptiness of gradual absorption and dispersion, and the blessings of deity meditation, mantra recitation, etc., and the experience of emptiness from meditating on the yoga of the channels, and the clarity from meditating on the instructions of the winds, and the bliss-wisdom from meditating on bindus, and the various appearances of constant appearance, all are dependent on conditions and are sudden. Like seeing illusions when substances and mantras are combined, when causes and conditions come together, they arise, otherwise they do not. Unstable, impermanent, waxing and waning, fading away. Not primordial, they arise and cease instantly. If embraced by the practice of unfabricated, naturalness, then all of them are the unchanging Dharmakaya. No matter how good meditation made by the mind may be, it is superficial and without essence, a mere trifle. Labeling it as good, modifying it as an antidote, and modifying it in various ways with conceptual delusion, like mist and clouds obscuring the sky, is an obstacle to seeing the true face of reality. There is no need to transform gold dust into gold. All appearances and sounds are naturally free from elaboration. There is no need to fabricate new elaborations with methods. Leave that nature without modification. If you recognize your own face without conceptualization and your mind abides, then rest naturally in that state like the sky. However good or bad conceptual thoughts may arise, leave them without modification and relax. Even when afflictions arise, whatever arises is clear and empty. Even when renunciation and compassion arise, they are clear and empty. Whatever arises, whatever appears, all is of one taste. If you accept or reject, affirm or deny, you harm yourself. Do not intentionally for afflictions and conceptual thoughts.