Tibetan
སྐུའི་རང་མཚང་རིག །རང་ལུས་ལྷ་སྐུར་ཤེས་པར་བྱ། །དག་སྣང་རབ་འབྱམས་མཆེད་པ་ཡིན། །འགྲོ་དྲུག་ཕ་མར་ཤེས་པར་བྱ། །སྙིང་རྗེ་མཁའ་ལྟར་ཁྱབ་པ་ཡིན། །སྣང་བ་སྒྱུ་མར་ཤེས་པར་བྱ། །འཛིན་པ་རང་སར་གྲོལ་བར་འགྱུར། །རང་སེམས་སྐྱེ་མེད་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །འགྱུར་མེད་ཀྱི་བཙན་ས་ཟིན་པ་ལགས། །གཟུང་བ་ཕྱི་རུ་མ་ལུས་ཤིང༌། །འཛིན་པ་ནང་དུ་མ་ལུས་པར། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྤངས་ཀྱི་ཤེས་པ་དེ། །རིག་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཇི་ལྟར་ཆུ་ལ་ཆུ་བླུག་དང༌། །ཇི་ལྟར་མར་ལ་མར་བཞག་བཞིན། །སྣང་སེམས་གཅིག་ཏུ་བསྲེ་བ་ལ། །དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་གྱིས་སྐྱོང་བར་འཚལ། །སྒོམ་པའི་སྐབས་ཀྱི་གཏམ་སྟེ་བདུན་པའོ། །སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་པ་དང༌། །བརྩོན་འགྲུས་བསམ་གཏན་ལྔ་པོ་ཡང༌། །དམིགས་མེད་ཀྱིས་ཟིན་ན་ཕར་ཕྱིན་ཡིན། །ཤེས་རབ་ཉིད་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས། །གོང་ལྟ་སྤྱོད་སྒོམ་པར་བཤད་པ་དེ། །ཉམས་སུ་བླངས་ན་ཕར་ཕྱིན་དྲུག །ཐམས་ཅད་དེ་ཀར་འདུས་པ་ཡིན། །མཆོད་གཏོར་སྦྱིན་པ་ཅི་འགྲུབ་བརྩོན། །ཉེས་སྤྱོད་སྡིག་ལས་ཀུན་ཏུ་བཟློག །ཅི་བྱེད་གཞན་དོན་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཅན། །ཆོས་ཕྱིར་དཀའ་སྤྱད་བཟོད་པ་དང༌། །གཞན་གྱི་གནོད་པ་བཟོད་པར་བྱ། །ཉིན་མཚན་གཡེལ་མེད་བརྩོན་འགྲུས་དང༌། །རྩེ་གཅིག་སེམས་ཀྱིས་བསམ་གཏན་སྒྲུབ། །སྤྲོས་བྲལ་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ། །ཐམས་ཅད་དམིགས་མེད་ཀྱིས་ རྒྱས་ཐེབས་དགོས། །ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་ཡི། །སྒྲུབ་པ་ཉམས་ལེན་གཞན་ཡོད་མིན། །སྦྱིན་པས་སེམས་ཅན་མགུ་བར་བྱ། །ཆོས་གདམས་ངག་བློ་དང་འཚམ་པར་སྟོན། །ཆོས་བཞིན་ཉམས་ལེན་བྱེད་དུ་གཞུག །རང་ཡང་ཆོས་དང་མཐུན་པར་སྤྱོད། །སྦྱིན་དང་སྙན་པར་སྨྲ་བ་དང༌། །དོན་མཐུན་པ་དང་དོན་གཅིག་སྤྱོད། །བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་ཞེས་པ། །གཞན་དོན་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་སུ་གསུངས། །ལར་རང་སེམས་ལ་རང་གིས་སྒོམ་པ་འདི། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཡིན། །རང་བཞིན་འོད་གསལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན། །སྣང་གྲགས་ཀུན་ལ་གདོད་མ་ནས། །རྒྱས་བཏབ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིན། །འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། །སེམས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མ་གོ་ན། །ཆོས་བྱས་པ་རྣམས་ཀྱང་ལྷ་མིའི་རྒྱུར། །ད་སྟོང་ཉིད་མཐར་ཐུག་ཡིན་སྙམ་ཡང༌། །གཟུགས་མེད་ཁམས་སུ་གོལ་ཉེ་གདོག །ལུས་ངག་གི་སྤྱོད་པ་ཟབ་ལགས་ཀྱང༌། །སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་ལྷ་ཡི་བུ། །ཙིཏྟ་སྙིང་གི་གུར་ཁང་དུ། །རིན་ཆེན་བླ་མ་བསྒོམས་ནས་ཀྱང། །མོས་གུས་ལ་ལྟེམ་འགྱང་མི་འཚལ་ཏེ། །རང་སེམས
Chinese
认识身体的真相，将自身视为本尊之身，这是清净显现的扩展。将六道众生视为父母，慈悲心如虚空般广大。将显现视为幻象，执着自然解脱。认识自心为无生，便能占据不变的稳固之地。所取不留在外，能取不留在内，舍弃能取所取的觉性，是觉性空性无别的法身。如同水倒入水中，如同油倒入油中，将显现与心识融为一体，需要以正念和正知来守护。这是关于禅修时期的第七个话题。布施、持戒、忍辱、精进、禅定这五者，若以无所缘而摄持，即是波罗蜜多。更何况是智慧本身呢？上面所说的见、行、修，若能付诸实践，便是六度波罗蜜多，一切都汇集于此。努力进行供养、朵玛和布施，彻底断除恶行和罪业，所作所为都具有利他之持戒，为了佛法而忍受苦行，并忍受他人的伤害。日夜不懈地精进，以专注之心修持禅定，以及远离戏论之智慧，所有这些都需要以无所缘来增广。六度波罗蜜多的修持实践，没有其他的。以布施使众生欢喜，以适合其根器的方式宣说佛法教诲，引导他们如法修行，自己也要与佛法相应地行事。布施、爱语、利行、同事，这四摄，被宣说是成办他利的法。总而言之，自己观修自心，便是智慧波罗蜜多，是自性光明之瑜伽，对一切显现和声音，从原始以来就施以大手印。在轮回和涅槃的坛城中，若不了解心之本性，所做的佛事也只是人天之因。现在虽然认为这是究竟的空性，但却容易堕入无色界。身语的行为虽然深刻，但也是三十三天之天子。在自心（藏文：ཙིཏྟ་，梵文天城体：चित्त，梵文罗马拟音：citta，汉语字面意思：心）的宫殿中，观修珍贵的上师，不要在虔诚心中犹豫不定，自心即是。
English
Recognize the true nature of the body, and understand your own body as the deity's form. This is the expansion of pure appearances. Understand the six realms of beings as your parents, and let compassion pervade like the sky. Understand appearances as illusions, and clinging will naturally dissolve. Recognize your own mind as unborn, and you will seize the stronghold of immutability. Grasping does not remain outside, and holding does not remain inside. The awareness that abandons both grasping and the grasped is the Dharmakaya, inseparable from awareness and emptiness. Just as water is poured into water, and just as butter is placed upon butter, when blending appearance and mind into one, it is necessary to guard it with mindfulness and awareness. This is the seventh topic regarding the time of meditation. Generosity, discipline, patience, diligence, and meditation, these five, if grasped with non-objectification, are paramitas. What need is there to mention wisdom itself? The view, conduct, and meditation described above, if put into practice, are the six paramitas. Everything is gathered into this. Strive to accomplish offerings, tormas, and generosity. Completely turn away from misdeeds and sins. Whatever you do, be disciplined with the intention of benefiting others. Endure hardships for the sake of the Dharma, and endure harm from others. Diligently persevere day and night without distraction, and accomplish meditation with single-pointed mind. And the wisdom of non-elaboration, all of these must be expanded with non-objectification. There is no other practice for the six paramitas. Make sentient beings happy with generosity. Show Dharma teachings that suit their minds. Lead them to practice according to the Dharma. And conduct yourself in accordance with the Dharma. Generosity, kind speech, beneficial action, and acting in accordance, these four ways of gathering, are said to be the Dharma for accomplishing the benefit of others. In general, meditating on one's own mind by oneself is the Prajnaparamita, the yoga of self-luminous nature. On all appearances and sounds, from the very beginning, the Great Seal has been applied. In the mandala of samsara and nirvana, if the nature of mind, the king of mind, is not understood, all the Dharma practices will only be causes for gods and humans. Now, even if you think this is ultimate emptiness, you are likely to fall into the formless realm. Although the actions of body and speech are profound, they are also the sons of the thirty-three gods. In the palace of the heart, *citta* (藏文：ཙིཏྟ་，梵文天城体：चित्त，梵文罗马拟音：citta，汉语字面意思：心), having meditated on the precious lama, do not waver in devotion, for your own mind is...
Tibetan
་ལ་ལྟ་ཞིང་མཉམ་པར་ཞོག །བྱམས་སྙིང་རྗེ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་སྒོམས། །དབྱིངས་སྟོང་པ་དང་རིག་པ་དབྱེར་མེད་པས། །རྣམ་རྟོག་དང་མི་རྟོག་དགག་སྒྲུབ་མེད། །སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་དབྱེར་མེད་པས། །ཉོན་མོངས་དང་ཡེ་ཤེས་སྤང་བླང་མེད། །བདག་གཞན་དང་བཟང་ངན་དབྱེར་མེད་པས། །ལྷ་དང་ འདྲེ་ལ་སྤངབླང་མེད། །འཁོར་བ་དང་མྱང་འདས་དབྱེར་མེད་པས། །བདེ་སྡུག་ལ་དགག་སྒྲུབ་ག་ལ་དགོས། ཁྱེད་སྤང་བླང་མི་བྱ་ཕྱག་ཆེན་སྒོམས། །མཉམ་ཉིད་རོ་སྙོམས་ཀྱི་ངང་ལ་ཞོག །དུ་མ་རོ་གཅིག་གི་ངང་དུ་གནས། །རེ་དོགས་མེད་པར་བསྐྱུར་ལ་ཐོང༌། །བདག་གཟུང་མེད་པར་བོར་ལ་ཞོག །རང་སེམས་དང་ཆོས་དབྱིངས་དབྱེ་བ་མེད། །ཤི་གསོན་ལ་ཁྱད་པར་མི་གདའོ། །གཞི་དད་པ་འགྱུར་བ་མེད་པ་དེ། །ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། །རང་འདོད་མ་འཁྲིས་པའི་གཞན་དོན་དེ། །ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། །ཅིས་ཀྱང་དགོས་མེད་ཀྱི་ཞེན་ལོག་འདི། །བློ་ཆོས་སུ་འགྲོ་བའི་རྩ་བ་ཡིན། །ཉམས་མྱོང་རྟོགས་པ་དང་དད་པ་དེ། །ཉམས་ལེན་མཁན་ལ་དགོས་པ་ཡིན། །རྐྱེན་གང་བྱུང་རོ་སྙོམས་ཐུབ་པ་དེ། །བོགས་འདོན་མཁན་ལ་དགོས་པ་ཡིན། །སྒྱུ་མའི་ཉམས་སྣང་ཤར་ཙམ་ན། །ཆོས་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་ནུབ་པ་སྙམ། །ཆུ་ལ་མི་འབྱིང་མེས་མི་འཚིག །ཚ་གྲང་སྡུག་བསྔལ་མེད་སྙམ་སོགས། གཞན་ཡང་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་ལ་སོགས། །ཡོན་ཏན་ཐན་ཐུན་སྐྱེས་པའི་ཚེ། །ང་རྒྱལ་སྙེམས་བྱེད་ཀྱི་བདུད་བྱུང་ནས། །སྒོམ་ཐུར་དུ་འབབ་པའི་ཉེན་གདོག་པས། །བཟང་འཛིན་དང་དགའ་སེམས་ཅི་དགར་བོར། །རྨི་ལམ་ལ་དགའ་བའི་སྒོམ་ཆེན་དེ། །གཉིས་འཛིན་གྱི་སྒྲོག་ཏུ་ཆུད་པ་ཡིན། །ཆེ་འདོད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལ་དགའ་བ་དེ། །གཡེང་བའི་རླུང་གིས་ ཁྱེར་བ་ཡིན། །སྒོམ་པ་ཚོགས་སུ་ཚུད་པ་ན། །རྩོལ་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ངང་གིས་འཇུག །སངས་རྒྱས་དང་འཁོར་བའི་བར་ཤེད་ན། །རིག་པ་སྐད་ཅིག་མའི་ཁྱད་པར་ཡོད། ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་སྣང་བ་ཀུན། །རང་ངོ་མ་ཤེས་པའི་སེམས་སྣང་ཡིན། །སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་དོན་ཀུན་རིག །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་ཟེར། །ཡེ་ཤེས་གཅིག་པུའི་རང་སྣང་ལ། །སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་རུ་བཏགས། །རང་བཞིན་སྟོང་ཉིད་མཐའ་བྲལ་ལ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། །སེམས་དེའི་གསལ་ཆ་འགག་མེད་དུ། །མཚན་དཔེ་དག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སོགས། །རྒྱུན་འཆད་མེད་པར་སྣང་བ་ནི། །ཐུབ་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུར་འགྱུར། །རང་བཞིན་མ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཅན་ལ། །སྙིང་རྗེ་མཁའ་ལྟར་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར།
Chinese
观视而安住于平等中，慈悲心恒常不断地修习。 因法界空性与觉性无别，故无有分别念与无分别念的破立。 因显现与空性无别，故无有烦恼与智慧的取舍。 因自他与善恶无别，故于天与魔无有取舍。 因轮回与涅槃无别，故苦乐又何须破立？ 您莫作取舍修习大手印，安住于平等味一之状态中。 安住于多味一体之状态中，无有希冀与恐惧而放下吧。 无有我执而舍弃吧，自心与法界无有差别。 生死亦无有差别，根本之不变信心，是所有功德之根本。 不顾自利之利他，是大乘道之根本。 无论如何都要舍弃不必要的执着，是心转为佛法的根本。 体验证悟与信心，是修行者所需要的。 无论发生什么境况都能平等对待，是提升境界者所需要的。 当虚幻的体验显现时，似乎八法之分别念已消失。 似乎不会沉入水中，不会被火烧，没有寒热痛苦等等。 此外还有八功德等等，当零星的功德生起时，傲慢自大的魔障就会出现， 因为有禅修下降的危险，所以随意舍弃好乐执着和欢喜心。 贪恋梦境的修行人，是陷入二取之枷锁中。 喜欢伟大之功德者，是被散乱之风所吹走。 当禅修融入集体时，自然而然地进入无勤之法界。 在佛与轮回之间，觉性有刹那间的差别。 三界轮回的一切显现，是不认识自性的心之显现。 心的刹那间了知一切义，就叫做佛之智慧。 于唯一智慧之自显现上，安立三身五智之名。 于自性空性离边上，称为法身。 彼心之明分无有间断地，显现相好圆满之坛城等，恒常不断地显现，转为能仁之报身。 对于未证悟自性之有情，因慈悲如虚空般广大之故。
English
Look and rest in equanimity. Cultivate loving-kindness and compassion without ceasing. Because the expanse of emptiness and awareness are inseparable, there is no affirmation or negation of conceptual and non-conceptual thoughts. Because appearance and emptiness are inseparable, there is no abandonment or adoption of afflictions and wisdom. Because self and other, good and bad are inseparable, there is no abandonment or adoption of gods and demons. Because samsara and nirvana are inseparable, why would there be any need for affirmation or negation of happiness and suffering? You, without abandoning or adopting, cultivate Mahamudra. Rest in the state of equality and evenness. Abide in the state of many tastes as one. Abandon without hope or fear. Let go without grasping at a self. There is no difference between one's own mind and the dharmadhatu. There is no difference between life and death. The unchanging faith of the ground is the root of all qualities. Altruism without clinging to self-interest is the root of the Mahayana path. Whatever the case, abandoning unnecessary clinging is the root of turning the mind to Dharma. Experience, realization, and faith are what practitioners need. Being able to maintain equanimity no matter what arises is what those who elevate their state need. As soon as illusory experiences arise, it seems that the conceptual thoughts of the eight worldly concerns have disappeared. It seems that one will not drown in water, will not be burned by fire, and there is no heat, cold, or suffering, and so on. Furthermore, there are the eight qualities, and so on. When sporadic qualities arise, the demon of pride and arrogance appears, Because there is a danger of meditation declining, abandon attachment to goodness and joyful thoughts as you please. A great meditator who delights in dreams is trapped in the shackles of dualistic grasping. Delighting in qualities of wanting to be great is carried away by the wind of distraction. When meditation is included in a gathering, one naturally enters the effortless dharmadhatu. Between Buddha and samsara, there is a momentary difference in awareness. All appearances of the three realms of samsara are appearances of mind that do not recognize their own nature. The moment of mind knowing all meanings is called the wisdom of the Buddha. On the self-appearance of the sole wisdom, the names of the three kayas and five wisdoms are given. On the self-nature emptiness, free from extremes, it is proclaimed as the Dharmakaya. The clear aspect of that mind, without interruption, appears as mandalas of pure marks and signs, etc., constantly appearing, transforms into the Sambhogakaya of the Sage. For sentient beings who have not realized their own nature, because compassion is as vast as the sky.