Tibetan
་ཞེས་ཟེར་བ་རྣམས་ལ་ཁྱེད་དང་ཁོ་བོ་གཉིས་ཀ་དྲིལ་ནས་སྐྱོན་དེ་གཏོང་གི་རེད། ཡིན་པར་མི་སྨྲ་བར་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ལ་ས་འོག་ན་གཏེར་ཡོད་པས་མི་ཆོག་གཏེར་དེ་མངོན་དུ་གྱུར་ནས་དོན་བྱེད་པ་ལ། ས་རྐོ་བའི་ལས་རྣམས་བྱེད་དགོས་ཅེས་མདོ་ལས་དཔེ་དོན་སྦྱར་ཏེ་བཤད། སོར་ཕྲེང་གི་མདོར་ཡང༌། འོ་མ་བསྲུབ་པ་ལས་ཆུ་མི་བསྲུབ་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ན། ཆུ་ལ་རྫས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དཔེ་དོན་སྦྱར་ཏེ་གསུང་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་མེད་ན་ལམ་ལ་འབད་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ཞིང༌། སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མངོན་དུ་མ་གྱུར་པ་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། ལམ་ཚོགས་གཉིས་གསོགས་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་འབད་དགོས་སོ། །དེས་ན་བོད་དུ་གྲུབ་མཐའ་གསུམ་བྱུང་བའི་ནང་ནས་སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་ཡིན་པ་དང༌། སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་མེད་སྨྲ་པར་འདོད་པ་དོར་བར་བྱའོ། ། གསུམ་པ་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཡོད་པ་སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་མིན་ཞེས་སྨྲ་བ་བླང་བར་བྱའོ། །སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཡོད་པ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི་གཟུགས་སྐུ་མེད་དེ། ཆོས་སྐུ་འདུས་མ་བྱས་གཟུགས་སྐུ་འདུས་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་མདོ་དང༌། རྒྱུད་བླར། སངས་རྒྱས་པད་ངན་སྦྲང་རྩི་སྦྲང་མ་དང༌། །སྦུན་པ་སྙིང་པོ་མི་གཙང་ནང་ན་གསེར། །ས་ལ་གཏེར་དང་མྱུག་སོགས་འབྲས་ཤུན་དང༌། །གོས་ཧྲུལ་ནང་ན་རྒྱལ་བའི་སྐུ་དང་ནི། །བུད་མེད་ངན་མའི་ལྟོ་ན་མི་བདག་དང༌། །ས་ནང་རིན་ཆེན་གཟུགས་ཡོད་ཇི་ལྟ་བར། །གློ་བུར་ཉོན་མོངས་དྲི་མས་བསྒྲིབ་པའི། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་ཁམས་འདི་གནས། །ཞེས་དཔེ་དོན་དུ་གསུངས་པ་དེ་དྲང་དོན་དུ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དེར་བཤད་པའི་དཔེ་དོན་དེ་ངེས་དོན་ཡིན་ན། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཐུམ་ཐུམ་རིལ་རིལ་དུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུང་ངོ༌། ། དེའི་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། པད་མའི་ནང་གི་སངས་རྒྱས་མཐོང་བ་ལ་པད་མས་བསྒྲིབས། སྦུན་པའི་ནང་གི་ནས་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་རྣམས་མཐོང་པ་ལ་སྦུན་པས་བསྒྲིབས། དེའི་རིགས་པས་དཔེ་དགུ་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་སྦྱར་བ་དེ་བཞིན་དུ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་མཐོང་བ་ལ། རང་རང་གི་ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མས་བསྒྲིབས་ཞེས་བསྒྲིབ་བྱ་སྒྲིབ་བྱེད་དཔེ་དོན་སྦྱོར་བ་ཡིན་གྱི། དཔེ་ལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་བཞིན་དོན་ལ་སྦྱོར་བ་མིན། དེང་སང་གི་མཁས་པར་རློམ་པ་མང་པོས་དཔེར་བརྗོད་མཚན་ཉིད་དུ་གོ་བ་བླངས་ཡོངས་གིན་གདའ་བས། དཔེ
Chinese
说这些话的时候，你和我都会被牵连进去犯错。不说没有，而说有，就像地下有宝藏一样，不能仅仅因为有宝藏就足够了，宝藏必须显现出来才能发挥作用，所以必须进行挖掘的工作，经中就是这样用比喻来说明的。在《指鬘经》中也说："为什么搅动牛奶而不搅动水呢？因为水中没有精华。"这就是用比喻来说明的，如果众生没有佛性，那么在道上的努力就变得毫无意义。正因为众生有佛性，为了使未显现的佛性显现出来，所以必须非常努力地积累资粮和智慧。因此，在西藏出现的三种宗派中，应该抛弃认为众生是佛，以及认为众生没有佛性的说法。第三，应该接受众生有佛性，而不是说众生不是佛。众生有佛性，是指有法身，而不是色身，因为法身是无为法，色身是有为法。对此，有些人说：《如来藏经》和《宝性论》中说："佛在莲花中，蜂蜜在蜂巢中，谷壳中有精华，不净物中有黄金，地下有宝藏和嫩芽等，果皮中有果实，破布中有国王的身体，恶妇的腹中有统治者，土中有珍宝的形象，就像这样，被突如其来的烦恼垢染所遮蔽的众生，也同样具有如来藏。"这样用比喻来说明，是不了义的。如果那里所说的比喻是了义的，那么如来藏就会变成一团团、一粒粒的东西。"他们的意思是说：看到莲花中的佛，是被莲花遮蔽的；看到谷壳中的青稞等果实，是被谷壳遮蔽的。按照这个道理，九个比喻也同样适用，如来藏存在于众生之中，但被各自的烦恼垢染所遮蔽，这是遮蔽者和被遮蔽者的比喻，而不是像比喻中那样在意义上适用。现在很多自诩为智者的人，都把比喻理解为定义的特征。
English
When saying these things, both you and I will be implicated in making mistakes. Instead of saying there is not, but saying there is, just like there is treasure underground, it is not enough just to have the treasure; the treasure must be revealed to be effective, so the work of digging must be done. This is how it is explained in the sutras using metaphors. In the *Aṅgulimālīya Sūtra*, it also says: "Why churn milk but not water? Because there is no essence in water." This is explained using metaphors. If sentient beings did not have Buddha-nature, then effort on the path would become meaningless. Precisely because sentient beings have Buddha-nature, in order to manifest what has not yet been manifested, one must make great effort to accumulate merit and wisdom. Therefore, among the three philosophical schools that arose in Tibet, one should abandon the view that sentient beings are Buddhas and the assertion that sentient beings do not have Buddha-nature. Third, one should accept that sentient beings have Buddha-nature, rather than saying that sentient beings are not Buddhas. That sentient beings have Buddha-nature means that they have the Dharmakāya, not the Rūpakāya, because the Dharmakāya is unconditioned, while the Rūpakāya is conditioned. Regarding this, some say: "In the *Tathāgatagarbha Sūtra* and the *Uttaratantra*, it says: 'The Buddha in the lotus, honey in the honeycomb, essence in the husk, gold in impurity, treasure and sprouts in the earth, fruit in the peel, the body of a king in rags, a ruler in the womb of a wicked woman, and a precious image in the earth—just as these are obscured by adventitious stains of affliction, so too does this element reside in sentient beings.' This is said as a metaphor and is provisional in meaning. If the metaphor described there were definitive in meaning, then the Tathāgatagarbha would become a collection of lumps and grains." Their meaning is this: Seeing the Buddha in the lotus is obscured by the lotus; seeing the barley and other fruits in the husk is obscured by the husk. According to this reasoning, the nine metaphors also apply in the same way: the Tathāgatagarbha exists in sentient beings, but is obscured by the stains of their respective afflictions. This is a metaphor of obscurer and obscured, not applied in meaning as it is in the metaphor. Nowadays, many who claim to be scholars take metaphors to be the characteristics of definitions.