Tibetan
བའི་བག་ཆགས་འདི་བརྟས་ནས། མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པར་འཛིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བདེ་བར་འཛིན། བདག་མེད་པ་ལ་བདག་དུ་འཛིན་པའི་མཐུ་བརྟས་ནས། འདིའི་གཉེན་པོར་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ། ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བའོ། །ཞེས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་པོ་སྟོན་པར་མི་གདའ་འམ། འོ་ན་དང་པོ་བསྟན་དེའི་རྗེས་སུ་མཐར་ཐུག་གསུམ་པ་སྟོན་པར་རིགས་སོ་སྙམ་ན། ད་དུང་ཡང་མཐར་ཐུག་སྟོན་པའི་སྣོད་དུ་མི་རུང་སྟེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང༌། འཁོར་ལོ་དང་པོ་བསྟན་ནས་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་སོགས་རྟོགས་ཀྱང༌། མེའི་རང་བཞིན་ཚ་བ་དང༌། ཆུའི་རང་བཞིན་གཤེར་བ་སོགས་དོན་དམ་པར་ཡང་བདེན་ནམ་གཟུང་བ་ཆོས་བདག་མེད་པར་མ་རྟོགས། དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་ཕྱི་རོལ་གཟུགས་སོགས་འཛིན་བྱེད་གྱི་ཤེས་པ་འཛིན་པ་ཆོས་བདག་མེད་པར་ཡང་མ་རྟོགས་པས། འདི་རྣམས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་དུ་གྱུར་པས། འདིའི་གཉེན་པོར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྟག་ཤིང་དཔྱད་ན་མེད་པའོ། །ཞེས་ཀུན་རྫོབ་རང་སྟོང་དང་ཅི་ཡང་མི་སེམས་གང་དུའང་མི་རྟོག་པའི། ཟབ་མོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སོགས་འཁོར་ལོ་གཉིས་པ་བསྐོར་བར་མི་གདའ་འམ། དེའི་རྗེས་སུ་ཀུན་རྫོབ་གློ་བུར་གྱི་ཆོས་འདི་རྣམས་བརྟག་ཤིང་དཔྱད་ན་མེད་ཀྱང༌། མ་བརྟགས་བཞིན་དུ་སྣང་བ་འདི་མི་འགོག་པར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པར་དང་། སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ན། འདི་ཁོ་ན་མ་གཏོགས་གཞན་མེད་ཅེས་མཐར་ཐུག་གི་དོན་དམ་བདེན་པའོ། །ཞེས་ལེགས་པར་ཕྱེ་བ་དང་ལྡན་པའི་འཁོར་ལོ་གསུམ་པ་སྟོན་པར་མི་གདའ་འམ། སྨྲས་པ། ཁ་ཅིག་མི་ཤེས་བཞིན་དུ་སྨྲ་བར་འདུག། ཁ་ཅིག་ཤེས་བཞིན་དཔེ་མཁྱུད་བྱེད་པའང་མཐོང༌། ། བདག་གིས་རྟོགས་ནས་ཕན་སེམས་ཁོ་ནས་བསྟན། ། བློ་ལྡན་དོན་གཉེར་ཚོགས་རྣམས་དགྱེས་པར་མཛོད། ། ཅེས་པ་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ཁྱོད་ཀྱི་འདི་འཐད་འཐད་པར་འདྲ་མོ་གཅིག་འདུག་སྟེ། རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པས་དེ་ལྟར་གསུངས། བླ་མ་གོང་མ་རྣམས་ཀྱང་ཕྱག་ལེན་དེ་ལྟར་མཛད་དམ། ཞེས་ཐུབ་པ་ཆེན་པོས་ཀྱང་ལེགས་པར་ཡང་ཡང་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡོངས་སུ་མ་དག་པའི་ཁམས་མཁྱེན་ནས། མི་རྟག་པ་དང་བ་སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། བདག་མེད་པ་དང༌།
Chinese
由此习气增长，于无常执为常，于痛苦执为乐，于无我执为我，此力增长后，对此之对治，即一切有为法皆为无常，一切有漏皆为痛苦，一切法皆为无我，一切涅槃皆为寂静。如是，难道不是在宣说初转法轮吗？那么，有人认为，既然已经宣说了最初的法轮，那么理应宣说最终的第三法轮。然而，现在仍然不适合作为宣说最终法轮的法器，其原因在于，宣说了初转法轮后，虽然了悟了常一自在之补特伽罗无我等，但对于火之自性为热，水之自性为湿等，在胜义中也认为是真实的，而没有了悟到法无我。同样，对于外境之色等所取境，以及能取之识，也没有了悟到能取之法无我。这些都成为了遮蔽证悟如来藏的障碍，因此，为了对此进行对治，一切世俗之法，若加以观察分析，则了不可得。如是，难道不是在转动世俗自空，以及不作任何思念，于任何事物皆不作意之甚深般若波罗蜜多等第二次法轮吗？在此之后，虽然这些世俗的、暂时的法，若加以观察分析则了不可得，但若不加以观察，则此显现不会止息，故为世俗谛。并且，若观察分析自性光明之心，即如来藏，则唯有此，此外别无他物，此乃最终的胜义谛。如是，难道不是在宣说具有善加辨别的第三法轮吗？说道：有些人不了解却妄加评说，有些人明知却故意隐瞒。我于证悟之后，仅以利他之心而宣说，愿具慧之求法者欢喜。此为中间的偈颂。有些人说，你的这些说法，似乎与一种观点非常相似，即诸佛及其眷属也是如此宣说的，上师们也是如此实修的吗？释迦牟尼佛也曾多次如此赞叹过，在《大悲如来藏经》中，如来也曾开示，如来知晓一切未清净界，即无常、苦、无我。
English
Due to the increase of this habitual tendency, one grasps at impermanence as permanence, at suffering as happiness, and at selflessness as self. After the power of this has increased, the antidote to this is that all conditioned phenomena are impermanent, all contaminated phenomena are suffering, all dharmas are selfless, and all nirvana is peace. Is this not how the first turning of the wheel of Dharma is taught? Then, some might think that since the first turning of the wheel has been taught, it is reasonable to teach the final third turning of the wheel. However, it is still not suitable to be a vessel for teaching the final turning, and the reason for this is that after teaching the first turning of the wheel, although one realizes the selflessness of the individual, which is permanent, singular, and independent, one still grasps at the heat of the nature of fire and the moisture of the nature of water as being true in the ultimate sense, and one does not realize the selflessness of phenomena. Similarly, one does not realize the selflessness of phenomena in the grasping of the consciousness that grasps at external objects such as forms. Since these become obstacles to seeing the Sugata-garbha, the antidote to this is that all conventional dharmas are non-existent when examined and analyzed. Thus, is this not the second turning of the wheel, such as the conventional self-emptiness and the profound Prajnaparamita, which does not think of anything and does not conceptualize anything? After that, although these conventional, temporary dharmas are non-existent when examined and analyzed, this appearance does not cease when not examined, so it is the conventional truth. And if one examines and analyzes the mind, which is naturally luminous, the Sugata-garbha, then this alone exists, and there is nothing else besides this, which is the ultimate truth. Thus, is this not the teaching of the third turning of the wheel, which is endowed with excellent distinctions? It is said: Some speak without knowing, and some knowingly conceal the truth. I have taught with only the intention to benefit others after realizing it myself. May all intelligent seekers of meaning be pleased. This is an intermediate verse. Some say that your statements seem very similar to a certain view, that the Buddhas and their retinue also taught in this way, and that the previous lamas also practiced in this way. Shakyamuni Buddha also praised it many times, and in the Sutra on the Great Compassion of the Tathagata-garbha, the Tathagata also taught that the Tathagata knows the impure realms, which are impermanent, suffering, and selfless.
Tibetan
མི་གཙང་བས་ཡིད་འབྱུང་བའི་གཏམ་ཀྱིས་འཁོར་བ་ལ་དགའ་བའི་སེམས་ཅན་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་པར་མཛད། དེ་འཕགས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་འཛུད་པར་མཛད་དེ། དེ་ཙམ་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བརྩོན་པ་འདོར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། སྨོན་པ་མེད་པའི་གཏམ་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚུལ་རྟོགས་པར་མཛད་དེ། དེ་ཙམ་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བརྩོན་པ་འདོར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་འོག་དུ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་གཏམ་གྱིས། རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་དེ་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡུལ་ལ་འཛུད་པར་མཛད་དོ། །ཞུགས་པར་གྱུར་ཅིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་ཡོན་གནས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཞེས་དང༌། ལུང་འདི་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་སུ་དྲངས། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་བར་དྲངས་སོ། །མ་རྒྱུད་ཀྱཻའི་རྡོ་རྗེ་ལས། དང་པོར་གསོ་སྦྱོང་སྦྱིན་པར་བྱ། །དེ་རྗེས་བསླབ་པའི་གནས་བཅུ་སྦྱིན། །དེ་ལས་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་བསྟན། །དེའི་རྗེས་སུ་མདོ་སྡེ་པ། །དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ཉིད། །དེའི་རྗེས་སུ་དབུ་མ་བསྟན། །སྔགས་ཀྱི་རིམ་པ་ཀུན་ཤེས་ན། །དེ་ནས་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་བསྟན། ཞེས་དང༌། ལང་གཤེགས་ལས། སེམས་ཙམ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་མི་རྟོག་གོ སྣང་བ་མེད་ལ་བརྟེན་ནས་སུ། །སེམས་ཙམ་ལས་ནི་འདའ་བར་བྱ། །ཡང་དག་དམིགས་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །སྣང་མེད་ལས་ཀྱང་འདའ་བར་བྱ། །སྣང་མེད་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མི་མཐོང་ངོ༌། །ཞེས་དང་རྒྱལ་ཚབ་བྱམས་པ་མགོན་པོས་ཀྱང༌། སེམས་ལས་གཞན་མེད་པར་ཡང་བློས་རིག་ནས། །དེ་ནས་སེམས་ཀྱང་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས། །བློ་དང་ལྡན་པས་གཉིས་ཀ་མེད་རིག་ནས། །དེ་མི་ལྡན་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གནས། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་རིམ་གྱིས་རིམ་གྱིས་སྟོན་པར་མི་གདའ་འམ། བླ་མ་གོང་མ་རྣམས་ཀྱང་ཕྱག་ལེན་འདི་ལྟར་བཛད་དེ། ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་རིགས་དྲུག་གང་དུ་སྐྱེས་ཀྱང༌། སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་ཡིན་གསུངས་ནས་ལུང་རིགས་ཀྱི་ཆོས་བཤད་མང་དུ་མཛད། མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤོང་དགེ་བ་བཅུ་སྒྲུབས། ཁྱད་པར་དུ་ཡང་སྐྱབས་འགྲོ་ཡིག་བརྒྱ་མཎྜལ་བླ་མའི་རྣལ་འབྱོར་སོགས་ལ་བརྩོན་པར་གྱིས་ཤིག་གསུངས་པའི། བཀའ་གཏམ་ནས་རྒྱུད་སྣོད་དུ་རུང་བར་མཛད། དེའི་རྗེས་སུ་སྒོམ་འབོགས་དེའི་རྗེས་སུ་ངོ་སྤྲོད་པ་སོགས་མཐོང་པས་གྲུབ་པ་ལ
Chinese
以不净厌离之语，使喜悦轮回之有情生起厌倦。从而使之进入圣者之律藏。仅此，如来亦未放弃精进。其后，以空性、无相、无愿之语，使之证悟如来之行相。仅此，如来亦未放弃精进。其后，以不退转之法之语，三轮清净之语，使具各种自性之因者，进入如来之境。进入并证悟如来之法性，即称为无上之功德处。如是说。此教证引自圣者龙树之《经集》。圣者无著之《宝性论释》中亦有引用。母续《喜金刚》云：首先应行布萨（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）和布施，之后给予十种学处，由此宣说分别说部，其后是经部，之后是瑜伽行派，其后宣说中观。若知晓所有密咒之次第，之后则宣说喜金刚。如是说。《楞伽经》云：依赖唯识宗，则不分别外境。依赖无相，则超越唯识宗。依赖真实之所缘，则亦超越无相。安住于无相之瑜伽士，不见大乘。如是说。弥勒菩萨化身之嘉察仁波切亦云：以智慧了知心外无物，之后亦了知心亦不存在。具慧者了知二者皆不存在，则安住于无所依之法界。如是等等，不是次第次第地宣说吗？上师们也是如此行持的，无论投生于三界轮回六道何处，都说唯有痛苦，然后广说经论之法。劝诫断除十不善，行持十善。特别是，请精勤皈依、百字明、曼荼罗、上师瑜伽等。以这些教言，使相续堪为法器。其后是灌顶，其后是介绍等等，这是眼见为实的。
English
With words of revulsion from impurity, he causes sentient beings who delight in samsara to develop weariness. Thereby, he causes them to enter the Vinaya of the Noble Ones. Even with just this, the Tathagata does not abandon diligence. Thereafter, with words of emptiness, signlessness, and wishlessness, he causes them to realize the conduct of the Tathagata. Even with just this, the Tathagata does not abandon diligence. Thereafter, with words of the Dharma of non-retrogression, with words of the three circles being completely pure, he causes those with various natures as causes to enter the realm of the Tathagata. Entering and realizing the Dharma-nature of the Tathagata is said to be the unsurpassed place of merit. Thus it is said. This quote is drawn from the Sutra Collection of the Noble Nagarjuna. It is also quoted in the commentary on the Uttaratantra of the Noble Asanga. The Mother Tantra Hevajra says: First, one should give Posadha (藏文：གསོ་སྦྱོང་，梵文天城体：उपोसथ，梵文罗马拟音：uposatha，汉语字面意思：斋戒) and bestowal. Then bestow the ten places of training. From that, explain the Vaibhashika. After that, the Sautrantika. Then, the Yogachara itself. After that, explain the Madhyamaka. If one knows all the sequences of mantras, then explain the Hevajra. Thus it is said. The Lankavatara says: Relying on mind-only, one does not conceptualize external objects. Relying on non-appearance, one transcends mind-only. Relying on the correct object, one also transcends non-appearance. The yogi who abides in non-appearance does not see the Great Vehicle. Thus it is said. Gyaltsab Je also said: Having understood with intelligence that there is nothing other than mind, then one also realizes that mind itself does not exist. The intelligent one, having realized that both do not exist, then abides in the Dharmadhatu that is without support. And so forth, isn't it taught gradually, step by step? The previous lamas also acted in this way, saying that wherever one is born in the three realms of samsara, in any of the six realms, there is only suffering, and then they extensively taught the Dharma of scripture and reasoning. They exhorted to abandon the ten non-virtues and practice the ten virtues. Especially, they said, strive in refuge, the hundred-syllable mantra, mandala offerings, guru yoga, and so forth. From these instructions, they made the continuum suitable as a vessel. After that is empowerment, after that is introduction, and so forth, which is seen to be accomplished.