Tibetan
ུག་གཞུག་དང་བརྟན་བཞུགས་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རབ་གནས་ཀྱི་ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཡང་། སུ་རབ། པྲ་ཏི་སོ་སོ། ཥྛ་གནས་པ་སྟེ། རྟེན་སོ་སོའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པ་ལ་ཡང་བགྲང་དུ་རུང་ངོ་། །རྡོ་རྗེ་བཀོད་པ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་ལ། །མཐའ་ཡས་གྲོལ་བའི་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། །རྒྱལ་བ་དགུག་དང་གཞུག་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་གང་ལ་གནས་བྱའི་རྟེན་ནི། རྟོག་པ་ལས། བརྡུངས་པ་དང་། བྲིས་པ་དང་། འབུར་དུ་བྱས་པ་ལ་སོགས་ཀྱིས་མཚོན་པ། གཟུགས་སྐུའི་རྟེན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞི་ཁྲོའི་སྣང་བརྙན་དང་། གསུང་གི་རྟེན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གསུང་རབ་གླེགས་བམ། ཐུགས་རྟེན་ནི་ཆོས་སྐུའི་རྟེན་སྤྱི་མིང་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཏགས་པ་མཆོད་རྟེན་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། གཞན་ཡང་གཙུག་ལག་ཁང་དང་། རྒྱན་དང་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྙེད་པ་རྣམས་སོ། །དེ་དག་ཀྱང་དབྱིབས་དང་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པར་ཚད་ལ་ཕེབས་པར་བྱ་དགོས་པ་ནི། སྐུ་གཟུགས་མཚན་ཉིད་ལྡན་པ་སྟེ། །ཞི་བ་ལ་སོགས་ཉམས་དང་ལྡན། །ཚད་ཀྱི་ཚད་ལ་ཕབ་ཅིང་བཟང་། །དེ་འདྲ་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ 41-42-5a པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་གནས་པའི་དགོས་པ་ནི། སྐྱོན་ཡོན་གྱི་ཡོན་ཆ་ལས་གཉིས་ཏེ། དང་པོ་ནི། རྟེན་དེ་ཡང་རབ་གནས་མ་བྱས་པ་དང་། ཆོ་ག་དམན་པས་བྱས་ནའང་མི་ཤིས་པ་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཞིང་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་དུ་སྐུ་གཟུགས་རབ་རྫོགས་པ། །བྱིན་མ་བརླབ་པར་རིང་གནས་ན། །དེ་ལ་བཀྲ་མི་ཤིས་པ་འབྱུང་། །དེ་སྲིད་མཆོད་པར་དེ་མི་འོས། །ཞེས་དང་། ཆོ་ག་དམན་པས་མི་བྱ་སྟེ། །རབ་གནས་རྟག་པར་བཀྲ་མི་ཤིས། །འཇིག་རྟེན་འདིར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ལ། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་འཇིགས་པ་ཆེ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔར་བཤད་པའི་སྐྱོན་རྣམས་མི་འབྱུང་བ་དང་། རྟེན་དེ་ཉིད་མཆོད་པ་ལས་བསོད་ནམས་འཕེལ་ཞིང་རྒྱུད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སོགས་དོན་ཆེན་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་འབད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །དངོས་གྲུབ་འདོད་པས་ནན་ཏན་བྱ། །ཆོ་ག་བདག་ཉིད་ནུས་པ་ཡིས། །བརྟག་པ་ལས་བྱུང་ཚུལ་ལེགས་པས། །དེ་བྱས་བསོད་ནམས་ཆེ་བ་ནི། །མཐོང་དང་མ་མཐོང་རྣམས་སུ་སྐྱེ། །སྐུ་གཟུགས་སྔགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས། །དེ་ལ་བྱིན་རླབས་འཇུག་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། པདྨ་དབང་ཆེན་གྱི་རྒྱུད་ལས། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྟེན་ཁྱད་པར་ཕྱིར། །རབ་གནས་བཟང་པོའི་ཆོ་ག་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་ 41-42-5b གནས་བྱེད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་ནི། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་བསླབ་པས་རྒྱུད་སྦྱངས་ཤིང་། ཁྱད་པར་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དབང་གིས་སྨིན་ཅིང་དམ་ཚིག་དག་པ། ཕྱི་ནང་གི་དེ་ཉིད་བཅུ་སོགས་སློབ་དཔོན་གྱི་ལས་རབ་འབྱམས
Chinese
因此，与安座和坚住有关的仪式被称为加持仪式。此外，苏拉布（Surab，名称），普拉提索索（Pratisoso，名称），什塔（Shta，名称）意为安住，也可以理解为安住在各个所依的自性中。《金刚安布》中说：‘为了使如来身像成为无量解脱之因，应当迎请和安住诸佛。’ 如上所述。第二，所安住的所依是：根据《分别论》：‘以捶打、绘画、雕刻等方式象征的，身像的所依是如来寂静与忿怒的显现；语的所依是圆满佛陀和圣者们的经典；意的所依是法身的所依，总称为支提，具体分为八大支提等；此外，还有寺庙、装饰品和法器等。’ 这些也必须在形状和装饰等方面具备各自的特征，达到标准。如经中所说：‘身像应具足相好，具有寂静等神态，符合度量标准且精美，这样的身像才应被加持安住。’ 如上所述。第三，安住的必要性：分为功过两方面。第一方面是：如果所依没有经过加持，或者经过不完善的仪式加持，则不会吉祥，也不会成为积福的田地。如经中所说：‘如果身像圆满，但没有经过加持而长久安住，则会发生不吉祥之事，不适合供养。’ 并且，‘不应以不完善的仪式进行加持，加持不完善则永远不吉祥，今生会遭受痛苦，来世会遭受巨大的恐惧。’ 第二方面是：避免上述过失，并且所依本身会因供养而增长福德，加持相续等，会变得非常有意义。因此，‘应尽一切努力，为了成就，应精进。以仪轨的自性力量，通过观察而产生的正确方式，这样做会产生巨大的福德，会在可见和不可见之处增长。身像通过咒语的特征，会融入加持。’ 并且，《莲花自在》的续部中说：‘为了身语意所依的特殊性，应进行良好的加持仪式。’ 如上所述。第四，进行加持的阿阇黎（Acharya，上师）：应以三乘的学处调伏自相续，特别是应以金刚乘坛城的灌顶成熟，持守清净的誓言，内外十种真实等阿阇黎的事业。
English
Therefore, the ritual related to installation and consecration is called the Consecration Ritual. Furthermore, Surab (Surab, name), Pratisoso (Pratisoso, name), Shta (Shta, name) meaning abiding, can also be understood as abiding in the self-nature of each support. As it is said in the Vajra Arrangement: 'In order for the body image of the Tathagata to be the cause of infinite liberation, one should invite and install all the Buddhas.' As mentioned above. Second, the supports on which to abide are: According to the Tarka: 'Symbolized by beating, painting, carving, etc., the support of the body image is the manifestation of the peaceful and wrathful forms of the Tathagata; the support of speech is the scriptures of the complete Buddhas and noble ones; the support of mind is the support of the Dharmakaya, generally called stupas, specifically divided into the eight great stupas, etc.; in addition, there are temples, ornaments, and ritual implements, etc.' These must also possess their respective characteristics in terms of shape and decoration, reaching the standard. As it is said in the scripture: 'The body image should be complete with marks and signs, possessing peaceful and other expressions, conforming to the measurement standards and being exquisite, such a body image should be consecrated and installed.' As mentioned above. Third, the necessity of abiding: divided into two aspects of merit and demerit. The first aspect is: if the support has not been consecrated, or has been consecrated with an incomplete ritual, it will not be auspicious, nor will it become a field for accumulating merit. As it is said in the scripture: 'If the body image is complete, but abides for a long time without being consecrated, inauspicious things will occur, and it is not suitable for offering.' Furthermore, 'Consecration should not be performed with an incomplete ritual, incomplete consecration is forever inauspicious, one will suffer in this life, and experience great fear in the next life.' The second aspect is: avoiding the above-mentioned faults, and the support itself will increase merit through offerings, consecrate the continuum, etc., becoming very meaningful. Therefore, 'One should make every effort, and strive diligently for accomplishment. With the power of the nature of the ritual, through the correct method arising from observation, doing so will generate great merit, which will increase in visible and invisible realms. The body image, through the characteristics of the mantra, will be infused with blessings.' Furthermore, it is said in the Tantra of Padma Wangchen: 'For the special nature of the body, speech, and mind supports, a good consecration ritual should be performed.' As mentioned above. Fourth, the Acharya (Acharya, Guru) who performs the consecration: should tame his own mind-stream with the trainings of the three vehicles, especially maturing through empowerment in the mandala of Vajrayana, maintaining pure vows, and the activities of the Acharya such as the ten realities of inner and outer. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་ལ་དབང་འབྱོར་བ། རབ་གནས་ཀྱི་ཆོ་ག་ལ་མཐོང་རྒྱུད་ཕྱིན་ཆད་ཀྱིས་མཁས་པས་དོན་མཐུན་དུ་ལག་ཏུ་ལོངས་པ་སྟེ། སློབ་དཔོན་དེ་ཉིད་བཅུ་ཤེས་ཤིང་། །མཚན་ཉིད་ཀུན་དང་ཡང་དག་ལྡན། །ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་དང་ཆོ་ག་ཤེས། །ལས་རྣམས་ཀུན་ལ་མཁས་པ་འོ། །ཞེས་པའི་དེ་ཉིད་བཅུ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་ཏིང་འཛིན་ཕྱག་རྒྱ་དང་། །སྟངས་སྟབས་གདན་དང་བཟླས་བརྗོད་དང་། །སྦྱིན་སྲེག་མཆོད་པ་ལས་ལ་སྦྱར། །སླར་བསྡུ་བ་ཡི་རྣམ་པ་ནི། །ཕྱི་ཡི་དེ་ཉིད་བཅུ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། ཕྱིར་ཟློག་གཉིས་ཀྱི་ཆོ་ག་དང་། །གསང་དང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དང་། ཁ་སྦྱོར་དབྱེ་བའི་ཆོ་ག་དང་། །གཏོར་མ་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་དང་། །དྲག་ཤུལ་བསྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་དང་། །རབ་ཏུ་གནས་དང་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ། །གསང་བའི་དེ་ཉིད་བཅུ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་མཚོན་པའང་། དགེ་སློང་། དགེ་ཚུལ། ཁྱིམ་ན་གནས་པ་རྣམས་རིམ་བཞིན་རབ་འབྲིང་ཐ་མར་བྱས་པས་སོ། །ལྔ་པ་གང་དུ་བྱ་བའི་གནས་ནི། ཕྱོགས་དང་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཞི་རྒྱས་ 41-42-6a ཀྱི་གནས་སུ་བསྔགས་པ་དང་། ཁྱད་པར་བཀྲ་ཤིས་ཤིང་ཉམས་དགའ་བའི་གནས་ཏེ། ཡང་ཐོག་མཆོད་རྟེན་ལ་སོགས་དང་། ཁྱིམ་དང་ལྷ་ཡི་གནས་རྣམས་སུ། །སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་རབ་གནས་ནི། །ཆོ་ག་དག་དང་ལྡན་པར་བྱ། །ཞེས་དང་། གལྤོར། བཀྲ་ཤིས་དག་པ་ཆེན་པོའི་གནས། །ཡིད་འོང་ཉམས་ནི་རྣམ་པར་དགའ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་མཚོན་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་རྣམས་ལས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དྲུག་པ་གང་གི་ཚེ་བྱ་བའི་དུས་ནི། ཟླ་བ་དྲུག་དང་གཟའ་བཞི་དང་། །རྒྱུ་སྐར་བཅུ་བཞི་གང་ཡིན་དང་། །ཚེས་གྲངས་བདུན་གྱི་བདག་ཉིད་ལ། །རྒྱལ་བས་རབ་གནས་ལ་སོགས་བསྔགས། །ཞེས་པ་ལྟར་དགུན་ཟླ་ཐ་ཆུང་ནས་དབྱར་ཟླ་འབྲིང་པོའི་བར་ཉི་མ་བྱང་བགྲོད་ཀྱི་དཀར་ཕྱོགས་གཟའ་སྐར་འཕྲོད་སྦྱོར་བཟང་ཞིང་བཀྲ་ཤིས་པ་ལ་བྱ་སྟེ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ལས། ཚེས་གྲངས་ཡར་གྱི་བརྒྱད་ལ་བརྩམ། །ཤིན་ཏུ་སྐར་མ་རྒྱལ་རྣམས་ལ། །བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་ཆེར་སྤྱོད་པས། །གསང་མཆོག་དངོས་གྲུབ་མྱུར་བའི་ཕྱིར། །གཟའ་སྐར་ཤིས་པ་བླང་བར་བྱ། །ཞེས་པས་རིག་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་གཞན་ལས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དེ། རྔམ་གློག་ལས། རིག་བྱེད་དག་གི་ཡན་ལག་ལས། །དུས་རྣམས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི། །བཀྲ་ཤིས་ལྷ་ཡི་ཉི་མ་དང་། ། 41-42-6b འབྱོར་དང་དུས་ཚེས་བཟང་བ་ནི། །མཚན་མའི་རྟོག་པ་ཡིན་མོད་ཀྱང་། །བརྟགས་ན་བཀྲ་ཤིས་མཚན་མ་འབྱུང་། །ཞེས་དང་། གཞན་ཡང་། དཀྱིལ་འཁོར་དང་ནི་རབ་གནས་པ། །ཡར་གྱི་ངོ་ལ་བརྟག་པར་བྱ། །ཞེས་པའང་གཙོ་ཆེ་བའི་དབང་དུ་དགོངས་ཀྱི། གཞན་དུ་ན། གཟའ་དང་སྐར་མ་འཛོམ་གྱུར་ན། །མར་གྱི་ངོ་ལའང་ཉེས་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པས་མཚོན་ནོ། །བདུན་པ་གང་ཞིག་བྱ་བའི་ཆོ་ག་ནི། རྟེན་འབྲེལ་རབ་གན
Chinese
拥有灌顶资格的上师，必须精通从见续（藏文：མཐོང་རྒྱུད།）开始的各种仪轨，并且能够熟练地运用它们。正如经文所说：‘上师应具足十种智慧，圆满一切功德，通晓手印、真言和仪轨，精通一切事业。’这十种智慧指的是：坛城、三摩地、手印、姿势、坐垫、念诵、火供、供养以及如何将这些应用于事业中，以及如何进行收摄。这些是外在的十种智慧。’此外，还有遣除障碍的两种仪轨，以及秘密、智慧、般若、结合、分离的仪轨，朵玛、金刚念诵，降伏的仪轨，以及如何进行开光和坛城修法。这些是内在的十种智慧。’这些都表明，比丘、沙弥和在家众可以分别担任上、中、下三种级别的上师。 第五，关于在何处进行开光：应选择吉祥、令人愉悦的场所，这些场所因其方位和颜色而被认为是适合息增怀诛四种事业的地点。此外，还应在佛塔等圣物，以及住宅和天神殿等处进行开光。正如经文所说：‘应在具备各种仪轨的场所，为佛像等圣物进行开光。’此外，还应选择‘吉祥、清净、庄严的场所，以及令人心旷神怡的场所’。这些都与坛城仪轨中所述一致。 第六，关于何时进行开光：‘在六个月、四个吉日、十四个吉星以及七个吉祥日进行开光。’因此，应在藏历冬末至夏中的这段时间，即太阳北行期间，选择吉日良辰进行开光。正如《幻化经》所说：‘从初八开始，在吉祥的星宿日，为了迅速获得殊胜的成就，应精进修持菩提行，选择吉祥的星宿。’因此，也应从其他声明学（梵文：śabda-vidyā，藏文：རིག་བྱེད།）的论典中了解择日的重要性。正如《怖畏金刚经》所说：‘应从声明学的分支中了解时辰，吉祥的太阳日，以及财富和吉祥的时辰，这些都是吉兆的象征，如果仔细观察，就会出现吉祥的征兆。’此外，‘坛城和开光应在上半月进行’，这主要是从重要的角度考虑。否则，‘如果吉日良辰汇聚，下半月也没有过失’。 第七，关于如何进行开光的仪轨：缘起（藏文：རྟེན་འབྲེལ།）和开光（藏文：རབ་གནས།）
English
The master who has the authority to consecrate must be proficient in all the rituals starting from the 'Visionary Lineage' (Tibetan: མཐོང་རྒྱུད།) and be able to skillfully apply them. As the scripture says: 'The master should possess ten wisdoms, be perfect in all qualities, know the mudras, mantras, and rituals, and be skilled in all activities.' These ten wisdoms refer to: mandala, samadhi, mudra, posture, seat, recitation, fire offering, offering, and how to apply these to activities, as well as how to perform the retraction. These are the ten external wisdoms.' In addition, there are the two rituals for dispelling obstacles, as well as the rituals for secrecy, wisdom, prajna, union, and separation, the torma, vajra recitation, the ritual for subjugation, and how to perform consecration and mandala practice. These are the ten internal wisdoms.' These all indicate that monks, novices, and laypeople can serve as masters of the upper, middle, and lower levels respectively. Fifth, regarding where to perform the consecration: Auspicious and pleasant places should be chosen, which are considered suitable locations for pacifying, increasing, magnetizing, and wrathful activities due to their direction and color. In addition, consecration should also be performed at stupas and other sacred objects, as well as residences and temples of deities. As the scripture says: 'Consecration should be performed for Buddha images and other sacred objects in places that possess various rituals.' In addition, 'auspicious, pure, and magnificent places, as well as places that are pleasing to the mind' should be chosen. These are consistent with what is stated in the mandala rituals. Sixth, regarding when to perform the consecration: 'Consecration is praised by the Victorious Ones on six months, four auspicious days, fourteen auspicious stars, and seven auspicious days.' Therefore, during the period from late winter to mid-summer in the Tibetan calendar, that is, during the northward movement of the sun, auspicious days and times should be chosen for consecration. As the *Mayajala Tantra* says: 'Starting from the eighth day of the waxing moon, on auspicious star days, in order to quickly attain supreme accomplishment, one should diligently practice the conduct of enlightenment, choosing auspicious stars.' Therefore, the importance of choosing auspicious times should also be understood from other treatises on *śabda-vidyā* (Sanskrit: शब्द-विद्या, Tibetan: རིག་བྱེད།). As the *Vajrabhairava Tantra* says: 'One should know the times from the branches of *śabda-vidyā*, the auspicious solar days, and the auspicious times for wealth, these are symbols of auspiciousness, and if observed carefully, auspicious signs will appear.' In addition, 'mandala and consecration should be performed during the waxing moon,' which is mainly considered from an important perspective. Otherwise, 'if auspicious days and times converge, there is no fault even in the waning moon.' Seventh, regarding the rituals for performing the consecration: interdependent origination (Tibetan: རྟེན་འབྲེལ།) and consecration (Tibetan: རབ་གནས།) --------------------------------------------------------------------------------