Tibetan
རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་གནས་ཐོབ་པ་ཡང་མི་བསླུ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བདེན་པ་སྟེ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེས་ན་སྤྱིར་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་བཞིར་འདུས་པས་ཐར་འདོད་རྣམས་ཀྱི་ཉམས་སུ་བླང་བྱ་ཡང་བདེན་པ་བཞིར་མ་འདུས་པ་མེད་དོ། །དེ་ཡང་ཀུན་འབྱུང་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་། ལམ་དང་། འགོག་པ་སྟེ་བཞིའོ། །དང་པོ་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ནི། གཞིའི་གནས་ལུགས་སྨྲ་ 40-14-23a བསམ་བརྗོད་མེད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཉིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པས་ངོ་མ་ཤེས། ཀུན་ཏུ་བཏགས་པའི་མ་རིག་པས་རིས་སུ་བཅད་ནས་ཕུང་པོ་ལ་བདག་ཏུ་བཟུང་བས་འཁྲུལ་ལོ། །ཕུང་པོ་ལ་བདག་འཛིན་ཞུགས་པས། ཡུལ་མཐུན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་ཆགས། མི་མཐུན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞེ་སྡང་། བར་མ་ལ་བརྟེན་ནས་གཏི་མུག་སྐྱེ། དུག་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས་དུག་ལྔ་སྐྱེ་སྟེ། དེ་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྟེན་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་དབྱར་གྱི་ས་གཞི་དང་འདྲ་སྟེ་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་ཞིང་འགྲུབ་པར་བྱེད། ལས་ལ་རྣམ་གྲངས་མང་ན་ཡང་འཁོར་བར་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ལས་ནི་གསུམ་དུ་འདུས། བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས། བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས། མི་གཡོ་བའི་ལས་སོ། །དེ་གསུམ་གྱི་དང་པོས་ངན་འགྲོར་འཕེན། གཉིས་པས་འདོད་པའི་བདེ་འགྲོ་དང་། གསུམ་པས་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་འཕེན་པར་བྱེད་དོ། །ལས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ནི་གོང་དུ་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ཉོན་མོངས་པ་དེ་རང་རྒྱུད་ལ་ནམ་སྐྱེས་པ་ན་གཉེན་པོས་ཟིན་པར་བྱས་ནས་ལྡོག་པ་གལ་ཆེ་སྟེ། དམ་པས། ཉོན་མོངས་སྐྱེས་ཚེ་གཉེན་པོས་མ་སླེབ་ན། །ཆོས་ཀྱི་དགོས་པ་སྟོར་རོ་དིང་རི་བ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་ནི། 40-14-23b རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་དུག་གསུམ་དང་། དུག་ལྔ་ལས་འབྲས་བུ་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་གནས་སུ་འཁྱམས་ཏེ་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གི་ལས་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་བར་མེད་དུ་སྤྱོད་པས་རྟག་ཏུ་མནར་ཞིང་ཉམ་ཐག་པ་སྟེ། རྒྱ་ཆེ་རོལ་པ་ལས། སྲེད་སྲིད་མ་རིག་དབང་གིས་འགྲོ་བ་རྣམས། །མི་དང་ལྷ་དང་ངན་སོང་རྣམ་གསུམ་པོ། །འགྲོ་བ་ལྔ་པོ་དག་ཏུ་མི་མཁས་འཁོར། །དཔེར་ན་རྫ་མཁན་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་བཞིན། །ཞེས་དང་། སྲིད་གསུམ་རྒ་དང་ནད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་འབར། །འདི་ན་འཆི་མེ་རབ་འབར་མགོན་མེད་དེ། །སྲིད་ལས་བྱུང་ལ་འགྲོ་བ་རྟག་ཏུ་རྨོངས། །བུམ་པར་ཆུད་པའི་བུང་བ་ཇི་བཞིན་ནོ། །ཞེས་དང་། མདོར་ན་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཡིན་ཡང་། གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ལས་ལ་སྤྱད་པས་འཁོར་བའི་ཕུ
Chinese
获得解脱之位也是真实不虚的，这被称为圣谛（Āryasatya）。因此，总的来说，轮回和涅槃的一切法都包含在四谛之中，所以希求解脱者所修持的也无不包含在四谛之中。这四谛分别是：集谛、苦谛、道谛和灭谛。 首先，集谛是：作为基础的实相，不可思议、不可言说，安住于空性之中，却被俱生无明所迷惑而未能证悟。由遍计所执的无明将之分割，执著五蕴为‘我’，从而产生错觉。由于对五蕴的‘我’执，依于顺境生贪，依于逆境生嗔，依于中庸境生痴。由三毒生五毒，这被称为‘随烦恼的所依分别’，譬如夏季的大地，能生一切业并使之成就。业的种类虽多，但能将众生抛入轮回的业可归纳为三种：非福业、福业和不动业。第一种业将众生抛入恶趣，第二种业将众生抛入欲界善趣，第三种业将众生抛入上二界。业的分类如前所述。因此，当烦恼的根本——烦恼在自相续中生起时，重要的是要立即以对治力加以控制并使其止息。正如至尊者所说：‘烦恼生起若未以对治力制止，修法的必要将丧失，丁日瓦。’ 其次，苦谛是：以集谛为因，由三毒和五毒产生果，在三界轮回中漂泊，无间断地承受六道众生的业和痛苦，恒常遭受折磨和困顿。如《广大游舞经》所云：‘由贪爱、有爱和无明之力的驱使，众生流转于人、天和恶趣三者之中。不善巧的众生在这五道中轮回，犹如陶匠转动轮盘。’又如：‘三有中老病之苦如火般燃烧，此地死亡之火猛烈燃烧，无依无怙。众生因有而生，恒常迷惑，犹如困于瓶中的蜜蜂。’ 总而言之，众生心性的本性是光明，具有如来藏（Tathāgatagarbha）的体性，但由于突如其来的客尘，以及不如理作意的分别念，而转变为烦恼。由此所引发的有漏业，最终导致轮回的顶点。
English
Attaining the state of liberation is also true and not deceptive, and this is called the Noble Truth (Āryasatya). Therefore, in general, all phenomena of Samsara and Nirvana are included in the Four Noble Truths, so what those who desire liberation practice is also invariably included in the Four Noble Truths. These four are: the Truth of the Origin of Suffering (Samudaya), the Truth of Suffering (Duḥkha), the Truth of the Path (Mārga), and the Truth of Cessation (Nirodha). Firstly, the Truth of the Origin of Suffering (Samudaya) is: the fundamental reality, which is beyond thought and expression, abides in emptiness, but is not recognized by the co-emergent ignorance. The imputational ignorance divides it and grasps the aggregates as 'self', thus creating illusion. Because of the clinging to the aggregates as 'self', attachment arises based on pleasant circumstances, aversion arises based on unpleasant circumstances, and ignorance arises based on neutral circumstances. From the three poisons arise the five poisons, which are called 'the dependent conceptualization of affliction'. It is like the earth in summer, which gives rise to and accomplishes all actions. Although there are many kinds of actions, the actions that throw beings into Samsara can be summarized into three: non-meritorious actions, meritorious actions, and unwavering actions. The first throws beings into the lower realms, the second throws beings into the desire realm's happy realms, and the third throws beings into the upper two realms. The classification of actions is as described above. Therefore, when the root of Samsara—affliction—arises in one's own mindstream, it is important to immediately seize it with an antidote and make it cease. As the venerable one said: 'If affliction arises and is not stopped by an antidote, the purpose of Dharma will be lost, Dīngrìwǎ.' Secondly, the Truth of Suffering (Duḥkha) is: with the Truth of the Origin of Suffering (Samudaya) as the cause, the three poisons and five poisons produce the result of wandering in the three realms of Samsara, constantly tormented and exhausted by experiencing the karma and suffering of the six types of beings without interruption. As the 'Extensive Play' (རྒྱ་ཆེ་རོལ་པ་) says: 'Driven by craving, existence, and ignorance, beings wander in the three realms of humans, gods, and bad destinies. Unskilled beings revolve in these five paths, like a potter turning a wheel.' And: 'In the three realms, the suffering of old age and disease burns fiercely. Here, the fire of death blazes without protection. Beings are always deluded, born from existence, like a bee trapped in a jar.' In short, the nature of sentient beings' minds is luminosity, possessing the essence of the Thus-Gone One (Tathāgatagarbha), but due to sudden adventitious stains and the non-virtuous conceptualization of attention, it transforms into affliction. The contaminated actions instigated by this ultimately lead to the peak of Samsara. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་གྲུབ་པ་སྟེ། རྒྱུད་བླར། ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་རབ་ཏུ་སྐྱེ། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྒྱུ་ལས་ནི། །ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་འབྱུང་། །ཞེས་དང་། དེས་ན་ལས་མི་དགེ་བ་དང་དགེ་བའི་ཁྱད་པར་ལས། 40-14-24a ངན་འགྲོ་དང་བདེ་འགྲོའི་ཕུང་པོ་སོ་སོར་འགྲུབ་སྟེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར། མི་དགེ་བ་ལས་སྡུག་བསྔལ་ཀུན། །དེ་བཞིན་ངན་འགྲོ་ཐམས་ཅད་དོ། །དགེ་ལས་བདེ་འགྲོ་ཐམས་ཅད་དང་། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་བདེ་བ་དག །ཅེས་དང་། དེས་ན་སྔར་བཤད་པའི་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་ཀྱིས་བསྐུལ་ནས་དགེ་བའི་ལས་ལ་སྤྲོ་ཤུགས་ཆེན་པོས་ཡིད་དྲངས་ཏེ་ཅི་ནུས་སུ་འབད་པར་བྱ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཡིད་ལ་བསམ་པའི་དགེ་བྱས་པས། །གང་དང་གང་དུ་འགྲོ་འགྱུར་བ། །དེ་དང་དེར་ནི་དགེ་བ་དེས། །འབྲས་བུའི་ཡོན་གྱིས་མངོན་མཆོད་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ནི། རྒྱུའི་རྐྱེན་ནི་རིགས་ཡིན་ལ། བདག་པོའི་རྐྱེན་ནི་བླ་མ་དམ་པ་སྟེ། དེས་བསྟན་པའི་དོན་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། གཞི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པ་བླ་མར་རག་ལས་པའོ། །ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི། གང་ཟག་ལ་རག་ལས་ཤིང་། ལེན་བྱའི་ལམ་ནི་ཐབས་ཤེས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་དགེ་བ་གང་ཞིག་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་འཇུག་ངོགས་སུ་གྱུར་པ་སྟེ། མདོ་ལས། ཐབས་དང་བཅས་པའི་ཤེས་རབ་ནི་ལམ་མོ། །ཤེས་རབ་དང་བཅས་པའི་ཐབས་ནི་ལམ་མོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། ཆོས་མངོན་པ་ལས་ཀྱང་། ལམ་གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་། ཀུན་འབྱུང་སྤོང་བ་དང་། འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང་། ལམ་བསྒོམ་ 40-14-24b སྟེ་འདི་ནི་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་མདོར་བསྡུས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། དེས་ན་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་འདི་དག་གི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་རྣམས་ལ། སོ་སོའི་དབང་པོ་དང་སྦྱར་ཏེ་ནན་ཏན་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསླབས་པ་ལས་རིམ་བཞིན་ཚོགས་སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ལམ་རྣམས་བསྒྲོད་པར་འགྱུར་ཏེ། འབྲས་བུ་ལག་ཏུ་ལོངས་པ་ཉམས་ལེན་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་འགོག་པའི་བདེན་པ་ནི། འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གང་དུ་འགོག་པའི་གཞི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡོད་མེད་སོགས་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས། ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པས་ཐ་དད་མ་ཡིན་ཅིང་། ཆོས་ཉིད་འདུས་མ་བྱས་དང་། ཆོས་ཅན་འདུས་བྱས་རྣམས་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པས་གཅིག་པའང་མ་ཡིན་པ། རྟག་ཆད་སོགས་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་འགྱུར་བ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་ལམ་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ཀུན་འབྱུང་གི་བད
Chinese
因此，诸蕴、处（khams skye mched，梵文：āyatana，梵文罗马拟音：āyatana，汉语字面意思：生处，即眼、耳、鼻、舌、身、意六根与色、声、香、味、触、法六尘相对之处）得以成立。《宝性论》中说：‘不如理作意，生起业及烦恼，由业及烦恼因，生蕴、处及界。’ 因此，由不善业和善业的差别，恶趣和善趣的诸蕴各自成立。《宝鬘论》中说：‘不善生诸苦，以及一切恶趣，善生一切善趣，及一切时安乐。’ 因此，应由先前所说的轮回过患所激励，以极大的热情投入善业，尽力而为。《入菩萨行论》中说：‘若人以善意，无论往何处，彼处彼善业，皆以果报供。’ 第三，道谛（lam gyi bden pa）：因的缘是种姓（rigs），主的缘是殊胜上师，因为从他所教导的意义中产生，并且如实了知基础依赖于上师。修持道依赖于补特伽罗（gang zag），所修之道是方便与智慧相结合的善，转为解脱的入口。《经部》中说：‘具方便之智慧是道，具智慧之方便是道。’《阿毗达磨》中也说：‘以何道能遍知痛苦，断除集，现证灭，修习道，此乃道之简要特征。’ 因此，对于普遍的以及特殊的佛陀教法之道次第，应结合各自的根器，以专注和精进的态度学习，从而次第证得资粮道、加行道、见道、修道直至究竟道，因为获得果实依赖于实修。第四，灭谛（'gog pa'i bden pa）：一切轮回之法所止息的基础是空性（stong pa nyid）。 而这空性，即一切法的实相、法性（chos nyid），也就是远离有无等一切戏论的真如（de bzhin nyid），以法性空性遍及一切法，因此并非他异；法性是无为法，法是所为法，二者体性不同，因此并非一体；它是超越常断等边际的、不变的法界（dbyings），这就是空性。通过修持证悟它的道，能断除集谛（kun 'byung gi bden）。
English
Thus, the aggregates and sense bases (āyatana) are established. The Ratnagotravibhāga states: 'Through improper attention, karma and afflictions arise. From the cause of karma and afflictions, the aggregates, sense bases, and elements arise.' Therefore, due to the difference between non-virtuous and virtuous actions, the aggregates of bad and good destinies are established separately. The Ratnamālā states: 'From non-virtue, all suffering arises, as well as all bad destinies. From virtue, all good destinies arise, and happiness in every way.' Therefore, motivated by the previously mentioned faults of samsara, one should engage in virtuous actions with great enthusiasm, striving to the best of one's ability. The Bodhicaryāvatāra states: 'By the virtue of a mind contemplating, wherever one goes, that virtue will manifest as an offering of fruits.' Third, the Truth of the Path (lam gyi bden pa): The causal condition is lineage (rigs), and the lordly condition is the noble guru, because it arises from practicing the meaning taught by him, and realizing the basis as it is depends on the guru. Practicing the path depends on the individual (gang zag), and the path to be practiced is the virtue that combines skillful means and wisdom, which becomes the entrance to liberation. The Sutra states: 'Wisdom with skillful means is the path, and skillful means with wisdom is the path.' The Abhidharma also states: 'By which path one fully knows suffering, abandons the origin, realizes cessation, and cultivates the path, this is the concise characteristic of the path.' Therefore, for the general and especially the unique stages of the path of the Buddha's teachings, one should diligently and single-mindedly train by combining them with one's own faculties, so that one can gradually traverse the paths of accumulation, preparation, seeing, and meditation to the ultimate path, because obtaining the fruit depends on practice. Fourth, the Truth of Cessation ('gog pa'i bden pa): The basis where all phenomena of samsara cease is emptiness (stong pa nyid). And that emptiness is the suchness (de bzhin nyid), the dharmatā (chos nyid), the reality of all phenomena, which is completely liberated from all extremes of elaboration such as existence and non-existence. Because the emptiness of dharmatā pervades all phenomena, it is not different; dharmatā is unconditioned, and phenomena are conditioned, so they are not the same because their characteristics are not in harmony; it is the unchanging realm (dbyings) that transcends extremes such as permanence and annihilation, and that is emptiness. By practicing the path that realizes it, one can abandon the Truth of Origin (kun 'byung gi bden). --------------------------------------------------------------------------------