Tibetan
་གསུངས་པ་དེ་ཁ་ལས་ལྷག་པོ་སྟོན་རྒྱུ་མེད་ན་བསྐྱར་ཟློས་སུ་{སྡམས་ (གདམས་)པར་དགོས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཐུབ་པ་ཆེན་པོའི་བཀའ་ཚིག་ནི་སེམས་ལ་འབབ་པ་ དོན་བཟང་བ་སྙན་{དགུ་[རྒུ་]བཟང་ཚད་མང་པོ་ཞིག་རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་ཀྱི་ཐུགས་སུ་ལྟ་སྔོན་ནས་ ཆུད་ཅིང་མཁྱེན་པ་ཡིན་མོད་ཀྱང་། སླར་ཡང་གསལ་འདེབས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ རབ་རྒྱ་ཆེ་བ་མང་པོའི་ནང་དུ་དོན་ཁ་འཐོར་དུ་བཞུགས་པ་རྣམས་ཕྱོགས་སུ་བསྡེབས་པས་ འཁྲུགས་པར་མི་འགྱུར་བའི་བརྗེད་ཐོ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བས། {དེས་[དཔེ་]རྡོ་ཐལ་གྱིས་བྱུགས་ པའི་ཁང་པ་ཁ་དོག་དཀར་བ་ལ། དགུང་ཟླའི་འོད་ཀྱིས་ནི་ཕོག་ན་ཆེས་ལྷག་པར་དཀར་བར་ ཅི་སྟེ་མི་{བགྱི་[བགྱིད་]དེ་བགྱིད་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། ། ༈ གཞུང་དངོས། གཞུང་དངོས་ལ་ལམ་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཆོས་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དད་པ་དང་། བག་ཡོད་པའོ། ། ༈ དད་པ། དད་པའི་ 21-633 ཆོས་སྐོར་གྱི་ནང་ཚན་ནས་ཐོག་མར་དད་པ་ཇི་ལྟར་སྒོམ་པའི་ཚུལ་ནི། རྒྱལ་བས་སངས་རྒྱས་ ཆོས་དང་དགེ་འདུན་དང་། །གཏོང་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྷ་རྗེས་དྲན་པ་དྲུག །རབ་ཏུ་བཀའ་སྩལ་ དེ་དག་སོ་སོ་ཡི། །ཡོན་ཏན་ཚོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བགྱི། །རྒྱལ་བས་འཁོར་རྣམས་ལ། སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། ཆོས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། དགེ་འདུན་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། གཏོང་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། ལྷ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་རྣམ་པ་ དྲུག་པོ་བསྒོམ་པར་གྱིས་ཤིག །ཅེས་བཀའ་སྩལ་བར་མཛད་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཡང་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན། ཆོས་ཀྱི་ཕན་ཡོན། དགེ་འདུན་གྱི་ཡོན་ཏན། སྦྱིན་པ་ དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན། འདོད་པ་དང་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་གནས་ལུས་ ལོངས་སྤྱོད་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན། རྒྱུ་དགེ་བ་སྤྱད་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་དེ་དག་སོ་སོའི་ཡོན་ཏན་ གྱི་ཚོགས་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དྲན་པར་བྱེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། ། འདོད་པ་དང་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་ནི་སྔོན་གྱི་དགེ་བའི་འབྲས་{བུ་[བུས་]མངོན་ཤེས་དང་ ལྡན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་{གྱི་}ཁམས་ཀྱི་བྱ་བ་ལེགས་ཉེས་གང་བྱེད་རྣམས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ བའི་ཕྱིར་དམ་པའི་ཆོས་ཚུལ་བཞིན་མ་{སྒྲུབས་(བསྒྲུབ་)ན་ལྷ་རྣམས་ཀྱང་ཁྲེལ་བར་འགྱུར་ རོ་སྙམ། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་ནས་{དཔང་[སྤང་]པོར་འཇོག་པ་ཡིན་ ནོ། །དད་པ་དེ་ཡང་གང་ཟག་ལ་དད་པ་དང་། ཆོས་ལ་དད་པ་
Chinese
如果说，既然没有比口头表达更殊胜的，就没有必要重复教诲了，那么，大雄的教言是入心的，意义美好，悦耳动听，具有多种优点，国王您心中早已领会并知晓。然而，再次阐明，并将浩瀚众多的佛经中分散的意义汇集在一起，使其如同一份不会混淆的备忘录。就像用石灰粉刷的白色房屋，当月光照耀时，会变得更加洁白一样。 正文： 正文是走在一切道路之前的两种法，即信仰和谨慎。 信仰： 在信仰的法类中，首先是如何修习信仰的方法：胜者开示佛、法、僧，布施、戒律、天六随念，如是各自的功德之聚，应随念。胜者对眷属们说：应修习念佛、念法、念僧、念施、念戒、念天这六种随念。这是胜者的开示。也就是佛陀的身语意的功德，法的利益，僧的功德，布施和戒律的利益，欲界和色界诸天的住处、身体、受用三者的功德，以及行持善业所产生的，以及各自功德之聚是如何存在的，随之忆念，就是随念。 欲界和色界的天神是往昔善业的果报，具有神通，能够亲眼看到世间善恶诸事，因此心想，如果不如法修持正法，天神也会感到羞愧。出家人则忆念他们，作为见证。信仰也分为对人的信仰和对法的信仰。
English
If it is said that since there is nothing more excellent than verbal expression, there is no need to repeat the teachings, then, the words of the Great Hero are heart-touching, the meaning is beautiful, pleasing to the ear, and has many advantages, which the king has already understood and known in his heart. However, clarifying it again, and gathering the scattered meanings in the vast number of Buddhist scriptures together, makes it like a memorandum that will not be confused. Just like a white house plastered with lime, when moonlight shines on it, it becomes even whiter. The actual text: The actual text is the two dharmas that precede all paths: faith and mindfulness. Faith: Among the categories of faith, the first is how to cultivate faith: The Victorious One taught the Buddha, Dharma, and Sangha, generosity, discipline, and the six recollections of the gods. Each of these should be recollected for their qualities. The Victorious One said to the retinue: Practice the six recollections of the Buddha, the Dharma, the Sangha, generosity, discipline, and the gods. This is the teaching of the Victorious One. That is, the qualities of the Buddha's body, speech, and mind, the benefits of the Dharma, the qualities of the Sangha, the benefits of generosity and discipline, the qualities of the abodes, bodies, and enjoyments of the gods of the desire and form realms, and how the accumulation of merits from practicing virtuous deeds exists, and remembering them accordingly, is recollection. The gods of the desire and form realms are the result of past virtuous deeds, possessing clairvoyance, and are able to directly see the good and bad deeds of the world, so they think that if they do not practice the Dharma properly, the gods will also feel ashamed. The ordained ones remember them as witnesses. Faith is also divided into faith in a person and faith in the Dharma.
Tibetan
གཉིས་སུ་འདུ་བ་ལས། སངས་ རྒྱས་དང་དགེ་འདུན་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་གང་ཟག་སྐྱེས་བུ་ལ་དད་པ་ཡིན། ཆོས་གཏོང་བ་ཚུལ་ ཁྲིམས་ལྷ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ལ་དད་པ་ཡིན་ཏེ་ཆོས་རྗེས་དྲན་ནི། ཆོས་ལ་དད་པ་ ངོ་བོ་དང་། གཏོང་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་གཉིས་ལ་དད་པ་ནི་ཉམས་ལེན་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ནང་ ནས་དེ་གཉིས་ལ། {སྒེར་[དགེར་]དུ་དད་པ་ཡིན། ལྷ་རྗེས་དྲན་ཡང་དེའི་རྒྱུ་དགེ་བ་ལ་དད་ པས་ཆོས་ལ་དད་པའི་ནང་དུ་འདུས་སོ། །དད་པ་དང་ལྡན་པའི་སྤྱོད་པ་བཤད་པ་ལས། ཐོག་ 21-634 མར་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་ལམ་བཅུ་ལ་གནས་དགོས་པར་སྟོན་པ་ནི། དགེ་བའི་ལས་ལམ་བཅུ་ པོ་ལུས་དང་ནི། །ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་བསྟེན་བགྱི་ཞིང་། །ཆང་རྣམས་ལས་བཟློག་དེ་ བཞིན་དགེ་བ་ཡི། །འཚོ་བ་ལ་ཡང་མངོན་པར་དགྱེས་པར་མཛད། །སྲོག་གཅོད་པ། མ་བྱིན་ {པར་[པ་]ལེན་པ། འདོད་{པའི་[པས་]ལོག་པར་གཡེམ་པ་སྟེ་ལུས་ཀྱི་ལས་གསུམ། རྫུན། ཕྲ་མ། ཚིག་རྩུབ། ངག་འཁྱལ་ཏེ་ངག་གི་ལས་བཞི། རྣབས་སེམས། གནོད་སེམས། ལོག་ལྟ་ སྟེ་ཡིད་ཀྱི་ལས་གསུམ་མོ། །དེ་ལྟར་མི་དགེ་བ་བཅུ་ཡིད་གྱིས་སྤངས་ཤིང་ལུས་ངག་གི་བྱ་ བས་དེ་ལས་ལོག་པར་བྱས་ཏེ་མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤངས་པའི་དགེ་བའི་ལས་ལམ་བཅུ་པོ་ལུས་ དང་ནི་ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་དུས་སུ་བསྟེན་ཅིང་སྡིག་པ་སྤང་བ་ལ་གནས་པར་བྱེད་པ་དང་། དེར་མ་ཟད་ཆང་{གིས་[གི་]མྱོས་ན་བག་མེད་པར་གྱུར་ཏེ་མི་དགེ་བའི་ལས་ལ་འཇུག་པར་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ལས་ཀྱང་བཟློག་པ་དང་། དཀོན་མཆོག་གི་{དཀོར་[བརྐོར་]ལ་ སོགས་པ་ལོག་པའི་འཚོ་བ་དང་མི་ལྡན་པ་ནི་དགེ་བའི་འཚོ་བ་སྟེ་དེ་དག་ལ་ཡང་མངོན་པར་ དགྱེས་པར་མཛོད་ཅིག །དེའི་རྗེས་སུ་སྦྱིན་པ་ལ་སླབ་ཚུལ་ལ་སྦྱིན་པ་གཏོང་དགོས་པའི་རྒྱུ་ མཚན། གཏོང་བའི་ཡུལ། སྦྱིན་པ་ཇི་ལྟར་གཏོང་བའི་ཚུལ་གསུམ་སྟོན་པ་ནི། ལོངས་སྤྱོད་ གཡོ་བ་སྙིང་པོ་མེད་མཁྱེན་ནས། །དགེ་སློང་བྲམ་ཟེ་བཀྲེན་དང་བཤེས་རྣམས་ལ། །སྦྱིན་པ་ ཚུལ་བཞིན་བསྩལ་བགྱི་ཕ་རོལ་ཏུ། །སྦྱིན་ལས་གཞན་པའི་གཉེན་མཆོག་མ་མཆིས་སོ། ། ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་ནི་ངེས་པར་མི་བརྟན་ཅིང་གཡོ་བ་འབྲལ་བ་དང་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་ ཡིན་ལ། འཇིག་ཅིང་འགྱུར་བ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ལོངས་སྤྱོད་བཅངས་པས་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་ཕན་ པ་སོགས་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། ངེས་པར་འབྲལ་བ་དང་ཚིམ་པ་མེད་པས་སྙིང་པོ་མེད་པ་ཡིན་པ་ དང་། ལོངས་སྤྱོད་སྦྱིན་པར་བཏང་ན། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གཞན་དུ་འབྱོར་པ་བདེ་སྐྱིད་ཕུན་ སུམ
Chinese
在二取舍中，忆念佛与僧是对补特伽罗士夫的信仰。布施、持戒、忆念天神等是对法的信仰，即法随念。对法的信仰是本体，对布施和持戒二者的信仰，是从修行证悟之法中对这二者的个人信仰。忆念天神也因其因是善业而包含在对法的信仰中。在讲述具有信仰的行为中，首先展示了必须安住于十善业道：十善业道身与语，以及意恒常应修持，远离诸酒如是善，于生计亦应极欢喜。杀生、不予取、欲邪行是身体的三种行为。妄语、离间语、恶语、绮语是语言的四种行为。贪心、害心、邪见是意的三种行为。如是，以意舍弃十不善，以身语的行为从彼等中回转，即舍弃十不善的十善业道，身与语以及意，于时修持，安住于舍弃罪恶，不仅如此，若饮酒醉则会放逸，因此会从事不善业，故亦应远离彼等。不与三宝之物等不清净的生计相应，乃是清净的生计，于彼等亦应极欢喜。其后，在学习布施之理时，展示了布施必须施舍的理由、施舍的对境、如何施舍之理这三者：知晓受用乃动摇无实义，于比丘婆罗门贫者友等，如理布施当施予，于彼岸布施之外无胜亲。受用诸物必定是不稳固且动摇、分离和坏灭的，不仅是坏灭和变异，执持受用对来世等也无利益，必定分离且无满足故是无实义的，若将受用布施，则来世他方财富安乐圆满。
English
In the duality of acceptance and rejection, remembering the Buddha and the Sangha is faith in the individual, the Purusha. Giving, keeping vows, and remembering the gods are faith in the Dharma, that is, Dharma-anusmriti. Faith in the Dharma is the essence, and faith in giving and keeping vows is personal faith in these two from among the practices and realizations of the Dharma. Remembering the gods is also included in faith in the Dharma because its cause is virtuous deeds. In explaining the conduct of having faith, it is first shown that one must abide in the ten paths of virtuous actions: The ten paths of virtuous actions, body, speech, and mind, should always be practiced, abstaining from all intoxicants, likewise virtuous, and one should also greatly rejoice in one's livelihood. Killing, not giving, and sexual misconduct are the three actions of the body. Lying, divisive speech, harsh speech, and idle chatter are the four actions of speech. Covetousness, malice, and wrong views are the three actions of the mind. Thus, abandoning the ten non-virtues with the mind, and turning away from them with the actions of body and speech, that is, the ten paths of virtuous actions of abandoning the ten non-virtues, body, speech, and mind, should be practiced at the appropriate time, abiding in abandoning sins, and not only that, if one becomes intoxicated with alcohol, one will become unrestrained and engage in non-virtuous actions, therefore one should also abstain from them. Not being in accordance with impure livelihoods such as the property of the Three Jewels, but being a pure livelihood, one should also greatly rejoice in them. After that, in learning the principle of giving, it is shown that there are three reasons why giving must be given, the object of giving, and how to give: Knowing that enjoyment is wavering and without essence, to monks, Brahmins, the poor, friends, etc., giving should be properly bestowed, in the other shore, there is no better relative than giving. Enjoyments are certainly unstable and wavering, separating and decaying, and not only are they decaying and changing, but holding onto enjoyments is also of no benefit to future lives, etc., and because they are certainly separating and without satisfaction, they are without essence, and if enjoyments are given as charity, then in the next world, wealth, happiness, and perfection.