Tibetan
ས་ལ་ སྐབས་འགར་ནི་འཁྲུག་གོ །དེ་ནི་སེམས་གནས་པ་ལ་ཕྱོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནས་སྔོན་ འདོད་ཡོན་སྤྱོད་པ་དྲན་པ་དང་། འདོད་ཡོན་སེམས་པ་དང་། ཚེ་འདིའི་བྱ་བས་སེམས་བྲེལ་ན་ འདོད་ཡོན་གྱི་ཉེས་དམིགས། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཚེ་མི་རྟག་པས་ནམ་འཆི་ཆ་མེད། ཚེ་ འདི་བ་རྣམས་ཀྱི་གདེངས་དེས་ཅི་འདྲ་ཞེས་དྲན་པས་བཟློག །ཡང་རྣམ་རྟོག་སྐྱེས་པ་ན། ཀུན་ རྟོག་ལས་ནི་འདོད་སྐྱེ་ཞིང་། །འདོད་པ་ལས་ནི་སྡིག་པར་འགྱུར། །འགྲོ་རྣམས་རྣམ་པར་ འཁྱམས་བྱེད་པའི། །འདོད་པའང་ཀུན་ཏུ་རྟོག་ལས་འབྱུང་། ། ཞེས་སེམས་འཁྲུགས་པའི་རྒྱུ་ རྣམ་རྟོག་གི་ཉེས་དམིགས་དྲན་པར་བྱའོ། །ཡང་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ལ་མི་དགའ་བ་སྐྱེས་ན། འབྲས་བུ་ཞི་བ་དང་། ལམ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་ཡོན་ཏན་དྲན་པས་འདུལ་ཞིང་། གོང་དུ་ བཤད་པའི་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཀྱང་འདུལ་བར་བྱ་སྟེ། བྱིང་ན་སྤྲོ་བ་དང་། རྒོད་ན་མི་རྟག་ པའི་འདུ་ཤེས་སོགས་ཞུམ་པས་འདུལ། གཞན་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་མི་སྡུག་པ། ཞེ་སྡང་ལ་ བྱམས་སྙིང་རྗེ། གཏི་མུག་ལ་བདག་མེད་བསྒོམ་པས་བཟློག་ནས་མཉམ་པར་འཇོག་གོ །དེ་ ལ་གོམས་པས་ཇི་ཞིག་ནས་སྒྲིམ་སྟེ་བཞག་ན་གནས་པས་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གོ་སྐབས་མི་འབྱུང་ ཞིང་། མ་བསྒྲིམ་ན་འབྱུང་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཏིང་འཛིན་གྱི་སྒོ་ཞེས་བྱའོ་དེ་ལ་གོམས་ནས་སེམས་ རྩོལ་མེད་གནས་པ་འབྱུང་བས་དེ་ཚེ་དེ་སེམས་སྒྲིམ་པར་ལྷོད་དེ་ཤིག་གེ་བ་ལ་མཉམ་པར་ བཞག་འཇོག་སྟེ་ཞི་གནས་སོ། །དེ་ལ་རིང་དུ་གོམས་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་སྟེ། དེ་ཡང་ཐོག་ མར་རང་ལུས་ལ་དམིགས་རྟེན་བྱས་ནས། ལྷོད་དེ་གློད་ནས་བཞག་པའི་ངང་ནས་ལུས་དང་ སེམས་དེ་བདག་གི་ཕུང་པོ་འདི་དག་སེམས་ཙམ་ཉིད་དོ་སྙམས་པ་ཡང་ཡང་སྒོམ། དེ་གོམ་ ནས་འདི་དག་ནི་བྲག་ཆ་ལྟར་རྟེན་འབྱུང་ཙམ་མ་གཏོགས་སྟོང་པའོ་སྙམ་དུ་ཡང་ཡང་བསྒོམ། དེ་ཡང་གོམ་ནས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དང་ཁྱད་པར་བདེན་འཛིན་ཤས་ཆེ་བ་རྣམས་ལ་ཆེད་ 20-353 ཆེར་བསྒོམ། དེ་ཡང་འདི་ཞི་གནས་གྲུབ་རྗེས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པ་ཡིན་པས་ཐོག་མར་ སྐབས་འགའ་ཞིག་ཙམ་དུ་ལྷག་མཐོང་ཕལ་ཆེར་ཞི་གནས། དེ་ཡང་ཞི་གནས་ཇེ་ཉུང་དང་ ལྷག་མཐོང་ཇེ་མང་ཡང་ལྷག་མཐོང་སྟོབས་ཆེས་རྩུབ་ན། ཞི་གནས་ཇེ་མང་བསྒོམ་པས་ཇི་ ཞིག་ལྟར་ལ་ཆ་མཉམ་པར་འགྱུར། དེ་ལྟར་འཇུག་ལྡོག་ཡང་ཡང་བསྒོམ་པས་དབང་པོ་རབ་ གྱིས་མཐའ་བྲལ་རྗེས་མཐུན་གྱི་ཤེས་རབ་དང་སེམས་གནས་པ་རོ་མཉམ་དུ་འགྱུར། དབང་ པོ་དམན་པས་ནི། དེ་ནས་སྟོང་པའི་གདེང་དེ་ལ།
Chinese
地上， 有时会散乱。那是指心专注于一处。之后，先前 回忆享用欲妙，思念欲妙，以及被今生的事务缠身时， 应忆念欲妙的过患，轮回的痛苦，生命无常，不知何时会死。今生之人有何可依赖？通过忆念来遣除。又，当生起分别念时：从 分别产生贪欲，从贪欲转为罪恶。众生四处 漂泊的原因，贪欲也总是从分别产生。因此，应忆念使心散乱之因——分别念的过患。又，当生起不乐于安住时， 应通过忆念寂静的果实和道路——安住的功德来调伏。也应通过以上所说的各种方法来调伏：昏沉时生起欢喜，掉举时生起无常想等，通过沮丧来调伏。此外，对于贪欲修不净观，对于嗔恨修慈悲心，对于愚痴修无我，通过这些来遣除，从而安住。对此 习惯后，从何时起，如果努力而住，则由于安住，昏沉和掉举的机会不会产生。如果不努力，产生那样的状态，就称为禅定的门。对此习惯后，会产生心无勤作而住的状态，那时，放松对心的努力，轻轻地安住，这就是止观。对此长久习惯后，修习胜观。那也是首先以自己的身体作为所缘， 放松而放下，在安住的状态中，反复修习身体和心，这些我的蕴只是心而已。对此习惯后，反复修习这些如石块般只是缘起，除此之外是空性的。再对此习惯后，对于一切显现，特别是执着实有的部分，特别 20-353 着重修习。这又是因为这是在成就止观之后修习胜观，所以首先 在某些时候，胜观大多是止观。那也是止观越来越少， 胜观越来越多，但如果胜观的力量过于粗猛，则通过修习越来越多的止观，会变得某种程度上平衡。像这样反复修习进入和返回，根器 श्रेष्ठ的人在无有边际之后，与随顺的智慧和心安住成为同味。根器 निम्न的人则从那时起对空性的把握。
English
On the ground, Sometimes there is distraction. That is called the mind focusing on one place. Then, previously remembering enjoying desirable qualities, thinking about desirable qualities, and being preoccupied with the affairs of this life, one should remember the faults of desirable qualities, the suffering of samsara, the impermanence of life, and not knowing when one will die. What can beings of this life rely on? By remembering, one dispels it. Also, when conceptual thoughts arise: From conceptualization, desire arises, and from desire, it turns into sin. The cause of beings wandering around, desire also always arises from conceptualization. Therefore, one should remember the faults of conceptual thoughts, which are the cause of mental distraction. Also, when dislike for abiding arises, one should subdue it by remembering the peaceful fruit and the qualities of the path—abiding. One should also subdue it through the various methods mentioned above: when dull, generate joy; when agitated, generate the thought of impermanence, etc., subdue it through discouragement. Furthermore, for attachment, contemplate ugliness; for hatred, cultivate loving-kindness; for delusion, cultivate selflessness. By dispelling these, one abides. After becoming accustomed to this, from when on, if one strives and abides, then because of abiding, the opportunity for dullness and agitation will not arise. If one does not strive, and such a state arises, it is called the gate of samadhi. After becoming accustomed to this, a state of mind abiding without effort will arise. At that time, relax the effort on the mind, and gently abide. That is calm abiding. After becoming accustomed to this for a long time, cultivate insight. That is, first, with one's own body as the object of focus, relax and let go. In the state of abiding, repeatedly cultivate the thought that the body and mind, these aggregates of mine, are only mind. After becoming accustomed to this, repeatedly cultivate the thought that these are like rocks, merely dependent arising, and other than that, empty. Again, after becoming accustomed to this, for all appearances, especially those with a strong clinging to reality, especially 20-353 emphasize cultivation. This is also because this is cultivating insight after accomplishing calm abiding, so first, for some time, insight is mostly calm abiding. That is, calm abiding is becoming less and less, and insight is becoming more and more, but if the power of insight is too intense, then by cultivating more and more calm abiding, it will become somewhat balanced. Like this, by repeatedly cultivating entering and returning, for those with superior faculties, after being free from extremes, the wisdom that accords with it and the abiding of the mind become of one taste. For those with inferior faculties, from then on, the confidence in emptiness.
Tibetan
མི་དམིགས་པར་ཞེན་པ་མེད་པས་མཉམ་ པར་འཇོག་པ་སོགས་སྔར་བཞིན་བསྒོམ་པས་འགྲུབ་བོ། དེ་ལ་གོམ་ནས་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཡང་དེ་ འདྲའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་ཡང་ཡང་དྲན་ཞིང་ལས་ལ་འཇུག་སྟེ། ཚུལ་འདི་དང་ལྡན་བཞིན་པས་ སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པས་ནི། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ལྡན། ཞེས་པ་ལ་ཕྱོགས་པར་འགྱུར་གྱི། མི་རྟོག་པ་ཙམ་པོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་རིན་ཆེན་བཟང་པོ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། རབ་འབྱམས་རྒྱ་མཚོ་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ཀྱི་ནང་གི་དབྱེ་བ་སོ་ སོ་ནས་རིམ་བཞིན་བསྒོམ་པའི་ཆོས་མཆོག་གི་བར་དུ་བགྲོད་པར་འགྱུར་ལ། འདི་དག་ཡི་གེ་ མང་བས་འཇིགས་ནས་མ་བྲིས་སོ། །སྐྱེས་བུ་ཆེ་ཞེས་རབ་ཏུ་གྲགས་སྨྲ་བས། །ཕྱོགས་འདི་ མཁས་མང་གོ་མཚམས་བྲལ་བ་བཞིན། །བརྟགས་ཚེ་ཇི་ལྟར་མཆོད་སྦྱིན་འོས། །དེ་ལྟར་སྙིང་ པོ་མེད་པས་ཉོན་མོངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རེ་ཞིག་ཆོག་གོ །ད་ནི་ཀུན་རྫོབ་བྱང་སེམས་བསྒོམ་ ཚུལ་བཤད་དེ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་བདག་དང་འགྲོ་བ་ ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ་སྙམས་པའི་བློའི་ཤུགས་དང་བཅས། ཐོག་མར་སེམས་ ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་། དེ་ལས་ཐར་བར་མི་ནུས་པའི་འགྲོ་བ་རྨོངས་པ་རྣམས་དྲན་ བཞིན་པས་འདི་རྣམས་སྙིང་རེ་རྗེ། སྡུག་བསྔལ་བསྐྱབས། བདེ་བ་ལ་འགོད་པར་བྱ་ཞེས་ཡང་ ཡང་བསྒོམ། དེའི་སྙིང་རྗེ་མི་སྐྱེ་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕ་མར་ཤེས་པར་དྲིན་དྲན་པའི་སྒོ་ 20-354 ནས་དང་། འདི་རྣམས་ཆོས་ཀུན་བདེན་མེད་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པས། ལས་ངན་བསགས་པའི་ དབང་ལས་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྤྱོད་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཀྱེ་མ་སྙམ་དུ་ཡང་ཡང་བསམ། དེ་ལ་གོམ་ནས་ སྐྱེ་དཀའ་བ་གནོད་བྱེད་རྣམས་ལ་སྔར་བཞིན་དུ་སྒོམ་དེའི་ཀྱང་མི་སྐྱེ་ན། ཡང་འདི་དག་ བདག་ཆོས་ལ་བསྐུལ་བའོ་སྙམ་དུ་དྲིན་དྲན་བཞིན་པས་བསྒོམ། གཞན་ཡང་འདི་དག་ལ་ཕ་ མ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་ལ་མ་རིག་པས་འཁྱམས་ནས། བདག་ལ་གནོད་པ་བྱས་པས་ངན་སོང་དུ་ ལྷུང་བ་འདུག་པས་སྙིང་རྗེ་སྙམ་པ་ཡང་ཡང་དུ་བསྒོམ་པས་ཞེ་སྡང་གིས་བརྫི་བར་མི་ནུས་སོ། ། དེས་ཀྱང་མ་སྐྱེས་ན་གཟུགས་བརྗེ་ཞིང་བསྒོམས་པས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་ལ་གོམས་ ནས། ཡང་སྙིང་རྗེས་བསྐུལ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་དངོས་སུ་བྱོན་ ནས་ཆོས་གསུང་བ་དང་། འོད་ཟེར་སྤྲོ་བ་ལ་སོགས་པས་སྐད་ཅིག་དེ་ལ་སེམས་ཅན་གཅིག་ ཀྱང་མ་ལུས་པར་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བསྒོམ། ཁྱད་པར་གནོད་བྱེད་གདོན་དང་དགྲ་སོ
Chinese
由于不执着于无所缘，所以如前一样修习等持等就能成就。对此熟悉后，在后得时也屡屡忆念这种等持，并投入于事业。由于具备这种方式，行持布施等，就会趋向于“具备不分别的智慧”之说，仅仅是不分别是不行的。之后，如珍宝贤般的等持，以及周遍大海，和真实边际的等持等，各自的分类中，次第修习直至最高的法，这是可以行进的。这些因为文字太多而害怕所以没有写。说“大士”之名非常出名，此方如同众多智者无法理解一样。考察时如何供养布施才合适呢？这样因为没有精华所以是烦恼。因此暂时到此为止。现在讲述修习世俗菩提心的方式，对此，这是所有人都应当修习的。也就是以我和一切众生都要获得佛果的想法的力量，首先忆念众生的痛苦，以及无法从中解脱的愚昧众生，反复修习这些真可怜，要救护痛苦，安置于安乐。如果生不起慈悲心，就从视一切众生为父母，忆念恩德的角度，以及这些人没有领会一切法无自性的道理，由于造恶业的力量而感受这样的痛苦，唉呀，这样反复思维。对此熟悉后，对于难以生起慈悲心的损害者，如前一样修习，如果仍然生不起，就想这些人是督促我修法的人啊，这样忆念恩德而修习。此外，这些人本来是父母，却由于无明而迷惑，对我造成损害，因此堕入恶趣，真可怜，这样反复修习，就不能被嗔恨所胜伏了。如果这样仍然生不起慈悲心，就转换形象而修习，就能生起慈悲心，对此熟悉后，又由慈悲心所驱使，向诸佛祈祷，诸佛真实显现并说法，以及放射光芒等，观想在那一刹那，一个众生也不遗漏地获得佛果。特别是对于损害者、鬼神和怨敌等。
English
Since there is no attachment to the non-objective, one will achieve it by meditating on equanimity and so on as before. Having become familiar with this, in the post-meditation period, one should repeatedly remember such samadhi and engage in activities. By practicing generosity and so on while possessing this method, one will turn to the saying, "Possessing non-discriminating wisdom," but mere non-discrimination is not enough. Then, samadhis like Ratnabhadra (Precious Excellent), and the samadhi of the vast ocean, and the samadhi of the ultimate reality, in each of their categories, one can proceed to gradually meditate up to the supreme Dharma. I have not written these because I am afraid of too many letters. It is said that the name "Great Being" is very famous, and this aspect is like many scholars who cannot understand it. When examining, how is it appropriate to offer and give? Thus, because it is without essence, it is affliction. Therefore, let it suffice for now. Now, I will explain the method of cultivating relative Bodhicitta. This is what everyone should cultivate. That is, with the strength of the thought that I and all beings should attain Buddhahood, first, remembering the suffering of sentient beings and the ignorant beings who cannot be liberated from it, repeatedly meditate on how pitiful they are, to protect them from suffering and place them in happiness. If compassion does not arise, then from the perspective of recognizing all sentient beings as parents and remembering their kindness, and that these beings have not understood the truth that all dharmas are without inherent existence, and due to the power of accumulating negative karma, they experience such suffering, alas, repeatedly think in this way. Having become familiar with this, for those who are difficult to generate compassion for, the harm-doers, meditate as before, and if it still does not arise, then think that these beings are urging me to practice the Dharma, and meditate while remembering their kindness. Furthermore, these beings were originally only parents, but due to ignorance, they are wandering and have harmed me, therefore they have fallen into the lower realms, how pitiful, repeatedly meditate in this way, so that you will not be overcome by hatred. If compassion still does not arise in this way, then transform the image and meditate, and compassion will arise. Having become familiar with this, again, driven by compassion, pray to all the Buddhas, and the Buddhas actually appear and teach the Dharma, and radiate light, and so on, and visualize that in that instant, not a single sentient being is left without attaining Buddhahood. Especially for harm-doers, spirits, and enemies, etc.