English
Sitting peacefully, if beings abide in truth, asceticism, and compassion, without causing harm, the goddess will joyfully dance, and limitless pleasing sounds will arise from all moving and still things. Sentient beings will experience ease and comfort, their wisdom will increase, and with melodious voices, they will naturally proclaim immeasurable meanings. If gods, yakshas, humans, and nagas engage in perverse conduct, the goddess will turn away, all sounds will diminish, and all beings will speak incoherently. At that time, she is known as Saraswati. She is most fond of those who are truthful, virtuous, and have abandoned harm, and she dislikes the opposite behavior. This name arose from that. Many emanations of the goddess of sound arose from her body, intending to benefit sentient beings. If a widely spreading goddess of sound were to appear, all beings should become wise, but due to the cause of collective karma, at the juncture of the emanation of eighty-four thousand goddesses, the mind is disturbed, and the lineage is interrupted, therefore there are few wise people in the world. This is the reason. Many stories about this exist in the ancient tales of Linga and Markandeya, but they will not be elaborated upon here. In Brahminical doctrine, among the twenty-four creators, Saraswati is considered the creator of speech. She is also called Saraswati (Sārasvatī). Sara (सर, sara, meaning "lake") is a lake, and Suti (सुती, sutī, meaning "daughter") is a daughter. Between Su (सु, su, meaning "good") and Ti (ती, tī, meaning "crossing"), Sak (सक्, sak, meaning "power") and A (आ, ā, meaning "come") are inserted suddenly, becoming Svasti (स्वस्ति, svasti, meaning "auspicious"). It means born from a lake or daughter of the ocean. Svara Svasti (स्वरस्वस्ति, svarasvasti, meaning "auspicious sound"). Saraswati (सरस्वती, sarasvatī, meaning "having lakes") is the feminine form possessing sound (स्वर, svara, meaning "sound"). The accent mark Sa (स्, s, meaning "is") becomes Sara (सर, sara, meaning "lake") or Sak (सक्, sak, meaning "power"), and combined becomes Svara Svasti (स्वरस्वस्ति, svarasvasti, meaning "auspicious sound"). Thus, the speaker of this text is the Bhagavati herself. The general history of sound will be explained elsewhere, but how did this sutra arise? Now, in common language, it is called Maratha. In southern India, it is called Maharashtra (महाराष्ट्र, mahārāṣṭra, meaning "great nation"), meaning the realm of a great country. There, a pure person of the Brahmin caste was born, possessing the splendor of celibacy, mastering all internal and external scriptures, reaching the far shore of the ocean of sound, and constantly striving to worship and practice the noble Saraswati.
Tibetan
་པ་ཞིག་ཡོད་དོ། །མཚན་ནི་ ཨ་ནུ་བྷཱུ་ཏི་ཞེས་བྱའོ། །དེ་དུས་གཞན་ཞིག་ན་ཡུལ་དབུས་སུ་འོངས་པ། ཝ་ར་ཎ་སི་དང་ཉེ་བ་ རཽདཱསི་ཞེས་བྱ་བའི་གྲོང་གི་གམ་ཡོ་ཞིག་ཏུ་གྲང་ཁང་བྱས་ཏེ་འདུག་གོ །དེར་དུས་སྟོན་གཅིག་ ལ་བྲམ་ཟེ་སྒྲ་ཤེས་པ་རང་ཡང་སྟོང་ཕྲག་ལྷག་པ་འདུས། གཞན་མཁས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཇི་སྙེད་ 19-56 ཅིག་འདུས་ཏེ། པཎྜི་ཏ་གསར་དུ་འོངས་པ་ལ་ཚོད་བགམ་པའི་དོན་དུ་འབེལ་གཏམ་རྒྱ་ཆེན་ པོས་ཉིན་ཞག་མང་པོ་འདས་སོ། །དེར་ཉིན་གཅིག་སློབ་དཔོན་ངག་སྟབས་པས། སྐྱེས་བུ་ རྣམས་ཞེས་པའི་དོན་ལ། པུཾསུ་ཞེས་བརྗོད་རྒྱུ་ལས། པུཾཀྵུ་ཞེས་པ་ཞལ་ནས་ཐོན་པས། དེར་ འཚོགས་ཀུན་གྱིས་བརྗོད་པ་མ་དག་ཅེས། ཁྱེད་དེ་ཙམ་དུ་སང྄་སྐྲ་ཏ་ལ་མཁས་པར་འདོད་ པ་ལ་འདི་ལྟ་བུ་ཅི་ཞེས་དཔྱས་སོ། །དེར་བརྗོད་པ་ནོར་རོ་དགོངས་པ་ལ། ཐུགས་འཚེར་ བས་འདི་ལྟ་བུ་སྔོན་གྱི་སྒྲ་མཁན་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་ཏེ། ནང་པར་པོ་ཏི་བསྟན་པར་བྱའོ་བྱས་ ནས་གྱེས་སོ། །དེའི་ནམ་ཕྱེད་ན། དེ་འདྲའི་པོ་ཏི་ཡོང་ཡེ་མེད་ལ། ནང་པར་དེ་དག་གི་མདུན་ དུ་གདོང་ཇི་ལྟར་ལྟ། དེ་བས་ཤི་བ་མཆོག་ཅེས་རལ་གྲི་བཙལ་ཏེ་རང་གི་མགུལ་གཅོད་པར་ གཟས་པས་ཁྲག་ས་ལ་ཉིལ་གྱིས་ལྷུང་བ་ན། འཕགས་མ་དབྱངས་ཅན་མ་དངོས་སུ་བྱོན་ཏེ། བུ་བུ་བདག་ཉིད་གདུང་བ་མ་བྱེད་ཅེས་གཞུང་འདི་སྐད་ཅིག་གིས་གསུངས་པས་དབུགས་ ཕྱུང་། དྲང་སྲོང་ཀ་ཏའི་བུས་བྱས་པའི་བར་ཏི་ཀ་ཞེས་པའི་གཞུང་ལས། བརྩོན་པ་ཆེན་པོའི་ དོན་ལ་ཀཀ྄་ཨཱ་ག་མ་སྦྱིན་པར་བཤད་བའི་ཁུངས་བསྟན། རྨ་ལ་ཟུག་རྔུ་མེད་པར་བྱིན་གྱིས་ བརླབས་སོ། །གསུང་ལས་ཁ་སང་ཚོགས་སུ་བདེན་པར་སྨྲས་ན། དེ་དུས་ཀ་ཞལ་མཐོང་ནས་ དོགས་པ་བཅད་ཆོག་པ་ལ། གཡོ་སྒྱུའི་ངག་སྨྲས་པས་ང་མ་མཐོང་། ད་རེས་གདུང་བ་འདི་ འདྲ་བརྩམས་པས་སྡིག་པ་སྲབས་ཏེ། ང་མཐོང་བ་ཡིན་གསུང་སྐད། དེ་ནས་ལྷའི་མཐུས་ འཕགས་མའི་ཞལ་ནས་གསུངས་པའི་མདོ་འདི་འགྲེལ་བར་བཅས་པ་མཚན་མོའི་ཐུན་ཐ་མ་ དེ་ཉིད་ལ་བྲིས་གྲུབ་ཅིང་། ཡིག་ཤོག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བྲིས་ནས་ཡུན་རིང་ལོན་པའི་དཔེ་རྙིང་ པ་འདྲ་བར་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཉི་མ་ཤར་བ་ན་སྔར་བཞིན་རྒོལ་བ་རྣམས་འཚོགས་ པའི་སར། ཀུ་རེའི་ཚུལ་དུ་གླེགས་བམ་བསྟན། ཀུན་ལ་གྲགས་པའི་གཞུང་ཀ་ཏའི་བུའི་ལུང་ དྲངས་པས་ཐམས་ཅད་མགུའོ། །དེ་ནས་ཀྱལ་ཀ་བཀྲོལ་ཏེ། མགུལ་གྱི་རྨ་བསྟན། མདང་གི་ 19-57 ལོ་རྒྱུས་བཤད་པས་ཐམས་ཅད་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར། མཁས་པ་མང་པོས་མདོ་འདི་བཤད་པར་ ཞུས་པ
Chinese
一个……存在。名字是阿奴布提。那时，在另一个时候，他来到了中部地区，在靠近瓦拉纳西的罗达斯城附近的一个花园里，建了一个凉亭居住。在那里，一个节日里，聚集了成千上万的婆罗门语法学家，以及许多其他博学之士，为了考验新来的班智达，进行了广泛的讨论，度过了许多日夜。在那里，有一天，导师语速很快，对于“男士们”这个词，应该说“पुंस्（藏文，梵文天城体，pums，男士们）”，但他却说成了“पुंक्षु（藏文，梵文天城体，pumkṣu，男士们）”，于是所有在场的人都说他的发音不正确，并嘲笑他说：“你自认为如此精通梵语，怎么会犯这种错误？”他意识到自己说错了，感到非常焦虑，心想：“这种错误以前的语法学家也犯过，明天我必须展示一本书。”说完就离开了。那天半夜，根本没有这样的一本书，明天我该如何面对他们？不如死了算了。”于是他找到一把剑，准备割断自己的喉咙，血滴落到地上时，圣母妙音天女亲自显现，说：“孩子，孩子，不要悲伤。”她瞬间说出了这部经文，他才松了一口气。经文中引用了圣人卡塔之子所著的《瓦尔提卡》中的话，证明了为了表示“极大的努力”，可以添加“कक् आगम（藏文，梵文天城体，kak āgama，kak增补）”。她加持了他的伤口，使其不再疼痛。她说：“如果昨天在集会上说实话，那时就能见到我的面容，消除疑惑。但因为说了虚伪的话，所以没有见到我。这次因为做了这样的苦行，罪业减轻了，所以才见到了我。”然后，凭借神的力量，她在当晚的最后一个时辰，写完了这部由圣母口述的经文及其注释，所有的纸张看起来都像是写了很久的旧书。第二天太阳升起时，他像往常一样来到那些反对者聚集的地方，以开玩笑的方式展示了这部经文，并引用了卡塔之子广为人知的著作，所有人都默许了。然后，他解开了玩笑，展示了脖子上的伤口，讲述了昨晚的故事，所有人都感到惊讶。许多学者请求他讲解这部经文。
English
There was a... His name was Anubhuti. At another time, he came to the central region and stayed in a pavilion built in a garden near the city of Raudasi, close to Varanasi. There, at a festival, thousands of Brahmin grammarians gathered, as well as many other learned people, and spent many days and nights in extensive discussions to test the newly arrived Panditas. There, one day, the teacher, who spoke quickly, instead of saying "pums" (पुंस्，藏文，梵文天城体，pums，men) for the meaning of "men," said "pumkṣu" (पुंक्षु，藏文，梵文天城体，pumkṣu，men). Then everyone present said that his pronunciation was incorrect and ridiculed him, saying, "You think you are so proficient in Sanskrit, how could you make such a mistake?" He realized that he had made a mistake and was very anxious, thinking, "Such a mistake has been made by previous grammarians, and tomorrow I must show a book." Having said that, he left. In the middle of the night, there was no such book at all, and how could he face them tomorrow? It would be better to die. So he found a sword and prepared to cut his own throat, and when the blood fell to the ground, the Holy Mother Saraswati appeared in person and said, "Child, child, do not grieve." She instantly spoke this scripture, and he was relieved. The scripture quoted the words from the Vartika written by the son of the sage Kata, proving that to express "great effort," one can add "kak agama" (कक् आगम，藏文，梵文天城体，kak āgama，kak augment). She blessed his wound so that it was no longer painful. She said, "If you had spoken the truth in the assembly yesterday, you would have seen my face and dispelled your doubts. But because you spoke falsely, you did not see me. This time, because you have done such penance, your sins have been lessened, and therefore you have seen me." Then, by the power of the gods, she finished writing this scripture and its commentary, which was spoken by the Holy Mother, in the last watch of the night, and all the papers appeared to be old books that had been written for a long time. The next day, when the sun rose, he went as usual to the place where those opponents had gathered, and in a joking manner, he showed the scripture and quoted the well-known work of the son of Kata, and everyone acquiesced. Then, he unraveled the joke, showed the wound on his neck, and told the story of last night, and everyone was amazed. Many scholars asked him to explain this scripture.