Tibetan
་མ་གྲུབ་པ་ལ། སེམས་ཀྱང་སྐྱེ་མེད་བདེན་མེད་ དུ་ཐག་བཅད་ནས། སྙིང་པོ་བདེན་མེད་ཀྱི་འདུན་པ་ཁོ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་པས་གཏད་ མེད་དུ་ཡལ་བ་དེ་ཀའི་ངང་དུ་ལྷོད་ཀྱིས་སློད་ལ་བཞག་གོ །དེ་ཉིད་ཡང་ཡང་དུ་བསྒོམ་པར་ བྱ་ཞིང་། ཐུན་མཚམས་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པས། ཐུན་མཚམས་སྤྱོད་ ལམ་ཅི་བྱེད་ཀྱང་། སྣང་བ་ཅི་ཤར་དེ་ལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བར་ཐག་བཅད་པའི་ འདུན་པ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་བསྐྱང་ངོ་། ། གཉིས་པ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་སེམས་ལ། སྔོན་འགྲོ་དངོས་གཞི་རྗེས་གསུམ་ལས། དང་པོ་ ནི། བྱམས་སྙིང་རྗེ་སྒོམ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དང་པོ་སྐྱེ་བླ་བ་ལ་སྒོམ་པ་ནི། དྲིན་ཆེ་ཞིང་ཉེ་བའི་ ཕ་མ་མཛའ་བཤེས་སོགས་དང་། སྡུག་བསྔལ་ཆེ་བ་ངན་སོང་གསུམ་དང་། གཞན་ཡང་སྡུག་ 18-297 བསྔལ་སྣ་ཚོགས་མྱོང་བའི་མི་ལ་སོགས་པ་དང་། སྡིག་པ་ཆེ་བ་ཚེ་འདིར་དཔལ་འབྱོར་དབང་ ཐང་སོགས་ཡོད་སྲིད་ཀྱང་། སྡིག་པ་རྔམ་པོ་བྱས་པས་ཤི་མ་ཐག་དམྱལ་བར་སྐྱེ་ངེས་རྣམས་ ལ་ཐོག་མར་བསྒོམ། དེ་ནས་སྐྱེ་དཀའ་བ་གནོད་བྱེད་དགྲ་དང་གདོན་རྣམས་ལ་བསྒོམ། དེ་ ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བསྒོམ། དེ་ཡང་དང་པོར་རང་གི་ཚེ་འདི་དང་དངོས་ཀྱི་མས་ ཇི་ལྟར་ཕན་གདགས་པ་བསམ། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕ་མར་མ་གྱུར་པ་ གཅིག་ཀྱང་མེད་པས། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཕན་འདོགས་པ་ཤ་སྟག་ཡིན། དེ་ཡང་སྐྱེ་ བ་གཅིག་ཁོ་ན་མ་ཡིན་གྱི། སྐྱེ་བ་གྲངས་མེད་པའི་ཕ་མ་འབའ་ཞིག་ཡིན་པས། འདི་རྣམས་ བདེ་བ་དང་སྐྱིད་པ་ཞིག་བྱ་དགོས། ད་ལྟ་མི་འདོད་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་མྱོང་ བར་མ་ཟད། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་རྔམ་པོ་ཆེ་ལ་འཇུག་པ་འདི་རྣམས་སྙིང་རེ་རྗེ། བདག་གི་ཕ་ མ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་འདི་ཀུན་ཅི་ཙུག་རང་བྱ། ཞེས་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ལ་མི་ བཟོད་པའི་སེམས་གང་དྲག་ཅི་དྲག་གི་ཚུལ་དུ་བྱའོ། ། གཉིས་པ་དངོས་གཞི་ནི། གཏོང་ལེན་གཉིས་པོ་སྤེལ་མར་སྦྱངས། །དེ་ཉིད་རླུང་ ལ་སྐྱོན་ཏེ་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་སྟེ། སྙིང་ རྗེའོ་ཟེར་ནས་བཞག་པས་མ་ཕན། འདི་དག་གི་སྡིག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བདག་གིས་བླངས། བདག་གི་བདེ་བ་དང་དགེ་བ་འདི་རྣམས་ལ་སྦྱིན་སྙམ་པ་བྱས་ལ། དབུགས་ནང་དུ་རྔུབ་པ་ དང་བསྟུན་ནས། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྡིག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བདག་ལ་སྨིན། དབུགས་ཕྱིར་ འགྲོ་བ་དང་བསྟུན་ནས་བདག་གི་བདེ་དགེ་ཅི་ཡོད་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་རེ་རེ
Chinese
未成立时，也要断定心无生无实，观实无自性的希求之心，于其自性中无依而消逝，就在那样的状态中放松安住。要屡屡修习此，于座间作如幻之人。如是说故，座间无论做什么行为，无论显现什么，都要持续不断地修习断定所显现的如幻无实之希求心。 第二，于世俗菩提心，有前行、正行、后行三者，其中第一是修慈悲，其中首先于易生起者修习，即对恩重情深的父母亲友等，以及痛苦深重的三恶道众生，还有感受各种痛苦的人等，以及罪业深重者，虽然今生可能有财富权势等，但因造作了极大的罪业，死后立即会堕入地狱的众生，首先对这些修习。然后对难生起者，即加害的怨敌和鬼神等修习。之后对一切有情众生修习。其中首先思维自己的今生和亲生母亲如何利益自己。同样，一切有情众生没有未曾做过自己父母的，所以他们也都同样利益过自己。而且不只是一世，而是无数世的父母，所以这些都要给予安乐和幸福。现在不情愿地感受各种痛苦，而且正在进入痛苦的巨大因地，这些人真可怜。我的父母感受痛苦，这一切该如何是好。要以对有情感受痛苦无法忍受的心，尽力而为。 第二正行是，交替修习取舍二者。如是说，即如前一样修习慈爱和悲心，如果只是说悲心啊就放着不管，是没有用的。要这样想，这些众生的罪业和痛苦我来承担，我的安乐和善根布施给他们，然后配合着吸气，他们的一切罪业和痛苦都成熟在我身上。配合着呼气，我的安乐和善根全部都给予一切有情众生，一一
English
When it is not established, one should also determine that the mind is unborn and unreal, and contemplate the aspiration of the essence of unreality, which vanishes without support in its own nature, and relax and abide in that state. This should be meditated on again and again, and in the breaks between sessions, act as an illusory person. As it is said, whatever actions are done in the breaks between sessions, whatever appears, one should continuously cultivate the aspiration to determine that what appears is like an illusion and unreal. Second, for relative Bodhicitta, there are three: preliminary, main practice, and subsequent practice. The first is to meditate on loving-kindness and compassion. Among them, the first is to meditate on those who are easy to generate, such as kind and close parents, friends, etc., and the three lower realms of beings who suffer greatly, as well as people who experience various sufferings, and those who have heavy sins, although they may have wealth and power in this life, etc., but because they have committed great sins, they will surely be born in hell immediately after death, first meditate on these. Then meditate on those who are difficult to generate, such as harmful enemies and demons. Then meditate on all sentient beings. Among them, first think about how your own life and your own mother benefit you. Similarly, there is not a single sentient being who has not been your parent, so they have all benefited you in the same way. Moreover, it is not just one lifetime, but countless lifetimes of parents, so these must be given happiness and joy. Now, unwillingly experiencing various sufferings, and also entering the great cause of suffering, these people are so pitiful. My parents are experiencing suffering, what can be done about all this? One should act with a heart that cannot bear the suffering of sentient beings, doing one's best. Second, the main practice is to alternately practice taking and giving. As it is said, just like before, meditate on loving-kindness and compassion, but if you just say compassion and leave it at that, it is useless. Think like this: I will take on the sins and sufferings of these beings, and I will give my happiness and merit to them, and then, in conjunction with inhaling, all their sins and sufferings ripen on me. In conjunction with exhaling, all my happiness and merit are given to all sentient beings, one by one.