Tibetan
པར་ འགྱུར་ན། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་བདེན་གྱི་ལྟ་བའི་རྣམ་གཞག་བྱུང་ བས་སེམས་ཙམ་གྱི་གཞུང་ཡང་ཡོད་པར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར། གཞན་ཡང་འཁོར་ལོ་བར་པ་ ངེས་དོན་དང་། ཐ་མ་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་པའི་མདོའི་ལུང་ཡང་མེད་ཅིང་། དགོངས་འགྲེལ་ དུ་བར་པ་དྲང་དོན་དང་ཐ་མ་ངེས་དོན་དུ་གསུངས་པས་དྲང་ངེས་སོ་སོར་ཕྱེ་ཞིང་། དྲང་དོན་ དགོངས་པ་ཅན་དུ་བཀྲལ་བས་མདོ་སྡེ་འདི་ཉིད་ཀྱང་དགོངས་པ་ཅན་དུ་འགྲེལ་དགོས་ན་ཧ་ ཅང་ཐལ་བ་དང་། རང་ཕྱོགས་ལ་དྲང་ངེས་དགོངས་པ་ཅན་དུ་ཕྱེ་བའི་མདོའི་ལུང་མེད་བཞིན་ དུ། གཞན་ལུགས་ཀྱི་ལུང་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དབང་ཆེ་བའི་སྤྱོད་པ་ཙམ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་རིགས་ཚོགས་སུ་རང་སྟོང་གསུངས་ཀྱང་། བསྟོད་ཚོགས་སུ་ གཞན་སྟོང་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་གཉིས་ཆར་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ཞིང་། གཞན་ལེགས་ལྡན་ འབྱེད་དང་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྤྱིར་པཎྜི་ཏ་མཆོག་ཡིན་ཡང་། རྒྱན་དྲུག་གི་ 18-176 ནང་དུ་ཚུད་པ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་པ་འཛིན་པར་ལུང་བསྟན་པ་ཐོབ་པའི། ཐོགས་མེད་ སྐུ་མཆེད་ཕྱོགས་གླང་ཆོས་གྲགས་དང་དོ་བརྡོ་བའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཞིང་། ཁྱད་པར་འཕགས་ པ་ཐོགས་མེད་ནི་མདོ་སྡེ་དྲང་ངེས་འབྱེད་པར་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་བསྟན་ལ། དབྱིག་ གཉེན་འབུམ་སྡེ་དགུ་བཅུ་གོ་དགུ་ཐུགས་ལ་བཞུགས་པ་དང་། དབྱིག་གཉེན་ཕྱོགས་གླང་ ཆོས་སྐྱོང་རྣམས་ལ། ཟླ་བ་གྲགས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་རང་ལས་མཁས་ ཤིང་གསན་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་། ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་དག་པ་བྱིན་པའི་ཕྱིར། ཟླ་གྲགས་སོགས་ ཀྱི་ལུང་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་འགོག་པ་ནི་གཟུ་ལུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུང་ངོ་། ། གཞན་ཡང་གྲུབ་མཐའི་སྟེང་ནས་ཕྱོགས་འདི་གཉིས་ལ་དགག་སྒྲུབ་ཤིན་ཏུ་མང་བར་འདུག་ ནའང་ཡེ་གེ་མངས་པར་འགྱུར་ཞིང་། རེ་ཞིག་གཟིགས་མི་བདེ་བར་སྣང་བས་མ་བྲིས་ལགས་ ལ། དེ་ལ་རང་སྟོང་གི་དོན་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་ སྟོང་ཞིང་བདེན་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་སྟོང་ཡིན་ཞེས་འདོད་པའི་དོན་ ཡིན་ལ། གཞན་སྟོང་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པས་ རང་སྟོང་ཡིན་ཡང་། དོན་དམ་གྱི་དབྱིངས་ནི་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོས་མི་ སྟོང་ལ། འོན་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་ནི་ཡིན་ཏེ་གཞན་གཟུང་འཛིན་སོགས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ སྟོངས་པའི
Chinese
如果转变，瑜伽行派的所有论典中都出现了唯识的观点，为什么不转变成为唯识宗的论典呢？ 此外，也没有经典依据说中间法轮是了义，最后法轮是不了义。在注释中说中间法轮是不了义，最后法轮是了义，这样区分了不了义和了义，并且将不了义解释为具有密意，如果这部经也需要解释为具有密意，那就太过分了。自己宗派没有区分不了义、了义、具有密意的经典依据，却说其他宗派的经典具有密意，这仅仅是凭借权势的行为。龙树菩萨在《理聚论》中宣说了自空，但在《赞聚论》中宣说了他空，因此追随两种观点。其他如善逝、月称等虽然总体上是伟大的班智达，但未被列入六庄严之中，没有获得佛陀亲自授记将持有佛法。无著昆仲不是与陈那、法称论师相提并论的对象。特别是，佛陀亲自授记无著将区分经典的不了义和了义。世亲精通九十九万部论典，月称、智慧藏等也承认世亲、陈那、法护比自己更博学、听闻广博，并且是伟大的车乘。因此，依靠月称等的言论来否定无著昆仲是不公正的。 此外，从宗派的角度来看，对这两个方面的辩驳非常多，但因为文字会变得繁多，而且暂时看起来不方便阅读，所以没有写。 其中，自空的含义是，世俗和胜义的一切法，因为自身体性空性且不存在真实性，所以一切法都是自空，这是他们所主张的含义。他空的含义是，虽然世俗的一切法因为无有真实且自身体性空性而为自空，但胜义的法界是真实存在的，因此不是自身体性空性。然而，它确实是空性，因为它是空性，远离了他者的能取所取等一切戏论。
English
If transformed, since the view of idealism appears in all the treatises of the Yogacara school, why not transform it into treatises of the Cittamātra school as well? Furthermore, there is no scriptural authority stating that the intermediate turning of the wheel is definitive and the final turning is provisional. In the commentaries, it is said that the intermediate turning is provisional and the final turning is definitive, thus distinguishing between the provisional and the definitive. And since the provisional is explained as having a hidden meaning, it would be excessive to have to explain this sutra as also having a hidden meaning. Even though one's own side has no scriptural authority to distinguish between the provisional, the definitive, and the hidden meaning, to say that the scriptures of other systems have a hidden meaning is merely an act of power. Although Nāgārjuna proclaimed self-emptiness in the Collection of Reasoning, he proclaimed other-emptiness in the Collection of Praises, thus following both sides. Others, such as Śāntarakṣita and Candrakīrti, although generally great paṇḍitas, were not included among the Six Ornaments and did not receive a prophecy from the Buddha himself that they would uphold the Dharma. The brothers Asaṅga are not objects to be compared with Dignāga and Dharmakīrti. In particular, the Buddha himself prophesied that Asaṅga would distinguish between the provisional and definitive scriptures. Vasubandhu had ninety-nine myriads of treatises in mind, and Candrakīrti and Jñānagarbha and others also acknowledged that Vasubandhu, Dignāga, and Dharmapāla were more learned and had more extensive hearing than themselves, and that they were great chariots. Therefore, to refute the brothers Asaṅga based on the words of Candrakīrti and others is biased. Furthermore, from the perspective of philosophical tenets, there seems to be a great deal of refutation and affirmation regarding these two sides, but because the text would become lengthy and it seems inconvenient to read for the time being, I have not written it. In this regard, the meaning of self-emptiness is that all phenomena, both conventional and ultimate, are empty of their own essence and are not truly existent, therefore all phenomena are self-empty, which is what they assert. The meaning of other-emptiness is that although all conventional phenomena are self-empty because they are without truth and empty of their own essence, the realm of the ultimate is truly established, therefore it is not empty of its own essence. However, it is indeed emptiness, because it is empty of all elaborations such as the apprehended and the apprehender.
Tibetan
་ཕྱིར་དོན་དམ་ནི་གཞན་སྟོང་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཞེད་པའི་དོན་ཡིན་པས་ཀུན་རྫོབ་ རང་སྟོང་ཡིན་པ་ལ་མཐུན་ཡང་། དོན་དམ་རང་སྟོང་དུ་བཞེད་མི་བཞེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། ། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་ཡང་འཇོག་ལུགས་མི་འདྲ་སྟེ། རང་སྟོང་པ་རྣམས་ནི་འཁོར་འདས་ ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་འདི་ལྟར་སྣང་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པ་ གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་བདེན་པར་འཇོག་སྟེ། དོན་དམ་དེ་ཡང་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ 18-177 བྲལ་ཙམ་ལ་འཇོག །གཞན་སྟོང་བ་རྣམས་ནི་དངོས་པོ་དངོས་མེད་གཟུང་འཛིན་སོགས་ གཉིས་སྣང་གིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ལ། དོན་དམ་པའི་དབྱིངས་ གཉིས་སྟོང་གི་ཡེ་ཤེས་རང་རིག་པ་ནི་དོན་དམ་དུ་འཇོག་པས། དོན་དམ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ ཙམ་ལ་མི་འཇོག་པར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་སྤྲོས་པས་དབེན་པའི་རིག་པ་ལ་འཇོག །སྤྲོས་ པ་དང་བྲལ་ཙམ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ནི་བེམ་སྟོང་དང་ཆད་སྟོང་ཡིན་པར་འདོད། དེས་ན་རང་ སྟོང་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་མེད་དགག་དང་དངོས་མེད་ལ་འཇོག །གཞན་སྟོང་པ་རྣམས་ཀྱི་ དོན་དམ་དངོས་པོ་ཡིན་པ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་གསར་དུ་འདུས་བྱས་པ་མ་ཡིན་པ། སྔ་ཕྱི་ཐམས་ཅད་ འགྱུར་བ་མེད་ལ་རྟག་བརྟན་གཡུང་དྲུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆད་མཐར་མི་འགྱུར། སྤྲོས་པ་ཐམས་ ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རྟག་པའི་མཐར་མི་འགྱུར་བ་ཚིག་གིས་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་ ཤིང་། རྣམ་རྟོག་གིས་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་གཞག་ཏུ་མེད་པས་རྟོག་གེའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ དང་། སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མྱོང་བྱ་ཡིན་པར་བཞེད་དོ། ། དེས་ན་མཚན་ཉིད་གསུམ་ཀ་ལ་ལས་གཞན་དབང་ནི་འཁྲུལ་སྣང་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ ལ། ཀུན་བརྟགས་དེ་ལ་སྣང་བའི་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཞིང་། ཡོངས་གྲུབ་ནི་ཤེས་པ་དེ་གཟུང་ འཛིན་གཉིས་ཀྱི་འཁྲུལ་བས་སྟོང་ཞིང་རང་རིག་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པ་འདི་ཡིན་པས། ཀུན་ བརྟགས་བརྡའ་དང་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བཞག་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་གཏན་ནས་མེད་པ་དང་། གཞན་ དབང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་དོན་དམ་དུ་མེད་པ་དང་། ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པ་སྟེ། ཀུན་ བརྟགས་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་། གཞན་དབང་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་། ཡོངས་གྲུབ་གཟུང་འཛིན་གྱི་ངོ་བོར་མེད་པས་དོན་དམ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའོ། །དེས་ན་རང་ སྟོང་ལྟར་ན་ཆོས་དེ་དང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འདོད་མོད་ ཀྱང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་དེ་དང་དེའི་ངོས་ནས་སྟོང་ཉིད་དུ་མི་འཇོག
Chinese
因此，究竟是（གཞན་སྟོང་，梵文天城体：परतन्त्र，梵文罗马拟音：paratantra，汉语字面意思：他空）。这是他们的观点，因此，虽然他们同意世俗是自空，但区别在于他们是否认为究竟是自空。 世俗和究竟的安立方式也不同。自空派认为，由轮回和涅槃所包含的显现之法是世俗，而它们的无自性则是究竟谛。究竟谛仅仅安立为远离一切戏论。他空派认为，由事物和非事物、能取和所取等二取所包含的一切法都是世俗，而究竟的界、二空之智慧、自证是究竟。因此，究竟不只是安立为远离戏论，而是安立为远离能取和所取二者之戏论的觉性。仅仅是远离戏论，如虚空一般，被认为是顽空和断灭空。因此，自空派的究竟安立为无遮和非事物。他空派的究竟是实有，不是由因缘新造作的，前后一切都不变，是常恒不变的，因此不会堕入断边。因为远离一切戏论，所以不会堕入常边，是超越言语所能表达的范畴，无法用分别念来确定“就是这样”，因此是超越分别念的范畴，并且被认为是各自自证智慧的体验对象。 因此，对于所有这三种体性来说，他起是具有错觉显现的意识，遍计是显现于其上的错觉，圆成实是该意识空离能取和所取的错觉，但不空离自证的体性。因此，遍计仅仅是由符号和名称所安立的，根本不存在，他起在世俗中存在，但在究竟中不存在，而圆成实在究竟中存在。遍计是相无自性，他起是生无自性，圆成实是无能取和所取之体性，因此是胜义无自性。因此，按照自空的观点，由于法和它的自性不存在，所以一切法都被认为是空性，但并不认为世俗的法在其自身方面是空性。
English
Therefore, the ultimate is (gzhan stong, Sanskrit Devanagari: paratantra, Sanskrit Roman transliteration: paratantra, literal Chinese meaning: other-empty). This is their view, so although they agree that the conventional is self-empty, the difference lies in whether or not they consider the ultimate to be self-empty. The way of establishing the conventional and the ultimate is also different. The self-empty ones consider that the phenomena included by samsara and nirvana that appear in this way are conventional, and their lack of self-nature is the ultimate truth. The ultimate is merely established as being free from all elaboration. The other-empty ones consider that all phenomena included by the duality of things and non-things, grasper and grasped, etc., are conventional, and the ultimate realm, the wisdom of emptiness of two, self-awareness, is the ultimate. Therefore, the ultimate is not merely established as being free from elaboration, but is established as awareness that is devoid of the elaboration of the two, grasper and grasped. Merely being free from elaboration, like space, is considered to be inert emptiness and annihilation emptiness. Therefore, the ultimate of the self-empty ones is established as non-affirming negation and non-things. The ultimate of the other-empty ones is real, not newly created by causes and conditions, and everything before and after is unchanging, it is constant and eternal, therefore it will not fall into the extreme of annihilation. Because it is free from all elaboration, it will not fall into the extreme of permanence, it transcends the realm of what can be expressed by words, and it cannot be determined by conceptual thought as "it is like this", therefore it transcends the realm of conceptual thought, and it is considered to be the object of experience of the wisdom of individual self-awareness. Therefore, for all three natures, the dependent is the consciousness with illusory appearances, the imputed is the illusion that appears on it, and the thoroughly established is that consciousness is empty of the illusion of the two, grasper and grasped, but not empty of the nature of self-awareness. Therefore, the imputed is merely established by symbols and names, and does not exist at all, the dependent exists conventionally but does not exist ultimately, and the thoroughly established exists ultimately. The imputed is the nature of no-nature, the dependent is the nature of no-birth, and the thoroughly established is without the nature of grasper and grasped, therefore it is the ultimate nature of no-nature. Therefore, according to the view of self-emptiness, since the dharma and its self-nature do not exist, all dharmas are considered to be emptiness, but it is not considered that the conventional dharma is empty in itself.