Tibetan
་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ 18-178 རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆ་ནས་བུམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ཡང་འདོད་མོད། ཀུན་རྫོབ་བུམ་པ་ རང་གི་ཆ་དེ་སྟོང་ཉིད་དུ་མི་འདོད་དེ། བདེན་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོད་ པས་སོ། ། གཞན་སྟོང་བ་རྣམས་ནི་སྟོང་ཉིད་ལ་དོན་དམ་བདེན་པའི་མ་ཁྱབ་སྟེ། ཀུན་བརྟག་ནི་མེད་ པའི་སྟོང་ཉིད་དང་། གཞན་དབང་ནི་ཡོད་པའི་སྟོང་ཉིད་དང་། ཡོངས་གྲུབ་ནི་རང་བཞིན་སྟོང་ ཉིད་དུ་བཞེད་པས་གཞི་གྲུབ་ན་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པའི་ཁྱབ་པ་འཆའ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་ སྟོང་པ་རྣམས་ནི་གཞི་གྲུབ་ན་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཁྱབ་མཐའ་མི་འཆའ་ཞིང་། སྟོང་ཉིད་དོན་དམ་ གཅིག་པ་དང་རང་སྟོང་ཉིད་ཡིན་ན་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དབྱིངས་ཙམ་པོ་ཡིན་པས་ཁྱབ་ པར་འདོད། གཞན་སྟོང་པ་རྣམས་དེ་ལས་ཟློག་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ ཤེས་རིག་གི་ཆ་ནས་འཇོག །དོན་དམ་གྱི་དབྱིངས་དེ་ནི་གཅིག་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པ་རིགས་ པའི་ལམ་ལས་འདས་པ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དང་མི་འདྲ་བས་རིགས་པ་དེས་གནོད་ པ་མེད་དེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་དངོས་མེད་རྣམས་ནི་ངོ་བོས་མེད་ཅིང་། དངོས་པོ་རྣམས་ནི་ དུས་དང་ཕྱོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཡིན་པས་རིགས་པ་དེ་འཇུག་ལ། གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ དེ་ནི་ཕྱོགས་དུས་ཀྱི་མ་བསྡུས་པས་རིགས་པ་དེ་མི་འཇུག་སྟེ། ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་སྐད་ཅིག་མང་ པོར་དབྱེ་པ་དང་། སྐད་ཅིག་དེའི་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་དཔྱོད་པ་སོགས་ནི་ཡེ་ཤེས་དེ་དུས་ ལས་འདས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་དུས་གསུམ་གང་ཡང་མེད་པས་དེའི་སྐད་ཅིག་སོགས་ ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། རིག་པ་དེའི་རྩ་བ་སྟོང་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་དེ་ རྟེན་འབྲེལ་དུ་ཡང་མི་བཞེད་དོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་ལ་རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས། རིག་པ་ལ་རང་ རིག་དང་གཞན་རིག །སྟོང་པ་ལ་རང་སྟོང་དང་གཞན་སྟོང་། ཆོས་ལ་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་ སོགས་ཞིབ་མོར་ཕྱེ་ནས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་འདོད་པ་དང་། གཟུགས་སྐུ་གདུལ་བྱ་ 18-179 གཞན་སྣང་གིས་བསྡུས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་པར་བཞེད་པ་དང་། སེམས་སྤྲོས་བྲལ་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པར་མ་ཟད། སེམས་ཀྱི་གསལ་བ་མ་འགགས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ ཐམས་ཅད་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ངོ་བོས་གནས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ། མཚན་དཔེ་གསལ་ རྫོགས་ཡོན་ཏན་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཚུལ་ གྱིས་ཡོད། མངོན་གྱུར་གསར་ཐོབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡོད་པར་
Chinese
，例如瓶子。 18-178 从无自性的角度来说，也认为瓶子是空性。但世俗的瓶子，不认为它自身的部分是空性，因为有二谛合一等的过失。 他空宗认为，空性并不遍及胜义谛。遍计所执是无的空性，依他是有的空性，圆成实是自性空性，因此如果基成立，就认为有是空性的遍及性。因此，自空宗不认为基成立就有是空性的遍及性，并且认为空性是唯一的胜义，如果是自空性，就遍及于离戏的法界。他空宗则与此相反，从智慧的角度安立胜义空性的主要部分。胜义的法界是离一异等的，超越理性的道路，与世俗的法不同，因此理性不能损害它。因为世俗的无实法在本体上是无有的，而实法是被时间和方位所包含的，所以理性可以介入。而无二的智慧是不被方位时间所包含的，所以理性不能介入。因为智慧可以被分为许多刹那，并且分析刹那的初中后等，是因为智慧是超越时间的。因为它没有任何三时，所以它的刹那等在所知境中是不可能的。那个智慧的根本是空性，同样，也不认为胜义是缘起。因此，对于识有：名识和智慧；对于觉性有：自觉和它觉；对于空性有：自空和他空；对于法有：有法和法性等，详细区分后，认为一切显现都是心，并且认为色身是被调伏者其他显现所包含的，而不是佛。不仅认为离戏的心是佛的因，而且认为心的明分不灭，一切佛的功德都以无别的体性存在，因此在有情的心续中，以具足相好圆满，六十二功德庄严的佛的功德无别的方式存在，以显现新获得的方式存在。
English
For example, a vase. 18-178 From the perspective of lacking inherent existence, it is also accepted that a vase is emptiness. However, the conventional vase, its own aspect, is not considered emptiness, because there are faults such as the two truths becoming one. The proponents of other-emptiness (gzhan stong) do not assert that emptiness is all-pervasive with respect to the ultimate truth. The imputed nature (kun brtag) is emptiness of non-existence, the dependent nature (gzhan dbang) is emptiness of existence, and the thoroughly established nature (yongs grub) is considered emptiness of inherent nature. Therefore, they assert that if the basis is established, then there is the pervasion of being emptiness. Thus, proponents of self-emptiness (rang stong) do not assert the pervasion that if the basis is established, then it is emptiness. They believe that emptiness is the sole ultimate truth, and if it is self-emptiness, then it is pervasive as the mere expanse free from elaboration. The proponents of other-emptiness are the opposite of this. They establish the main aspect of ultimate emptiness from the perspective of wisdom. That ultimate expanse is free from one and many, and transcends the path of reasoning. It is not the same as conventional phenomena, so reasoning does not harm it. Because conventional unreal phenomena are non-existent in essence, and real things are contained by time and direction, reasoning can engage with them. However, non-dual wisdom is not contained by direction and time, so reasoning cannot engage with it. Because that wisdom can be divided into many moments, and analyzing the beginning, middle, and end of that moment, etc., is because that wisdom is beyond time. Because it does not have any of the three times, its moments, etc., are impossible for knowable objects. The root of that awareness is emptiness, and similarly, they do not consider the ultimate to be dependent arising either. Therefore, for consciousness, there are consciousness and wisdom; for awareness, there are self-awareness and other-awareness; for emptiness, there are self-emptiness and other-emptiness; for phenomena, there are entities and suchness, etc. After distinguishing them in detail, they believe that all appearances are mind, and they consider the form body to be included in the appearances of others to be trained, and not the Buddha. Not only do they consider the mind free from elaboration to be the cause of the Buddha, but also because the clarity of the mind is unceasing, all the qualities of the Buddha abide in the nature of indivisibility, therefore, in the mindstream of sentient beings, the qualities of the Buddha, adorned with the signs and examples, complete clarity, and sixty-two qualities, exist in an indivisible manner, existing through the door of manifestation and new attainment.
Tibetan
མི་འདོད་པས་སྤྱིར་སེམས་ཅན་ཙམ་ སངས་རྒྱས་སུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མེད། སེམས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཡིན་པ་དང་། ཆོས་ ཉིད་དེ་སྤྲོས་བྲལ་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་གསལ་ཆ་མ་འགགས་པ་ལ་བཞེད་འདིར་ཟག་ མེད་ཀྱི་སེམས་རྒྱུན་མདོ་ནས་བཤད་པས་ཀྱང་གྲུབ། སེམས་ཅན་དང་སངས་རྒྱས་གཉིས་ཀ་ སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ལ་འཇོག །བེམ་ཤེས་གཉིས་ཚོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་གནས་ལ་བེམ་ཤེས་ གཉིས་ཚོགས་པ་དང་དེ་འདྲ་མི་སྲིད་པ་སོགས་ཀྱིས་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་དེ་དག་ལ་སོགས་པ་ནི་གཞན་སྟོང་གི་གྲུབ་མཐའི་མཐིལ་ཡིན་ཞིང་། སྡུག་ཀུན་ ལམ་བདེན་གསུམ་པོ་ཀུན་རྫོབ་འདུས་བྱས་བདེན་མེད། འགོག་བདེན་དོན་དམ་འདུས་མ་ བྱས་པ་བདེན་གྲུབ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་རྒྱུད་ཀྱི་ལམ་བདེན་གྱི་མིང་ཅན། འགོག་བདེན་ དང་དབྱེར་མེད་ཡིན་པས་དོན་དམ་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་ལ། དེ་འདྲའི་འགོག་བདེན་དེ་ཡང་ སྟོང་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ་མི་འཇོག་པར་རང་རིག་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་ རང་བཞིན་འགོག་བདེན་དང་། ཀུན་འབྱུང་བདེན་པའི་རང་བཞིན་ལམ་བདེན། འགོག་ལམ་ སྤངས་རྟོགས་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་ཅེས་ཀྱང་གསུང་ངོ་། །ཁོ་བོ་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བ་མ་ལགས་ཏེ། འདི་དག་ངེས་པའི་དོན་ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་འབྱོར་བར་སེམས་ལགས། དབུ་མ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་འདི་ངེས་དོན་ལ་ལྷག་པར་འབྱོར་པར་ སེམས་ཤིང་། རྣལ་འབྱོར་བླ་མེད་ཀྱི་རྒྱུད་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པའང་གཞན་སྟོང་གསལ་བ་ 18-180 དང་། རང་སྟོང་གིས་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་འདིའི་ཕྱོགས་སུ་ལྷན་པ་ཁོ་ན་མཐོང་ ངོ་། །རང་སྟོང་གཞན་སྟོང་གི་ཁྱད་པར་གསལ་ལ་གོ་བདེ་བ་ཞིག་ཡེ་གེར་བྲིས་གསུང་བ་རེ་ ཞིག་དེ་ཙམ་མོ། །ཞེས་པའང་ཏཱ་ར་ནཱ་ཐས་ཕུལ་བའོ། །རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོ་བླ་ཆེན་བྱམས་ པ་ངག་དབང་གིས་བསྐུལ་བ་ཡིན། དགེའོ། །གཅིག་ཞུས་དག 目录 ཚུལ་གཉིས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ངེས་པའི་དོན་གྱི་འཇུག་ངོགས་ཞེས་བྱ་བ་ཉུང་ངུ་རྣམ་གསལ་དག་ཅིང་ཚང་བ་བཞུགས་སོ།།
Chinese
不情愿地，仅仅普遍的众生， 没有成为佛的过失。因为众生的法性是佛，并且， 认为那法性是被离戏所区分的明分不灭，此处也由经部所说的无漏心续所成立。众生和佛陀二者， 都安立在心的相续上。色识二者不是聚合，因为，就真实而言，色识 二者聚合以及诸如此类是不可能的缘故。 因此，这些等等是自他空宗的要点，苦集 道谛三者是世俗有为无谛实。灭谛是胜义无为谛实成立，是佛陀心续的道谛之名。灭谛 和无别，因此是胜义无为，像那样的灭谛也不 安立为空性虚空一般，而是大自证，因此痛苦谛的 自性是灭谛，集起谛的自性是道谛，灭道 断证体性无别也这样说。我不是偏袒一方， 我认为这些对于决定性的意义是非常适合的。在中观自性空 之中，也认为瑜伽行中观对于决定性的意义特别适合， 无上瑜伽部的续部们的意趣也是他空光明 18-180 并且，自空也仅仅见到朝向瑜伽行中观这一方。自空他空的差别，写一些清楚且容易理解的文字，暂时就这些了。这是多罗那他所献上的。大金刚持上师降巴阿旺所劝请。善哉！校对一次完毕。 目录 两种方式的辨别，名为通达真义的入门，简略明晰清净完整存在。
English
Unwillingly, merely ordinary sentient beings, There is no fault of becoming a Buddha. Because the nature of sentient beings is Buddha, and, It is considered that the luminosity of that nature, distinguished by non-elaboration, is not extinguished, and here it is also established by the sutra's statement of the continuous stream of uncontaminated mind. Both sentient beings and Buddhas are established on the continuum of mind. Form and consciousness are not an aggregate, because, in reality, form and consciousness being an aggregate and such things are impossible. Therefore, these and so on are the essence of the Shentong doctrine, the three truths of suffering and origin and path are conventional, conditioned, and unreal. Cessation is ultimate, unconditioned, and truly established, named the path truth of the Buddha's mind stream. Cessation is inseparable from the truth, therefore it is ultimate and unconditioned, and such cessation is not established as emptiness like space, but as great self-awareness, therefore the nature of the truth of suffering is the truth of cessation, and the nature of the truth of origin is the truth of the path, and it is also said that cessation and path are inseparable in essence of abandonment and realization. I am not biased towards one side, I think these are very suitable for the definitive meaning. Among the Madhyamaka of self-emptiness, it is also thought that the Yogachara Madhyamaka is particularly suitable for the definitive meaning, and the intention of the tantras of Anuttarayoga is also Shentong clarity 18-180 Moreover, self-emptiness only sees leaning towards this side of Yogachara Madhyamaka. Writing some clear and easy-to-understand words about the difference between self-emptiness and other-emptiness, that's all for now. This was offered by Tāranātha. The great Vajradhara Lama Jampa Ngawang requested it. Good! One proofreading completed. Table of Contents The differentiation of the two ways, called the entrance to the definitive meaning, a concise, clear, pure, and complete existence.