Tibetan
多罗那他大师教言集JT368ཚུལ་གཉིས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ངེས་པའི་དོན་གྱི་འཇུག་ངོགས་ཞེས་བྱ་བ་ཉུང་ངུ་རྣམ་གསལ་དག་ཅིང་ཚང་བ་བཞུགས་སོ།། 18-169 ༄༅། །ཚུལ་གཉིས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ངེས་པའི་དོན་གྱི་འཇུག་ངོགས་ཞེས་བྱ་བ་ཉུང་ངུ་རྣམ་གསལ་དག་ཅིང་ཚང་བ་བཞུགས་སོ།། ༄༅། །ཚུལ་གཉིས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ངེས་པའི་དོན་གྱི་འཇུག་ ངོགས་ཞེས་བྱ་བ་ཉུང་ངུ་རྣམ་གསལ་དག་ ཅིང་ཚང་བ་བཞུགས་སོ། ། ༄༅། །ༀ་སྭཱ་སྟི། སྐབས་ཀྱི་དགོངས་དོན་ལ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཚུལ་རྣམ་པ་གཉིས་ ལས། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་ལུགས། རྗེ་བཙུན་བྱམས་པ་དང་། འཕགས་པ་ཐོགས་ མེད་སྐུ་མཆེད། ཕྱོགས་གླང་ཆོས་གྲགས་སོགས་རྣམ་རིག་སྨྲ་བའི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་ཀྱི་ གྲུབ་མཐའ། མདོ་སྡེ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་སོགས་བཀའ་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ ཀྱི་དགོངས་དོན་དང་། དབུ་མ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་གཞུང་ལུགས་སློབ་དཔོན་འཕགས་ པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དབུ་མ་རིགས་ཚོགས་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ལེགས་ལྡན་ ཟླ་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བཞེད་པ་བཀའ་འཁོར་ལོ་བར་པའི་དངོས་བསྟན་གྱི་ རིམ་པ་གཉིས་ལས། བོད་འདིར་དབུ་མ་རང་སྟོང་དུ་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་དབུ་མ་ངོ་བོ་ཉིད་ མེད་པའི་གཞུང་ལུགས་འཛིན་པ་རྣམས་ནི། ལུགས་སྔ་མ་དེ་ལ་སེམས་ཙམ་ལུགས་དང་། ཕྱི་ མ་ལ་དབུ་མའི་ལུགས་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། གཞན་སྟོང་སྨྲ་བར་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་འཁོར་ ལོ་ཐ་མའི་མདོ་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་ཏུ་བཞེད་པ་རྣམས་ནི། ལུགས་ཕྱི་མ་དེ་སྤྱིར་དབུ་མའི་ གྲུབ་མཐའ་ཡིན་ཡང་། དབུ་མ་ལ་གནས་སྐབས་པའི་ངེས་དོན་དང་མཐར་ཐུག་གི་ངེས་དོན་ གཉིས་ཡོད་པ་ལས། དེ་གནས་སྐབས་པའི་ངེས་དོན་ཡིན་ཞིང་། ལུགས་སྲོལ་སྔ་མ་དེ་ལ་ གནས་སྐབས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་གཞན་དབང་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་དང་། གཞན་ཡང་རྣམ་པ་ 18-170 བདེན་པར་སྨྲ་བའི་ལུགས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་རྣམས་ནི་སེམས་ཙམ་ཡིན་ལ། ཀུན་བཏགས་དང་ གཞན་དབང་གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པར་མེད་ཅིང་། ཡོངས་ གྲུབ་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་སྟོན་པའི་གྲུབ་མཐའ་བོད་གཞན་དག་སེམས་ཙམ་ རྣམ་བརྫུན་ཞེས་ཟེར་བ་འདི་ནི་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་གི་དབུ་མ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེས་ན་རང་སྟོང་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི། བཀའ་འཁོར་ལོ་དང་པོ་བདེན་བཞིའི་ཆོས་འཁོར་ ནི་དྲང་དོན་དང་། བར་པ་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་འཁོར་ནི་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག །ཐ་མ་ ལེགས་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་
Chinese
多罗那他大师教言集JT368《辨别二理入决定义之门》略明净全。 18-169 ༄༅། །《辨别二理入决定义之门》略明净全。 ༄༅། །《辨别二理入决定义之门》略明净全。 ༄༅། །嗡 斯瓦斯谛！就当前而言，大乘有两种方式：瑜伽行派的论典，如至尊弥勒、圣者无著昆仲、陈那法称等唯识宗的论典之宗义，以及《解深密经》等第三法轮的经部之意趣；还有中观自性空论典，如论师圣龙树的中观理聚之意趣，佛护、清辨、月称等之观点，即第二法轮的真实开示次第。其中，在藏地普遍流传的中观自空，即执持中观自性空论典者，称前者为唯识宗，后者为中观宗。而普遍认为的，宣说他空者，即认为第三法轮的经是究竟了义者，称后者总体上是中观宗的宗义，但中观有暂时的了义和究竟的了义两种，这是暂时的了义。而前者，则认为暂时的宗义是异体实有。此外，宣说诸法为真实的宗义，即唯识宗。认为由遍计所执和依他起所摄的一切法皆非真实，而宣说圆成实无二之智慧为真实存在的宗义，藏地其他人称之为唯识假有，这才是究竟了义的大中观。 因此，自空论者认为，第一法轮四谛法轮是不了义，第二法轮无相法轮是究竟了义，第三法轮是善加辨别的
English
Collected Teachings of Tāranātha JT368: A Brief, Clear, Pure, and Complete Treatise Called "The Gateway to Definitive Meaning, Distinguishing the Two Systems." 18-169 ༄༅། །A Brief, Clear, Pure, and Complete Treatise Called "The Gateway to Definitive Meaning, Distinguishing the Two Systems." ༄༅། །A Brief, Clear, Pure, and Complete Treatise Called "The Gateway to Definitive Meaning, Distinguishing the Two Systems." ༄༅། །Oṃ Svasti! Regarding the present context, within the Great Vehicle, there are two systems: the treatises of the Yogācāra school, such as those by the venerable Maitreya, the noble Asaṅga and Vasubandhu brothers, Dignāga, Dharmakīrti, and others who propound the Mind-Only school, along with the intent of the scriptures of the final turning of the wheel of Dharma, such as the Saṃdhinirmocana Sūtra; and the intent of the collections of reasoning of the Madhyamaka school of the teacher, the noble Nāgārjuna, which propounds the emptiness of inherent existence, along with the views of Buddhapālita, Bhāviveka, Candrakīrti, and others, which are the actual teachings of the intermediate turning of the wheel of Dharma. Among these, in Tibet, those who uphold the Madhyamaka school of self-emptiness, which is widely known as the Madhyamaka of emptiness of inherent existence, call the former system the Mind-Only school and the latter the Madhyamaka school. Those who are widely known as proponents of other-emptiness, who consider the sūtras of the final turning of the wheel of Dharma to be ultimately definitive, call the latter system generally the Madhyamaka school, but say that there are two kinds of definitive meaning in Madhyamaka: temporary and ultimate. This is the temporary definitive meaning. The former system considers the temporary tenet to be the establishment of other-powered phenomena as truly existent. Furthermore, the tenets of the system that asserts phenomena to be true are Mind-Only. The tenet that teaches that all phenomena included in the imputed and the other-powered, along with the apprehended and the apprehender, are not truly existent, and that the non-dual wisdom of the perfectly established is truly existent, is what Tibetans and others call the Mind-Only of mere appearance. This is the Great Madhyamaka of ultimate definitive meaning. Therefore, the proponents of self-emptiness consider the first turning of the wheel of Dharma, the wheel of the four noble truths, to be provisional; the intermediate turning of the wheel of Dharma, the wheel of signlessness, to be ultimately definitive; and the final turning to be that which is well distinguished.
Tibetan
ཆོས་འཁོར་གནས་སྐབས་ཀྱི་ངེས་དོན་ཏེ་དྲངས་དོན་ཡིན་པར་ བཞེད་ལ། གཞན་སྟོང་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི་དང་པོ་དྲང་དོན་དང་། བར་བ་གནས་སྐབས་ཀྱི་ངེས་ དོན། ཐ་མ་མཐར་ཐུག་གི་ངེས་དོན་སྟོན་པར་བཞེད། དེ་ཡང་འཁོར་ལོ་དང་པོ་ཉན་ཐོས་དང་ ཐུན་མོང་གི་སྡེ་སྣོད་ཡིན་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཡོད་པར་གསུངས་ལ། བར་པ་ཤེར་ ཕྱིན་གྱི་མདོ་རྣམས་སུ་ནི། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་ བོས་མ་གྲུབ་ཅིང་ཡོད་པའི་ཆོས་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་བཤད། ཐ་མ་ནས་ནི་འཕགས་པའི་ ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཟིགས་ངོ་དོན་དམ་བདེན་པ་དབྱིངས་རིག་དབྱེར་མེད་ནི། ངོ་བོ་གདོད་མ་ ནས་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟག་བརྟན་ཐེར་ཟུག་པ་འདི་ནི་བདེན་པར་ཡོད་ལ། དངོས་ མེད་རྣམས་དང་། གཟུགས་སོགས་ཡུལ་མིག་སོགས་དབང་པོ་སེམས་སེམས་བྱུང་སྟེ། རྣམ་ ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་སེམས་བྱུང་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་ལ་སོགས་པ་གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པ་ རྣམས་ནི། དོན་དམ་དེའི་རྣམ་འགྱུར་ཙམ་མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་ པས་བདེན་མེད་དུ་གསུངས། དེས་ན་མདོ་སྡེ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་ པ་ལ་ཞུགས་པ་ལ་འཁོར་ལོ་དང་པོ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཞུགས་པ་ལ་བར་པ་དང་། ཐེག་ 18-171 པ་སྣ་ཚོགས་ལ་ཞུགས་པ་ལ་ཐ་མ་གསུངས་བར་བཤད་ཅིང་། དང་པོ་དང་བར་པ་གཉིས་བླ་ ན་མཆིས་པ། སྐབས་མཆིས་པ། དྲང་བའི་དོན་རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་པ་དང་། ཐ་མ་ནི་བླ་ན་ མ་མཆིས་པ། སྐབས་མ་མཆིས་པ། ངེས་པའི་དོན་རྩོད་པའི་གཞི་མ་ཡིན་པ་དང་། གཞན་ ཡང་འཁོར་ལོ་བར་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་གསུངས་པ་ནི། ཀུན་བརྟགས་ གཞན་དབང་ཡོངས་གྲུབ་གསུམ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་སྦྱོར་བ་ལ་དགོངས་ ནས་དེ་ལྟར་གསུངས་ཀྱི། དོན་དམ་དུ་ཡོད་པའི་ཆོས་གཏན་ནས་མི་སྲིད་པ་ལ་དགོངས་པ་ནི་ མ་ཡིན་པ་དང་། ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཟབ་ཅིང་ཕྲ། །ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་ བཞིན་འབབ། །བདག་ཏུ་རྟོག་པར་གྱུར་ན་མི་རུང་ཞེས། །འདི་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ངས་མ་ བསྟན། །ཞེས་འཁོར་ལོ་དང་པོར་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་རྗེས་ཐོག་ཉིད་དུ་དོན་ དམ་བདེན་གྲུབ་འདི་ཡོད་པར་གསུངས་ན། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཐོག་མ་ཉིད་ནས་བདག་ཏུ་ ལྟ་བའི་བག་ཆགས་ཡོད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་རྐྱེན་གྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་རྟོགས་ པར་འགྱུར་བའི་གནས་ཡོད་པས། འཁོར་ལོ་བར་པར་ཟག་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་འདི་ཡོད་ཅེས་ མ་གསུངས་པར། ཆོ
Chinese
认为法轮是暂时的意义，即引导的意义。而他空宗则认为，最初是引导的意义，中间是暂时的意义，最后是究竟的意义。也就是说，初法轮是声闻乘和共同的律藏，因此宣说了世俗的诸法存在。中间的般若经中，从色法到一切种智之间的所有法，都说成是没有自性的，连存在的法尘许都没有。最后，圣者的智慧所见的究竟胜义谛，界与智无别，本体从原始以来就没有改变，因此，这个常恒不变的东西是真实存在的。而无实物，以及色等境、眼等根、心心所，即八识聚、五十一心所等，总摄于能取所取的一切，都是那个胜义谛的变现，如同镜中的影像一样，从原始以来就没有产生，因此说是无实的。因此，《解深密经》中说，进入声闻乘的是初法轮，进入大乘的是中法轮，进入各种乘的是末法轮。初法轮和中法轮是至上的、有场合的、成为争论引导意义的基础；而末法轮不是至上的、没有场合的、不是争论确定意义的基础。此外，中法轮中说一切法无自性，是考虑到对遍计所执、依他起、圆成实这三种法施加三种无自性的缘故这样说的，并不是考虑到根本不存在胜义谛存在的法。并且，“取相识深且微细，一切种子如水流般流淌，若执著为我则不应理，此我未曾向孩童们开示。”这样，在初法轮中说一切存在之后，紧接着就说这个胜义谛真实存在，是因为众生从最初就有执著于我的习气，并且与此相关的缘故，有可能会执著于人我，因此，中法轮中没有说这个无漏的界存在，却说...
English
It is considered that the Dharma wheel is a temporary meaning, that is, a guiding meaning. However, the proponents of the Shentong (gzhan stong) school believe that the first is the guiding meaning, the middle is the temporary meaning, and the last is the ultimate meaning. That is to say, the first turning of the Dharma wheel is the common vehicle of the Shravakas and the Vinaya Pitaka, so it is said that all the conventional dharmas exist. In the middle, in the Prajnaparamita Sutras, all dharmas from form to omniscience are said to be without self-nature, and there is not even a particle of existing dharma. Finally, the ultimate true reality seen by the wisdom of the noble ones, the indivisibility of the realm and wisdom, is because the essence has not changed since the beginning. Therefore, this constant and unchanging thing truly exists. And non-existent things, as well as objects such as form, sense organs such as eyes, mind and mental factors, that is, the eight consciousness aggregates, fifty-one mental factors, etc., which are all included in the grasped and the grasper, are only transformations of that ultimate truth, like images in a mirror, which have not arisen since the beginning, so they are said to be unreal. Therefore, in the "Samdhinirmocana Sutra," it is said that the first turning of the Dharma wheel is for those who enter the Shravaka vehicle, the middle turning is for those who enter the Mahayana vehicle, and the last turning is for those who enter various vehicles. The first and middle turnings are supreme, have occasions, and become the basis for arguing about the guiding meaning; while the last turning is not supreme, has no occasion, and is not the basis for arguing about the definitive meaning. In addition, the middle turning of the Dharma wheel says that all dharmas are without self-nature, which is said because it is intended to apply the three types of selflessness to the three: the completely imputed, the other-dependent, and the thoroughly established. It is not intended to mean that there is absolutely no truly existing dharma. And, "The consciousness of taking form is deep and subtle, all seeds flow like a stream, it is not reasonable to grasp at self, this I have not shown to children." In this way, after saying that everything exists in the first turning of the Dharma wheel, it is immediately said that this ultimate truth truly exists, because sentient beings have the habit of clinging to self from the beginning, and because of the causes related to this, there is a possibility of clinging to the self of a person. Therefore, in the middle turning of the Dharma wheel, it is not said that this uncontaminated realm exists, but it says...