Tibetan
ས་ཐམས་ཅད་མ་གྲུབ་པ་ལྟར་གསུངས་པ་ཡིན་པའི་ཚུལ་ཞིབ་རྒྱས་སུ་ གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་རང་སྟོང་པ་རྣམས་ནི་སྤྱིར་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་མདོ་དང་། ཁྱད་པར་མདོ་འདི་ཉིད་ ཀྱང་དྲང་དོན་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་བར་པ་གདུལ་བྱ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ རིགས་འབའ་ཞིག་ལ་གསུངས་པར་སྣང་བས་ངེས་དོན་དང་། ཐ་མ་ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་ལ་ ཞུགས་པའི་བསམ་པ་ཐ་དད་པ་མང་པོ་འདུལ་བའི་ཕྱིར་བསྟན་པས་དྲང་དོན་ཡིན་པར་ཡང་ གྲུབ་ལ། རིགས་པས་ཀྱང་འཐད་དེ་དཔེར་ན་གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རིགས་པས་བུམ་པ་ལྟ་བུ་ ཞིག་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་ནུས་ན། རིགས་པ་དེས་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ 18-172 བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་ནུས་ཏེ། བདེན་པའི་གཅིག་དང་དུ་མར་མ་གྲུབ་པ་སོགས་ དཔྱད་པ་ཐམས་ཅད་མཚུངས་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་བདེན་མེད་དུ་གྲུབ་ལ། གཞན་ཡང་རྣམ་ རྫུན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་དེ་དབུ་མ་ཡིན་ན། སེམས་ཙམ་པའི་མདོ་སྡེ་དང་བསྟན་བཅོས་མེད་པར་ འགྱུར་བ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོད་གསུང་ངོ་། ། གཞན་སྟོང་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི། འཁོར་ལོ་རིམ་པ་གསུམ་པོ་འདི་ཡང་དུས་ཐོག་མཐའ་ནི་མ་ ཡིན་ཏེ། འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་མདོ་ཕལ་པོ་ཆེའི་ལེའུ་ཤས་ཆེ་བ་ཞིག་བདེན་བཞིའི་ཆོས་འཁོར་མ་ བསྐོར་བའི་སྔོན་རྡོ་རྗེ་གདན་དུ་སངས་རྒྱས་མ་ཐག་ཏུ་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་དབང་སྒྱུར་གྱི་གནས་སུ་ གསུངས་པ་ཡང་ཡོད་ལ། མདོ་སྡེ་མྱང་འདས་ལྟ་བུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་ཁར་གསུངས་པ་ཡང་ ཡོད། དེ་བཞིན་དུ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་མདོ་ལ་སོགས་པ་འཁོར་ལོ་དང་པོའི་མདོ་ལ་ལ་མྱ་ངན་ ལས་འདའ་ཁར་གསུངས་པ་ཡང་ཡོད་པས་སོ། །དེས་ན་འདི་ནི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྱི་གོ་རིམ་ མམ། གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་སྦྱོང་ཚུལ་གྱི་རིམ་པ་གསུམ་ཡིན་པས་དེ་ལྟ་བུའི་རིམ་པ་ཐ་མ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར། འཁོར་ལོ་ཐ་མ་ངེས་དོན་དུ་གྲུབ་སྟེ། བརྗོད་བྱའི་དོན་གྱི་མཐར་ཐུག་དྲང་དོན་ཡིན་ པ་མི་རུང་ཞིང་། གདུལ་བྱ་ངེས་དོན་ལ་ཁྲིད་ཟིན་པའི་འོག་ཏུ་སླར་ཡང་དྲང་དོན་ལ་ཁྲིད་པ་མི་ རུང་བའི་ཕྱིར། འཁོར་ལོ་བར་པ་ཐེག་ཆེན་ལ་ཞུགས་ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཐེག་ པའི་རིམ་པ་མང་པོ་ལ། བློ་མ་སྦྱངས་པའི་གང་ཟག་དབང་པོ་ཤིན་ཏུ་སྨིན་པ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ ལ་གསུངས་པས་མཐར་ཐུག་གི་ངེས་དོན་མ་ཡིན་ཞིང་། འཁོར་ལོ་ཐ་མ་གསུངས་པའི་ཡུལ་ ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་ལ་ཞུགས་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། ལ་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་ཞུགས་པ། ལ་ལ་རང་རྒྱལ་ལ་ཞུགས་པ། ལ་ལ་ཐེག་ཆེན་ལ་ཞུགས་པ། ལ་ལ་དབང་པོ་རྣོ། ལ་ལ་དབང་ པོ
Chinese
关于宣说一切法皆无成的方式，已作了详细的阐述。 其中，自空宗认为，总的来说，最后的法轮经，特别是这部经本身，也是不了义的。之所以如此，是因为中间的法轮似乎只是为大乘种姓的所化众生宣说的，所以是不了义的；而最后的法轮是为了调伏进入各种乘、具有多种不同想法的众多众生而宣说的，所以也是不了义的。从理证上来说也是合理的，例如，如果通过一异离的理证能够确定如瓶子之类的东西是无自性的，那么同样的理证也能够确定无二的智慧也是无自性的，因为在真实的“一”和“多”上没有成立等等，所有的分析都是相同的，所以可以成立为无自性。此外，如果唯识宗的观点是中观，那么就会有唯识宗的经和论典消失等过失，他们这样说。 他空宗认为，这三个法轮的次第，并非是时间上的先后。因为在最后的法轮经，即《大方广佛华严经》的较大部分章节中，也有在未转四谛法轮之前，于菩提伽耶（菩提伽耶，位于今印度比哈尔邦）成佛之后，在天王自在之处宣说的内容。并且像《涅槃经》这样的经典，也有在临近涅槃时宣说的内容。同样，像《无常经》等一些第一法轮的经典，也有在临近涅槃时宣说的。因此，这三个法轮是所诠释的意义的顺序，或者是调伏所化众生相续的次第，因为是这样的次第的最后，所以最后的法轮成立为了义。因为所诠释的意义的究竟不可能是不了义的，并且在引导所化众生进入了义之后，再次引导他们进入不了义是不合理的。中间的法轮被称为进入大乘，也是因为在大乘的乘的众多次第中，是对那些没有修习心性、根器尚未成熟的人宣说的，所以不是究竟的了义。而宣说最后的法轮的对象被称为进入各种乘，指的是有些人进入声闻乘，有些人进入独觉乘，有些人进入大乘，有些人根器利，有些人根器
English
The manner in which it is said that all phenomena are unestablished has been explained in detail. Among them, those who assert self-emptiness generally say that the final turning of the wheel of Dharma, and especially this very sutra, is of provisional meaning. The reason for this is that the intermediate one appears to be taught only to disciples who are solely of the Mahāyāna lineage, so it is of definitive meaning. The final one is taught to tame many beings with diverse thoughts who have entered various vehicles, so it is also established as being of provisional meaning. It is also reasonable according to logic. For example, if one can establish that something like a vase is without inherent existence by means of the logic of being separate from one and many, then that same logic can also establish that non-dual wisdom is without inherent existence, since all analyses are the same, such as not being established as a true one and many, etc., so it is established as being without inherent existence. Furthermore, if the tenet of mere appearance were Madhyamaka, there would be faults such as the disappearance of the sutras and treatises of the Mind-Only school, and so on, they say. Those who assert other-emptiness say that these three turnings of the wheel are not in chronological order. For in the final turning of the wheel, a large portion of the Avataṃsaka Sūtra contains teachings given at Vajrāsana (Bodh Gaya, located in present-day Bihar, India) immediately after the Buddha's enlightenment, before the turning of the wheel of the four noble truths, in the realm of the king of the gods, and so on. And sutras such as the Mahāparinirvāṇa Sūtra were taught near the time of the Buddha's passing. Similarly, some of the first turning of the wheel, such as the Impermanence Sūtra, were taught near the time of the Buddha's passing. Therefore, this is a sequence of the meaning of what is expressed, or a sequence of how to train the minds of disciples. Because it is the final of such sequences, the final turning of the wheel is established as definitive. It is not possible for the ultimate meaning of what is expressed to be provisional, and it is not reasonable to lead disciples to the provisional after they have already been led to the definitive. The intermediate turning of the wheel is said to be for those who have entered the Mahāyāna, because it is taught to those who have not trained their minds and whose faculties are not yet fully matured within the many stages of the Mahāyāna vehicle, so it is not the ultimate definitive meaning. And the recipients of the final turning of the wheel are said to have entered various vehicles, meaning that some have entered the Śrāvakayāna, some have entered the Pratyekabuddhayāna, some have entered the Mahāyāna, some have sharp faculties, and some have