Tibetan
་གོས་པ་དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་དེ་དངོས་གནས་ལ་ཡོད་ཀྱང་ཆོས་དབྱིངས་ལ་ གོས་མ་ཐུབ་པར་སོ་སོར་ཐ་དད་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཀུན་རྫོབ་ནི་འཁྲུལ་བའི་སྣང་བ་ཙམ་ ཡིན་པས། གནས་ལུགས་ལ་རི་བོང་རྭ་བཞིན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གོས་རྒྱུ་མེད་ནས་མ་གོས་ པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡོངས་གྲུབ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་ནམ་ཡང་མི་སྟོང་ ལ། གཞན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་གདོད་ནས་སྟོངས་པའི་ཕྱིར། ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་བདེན་པ་དེ་ནི་ གཞན་སྟོང་ཡིན་གྱི་རང་སྟོང་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་རྣམས་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ སྟེང་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་ཀྱང་སྟོང་པ་དང་དོན་དམ་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཁོ་ནས་སྟོང་བའི་ཕྱིར་ཚུལ་ འདི་སྨྲ་བ་ནི་གཞན་སྟོང་དབུ་མའོ། །དེ་ལ་འཁོར་བའི་ཆོས་ལ་ཞེན་པ་ཅི་རིགས་པ་བཟློག་ པའི་ཕྱིར། མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ངེས་འབྱུང་བསྒོམ་པ་དང་། རང་དོན་ཡིད་བྱེད་ སྤོང་ཞིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྒྱུད་ལ་བསྟེན་པར་བྱ། ཀུན་རྫོབ་ལ་ཞེན་པ་རགས་པ་རྣམས་ སྤངས་བའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་བསྒོམ། ཞེན་པ་ཕྲ་བོ་རྣམས་ ཀྱང་སྤོང་བའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་དབྱིངས་སུ་བསྡུས་ནས་མི་རྟོག་པ་བསྒོམ། དེས་ བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་མི་རྟོག་པ་དང་རིམ་པས་ཞལ་མཇལ་བར་འགྱུར་བས། ལམ་བསྒོམ་ ཚད་ཡོངས་གྲུབ་དང་མཇལ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ།། ༄། །གཞན་གྱིས་བརྟགས་པའི་མཐའ་བསལ་བ། གསུམ་པ་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པའི་མཐའ་བསལ་བ་ནི། གཞན་སྟོང་དབུ་མའི་རྒྱན་ དུ་ཡང་ཤེས་པར་བྱ་ལ། རྒྱས་པར་གཞན་དུ་འཆད་པར་ཡང་འགྱུར་མོད། སྙིང་པོ་བསྡུས་པ་ ནི། གཞན་དག་ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་མཚན་དཔེ་ཅན་ཡོད་ན་མུ་ སྟེགས་པའི་བདག་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་བ་མིན་ནམ་ཞེས་ཞུས་ནས། ལན་དུ་མི་མཚུངས་ ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་པས། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་བདེན་མེད་ཡིན་ ཞིང་། མཚན་དཔེ་སོགས་ཡོད་ན་མུ་སྟེགས་པའི་ལུགས་སུ་འགྱུར་པས། ནམ་མཁའ་ལྟར་ཅིར་ 18-166 ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཞིག་ལ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་ཟེར་བ་ནི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་ཚད་ བདེན་མེད་ཀྱི་དོན་དང་། རྣམ་མེད་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་ལ་ངོས་འཛིན་པ་རང་གི་གྲུབ་ མཐའ་ངན་པ་ལ་ཞེན་པའི་བློ་སྐྱོན་ཡིན་ཞིང་། མདོ་ལས་ཀྱང་། མུ་སྟེགས་དང་མི་མཚུངས་ པའི་རྒྱུ་མཚན་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པར་བཀོད་ཀྱི་མཚན་དཔེ་མེད་པ་མ་བཀོད་པའི་ཕྱིར། མཚན་ དཔེ་གསལ་རྫོགས་ཀྱི་བདེ་གཤེགས་སྙི
Chinese
沾染，那也是，虽然世俗谛在名义上存在，却无法沾染法界，并非各自独立存在。因为世俗谛仅仅是错觉的显现，就实相而言，如同兔角般不存在，因此没有沾染的因由，所以不会被沾染。因此，圆成实性的如来藏，其自性永不空，而其他世俗谛则从一开始就空无。圆成实性的胜义谛是“他空”，而非“自空”。因此，世俗谛以他性为空的基础上，也以自性为空，而胜义谛仅仅以他性为空，因此宣说此理者为“他空”中观。为此，为了遣除对轮回之法的各种执着，应修持无常和痛苦的出离心，并舍弃自利之心，依止菩提心。为了断除粗大的世俗谛执着，应确定并修持世俗谛无自性。为了断除微细的执着，应将世俗谛的分别念收摄于法界，修持无分别。如此，将逐渐面见无分别的如来藏，因此，修道的程度是为了面见圆成实性。 ༄། །遣除他宗的边见。 第三，遣除他宗的边见：也应了解这是“他空”中观的庄严。虽然广说将在别处阐述，但此处略摄其要义：其他宗派在《楞伽经》中问道：“如果如来藏具有妙相等，岂不与外道的‘我’相同？”回答说：“不相同，因为是空性。”因此，如来藏是无自性的，如果具有妙相等，则会变成外道的观点。如同虚空般，对于任何都不成立的事物，称之为如来藏。说“凡是空性，都是无自性的意思，仅仅将无相、任何都不成立的事物视为如来藏”是由于执着于自己恶劣的宗派所致的思维谬误。经典中也说，不与外道相同的原因是空性，而没有说没有妙相。因此，妙相圆满显现的如来藏
English
That which is stained, although the conventional truth exists nominally, it cannot stain the Dharmadhatu, and it does not exist separately. Because the conventional truth is merely an illusion, it does not exist in reality like a rabbit's horn. Therefore, there is no cause for staining, and thus it is not stained. Therefore, the perfectly established Tathagatagarbha is never empty in its own nature, while other conventional truths are empty from the beginning. The perfectly established ultimate truth is "other-empty" (gzhan stong), not "self-empty" (rang stong). Therefore, since conventional truths are empty of other-nature and also empty of self-nature, and the ultimate truth is only empty of other-nature, those who speak of this principle are Madhyamikas of Other-Emptiness. To counteract any attachment to samsaric dharmas, one should cultivate renunciation through impermanence and suffering, abandon self-cherishing, and rely on the mind of Bodhicitta. To abandon gross attachments to conventional truths, one should ascertain and meditate on the non-inherent existence of conventional truths. To abandon subtle attachments, one should gather the conceptualizations of conventional truth into the Dharmadhatu and meditate on non-conceptualization. Thus, one will gradually meet the non-conceptual Tathagatagarbha. Therefore, the extent of the path meditation is for the sake of meeting the perfectly established reality. ༄། །Refuting the Extremes of Others' Views. Third, refuting the extremes of others' views: It should also be understood as an ornament of the Madhyamaka of Other-Emptiness. Although a detailed explanation will be given elsewhere, here is a summary of the essential points: Other schools asked in the Lankavatara Sutra, "If the Tathagatagarbha has marks and signs, wouldn't it be the same as the 'self' of the Tirthikas (non-Buddhists)?" The answer was, "It is not the same, because it is emptiness." Therefore, the Tathagatagarbha is without inherent existence, and if it has marks and signs, it would become a Tirthika view. Like space, calling something that does not exist in any way the Tathagatagarbha. Saying that "anything that is emptiness means without inherent existence, and merely regarding something without characteristics and not established in any way as the Tathagatagarbha" is a fault of clinging to one's own bad tenets. The Sutra also states that the reason for not being the same as the Tirthikas is emptiness, and it does not state that there are no marks and signs. Therefore, the Tathagatagarbha with clear and complete marks and signs
Tibetan
ང་པོ་དྲང་དོན་དུ་བཤད་ཟེར་བ་ཡང་རྫུན་གྱི་འཇིག་ རྟེན་བསླུ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཡང་སྙིང་པོ་རྟག་པར་འདོད་པ་མུ་སྟེགས་ཀྱི་ལུགས་སོ་ཟེར་བ་ ཡང་སྙིང་པོའི་མདོ་རྣམས་ལ་དགག་པ་བྱེད་པར་ཟད་ལ། རྟག་པའི་དོན་རྒྱུན་གྱི་རྟག་པ་ལ་ འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྒྱུན་གྱི་རྟག་པ་ཙམ་ནི་འཁོར་བ་དང་གཟུང་འཛིན་ཀུན་ཀྱང་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུན་གྱི་རྟག་པ་ཙམ་གྱིས་རྟག་པའི་གོ་ཆོད་ན་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །དང་པོ་དྲི་བཅས་ཡིན་པ་ཕྱིས་དྲི་མེད་དུ་འགྱུར་བས་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ སྙམ་ན། ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་ངོས་ནས་དང་པོ་དྲི་བཅས་མ་ཡིན་ལ། ཕྱིས་དྲི་མེད་དུ་སོང་བ་ཡང་ མ་ཡིན་མོད། དྲི་བཅས་དང་དྲི་མེད་དུ་འགྲོ་ཚུལ་ནི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ་བལྟོས་ནས་ཡིན་པའི་ ཕྱིར། སེམས་ཅན་གནས་སྐབས་འགྱུར་བས་ཆོས་ཉིད་གནས་སྐབས་འགྱུར་བར་མི་འགྲོའོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པ་ནི་མི་འཐད་དོ་སྙམ་ན། སངས་རྒྱས་ཡེ་ ཤེས་སེམས་ཅན་ཚོགས་ཞུགས་ཕྱིར། །ཞེས་དངོས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །སེམས་ ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡོད་པ་མི་འཐད་དེ། དཔེར་མཚོན་ན། གནས་དང་ གནས་མ་ཡིན་པ་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་ན། གནས་དང་གནས་མ་ ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་གྱི་ཤེས་པར་ཐལ་ལོ། །ཞེས་ཟེར་པ་ཡང་ཡང་དག་པ་མ་ ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཡིན་ཚད་སངས་རྒྱས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁོ་བོ་ཅག་ནི་མི་འདོད་པའི་ ཕྱིར་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་སངས་རྒྱས་དང་དེའི་ཡོན་ཏན་བཞུགས་པས་དེར་ཐལ་ན། 18-167 གདན་ཁྲི་ལ་སངས་རྒྱས་བཞུགས་པ་ན། གདན་ཁྲིས་ཀྱང་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་ཐལ་ བར་འགྱུར་རམ། དེས་ན་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་སངས་རྒྱས་ ག་ལ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལ་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་རྟེན་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ བཞུགས་པ་མ་ཡིན་ལ། དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། ། སྐབས་འདིར་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་བརྡ་ཆད་ཅུང་ཟད་བརྗོད་ན། ཆོས་འཁོར་རིམ་པ་གསུམ་ ནི། དང་པོ་བདེན་བཞིའི་ཆོས་འཁོར། བར་བ་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་འཁོར། ཐ་མ་ ལེགས་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་ཆོས་འཁོར་རོ། །དང་པོ་ཉན་ཐོས་ལ་གསུངས་པའི་སྡེ་སྣོད་ ཐེག་དམན་གྱི་མདོ། བར་བ་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྩ་བའི་མདོ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཡང་དགོངས་དོན་གབ་ པར་ཡོད། ཐ་མ་ནི་དེའི་བཤད་རྒྱུད་ལྟ་བུ་སྟེ་ངེས་དོན་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྟན་ཏོ།
Chinese
说最初是真实之义也只是欺骗虚假的世间而已。又说认为心性是常恒是外道的宗派也只是对心性之经进行驳斥而已。如果认为常恒的意义是相续的常恒也是不合理的，因为仅仅是相续的常恒，也都是轮回和能取所取的缘故。如果仅仅是相续的常恒就能成立常恒的意义，那么一切有为法也都变成常恒了。如果认为最初是有垢染的，后来变成无垢染的，所以不是常恒。从法界的角度来说，最初不是有垢染的，后来也不是变成无垢染的。有垢染和无垢染的转变方式是依赖于补特伽罗的相续的缘故。众生的状态改变，法性不会随着状态而改变。如果认为众生的相续中有佛陀的智慧是不合理的，那么就和“佛陀智慧进入众生群体”相违背，因为这是直接说的。如果认为众生的相续中有佛陀的功德是不合理的，举例来说，如果众生的相续中有知晓是处非处的力量，那么一切是处非处都变成众生的意识了。这样说也是不正确的，因为我们并不认为凡是众生的相续就是佛陀。如果因为众生的相续中有佛陀和佛陀的功德就导致这种过失，那么佛陀坐在法座上，法座也应该知道一切所知吗？因此，众生的相续，也就是八识聚不是佛陀，而安住于其中的佛陀也不是以世俗谛依附的方式安住，而是以胜义谛法性的方式安住。 此时略微说一些近来需要的术语。三转法轮是：最初是四谛法轮，中间是无相法轮，最后是善加辨别的法轮。最初是为声闻所说的声闻藏小乘经。中间是大乘的根本经，虽然如此，但密意隐藏。最后是它的解释传承，也就是非常清楚地显示了究竟之义。
English
Saying that the first is the true meaning is just deceiving the false world. Also, saying that believing the essence to be permanent is a heretical doctrine is just refuting the sutras of essence. If the meaning of permanence is considered to be the permanence of continuity, it is also unreasonable, because merely the permanence of continuity is also all of samsara and grasping and being grasped. If merely the permanence of continuity can establish the meaning of permanence, then all conditioned phenomena would also become permanent. If it is thought that the first is with defilements and later becomes without defilements, so it is impermanent, then from the perspective of the Dharmadhatu, the first is not with defilements, and later it does not become without defilements. The way of going from with defilements to without defilements depends on the continuum of the individual. The nature of phenomena does not change with the changing state of sentient beings. If it is thought that it is unreasonable for sentient beings to have the wisdom of the Buddha in their continuum, then it contradicts what is directly stated, "Because the wisdom of the Buddha enters the assembly of sentient beings." If it is thought that it is unreasonable for sentient beings to have the qualities of the Buddha in their continuum, for example, if sentient beings have the power to know what is and is not, then all that is and is not would become the consciousness of sentient beings. Saying this is also not correct, because we do not believe that every continuum of sentient beings is a Buddha. If the presence of the Buddha and his qualities in the continuum of sentient beings leads to this fault, then when the Buddha sits on the throne, would the throne also know all knowable things? Therefore, the continuum of sentient beings, which is the eight aggregates of consciousness, is not the Buddha, and the Buddha who dwells in it does not dwell in the manner of conventional dependence, but dwells in the manner of ultimate Dharmata. At this time, let me briefly mention some terms that are currently needed. The three turnings of the Dharma wheel are: first, the Dharma wheel of the Four Noble Truths; second, the Dharma wheel of no characteristics; and third, the Dharma wheel of perfect discrimination. The first is the Hinayana Sutra of the Hearers' Pitaka spoken to the Hearers. The second is like the root Sutra of the Mahayana, but the intended meaning is hidden. The last is like its explanatory lineage, which very clearly shows the definitive meaning.