Tibetan
གྲུབ་པས་བདེན་མེད་དུ་མགོ་སྙོམས་པར་བྱེད་པའོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་ཉེས་སྐྱོན་ནི། བདག་ཉིད་མཆོག་འཛིན་དང་། བདག་ལ་སྨོད་པ་དང་། གཞན་ལ་བརྙས་པ་རྣམས་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོར་བདག་གཞན་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཡིན་ལ། དེ་ ཡང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པའོ། །དེ་ལ་མཉམ་པ་ཉིད་དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཏེ། བདག་ གི་སྡུག་བསྔལ་ནི་སེམས་ཅན་གཅིག་གི་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་ཡིན་ཞིང་། གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ ནི་རང་དང་འདྲ་བའི་སེམས་ཅན་མཐའ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་པ་དང་། སེམས་ཅན་རེ་རེ་ ནས་ཀྱང་རང་རང་ལ་ལྟོས་ན་གལ་ཆེ་ཆུང་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པས། གཞན་གཅིག་པུ་ཞིག་དང་ བདག་གཉིས་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་དགོས་ལ་འདྲ་བར་མཐོང་ཞིང་། སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པར་ མཚུངས་ཤིང་མཉམ་པས། རྐང་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ལག་པས་སེལ་དགོས་པ་བཞིན་དུ། དེའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་བདག་གིས་སེལ་བར་བྱེད་དགོས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་དང་ 17-741 སེམས་ཅན་རེ་རེ་ནས་གལ་ཆེ་ཆུང་མཉམ་ཞིང་འདྲ་བ་ལ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ནོ། །བདག་ དང་འདྲ་བའི་སེམས་ཅན་དེ་འདྲ་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར། སྤྱི་ལྡོག་ནས་སེམས་ཅན་ཁོ་ན་གཙོ་ བོར་བྱེད་ཀྱི་བདག་དང་མཉམ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མཉམ་ཉིད་གཉིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ ན། སྣང་བ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དང་། རང་བཞིན་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་མཉམ་ཉིད་དངོས་སོ། ། མཉམ་ཉིད་གསུམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན། བདག་གཞན་གྱི་སྟེང་གི་ཀུན་རྫོབ་འཁོར་འདས་ ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱོགས་ནས་མཉམ་ཉིད་དུ་ཞག་ མི་དགོས་ཤིང་། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གདོད་མ་ནས་ཐ་དད་གཏན་མེད་ཡང་ཡིན་ལ། དངོས་ གནས་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། མཉམ་ཉིད་མཐར་ཐུག་པའོ། ། གཉིས་པ་ནི། བདག་གི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་བདེ་བ་གང་ཅི་མྱོང་བ་ དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་དུ་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་ཏེ། རང་གི་ ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད། དེའི་རྒྱུ་དུས་གསུམ་གྱི་དགེ་བ་འཇིག་རྟེན་ལས་མ་འདས་པ་ཐམས་ ཅད་ཀྱང་། རང་ཚོར་བ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བའི་དོན་དུ་མི་འདོད་ཀྱི། བདག་གིས་ནི་ སྦྱིན་པའི་ཡུལ་གང་དང་གང་ཕྲད་པར་གྱུར་པ་དེ་དང་དེ་ལ། འདོད་ན་རེ་རེ་བཞིན་ཐམས་ ཅད་སྦྱིན་པར་བགྱིད་ཅིང་ཅི་སྟེ་ནུས་པ་དང་ལྡན་ན་སྦྱིན་པར་བགྱིད་དོ། །ཞེས་སྨོན་ཅིང་དམ་ འཆའ་བའོ། །སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ལ། འཕགས་པའི་ས་ཐོབ་ན
Chinese
成就者使之于无实有中平等。智慧方面的过失是： 执著自我为殊胜，以及辱骂自己，轻蔑他人等。 其对治是，自己和他者一切皆具如来藏，那 也应知为平等性。其中，就第一平等性而言，自己的 痛苦仅仅是一个有情众生的痛苦，而他人的痛苦 则是和自己一样的无边有情众生的痛苦。有情众生一个个 就各自而言，在重要性上没有大小的区别。他人仅仅一个和 自己二者，应视消除痛苦为相同。不欲痛苦 相同且平等。如同脚的痛苦需要手来消除一样， 他的痛苦也只有自己来消除。因此，自己和 17-741 有情众生一个个，在重要性上相同且相似，是为平等性的意义。自己 和自己一样的有情众生是无限的缘故，从总的方面来说，仅仅有情众生是主要的，不会和自己平等。 就第二平等性而言，显现仅仅是幻象，自性远离戏论的缘故，是真实的平等性。 就第三平等性而言，自己和他者之上的世俗轮回涅槃 的一切法，从原始以来就没有成立，因此，在那方面不需要安住于平等性。 如来藏从原始以来也根本没有差别，因为在真实上是成立的缘故，是究竟的平等性。 第二是，自己的世间圆满的安乐无论感受什么，都和一切有情众生共同受用吧。自己的 身体和受用，其因，三时的善根，一切没有超出世间的， 也不为了自己感受快乐等而希求，自己对于 布施的对境无论遇到谁，如果想要，就一个个全部布施，如果能够做到，就布施。这样发愿并发誓。 从发起最初的心开始，就应以这样的方式来修持，获得圣者地
English
The accomplished ones equalize it in the absence of reality. The faults on the side of wisdom are: Clinging to oneself as superior, as well as reviling oneself and despising others. The antidote to that is that all self and others possess the essence of the Thus-Gone One, and that should also be known as equality. Among them, in terms of the first equality, one's own suffering is only the suffering of one sentient being, while the suffering of others is that of endless sentient beings like oneself. Each sentient being, in relation to themselves, has no difference in importance. Others, just one, and oneself, both should see eliminating suffering as the same. Not wanting suffering, being alike and equal. Just as the cause of the foot's suffering needs to be eliminated by the hand, so too, their suffering must be eliminated by oneself. Therefore, oneself and 17-741 each sentient being, being equal and similar in importance, is the meaning of equality. Because there are endless sentient beings like oneself, from a general perspective, only sentient beings are primary, and will not become equal to oneself. In terms of the second equality, appearance is merely illusion, and because its nature is free from elaboration, it is true equality. In terms of the third equality, all phenomena of relative samsara and nirvana on self and others have not been established from the beginning. Therefore, in that respect, there is no need to abide in equality. The Sugata-garbha has also never been different from the beginning, and because it is established in reality, it is ultimate equality. The second is, whatever worldly perfect bliss I experience, may it be fully enjoyed in common with all sentient beings. One's own body and possessions, their cause, the virtue of the three times, and everything that has not transcended the world, I do not desire for the sake of experiencing happiness, etc., for myself. But I, to whatever object of giving I encounter, if I wish, I will give each and every one, and if I am able, I will give. Thus, I pray and vow. From the moment of generating the first mind, one should practice in this way, and upon attaining the noble ground
Tibetan
ས་ནི། སྐད་ཅིག་རེ་རེར་སེམས་ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་དངོས་སུ་དེ་ ལྟར་བྱ་ནུས་པའང་ཡིན་ལ། དེ་དུས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་པ་ནི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་མ་རིག་བག་ཆགས་ཀྱི་ རྣམ་འཕྲུལ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་དགེ་རྣམས་ཡིན་པར་བྱེད་དགོས་ཤིང་། སྤྱིར་གཟུངས་འདི་ དག་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་སར་སྒྲུབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པས། དངོས་བསྟན་མོས་སྤྱོད་ ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་རིགས་རྒྱུན་མཐའ་མེད་དུ་འཕེལ་བ་ནི་འཕགས་པའི་སར་ 17-742 ཡིན་ནོ། ། གསུམ་པ་ནི་བདག་ལ་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་གང་ཅི་ཡོད་པ་དེ། སོ་སོར་ བཤགས་པ་བླ་ན་མེད་པས་སོ་སོར་མ་བཤགས་པར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་ཏེ། སྡིག་པ་དང་མི་ དགེ་བ་ནི་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཏེ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ས་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ ཡང་དེ་དང་རྣམ་གྲངས་སུ་ཡང་བྱ་ཞིང་། ལས་ངན་པའི་བག་ཆགས་ལ་བཤད་ནའང་རུང་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ཀར་ལ་ཡང་ཡོད་མོད་དེ། འོན་ཀྱང་དབང་ཐོབ་པའི་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་ལ་ནི་མེད་དོ། །མ་བཤགས་པར་མ་གྱུར་ཅིག་ནི། བཤགས་པར་གྱུར་ཅིག་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཕགས་པ་རྣམས་ནི་ཉེས་ལྟུང་དངོས་ཀྱིས་མ་གོས་ཀྱང་། དེའི་བག་ ཆགས་ནི་མ་བྱང་བར་ཡོད་པ་དང་། སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་ཉེས་ལྟུང་རྣམས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་བཤགས་པར་བྱ་བའི་དབང་དུ་བྱས་སོ། ། བཞི་པ་ནི་བདག་ལ་བདུད་ཀྱི་ལས་གང་དག་ཡོད་པ་དེ་དག་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་བླ་ན་མེད་ པས་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་ཏེ། དེ་ལ་བདུད་ཀྱི་ལས་དངོས་ནི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ ཁོ་ན་ལ་འཇུག་སྟེ། ཆོས་སྤྱོད་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ་ཕྱི་བཤོལ་ལ་དགའ་བ་དང་། འདོད་ཡོན་ལ་ དགའ་བ་དང་། ལེ་ལོ་སྐྱེ་བ་དང་། འཐབ་ཁྲོལ་ལ་སོགས་པའི་གཞི་དང་། གཞན་གྱི་དགེ་བའི་ རྩ་བ་ལ་བརྙས་པ་དང་། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་སྡང་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སྨོད་ པ་དང་། ལྟ་བ་ངན་པའི་ཆ་ཤས་བསྐྱེད་པ་དང་། མཉམ་པར་འཇོག་པ་ན་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ བསྐྱེད་པ་དང་། དགེ་བ་ལས་རྩ་བ་ནས་བཟློག་པ་དང་། ཆེན་པོ་ཆུང་ངུར་སྒྱུར་བ་དང་། དགེ་ བ་ལ་འཇུག་པ་ན་བློ་མི་མཐུན་པར་བསྒྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། འཕགས་ཆེན་རྣམས་ལ་ ནི། རང་ཉིད་ལ་བདུད་ཀྱི་ལས་འཇུག་པ་མེད་ཀྱང་། སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་བདུད་ཀྱི་ལས་ སྤོང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཡོངས་སུ་ཤེས་སུ་འཇུག་པའོ། །ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་བླ་ན་མེད་པ་ཞེས་པ་ལ། 17-743 བདུད་ཀྱི་ལས་ལ་དེར་ངོ་ཤེས་པ་དེ་ཉིད། བདུད་ལས་སྤོང་བའི་སྒོ་ཁྱད་
Chinese
此地，对于每一个刹那，都能真实地对无量众生做到那样。那时，世间之人应当将后得位由无明习气的变幻所生的安乐善事作为（目标）。总的来说，这些陀罗尼是就于信解行持之地修持的角度而宣说的，因此，所直接揭示的是就信解行持的角度而言的。而它的种姓无尽增长则是在圣者之地。 第三是，我所拥有的罪恶、不善业的业障，以无上的分别忏悔，不要不分别忏悔。罪恶和不善是同义词，仅仅是异名，仅仅是凡夫的境界。业障也与此同名。也可以说是恶业的习气。这样说来，生者和圣者两者都有。然而，对于获得灌顶的菩萨来说，则没有。不要不忏悔，就是应当忏悔的意思。 圣者菩萨们虽然没有被罪行的实际所染污，但其习气尚未清净。其他众生的罪行也应被菩萨视为忏悔的对象。 第四是，我所拥有的魔业，以无上的完全了知，不要不完全了知。对此，魔业的实际仅限于凡夫，即在从事佛法修行时，喜欢拖延，喜欢欲望，产生懒惰，以及争斗等的基础。轻蔑他人的善根，憎恨圆满，诽谤菩萨，产生恶见的成分，在入定的时候产生散乱，从善根上彻底扭转，将大的变成小的，在从事善事的时候，改变心意等等。对于大圣者们来说，虽然自己没有魔业的侵扰，但为了舍弃其他众生的魔业，而让他们完全了知。所谓无上的完全了知，即是对魔业的认识，是舍弃魔业的殊胜之门。
English
Here, for each instant, one can truly do that for immeasurable sentient beings. At that time, worldly people should regard the happiness and virtues arising from the transformations of ignorance and habitual patterns in the post-attainment state as the (goal). In general, these dharanis are spoken from the perspective of practicing in the place of faith and practice. Therefore, what is directly revealed is from the perspective of faith and practice. And its lineage endlessly grows in the realm of the noble ones. Third, whatever sinful, unwholesome karmic obscurations I possess, with unsurpassed individual confession, may I not fail to confess them individually. Sin and unwholesomeness are synonymous, merely different names, and are only in the realm of ordinary beings. Karmic obscurations are also synonymous with this. It can also be said to be the habitual patterns of negative karma. In this way, both beings and noble ones possess them. However, for bodhisattvas who have received empowerment, they do not exist. "May I not fail to confess" means that one should confess. Although noble bodhisattvas are not defiled by actual transgressions, their habitual patterns have not yet been purified. The transgressions of other sentient beings are also regarded as objects of confession for bodhisattvas. Fourth, whatever demonic activities I possess, with unsurpassed complete knowledge, may I not fail to completely know them. In this regard, the actual activities of demons are limited to ordinary beings, such as delighting in procrastination when engaging in Dharma practice, delighting in desires, generating laziness, and the basis for quarrels and so on. Disparaging the virtuous roots of others, hating perfection, slandering bodhisattvas, generating elements of wrong views, generating distraction during meditation, completely reversing from virtuous roots, transforming the great into the small, changing one's mind when engaging in virtuous activities, and so on. For great noble ones, although they themselves do not have the intrusion of demonic activities, they are made to completely know them in order to abandon the demonic activities of other sentient beings. The so-called unsurpassed complete knowledge is the very recognition of demonic activities, which is the excellent gate for abandoning demonic activities.