Tibetan
ས་ལ། རྒྱལ་པོ་ངང་ཚུལ་གྱི་དུས། ཡུལ་མ་རུར་སྐྱེས་པ་སྲི་ག་དྷཱ་རི་ཞེས་པ་ ལྷ་བཟོ་ཤིན་ཏུ་མཁས་པ་བྱུང་སྟེ། དེས་གནོད་སྦྱིན་གྱིས་བཞེངས་པ་དང་མཐུན་པའི་བྲིས་ འབུར་བྱས་ཏེ། དེའི་ལུགས་འཛིན་པ་ལ་ནུབ་རྙིང་གི་ལུགས་ཞེས་གྲགས་སོ། །རྒྱལ་པོ་དེ་ཝ་ པཱ་ལ་དང་དཔལ་ལྡན་ཆོས་སྐྱོང་གི་དུས། བ་རེནྡྲེའི་ཡུལ་དུ་དྷི་མཱ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་བཟོ་བོ་ཤིན་ ཏུ་མཁས་པ་ཞིག་བྱུང་། དེའི་བུ་བིཏྤཱ་ལོ་ཟེར་བ་བྱུང་། དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཀླུའི་བཟོ་བོས་བཞེངས་ པ་དང་མཐུན་པའི་ལུགས་མ། བརྐོས་མ། བྲིས་སྐུ་སོགས་སྣ་ཚོགས་བྱས་ཏེ། ཕ་བུ་གཉིས་ ཀྱང་བཟོ་རྒྱུན་མི་འདྲ། བུ་དེས་བྷཾ་ག་ལར་བསྡད་པས་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་ཚོ་ལ་ཕྱོགས་ གང་དུ་བཞེངས། བཟོ་བོའི་སྐྱེ་ཡུལ་ཅི་ཡིན་ཡང་། ལུགས་མ་རྣམས་ལ་ཤར་གྱི་ལྷ་ཞེས་ཟེར། རི་མོ་ནི་ཕ་དེའི་རྗེས་འབྲང་ལ་ཤར་རིས་དང་། བུའི་རྗེས་འབྲང་གཙོ་བོར་མ་ག་དྷཱར་དར་ བས་དབུས་ཀྱི་རི་མོར་ངོས་འཛིན། བལ་པོའི་ཡང་སྔོན་གྱི་བཟོ་རྒྱུན་ནུབ་རྙིང་དང་འདྲ། བར་ སྐབས་ཀྱི་བྲིས་དང་ལི་མ་ནི་ཤར་དང་མཐུན་ཤས་ཆེ་བ་བལ་ཡུལ་རང་ལུགས་སུ་སྣང་། ཕྱིས་ ནི་ངེས་པ་མི་སྣང་ངོ་། ཁ་ཆེར་ཡང་སྔོན་དབུས་དང་ནུབ་རྙིང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་། ཕྱིས་ཧ་སུ་རཱ་ 16-650 ཛ་ཟེར་བ་ཞིག་གིས་བྲིས་འབུར་གཉིས་ཀའི་སྲོལ་གསར་པ་བཏོད་པའི་ལུགས་ལ་དེང་སང་ ཁ་ཆེ་མ་ཟེར། གང་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ཡོད་པ་ན་ལྷ་བཟོ་ཡང་མཁས་པར་དར། གང་ ན་ཀླ་ཀློས་དབང་བྱེད་པར་ལྷ་བཟོ་ནུབ། གང་མུ་སྟེགས་དར་སར་ལྷ་བཟོ་ཡང་མི་མཁས་པ་ དག་དར་བར་ཡོད། དེས་ན་གོང་དུ་སྨོས་པ་དེ་དག་གི་སྲོལ་དེང་སང་ཆེར་མེད། པུ་ཀཾ་དང་། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་དུ་ད་ལྟ་ཡང་སྐུ་གཟུགས་བཞེངས་བ་དར་པོ་ཡོད་ལ། དེ་དག་གི་བཟོ་རྒྱུན་ བོད་དུ་སྔར་མ་བྱུང་པར་མངོན། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ནི་ཛ་ཡ་ཞེས་པ་དང་། པ་རོ་ཛ་ཡ་དང་། བི་ཛ་ ཡ་ཞེས་པ་རྒྱལ་བ་དང་། གཞན་ལས་རྒྱལ་བ་དང་། རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཞེས་པ་གསུམ་གྱི་རྗེས་ སུ་འབྲང་བ་ཤིན་ཏུ་མང་བ་ཡོད་དོ། །སྐུ་གཟུགས་བཞེང་པ་པོ་ཇི་ལྟར་བྱུང་བའི་ཚུལ་ཏེ་བཞི་ བཅུ་ཞེ་བཞི་པའོ།། །། ༄། །དཔལ་གྱི་འབྱུང་གནས་དམ་པའི་ཆོས་རིན་པོ་ཆེ་འཕགས་པའི་ཡུལ་དུ་ཇི་ལྟར་དར་བའི་ཚུལ་གསལ་བར་སྟོན་པ་དགོས་འདོད་ཀུན་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ། གཏམ་གྱི་སྦྱོར་བ་འདི་ལེགས་པར་ཤེས་ན། བོད་ཀྱི་མཁས་པར་གྲགས་པ་ཆེན་པོ་ འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་སྟོན་པའི་གཏད་རབས་བདུན་འདས་མ་ཐག་ནས་ཀླུ་སྒྲུབ་ལ་སོགས་པ་ བྱུང་བར་བྱེད་ཅིང་། རྒྱལ་པོ་མྱ་ངན་མེད་འདས་འཕྲལ་ཙནྡྲའི་རྒྱལ་པོ་བྱུང་ངམ་སེམས་པར་ བྱེད་པ་དང་། ཙནྡྲ་བདུན་དང་། པཱ་ལ་བདུན་ཏེ་རྒྱལ་པོ་རབས་བཅུ་བཞི་ལ་ས་ར་ཧ་ནས། ཨ་ བྷ་ཡཱ་ཀ་རའི་བར་གྱི་སློབ་དཔོན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྫོགས་པའི་ལུགས་སུ་བྱས་པའི་དུས་བར་ ཐག་ཤིན་ཏུ་ཐུང་བ་དང་། སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱི་སྔ་ཕྱི་མ་འགྲིགས་དོགས་པ་ཁོང་དུ་བཟུང་ ནས་སོ་སོའི་སྐུ་ཚེ་རིང་བར་བཅོས་ཏེ། དུས་བར་ཐག་ཤིན་ཏུ་རིང་བ་ལྟར་ཡང་ཡོད་པའི་ནོར་ བ་དེ་དག་རྣམས་གཞི་མེད་དུ་སངས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཏམ་འདི་གཞི་གང་ལ་བརྟེན་ ནས་བྱས་ཤེ་ན། བོད་དུ་སྦྱར་བའི་ཆོས་འབྱུང་དང་གཏམ་རྒྱུད་ཐོར་བུ་མང་དག་འདུག་མོད་ ཀྱང་གོ་རིམ་ཇི་བཞིན་ཚང་བ་འདུག་པ་མ་མཐོང་ཞིང་། ཡིད་བརྟན་ཐུབ་ངེས་པའི་ལུགས་སུ་ བྱས་པ་ཅི་རིགས་ཙམ་མ་གཏོགས་འདིར་མ་བྲིས་སོ། །རྒྱལ་པོ་རཱ་མ་པཱ་ལ་ཡན་ཆད་ཀྱི་ལོ་ 16-651 རྒྱུས་རྣམས་མ་ག་དྷའི་པཎྜི་ཏ་ས་དབང་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བས་སྦྱར་བ་ཤློ་ཀ་ཉིས་སྟོང་གི་ཚད་ དུ་བྱས་པ་ཞིག་མཐོང་ཞིང་། བླ་མ་པཎྜི་ཏ་འགའ་ལས་ཐོས་ལ། འདིར་དེ་ཉིད་གཞིར་བཞག་ པ་ལ་རྒྱལ་རིགས་ཀྱི་པཎྜི་ཏ་དབང་པོས་བྱིན་གྱིས་བྱས་པའི་བུདྡྷཿཔུ་ར་ཎ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་ སེ་ན་བཞི་པ་ཡན་ཆད་ཀྱི་གཏམ་ཆ་ཚང་དུ་ཡོད་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སྟོང་ཉིས་བརྒྱའི་ཚད་ དུ་བྱས་པ་ཞིག་སྣང་བ་དང་། བྲམ་ཟེ་པཎྜི་ཏ་བྷ་ཊཱ་གྷ་ཊིས་བྱས་པའི་སློབ་དཔོན་རབས་ཀྱི་ གཏམ་གཞུང་ཚད་སྔ་མ་ཙམ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་གཉིས་ལས་ཀྱང་ལེགས་པར་ཁ་བསྐངས། སོ་ སོའི་དུས་བསྒྲིགས་པ་རྣམས་ཕྲན་ཚེགས་མ་གཏོགས་ཕལ་ཆེ་བ་གསུམ་ཀ་མགྲིན་གཅིག་པར་ ཡོད་ལ། དེ་དག་ཀྱང་ཉི་འོག་གི་རྒྱལ་ཁམས་སུ་བསྟན་པ་བྱུང་ཚུལ་ཁོ་ན་གཙོ་བོར་བྱས་པར་ སྣང་གི ཁ་ཆེ་བ་དང་། ཨུ་རྒྱན་དང་། ཐོ་གར་དང་། ལྷོ་ཕྱོགས་དང་། ཀོ་ཀི་དང་། གླིང་ཕྲན་ སོ་སོར་ཇི་ལྟར་གྱུར་གྱི་ཡི་གེ་ཞིབ་མོ་ནི་མ་མཐོང་ཞིང་མ་ཐོས་པས་བྲི་བར་མ་ནུས་སོ། །ཕྱིས་ བྱུང་གི་གཏམ་ཐོར་བུ་རྣམས་ལ་སྔོན་ཆད་ཡི་གེ་མེད་ཀྱང་གསུང་རྒྱུན་ལས་འབྱུང་བའི་ཡིད་ ཆེས་ཅན་ཡིན་ཞིང་། གཏམ་རྒྱུད་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་ལས་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་རྨད་བྱུང་གཏམ་གྱི་ནོར་བུ་ནི། །གོ་སླའི་ཚིག་གི་སྲད་བུ་ལ་བརྒྱུས་ནས། །བློ་གསལ་ རྣམས་ཀྱི་མགྲིན་པ་བརྒྱན་པའི་ཕྱིར། །འཚམ་ཤིང་བདེ་བའི་ཕྲེང་བར་སྤེལ་འདིའོ། །རྒྱལ་ བའི་བསྟན་ལ་བྱ་བ་བྱས་པ་ཡི། །སྐྱེས་
Chinese
萨乐。国王昂楚（ངང་ཚུལ་）之时，在玛汝（མ་རུ）地方出生的名为色嘎达日（སྲི་ག་དྷཱ་རི་）的人，是一位非常精通的工匠。他创作了与夜叉建造的相似的绘画和雕塑，遵循他的风格被称为“西旧派”。国王德瓦帕拉（དེ་ཝ་པཱ་ལ་）和吉祥护法（དཔལ་ལྡན་ཆོས་སྐྱོང་）时期，在瓦伦德拉（བ་རེནྡྲེ）地方，出现了一位名叫迪玛纳（དྷི་མཱ་ན་）的非常精通的工匠。他的儿子名叫维特帕拉（བིཏྤཱ་ལོ་）。父子二人创作了与龙族工匠建造的相似的模制品、雕刻品、绘画等各种作品。父子二人的工艺风格也不同。儿子住在邦嘎拉（བྷཾ་ག་ལར་），因此无论这两人的追随者在何处建造，工匠的出生地在哪里，模制品都被称为“东方神”。绘画方面，父亲的追随者被称为“东方画派”，儿子的追随者主要在玛嘎达（མ་ག་དྷཱར་）兴盛，因此被认为是“中央画派”。尼泊尔早期的工艺风格与西旧派相似。中间时期的绘画和泥塑更偏向东方风格，看起来像是尼泊尔本土风格。后来就不一定了。在克什米尔，早期也追随中央和西旧派。后来，一个名叫哈苏拉扎（ཧ་སུ་རཱ་ཛ་）的人创造了一种新的绘画和雕塑风格，现在被称为“克什米尔风格”。哪里有佛教，那里的工匠就兴盛。哪里被异教徒统治，那里的工匠就衰落。哪里外道盛行，那里的不精通的工匠就兴盛。因此，上面提到的那些风格现在已经不多了。在普康（པུ་ཀཾ་）和南方地区，现在仍然盛行建造佛像，而且那些工艺风格以前在西藏没有出现过。在南方，追随贾亚（ཛ་ཡ་，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：胜利），帕若贾亚（པ་རོ་ཛ་ཡ་，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：他者胜利），和维贾亚（བི་ཛ་ཡ་，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：彻底胜利）这三位的人非常多。关于佛像建造者如何出现的描述，这是第四十四（章节）。 吉祥之源，殊胜之法，珍宝在圣地如何兴盛之理的明示，名为《如意宝生》。 如果能很好地理解这个故事的结构，那么即使是一些被称为西藏大学者的人，也会在世尊七代传承之后，从龙树
English
Salutations. During the time of King Ngangtsul, a highly skilled craftsman named Sri Gadadhari, born in the land of Maru, created paintings and sculptures similar to those made by yakshas. Adherents to his style were known as the "Western Old School." During the reign of King Devapala and the glorious Protector of Dharma, a highly skilled craftsman named Dhimana appeared in the land of Varendra. His son, named Vitpala, created various molded images, carvings, and paintings similar to those made by the craftsmen of the nagas. The artistic styles of the father and son were different. Because the son resided in Bangala, regardless of where their followers built or the birthplace of the craftsmen, the molded images were called "Eastern Deities." In painting, the followers of the father were known as the "Eastern Style," while the followers of the son mainly flourished in Magadha and were thus recognized as the "Central Style." The early craftsmanship of Nepal was similar to the Western Old School. The paintings and clay figures of the intermediate period were more inclined towards the Eastern style and appeared to be native to Nepal. Later, this was not certain. In Kashmir, they initially followed the Central and Western Old Schools. Later, someone named Hasuraja created a new style of both painting and sculpture, which is now called the "Kashmiri Style." Wherever the Buddha's teachings existed, the craftsmen flourished. Wherever heretics ruled, the craftsmen declined. Wherever tirthikas prevailed, unskilled craftsmen thrived. Therefore, the styles mentioned above are not very common nowadays. In Pukam and the southern regions, the construction of statues is still very popular, and those artistic styles do not seem to have appeared in Tibet before. In the south, there are many followers of Jaya (藏文：ཛ་ཡ་，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：Victory), Parojaya (藏文：པ་རོ་ཛ་ཡ་，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：Victory over others), and Vijaya (藏文：བི་ཛ་ཡ་，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：Complete Victory). This is the forty-fourth (chapter) on how the statue makers came to be. The Manifestation of How the Glorious Source, the Sacred Dharma, the Jewel, Flourished in the Holy Land, Called "The All-Accomplishing Wish-Fulfilling Gem." If one understands the structure of this narrative well, even some who are known as great Tibetan scholars will, after the seven transmissions of the Teacher, from Nagarjuna
Chinese
等等。 产生，认为国王阿育王去世后旃陀罗国王即位，以及旃陀罗七位和波罗七位，共十四代国王，从萨ra哈到阿巴亚嘎ra之间的所有学者，都以圆满的方式计算，时间间隔非常短。因为担心学者们的先后顺序不一致，所以各自的寿命被延长，虽然看起来时间间隔非常长，但这些错误都会毫无根据地消失。 那么，这个说法是基于什么呢？虽然在藏地翻译的佛教史和零散的故事很多，但没有看到像那样完整有序的。这里没有写任何可以确信的内容。 关于拉玛帕拉国王之前的历史（公元616-651年），我看到了一部由摩揭陀的班智达萨旺桑波撰写的，篇幅为两千颂的著作。也从一些喇嘛班智达那里听说了。这里以此为基础，再加上王族的班智达旺波加持的名为《佛陀往世书》的著作，其中完整地记载了第四位塞纳国王之前的历史，篇幅为一千二百颂。还有婆罗门班智达巴塔嘎提撰写的关于学者传承的故事，篇幅与前者差不多，也从中进行了补充。除了细微之处，各自的时间安排大部分都与这三部著作一致。而且，这些著作似乎主要记载了佛教在阎浮提传播的情况。关于克什米尔、乌仗那、托嘎尔、南方、科基和各个岛屿的情况，因为没有看到和听到详细的记载，所以无法撰写。对于后来出现的一些零散的故事，虽然以前没有文字记载，但都是从口头传承下来的，值得信任。也记载了从《故事花鬘》中出现的内容。 如此，稀有的故事之宝， 用易懂的词语之线串联起来。 为了装饰聪明人的颈项， 编织成和谐安乐的花环。 对佛陀的教法做出贡献的
English
etc. Occurring, thinking that King Chandraraja ascended the throne immediately after the death of King Ashoka, and that there were seven Chandras and seven Palas, fourteen kings in total, from Saraha to Abhayakaragupta, all the scholars were calculated in a complete manner, and the time interval was very short. Because of the fear that the order of the scholars would be inconsistent, their respective lifespans were lengthened. Although it seems that the time interval is very long, these errors will disappear without any basis. So, on what is this statement based? Although there are many Buddhist histories and scattered stories translated in Tibet, I have not seen any that are as complete and orderly as that. Nothing that can be believed is written here. Regarding the history before King Ramapala (616-651 AD), I saw a work written by the Magadhan Pandit Savang Sangpo, which was two thousand shlokas in length. I also heard about it from some Lama Pandits. Based on this, plus the Buddhapurana blessed by the royal Pandit Wangpo, which fully records the history before the fourth Sena king, with a length of one thousand two hundred shlokas. There is also the story of the lineage of scholars written by the Brahmin Pandit Bhataghata, which is about the same length as the former, and it was also supplemented from it. Except for minor details, most of the respective time arrangements are consistent with these three works. Moreover, these works seem to mainly record the spread of Buddhism in Jambudvipa. Regarding the situation in Kashmir, Uddiyana, Tokhar, the South, Koki, and the various islands, I have not been able to write because I have not seen or heard detailed records. For some scattered stories that appeared later, although there were no written records in the past, they were all transmitted orally and are trustworthy. The contents appearing in the Garland of Stories are also recorded. Thus, the rare jewel of stories, Is strung together with easy-to-understand words. To adorn the necks of the wise, This is woven into a harmonious and peaceful garland. Those who have contributed to the Buddha's teachings