Tibetan
་ཆེད་དུ་རྩོལ་བར་མི་ བྱའོ། །འདིར་གནས་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་གང་ལའང་མ་ལྟོས་མ་ཞེན་པ་ནི་ལྟོས་མིང་ཆུང་ངུ་དང་། རང་གཞན་ལ་གང་དུའང་མཚན་མར་མི་འཛིན་པ་དམིགས་སུ་མེད་པ་ནི་ལྟོས་མེད་ཆེན་པོ་སྟེ་ གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་ལ་ ལྟོས་པ་མེད་པ་སྟེ་དྲུག་དྲུག་གོ །དེ་བས་ན་གནས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་སྟེ། ད་ནི་གཙོ་བོའི་ གནས་ཐོབ་བོ་མཁས་པའི་གནས་དང་རྒྱལ་པོ་གནས་ཐོབ་པོ་སེམས་ཀྱི་བརྟེན་འདི་ཙམ་ཐོབ་ 10-95 བོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་དང་ལུས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་སྟེ། ད་ནི་མིའི་ལུས་ཏེ་བ་ལང་ལས་ལྷག་གོ་ཞེས་ པ་ལྟ་བུ་གནས་དང་ལུས་ལ་ཁྱད་པར་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་བོར་ནས་བསམ་མེད་དུ་བཞག་ན་ ཤིན་ཏུ་རུང་སྟེ་འདིས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཐབས་ཀྱི་མཆོག་དུ་གྱུར་ཏེ། དེ་སྐད་དུ། མ་རིག་ རབ་རིབ་ཀྱིས་ལྡོང་ལ། །མིག་སྨན་འདི་ལས་གཞན་ཅི་ཡོད། །ཅེས་གསུངས། དེ་ལྟར་ན་སྒོ་ གསུམ་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཀུན་གྱིས་བཅིངས་པ་མེད་པར་སྤྱད་པར་བྱའོ། །བཅིངས་པ་ནི་སྒྲོག་གི་ མིང་ངོ་། །ལྔ་པ་ནི་གང་སྣང་ཐམས་ཅད་རྩ་བ་དང་བྲལ་བའི་བདེ་བ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ བསྒོམས་པས་ཡེ་ཤེས་རྟག་ཏུ་ཆད་པ་མེད་པ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ་ཞེས་པའོ། ཅི་ལྟར་རྩ་ བྲལ་ཡིན་ཞེ་ན། གཟུང་འཛིན་གྱི་སྣང་བ་ཀུན་ལ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་དང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་ རྐྱེན་རང་བཞིན་མ་དམིགས་པས་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྐྱེན་གྱིས་སྒྱུར་བས་འགྱུར་བ་མི་རྟེན་ཅིང་། སེམས་ངོ་བོ་རང་བཞིན་སྤངས་པར་རང་ངོ་ཤེས་པའོ། །དེ་ལ་རྩ་བྲལ་གྱི་དོན་ནི་འདི་ལྟར། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པའི་མདོར་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཀཽ་ཤི་ཀ དེ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ་ནི། གཉིས་སུ་ལྟ་བ་མ་ཡིན། གཉིས་མེད་པར་ལྟ་བ་མ་ཡིན། མཚན་མར་མ་ཡིན། མཚན་མ་མེད་ པར་མ་ཡིན། བླང་བར་མ་ཡིན། དོར་བ་མ་ཡིན། དབྲི་བར་མ་ཡིན། བསྣན་པར་མ་ཡིན། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་མ་ཡིན། རྣམ་པར་བྱང་བར་མ་ཡིན། སྐྱེ་བར་མ་ཡིན། འགག་པར་ མ་ཡིན། བཟུང་བར་མ་ཡིན། མི་བཟུང་པར་མ་ཡིན། ལེན་པར་མ་ཡིན། དོར་བར་མ་ཡིན། གནས་པར་མ་ཡིན། མི་གནས་པ་མ་ཡིན། ཡང་དག་པར་མ་ཡིན། ལོག་པར་མ་ཡིན། ལྡན་ པར་མ་ཡིན། མི་ལྡན་པར་མ་ཡིན། འདྲེ་བར་མ་ཡིན། མི་འདྲེ་བར་མ་ཡིན། རྐྱེན་དུ་མ་ཡིན། རྐྱེན་མེད་པར་མ་ཡིན། ཆོས་སུ་མ་ཡིན། ཆོས་མ་ཡིན་པར་མ་ཡིན། དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མ་ཡིན། དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མ་ཡིན་པར་མ་ཡིན། ཡང་དག་པའི་མཐར་མི་དམིགས། ཡང་དག་པའི་ 10-96 མཐའ་མ་ཡིན་པར་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་པ་ལ། གཉིས་སུ་ལྟ་བ་ནི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཐ་ དད་པ་སྣང་ཞིང་འཛིན་པ་ལ་བྱ་ཞིང་། གཉིས་སུ་མེད་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའི་དོན་ནོ། །དེ་ ཡང་ཐ་མལ་གྱི་སྣང་བ་ཕལ་པ་ཙམ་ལ་མི་བྱ་ཡི། ཡུལ་ཅན་སེམས་དང་ཡུལ་སྟོང་པ་ཉིད། གཅིག་དང་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པར་མ་ཡིན་ཞེས་པའོ། །མཚན་མར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། ལས་རྣམས་བླངས་ཤིང་བྱར་འོས་པ་དང་རྣམ་སྨིན་དོར་བྱར་མི་རྟོག སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་དུས་ ནའང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དབྲི་བར་བྱ་བར་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་། འཕགས་དུས་རྣམ་ བྱང་བསྣན་པར་བྱ་རྒྱུར་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་། རང་བཞིན་གྱི་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་དང་། ལམ་ ལ་སློབ་པའི་ཚེ་ཡོན་ཏན་རང་བཞིན་གྱིས་བཟུང་བ་མེད་པ་དང་། བླང་དོར་རང་བཞིན་གྱིས་ མ་གྲུབ་པ་དང་། ས་གོང་འོག་དུ་གནས་མི་གནས་དང་། སྒྲུབ་པ་ཡང་དག་དང་ལོག་པ་དང་། རིགས་མི་རིགས་ཀྱི་ཡིད་བྱེད་ལྡན་མི་ལྡན་དང་། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྒྲིབ་པ་དང་མི་འདྲེ་བ་དང་། རྐྱེན་མེད་པར་ཡོན་ཏན་གོང་མ་མི་སྐྱེད་ཀྱང་རྐྱེན་རང་བཞིན་མ་དམིགས་པ་དང་། ཆོས་ཆོས་ མིན་རང་བཞིན་མེད་པར་མཉམ་པ་དང་། སེམས་དམིགས་སུ་མེད་པས་སེམས་དེ་བཞིན་ཉིད་ མ་ཡིན། ལོགས་སུ་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་དམིགས་པ་དེ་རང་བཞིན་མེད་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ་ ཞེས་དང་། དོན་དམ་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡང་དག་མཐའ་དམིགས་སུ་མེད་པས་དེ་དང་། དེ་མ་ ཡིན་པའང་དམིགས་སུ་མེད་པས་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་སྟེ། མདོར་ན་སེམས་རིག་ཙམ་ གནས་སམ་འགྱུ་ཡང་ཁྱད་མེད་དུ་དྲན་པས་ཟིན་པ་ཙམ་དང་། ཧར་སྒོམ་ལ་གང་གཞག་ འཇོག་ཐོབ་ཙམ་མམ། ཡིད་ཡུལ་གང་ཤར་ལ་བདེན་མེད་དོ་ཞེས་འདུན་པ་རྒྱུན་ཆགས་ལ་རྩ་ བྲལ་ཞེས་མི་བྱ་ཡི། མཉམ་གཞག་གམ་ཕྱི་ཡུལ་སྣང་ལ་སེམས་འཕྲོ་བ་གང་ལ་རྩོལ་མེད་དོ་ ཡང་ཤེས་ཤིང་། དེར་མ་ཟད་རྣམ་རྟོག་སོགས་ནམ་སྐྱེ་བ་ལྟར་སྣང་བ་བྱུང་བའི་དུས་ཉིད་ནས་ དེ་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཚུལ་རང་གི་ཆེད་དུ་མ་རྩོལ་ཞིང་ངོ་ཤེས་རྟག་དུ་འབྱུང་བ་རྣམ་ 10-97 རྟོག་སོགས་ཡེ་སྐྱེ་རྒྱུ་མེད་པ་ལ་འཆར་སྒོ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་འགགས་པ་དེའི་ཚེ་སྟོང་པ་དང་ རྟེན་འབྲེལ་མི་འགལ་བ་རྩ་བྲལ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ལའང་དངོས་འཕགས་ལམ་དང་ རྗེས་མཐུན་ནི་སྔ་མོ་ནས་ཀྱང་འབྱུང་ངོ་། །རྩ་བའི་དོན་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་དོན་ཡིན་ ལ། དེ་དང་བྲལ་ཡང་བཏགས་པ་ཙ
Chinese
不应特意努力。此处对于住所、身体、受用等任何事物都不依赖、不执着，这是依赖之名小；对于自他任何事物都不执着于相，没有执着，这是无依赖之大；对于二者，身体、语言、意三者的行为没有依赖，对于受用没有依赖，这是六六。因此，执着于殊胜的住所，如“现在获得了首领的住所，获得了贤者的住所和国王的住所，仅仅获得了心的依靠”等等，以及执着于殊胜的身体，如“现在是人身，胜过牛”等等，抛弃对于住所和身体的差别而无思地安住，就非常合适，因为这成为了证悟空性的殊胜方法。如是说：“对于无明昏暗的盲人，还有什么比这眼药更好的呢？”因此，应当不被三门的一切受用所束缚而享用。束缚是枷锁的名称。第五，对于一切显现都观修与根本分离的安乐，持续不断，从而获得智慧，永远不间断，成就佛果。如何是与根本分离呢？对于能取所取的显现，不执着于亲近的因，以及一同作用的缘，不执着于自性，因此心的自性不被缘所转变，不依赖于变化。心的自性舍弃自性，认识自性。对此，与根本分离的意义如下。在《般若波罗蜜多经》中也有阐述，如是说： कौशिक (梵文天城体，梵文罗马拟音：kauśika，汉语字面意思：憍尸迦)！对此，般若波罗蜜多的意义是这样的：般若波罗蜜多不是二取，不是无二取，不是有相，不是无相，不是取，不是舍，不是减，不是增，不是杂染，不是清净，不是生，不是灭，不是执，不是不执，不是取，不是舍，不是住，不是不住，不是真实，不是虚妄，不是有，不是无，不是异，不是非异，不是缘，不是无缘，不是法，不是非法，如是
English
One should not make special efforts. Here, not relying on or being attached to any place, body, or enjoyment is called small dependence; not clinging to any characteristics of oneself or others, being without attachment, is called great non-dependence. For both, there is no dependence on the actions of body, speech, and mind, and no dependence on enjoyments, making six and six. Therefore, clinging to a superior place, like saying, "Now I have obtained the place of a leader, the place of a wise person, and the place of a king, I have only obtained this support of the mind," and clinging to a superior body, like saying, "Now it is a human body, superior to a cow," etc., it is very appropriate to abandon the distinctions between place and body and abide without thought, because this becomes the supreme method for realizing emptiness. As it is said, "For the blind person obscured by the dimness of ignorance, what is better than this eye medicine?" Therefore, one should enjoy without being bound by all the enjoyments of the three doors. Bondage is the name of a shackle. Fifth, by continuously meditating on the bliss of everything that appears as being separate from its root, one will attain wisdom that is always uninterrupted and achieve Buddhahood. How is it separate from the root? Because one does not fixate on the nature of the cause that closely grasps all appearances of grasping and being grasped, and the condition that acts together, the nature of the mind is not transformed by conditions, and it does not rely on change. The nature of the mind abandons its own nature and recognizes its own nature. The meaning of being separate from the root is as follows. It is also taught in the Sutra of the Perfection of Wisdom, as it is said: Kauśika ( कौशिक , kauśika, Kausika)! The meaning of the Perfection of Wisdom is this: The Perfection of Wisdom is not dualistic perception, not non-dualistic perception, not with characteristics, not without characteristics, not taking, not abandoning, not subtracting, not adding, not defiled, not purified, not arising, not ceasing, not grasping, not not grasping, not taking, not abandoning, not abiding, not not abiding, not true, not false, not existent, not non-existent, not different, not non-different, not conditioned, not unconditioned, not dharma, not non-dharma, thus
Chinese
是如是性，非为非如是性。 非为不如是性之非如是性。不缘真实之边际。真实之 10-96 边际之非，亦非为非，如是说。于二之见者，谓境与有境，显现而执持，于此而作。无二者，执一之义。彼 亦非仅为庸常之显现，有境之心与境空性。 非为了知一与异。非执持相，以及。 诸业已取且应作，以及异熟舍弃不思择。纵于异生之时 亦无有自性可令一切烦恼减少，以及圣者之时，增添清净亦无有自性，以及无有自性之生灭，以及于道 而学时，功德无有自性可执持，以及取舍非由自性而成立，以及于上下地安住不安住，以及修持正确与颠倒，以及 具足不具足种性与非种性之作意，以及心之自性隐蔽与不杂染，以及 无有因缘亦不生起更上功德，然亦不缘因之自性，以及法与非法无有自性而平等，以及心无所缘故，心非如是性。 别异不缘如是性，彼无自性故，是如是性。如是说。胜义谛者，果真实边际无所缘故，是彼。彼非 亦无所缘故，非非也。总而言之，心唯明觉 安住或动摇，亦唯为无别之忆念所摄持。哈尔禅修时，无论安住于何，仅能获得安住之量，或无论何意境生起，皆念彼无实，如是恒常希愿，不名离根。 于等持或外境显现时，亦知于何处心无散乱。不仅如此，无论何时生起分别念等，于显现之时， 即不为彼等之自性而作，且恒常生起觉知，于无有生起之分别念等，未曾少止息任何生起之门，尔时，空性 10-97 与缘起不相违背，名为了知离根。于此，真实圣道与 随顺道，亦从先前而生。根本之义，乃由自性成立之义。 离彼，然仅为假立。
English
It is suchness, not non-suchness. It is not the non-suchness of non-suchness. One does not fixate on the extreme of truth. The 10-96 non-extreme of truth is also not non-existent, as it is said. Seeing as duality means that the object and the subject appear and are grasped, and this is what is done. Non-duality means clinging to oneness. That is not just an ordinary appearance, but the subject's mind and the object's emptiness. It is not to understand one and different. Not grasping at characteristics, and. Actions that have been taken and should be done, and not contemplating the abandonment of ripening. Even at the time of ordinary beings, there is no inherent nature to reduce all afflictions, and at the time of the noble ones, there is no inherent nature to add purification, and there is no inherent nature of arising and ceasing, and on the path when learning, there is no inherent nature to grasp qualities, and taking and abandoning are not established by inherent nature, and whether one dwells or does not dwell in the upper and lower realms, and whether the practice is correct or inverted, and whether one possesses or does not possess the intention of lineage and non-lineage, and whether the nature of the mind is obscured or not mixed, and even if higher qualities do not arise without conditions, one does not fixate on the nature of the cause, and dharma and non-dharma are equal without inherent nature, and because the mind has no object of fixation, the mind is not suchness. Separately, not fixating on suchness, because it is without inherent nature, it is suchness. So it is said. The ultimate truth is that because the extreme of the fruit of truth has no object of fixation, it is that. That which is not also has no object of fixation, so it is not non-existent. In short, the mind is only awareness, whether it abides or moves, it is only grasped by undifferentiated mindfulness. In harsh meditation, whatever is placed, only the amount of placement is obtained, or whatever object of mind arises, one constantly desires that it is unreal, and this is not called rootlessness. In meditative equipoise or when external objects appear, one also knows where the mind is not distracted. Moreover, whenever conceptual thoughts and so on seem to arise, from the very moment they appear, one does not strive for their inherent nature, and awareness constantly arises, and when conceptual thoughts and so on, which have no cause to arise, do not cease even slightly from the gate of arising, at that time, emptiness 10-97 and dependent arising are not contradictory, and this is called knowing rootlessness. In this, the actual noble path and the subsequent path also arise from before. The meaning of the root is the meaning of being established by one's own nature. Apart from that, it is only imputed.