Tibetan
དང་གོལ་ས་གསུམ་གྱིས་བར་ཆད་དང་། བྱིང་རྒོད་བློས་བྱས་གསུམ་གྱི་གེགས་འབྱུང་བ་དེ་བསལ་དགོས། དེ་ལ་ཤོར་ས་བཞི་ནི། ཤེས་བྱ་གཤིས་ལ་ཤོར་བ། སྤང་གཉེན་ཐ་དད་དུ་ཤོར་བ། སྟོང་ཉིད་རྒྱས་འདེབས་སུ་ཤོར་བའོ། ། 1-2907 དང་པོ་ནི། ཅི་ཡང་མེད་པ་མྱོང་བྱར་མ་གྲུབ་པའམ། བུམ་པ་ཀ་བས་སྟོང་པ་ལྟ་བུར་འཛིན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉོན་མོངས་གདོད་ནས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་གྱི། །སྤང་བྱ་དང་དེའི་རང་བཞིན་ སྟོང་པ་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། །རྒྱས་གདབ་བྱ་ལོགས་པ་གཅིག་ལ། སྟོང་ཉིད་ལོགས་པ་གཅིག་གིས་རྒྱས་འདེབས་དགོས་པའོ། །བཞི་པ་ནི། སྟོང་ཉིད་རྒྱུའམ་ལམ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་གྱི། འབྲས་ བུ་དེ་ལས་ལོགས་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པར་འཛིན་པའོ། །གོལ་ས་གསུམ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཆ་གསུམ་ལ་ཆགས་ཤིང་ཞེན་ན་ཁམས་གསུམ་དུ་འཆིང་། མཚན་མར་འཛིན་ན་ཉན་རང་ དུ་གོལ་བའོ། །དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་འཛིན་པའི་འཁྲི་བ་བཅད་པ་གལ་ཆེ། འཛིན་པ་མེད་ཀྱང་རིག་པའི་མདངས་མ་ཐོན་ན། །ཞི་གནས་ལྟེང་པོ་བྱ་བ་བསྒོམ་གྱི་བདུད་ཡིན་པས་ངོ་ཤེས་པར་ བྱས་ལ་སྤང་ངོ་། ། གཉིས་པ་རྣམ་རྟོག་འོད་གསལ་དུ་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། དེ་ནས་གོང་ལྟར་བཞག་པའི་ངང་ནས། རྣམ་རྟོག་འཕྲོས་ནས་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྟོག་པར་གྱུར་ན། རྟོག་པར་དེ་ཉིད་ལ་བལྟས་ པས་བལྟས་མི་རྙེད་པར་གཏད་ཡལ་དུ་འགྲོ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ལས་ཡེ་ཤེས་སུ་རང་ངོ་རང་གིས་ཤེས་པ་གཟུགས་སྒྲའི་རྐྱེན་གྱིས་ཡེ་ཤེས་རང་སད་པ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་ན། 1-2908 གང་ལ་འཕྲོ་བའི་ཡུལ་དེ་ཉིད་ལ་མཚན་མར་མི་འཛིན་པར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཏད་པས་ཡུལ་སྣང་དེ་ཉིད་ཀྱང་མི་དམིགས་པར་འགྱུར་བའམ། སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཞི་གནས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ གིས་ཚེ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཆ་གང་ཡིན་པ་ནི་ཞི་གནས་ཡིན་ལ། གསལ་ཞིང་རིག་པ་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཡིན་ནོ། །དེ་གཉིས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་ པོའི་ཡེ་ཤེས་སམ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་འོད་གསལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ། སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ ངེ་འཛིན། ཞེས་སོགས་མིང་དུ་མའི་སྒོ་ནས་མདོ་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་དུ་བསྟན་ཏོ། །ལྔ་པ་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བ་ནི། ཆོས་ལྔའི་དང་པོ་གསུམ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས། བཞི་ པ་ལྔ་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡིན་ཞིང་། དེ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་གཞན་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། བསྔོ་བའི་ཚིག་གང་ཡང་རུང་བས་ བསྔོ། སྨོན་ལམ་གདབ། དེ་ལས་དགེ་རྩ་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་གསུམ་ཅི་བསགས་པ་ཐམ
Chinese
需要消除三种障碍（藏文：དང་གོལ་ས་གསུམ་གྱིས་བར་ཆད，汉语字面意思：迷失处三种障碍）和由掉举、昏沉、妄念所生的三种阻碍。其中，四种迷失是： 第一，迷失于所知（藏文：ཤེས་བྱ，汉语字面意思：知识）的自性；第二，迷失于所断（藏文：སྤང་བྱ，汉语字面意思：应断）与对治（藏文：གཉེན，汉语字面意思：对治）的差别；第三，迷失于以空性（藏文：སྟོང་ཉིད，汉语字面意思：空性）进行增益。 第一种迷失是：认为什么都不存在，或者执着于如同瓶子空无柱子一般。第二种迷失是：烦恼（藏文：ཉོན་མོངས，汉语字面意思：烦恼）并非从一开始就是空性，而是执着于应断之法和其自性是不同的。第三种迷失是：认为需要用一种外在的空性去增益另一种外在的事物。第四种迷失是：认为空性不仅仅是因或道，而是认为果是从因或道之外独立产生的。 三种障碍是：如果执着于禅定（藏文：ཏིང་ངེ་འཛིན，梵文天城体：समाधि，梵文罗马拟音：samādhi，汉语字面意思：等持）的乐、明、无分别这三个方面，就会被束缚在三界（藏文：ཁམས་གསུམ，汉语字面意思：三界）之中；如果执着于相（藏文：མཚན་མ，汉语字面意思：相），就会堕入声闻（藏文：ཉན་རང，汉语字面意思：声闻）和独觉（藏文：རང་རྒྱལ，汉语字面意思：独觉）的境地。因此，切断对这些的执着非常重要。即使没有执着，如果觉性（藏文：རིག་པ，汉语字面意思：觉性）的光芒没有显现，那么修习止住（藏文：ཞི་གནས，梵文天城体：शमथ，梵文罗马拟音：śamatha，汉语字面意思：寂止）就像昏睡一样，这是修行的魔障，所以要认识到并舍弃它。 第二，将分别念（藏文：རྣམ་རྟོག，汉语字面意思：分别念）认知为光明（藏文：འོད་གསལ，汉语字面意思：光明）：从先前那样安住的状态中，如果生起分别念，并成为缘取外境的念头，那么观察这个念头本身，会发现无法找到所观察的对象，念头会消失。这就是从智慧（藏文：ཡེ་ཤེས，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）中认识智慧，通过色（藏文：གཟུགས，汉语字面意思：色）和声（藏文：སྒྲ，汉语字面意思：声）的因缘，智慧自然觉醒。 此外，如果由于各种外境的因缘而生起分别念，不要执着于所缘取的外境，而是专注于一境，这样外境的显现也会变得不可见，或者会获得心专注于一境的止住。这些之中，心专注于一境的部分是止住，而清晰且觉知、不执着的部分是胜观（藏文：ལྷག་མཐོང，梵文天城体：विपश्यना，梵文罗马拟音：vipaśyanā，汉语字面意思：胜观）。 这两者的结合是大手印（藏文：ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ，梵文天城体：महामुद्रा，梵文罗马拟音：mahāmudrā，汉语字面意思：大手印）的智慧，或者说是俱生智（藏文：ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས，汉语字面意思：俱生智）、光明法身（藏文：འོད་གསལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ，汉语字面意思：光明法身）、无戏论的禅定、大乐的智慧、般若波罗蜜多（藏文：ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ，梵文天城体：प्रज्ञापारमिता，梵文罗马拟音：prajñāpāramitā，汉语字面意思：般若波罗蜜多）、空性的禅定等等，在所有的经（藏文：མདོ，汉语字面意思：经）和续（藏文：རྒྱུད，汉语字面意思：续）中以多种名称进行了阐述。 第五，将善根（藏文：དགེ་བའི་རྩ་བ，汉语字面意思：善根）回向（藏文：བསྔོ，汉语字面意思：回向）于圆满菩提（藏文：བྱང་ཆུབ，梵文天城体：बोधि，梵文罗马拟音：bodhi，汉语字面意思：菩提）：五法中的前三种是福德资粮（藏文：བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས，汉语字面意思：福德资粮），后两种是智慧资粮（藏文：ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས，汉语字面意思：智慧资粮）。将这两者所包含的一切善根，为了利益他人而证得佛果，以三轮体空（藏文：འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པ，汉语字面意思：三轮体空）的方式，用任何回向的语言进行回向和发愿。无论积累了大小善根，都应如此。
English
It is necessary to eliminate the three obstacles (Tibetan: དང་གོལ་ས་གསུམ་གྱིས་བར་ཆད) and the three hindrances arising from agitation, dullness, and conceptualization. Among these, the four losses are: First, losing oneself in the nature of what is knowable (Tibetan: ཤེས་བྱ); second, losing oneself in the difference between what is to be abandoned (Tibetan: སྤང་བྱ) and its antidote (Tibetan: གཉེན); third, losing oneself in augmenting with emptiness (Tibetan: སྟོང་ཉིད). The first loss is: thinking that nothing exists, or clinging to it as if a vase is empty of a pillar. The second loss is: afflictions (Tibetan: ཉོན་མོངས) are not empty from the beginning, but clinging to the object to be abandoned and its nature as different. The third loss is: thinking that one needs to augment one separate thing with another separate emptiness. The fourth loss is: thinking that emptiness is not just the cause or path, but that the result arises separately from it. The three obstacles are: if one clings to and is attached to the three aspects of bliss, clarity, and non-conceptuality of samadhi (Tibetan: ཏིང་ངེ་འཛིན), one will be bound in the three realms (Tibetan: ཁམས་གསུམ); if one clings to signs (Tibetan: མཚན་མ), one will fall into the state of a Hearer (Tibetan: ཉན་རང) and Solitary Realizer (Tibetan: རང་རྒྱལ). Therefore, it is important to cut off the clinging to these. Even if there is no clinging, if the radiance of awareness (Tibetan: རིག་པ) does not arise, then practicing calm abiding (Tibetan: ཞི་གནས) is like a lethargic state, which is a demon of practice, so it should be recognized and abandoned. Second, recognizing conceptual thought (Tibetan: རྣམ་རྟོག) as luminosity (Tibetan: འོད་གསལ): From the state of resting as before, if conceptual thoughts arise and become thoughts that grasp objects, then by looking at the thought itself, one will find that there is nothing to see, and the thought will vanish. This is knowing wisdom (Tibetan: ཡེ་ཤེས) from within wisdom, and through the causes of form (Tibetan: གཟུགས) and sound (Tibetan: སྒྲ), wisdom naturally awakens. Furthermore, if conceptual thoughts arise due to various external circumstances, without clinging to the object that is being apprehended, by focusing single-pointedly, the appearance of the object will also become invisible, or one will attain calm abiding with single-pointedness of mind. Among these, the aspect of single-pointedness of mind is calm abiding, and the aspect of clarity and awareness, free from grasping, is insight (Tibetan: ལྷག་མཐོང). The union of these two is the wisdom of Mahamudra (Tibetan: ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ), or coemergent wisdom (Tibetan: ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས), the luminous Dharmakaya (Tibetan: འོད་གསལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ), non-elaborate samadhi, the wisdom of great bliss, Prajnaparamita (Tibetan: ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ), the samadhi of emptiness, and so forth, which are taught in all the sutras (Tibetan: མདོ) and tantras (Tibetan: རྒྱུད) under many names. Fifth, dedicating (Tibetan: བསྔོ) the root of virtue (Tibetan: དགེ་བའི་རྩ་བ) to perfect enlightenment (Tibetan: བྱང་ཆུབ): The first three of the five dharmas are the accumulation of merit (Tibetan: བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས), and the last two are the accumulation of wisdom (Tibetan: ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས). All the virtue encompassed by these two, for the sake of attaining Buddhahood for the benefit of others, in the manner of the three spheres being non-existent (Tibetan: འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པ), dedicate and make aspirations with any words of dedication. Whatever great, medium, or small roots of virtue have been accumulated, do so. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ས་ཅད་སངས་མ་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་མི་ཟད་ཅིང་། གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ།། །། ༄། །སྔོན་འགྲོ་སྐྱབས་འགྲོ་སེམས་བསྐྱེད་དང་། བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན། གཉིས་པ་མདོ་རྒྱུད་ཀྱི་དགོངས་པར་ངོ་སྤྲད་པ་ལ། 1-2909 སྔོན་འགྲོ་སྐྱབས་འགྲོ་སེམས་བསྐྱེད་བྱ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན། བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན། དངོས་གཞི་བསྐྱེད་རྫོགས་ཟུང་འཇུག་བསྒོམ་ཚུལ་ངོ་སྤྲད། མཇུག་བསྔོ་བས་རྒྱས་གདབ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ ནོ། །དང་པོ་ནི། ཐོག་མར་ལམ་གང་བསྒོམ་པའི་སྔོན་དུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་དགོས་ཏེ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྐྱབས་གསུམ་བདུན་ཅུ་པ་ལས། སངས་རྒྱས་དེ་ཆོས་དགེ་འདུན་ནི། །ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱབས། །ཞེས་སོ། །དེའི་བསླབ་བྱ་ཡང་། བི་མ་ལས། སྐྱབས་གསུམ་དང་པོའི་བསླབ་བྱ་ནི། །གནོད་སྦྱིན་མི་བརྟེན་ཕྱག་མི་བཙལ། །གཉིས་པ་སེམས་ ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། །འཚེ་བ་སྤང་ཞིང་བརྩེ་བར་བྱ། །གསུམ་པ་བདག་དང་གཞན་གྱི་ཡུལ། །སྡིག་པ་ཅན་དང་འགྲོགས་པ་མིན། །སྐུ་གཟུགས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་། །ལྷན་པ་སེར་པོ་བཏབ་པ་ལ། །དད་ མོས་སྒོ་ནས་སྟོན་པར་བརྟག །ཞལ་ནས་གསུངས་པ་མཐའ་དག་ལ། །སྐུར་པ་མི་གདབ་སྤྱི་བོར་བླང་། །གང་དག་དག་དང་མ་དག་ལ། །དམ་པར་བལྟ་བ་བྱས་པ་ཡིན། །ལུས་སྲོག་ཕྱིར་ཡང་གསུམ་མི་ སྤོང་། །དུས་འདིར་རྐྱེན་རྣམས་ཅི་བྱུང་ཡང་། །མགོན་སྐྱབས་གཞན་དུ་བཙལ་བ་མིན། །ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཟས་དག་གིས། །རྟག་ཏུ་དྲན་ཅིང་མཆོད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་ཞུགས་པས་སེམས་ཅན་ཕ་མར་འདུ་ཤེས་པས། 1-2910 བྱམས་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། ཐོག་མར་སེམས་བསྐྱེད་དགོས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གསང་བའི་མདོ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་སུ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་བསྩལ་པ། རྒྱལ་ པོ་ཆེན་པོ་གང་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བ་སྐྱེ་བའོ། །གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བཏང་བ་ལགས། བཀའ་བསྩལ་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་ པོ་ནམ་བདག་བདེ་བ་བཏང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བྱམས་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་ཡང་། འཕགས་པ་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པའི་མདོ་ལས། དེ་ལ་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ནི། གང་ཐོག་མར་སྙིང་ དུ་སྡུག་པའི་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བ་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པར་བསམ་པ་གོམས་པར་བྱེད་ཅིང་། དེ་དང་མཐུན་པའི་བྱམས་པ་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་བོ། །དེའི་འོག་ཏུ་འདྲིས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ངོ་། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཐ་མལ་པ་རྣམས་ལའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཉེ་འཁོར་རྣམས་ལའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་གྲོང་ན་གནས་པ་རྣམས་ལའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱི་གྲོང་
Chinese
一切直至证得佛果都不会穷尽，而且会越来越增长。 皈依发心是前行，必须祈请上师的原因。 第二，介绍经续的观点： 必须进行皈依发心的原因。必须祈请上师的原因。介绍正行生圆双运的修法。最后是必须以回向来印封的原因。 第一，首先，在修持任何道之前，必须皈依，因为三宝是想要解脱者的皈依处。正如《七十皈依颂》中所说： ‘佛陀、正法、僧伽是，想要解脱者的皈依。’ 关于它的学处，维摩罗说：‘皈依三宝的首要学处是，不依赖夜叉，不顶礼。第二，对于一切众生，舍弃伤害，心怀慈爱。第三，自己和他人的地方，不与罪恶者为伍。对于佛像和偈颂，以及缝制的黄色僧衣，以虔诚之心视为导师。对于他口中所说的一切，不诽谤，顶戴于头。对于清净和不清净者，都视为神圣。即使舍弃生命，也不放弃三宝。此时无论发生什么，都不寻求其他救护。以伟大的功德和食物，恒常忆念并供养。’ 同样，进入大乘道，视众生为父母， 生起慈悲心是前行，所以首先必须发菩提心。正如《如来秘密经》中所说：‘世尊生起大悲心。’世尊开示说：‘大王，不舍弃一切众生即是生起。’请问：‘世尊，如何是不舍弃一切众生？’开示说：‘大王，何时舍弃自我安乐之时。’ 修持慈悲的方法，也在《圣无尽慧经》中说：‘对于有情所缘，首先对于心中最珍爱的有情，想着要成办利益和安乐，习惯于此，并修持与之相应的慈爱。之后是对熟悉的人。之后是对普通人。之后是对邻近的人。之后是对村庄里的人。同样地，对于其他村庄的人。
English
It will never be exhausted until Buddhahood, and it will become the cause of increasing from above. Preliminary Refuge and Generating Bodhicitta, and the reason why one must supplicate the Lama. Second, introducing the view of Sutra and Tantra: The reason why one must take refuge and generate Bodhicitta. The reason why one must supplicate the Lama. Introducing the method of practicing the main practice of Generation and Completion stages in union. Finally, the reason why one must seal with dedication. First, initially, before practicing any path, one must take refuge, because the Three Jewels are the refuge for those who desire liberation. As it is said in the 'Seventy Verses on Refuge': 'The Buddha, the Dharma, and the Sangha are, the refuge for those who desire liberation.' Regarding its precepts, Vimala says: 'The first precept of taking refuge in the Three Jewels is, not to rely on yakshas, not to prostrate. Second, towards all sentient beings, abandon harm and cherish love. Third, in one's own and others' places, not to associate with sinful ones. For images and verses, and yellow robes that are sewn, with faith, regard them as teachers. For all that is spoken from his mouth, do not slander, take it upon your head. For those who are pure and impure, regard them as sacred. Even for the sake of life, do not abandon the three. At this time, whatever circumstances may arise, do not seek refuge elsewhere. With great qualities and pure food, always remember and make offerings.' Similarly, entering the path of the Great Vehicle, perceiving sentient beings as parents, Generating loving-kindness and compassion is preliminary, so one must first generate Bodhicitta. As it is said in the 'Tathagata Secret Sutra': 'The Bhagavan generated great compassion.' The Bhagavan taught: 'Great King, not abandoning all sentient beings is generation.' Asked: 'Bhagavan, how is it not abandoning all sentient beings?' Taught: 'Great King, when one abandons self-pleasure.' The method of cultivating loving-kindness and compassion is also said in the 'Arya Inexhaustible Intelligence Sutra': 'Regarding the object of sentient beings, first, for the sentient being most cherished in your heart, thinking of accomplishing benefit and happiness, become accustomed to this, and cultivate loving-kindness corresponding to it. After that, it is for those who are familiar. After that, it is for ordinary people. After that, it is for those who are nearby. After that, it is for those who live in the village. Similarly, for people in other villages. --------------------------------------------------------------------------------