Tibetan
ོས་པོ་ནི། །ངེས་པར་བསྟན་པ་དེ་ཡི་སྒོ། །ཚངས་པའི་ཞལ་གྱི་པདྨ་ཡི། །རིག་བྱེད་སྦྲང་རྩི་གཞིབས་(གཞིབ་)མཁས་པ། །དབྱངས་ཅན་བུང་བས་བདག་བློ་ཡི། །གེ་སར་གཡོ་བ་མེད་པར་མཛོད། །ཅེས་ 24-1-3b པ་ལྟ་བུ་ཤིས་བརྗོད་དོ། །རྟོག་པའི་དྲྭ་བ་བསལ་བ་དང་། །ཟབ་དང་རྒྱ་ཆེའི་མཁྱེན་པ་ཡིས། །གཞན་གྱི་དོན་ལ་འབད་མེད་པར། །འཇུག་མཛད་དེ་ལ་ཕྱག་བགྱིའོ། །ཞེས་པ་ཕྱག་བྱའི་དཔེར་བརྗོད་དོ། །རབ་གསལ་མཁྱེན་གསུམ་ལྗོན་པ་ལ། །སྦྱོར་བཞིའི་མེ་ཏོག་འཛུམ་ཕྲེང་ཅན། །ཆོས་སྐུ་ཕྲིན་ལས་བཅས་པ་ཡི། །འབྲས་བུ་སྨིན་མཛད་རྒྱལ་བའི་ཡུམ། །ཞེས་པ་དངོས་པོ་བསྟན་པའི་སྒོ། །གཉིས་པ་ལས་ཀྱི་གནས་ཚུལ་ལ། །སྐྱེས་པ་རབས་ཀྱི་སྡེ་ལྟ་བུ། །སྔོན་བྱུང་གཏམ་ལས་གྱུར་པའམ། །ཀུན་ཏུ་དགའ་བའི་ཟློས་གར་བཞིན། །གཅིག་ཤོས་ལེགས་པ་ལ་བརྟེན་པའི། །ཆོས་འདོད་ནོར་དང་ཐར་པ་སྟེ། །སྡེ་བཞིའི་འབྲས་བུ་དབང་གྱུར་དང་། །མཁས་ཤིང་ཡིད་འོང་རྒྱལ་པོ་དང་། །གྲོང་ཁྱེར་རྒྱ་མཚོ་རི་དང་དུས། །ཉི་ཟླ་འཆར་བའི་བསྔགས་པ་དང་། །སྐྱེད་ཚལ་ཆུ་ཡི་རོལ་རྩེད་དང་། །ཆང་འཐུང་དགའ་བའི་དགའ་སྟོན་དང་། །སླུ་བ་དང་ནི་བག་མ་དང་། །གཞོན་ནུ་སྐྱེ་དང་འཕེལ་བ་དང་། །གྲོས་དང་ཕོ་ཉ་བགྲོད་པ་དང་། །གཡུལ་དང་རྒྱལ་པོ་དར་བས་ཀྱང་། །རྒྱན་གྱུར་ཧ་ཅང་བསྡུས་མིན་པའོ། །གསུམ་པ་རྩོམ་པའི་ཚུལ་བཤད་པ། །དངོས་དང་རྩོམ་ལུགས་སོ་སོའོ། །ཉམས་དང་འགྱུར་བ་དག་གིས་གཏམ། །སརྒ་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་མིན། །སྙན་འོས་བྲི་ཏ་ཛཱ་ཏི་ཡི། །སྡེབ་སྦྱོར་གྱིས་བཅིངས་ལེའུའི་མཐར། །དཀྱུས་མ་དག་དང་མི་མཐུན་པའི། །སྡེབ་སྦྱོར་སྦྱར་བས་འཇིག་རྟེན་པ། །བློ་དང་ལྡན་རྣམས་དགའ་བར་བྱེད། །སྙན་དངགས་དམ་པའི་རྒྱན་ལྡན་ནི། །བསྐལ་པའི་བར་དུ་གནས་པར་གྱུར། །གོང་དུ་བཤད་པའི་ཡོན་ཏན་ལས། །ཡན་ལག་འགའ་ཞིག་དམན་ 24-1-4a ན་ཡང་། །གལ་ཏེ་སྦྱར་བ་ཕུན་ཚོགས་ཀྱི། །དེ་རིག་མགུ་བར་བྱེད་པ་ན། །འདིར་ནི་སྙན་དངགས་སྐྱོན་མ་ཡིན། །རྩོམ་ལུགས་སོ་སོར་བསྟན་པ་ནི། །སྙན་དངགས་མཁན་པོ་བྷ་ཧ་མ། །ཐོག་མར་རྒྱལ་པོ་ཡོན་ཏན་གྱིས། །ཉེ་བར་བཀོད་པ་དེ་ནས་ནི། །དགྲ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་ཅེས་པའི། །ལམ་དེ་རང་བཞིན་མཛེས་པ་ཡིན། །མེ་ལོང་མཛད་པ་རང་ཉིད་ནི། །རིགས་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཐོས་སོགས་ཀྱིས། །དགྲ་བོ་དག་ཀྱང་བསྔགས་བྱས་ནས། །དེ་ལ་རྒྱལ་ཕྱིར་རྒྱལ་པོ་ནི། །ཁྱད་འཕགས་བརྗོད་པས་བདག་དགའ་སྐྱེད། །གཉིས་པ་ལྷུག་པའི་རྣམ་གཞག་ལ། །མཚན་ཉིད་དབྱེ་བ་གཞན་གྱི་ནི། །འདོད་ལུགས་དགག་པ་གསུམ་བཤད་བྱ། །རྐང་པ་མེད་པའི་ཚིག་རྒྱུན་ནི། །མཚན་ཉིད་དེ་ཡི་དབྱེ་བ་ནི། །བརྗོད་དང་གཏམ་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས། །སྔོན་བྱུང་གཏམ་རྒྱུས་ལས་དྲངས་དང་། །དེ་ལས་དྲངས་སམ་མ་དྲངས་ཀྱང་། །རང་ཉིད་ངག་གིས་བརྗ
Chinese
颂词如下：为了明确地阐释教义之门，愿梵天之口的莲花中，精于采集知识甘露的，妙音天女之蜂，坚定不移地摇动我的智慧之花蕊。 如是吉祥祈愿。为了消除妄念之网，凭借深广的智慧，毫不费力地利益他人，向您致敬。这是致敬的范例。 在明亮的智慧三树上，盛开着四种结合之花的微笑花环，拥有法身事业的，成就果实的胜者之母。 这是事物阐释之门。第二，关于行为的状况，如同高贵种姓的群体，源于古老故事，或者像令人愉悦的戏剧，另一方面，依赖于善良，渴望佛法、财富和解脱，四种群体的果实成为主宰，贤能且令人愉悦的国王，以及城市、海洋、山脉和季节，对日月升起的赞美，以及花园、嬉戏的水，以及饮酒的欢乐庆典，欺骗、婚姻，以及年轻人的诞生和成长，商议和使者的行进，战争和国王的兴盛，也成为了装饰，既不太简略也不太繁琐。 第三，阐述写作的方式，事物和写作风格各自不同。通过经验和变化来讲述，章节不要过于庞大，以优美、合适的诗歌形式，用韵律束缚，在章节的结尾，与普通段落不一致的，通过添加韵律，使世间，有智慧的人们感到高兴。具有神圣装饰的诗歌，将存在到劫末。即使上述的优点中，缺少一些部分，如果组合是完美的，能使智者感到满意，那么这在诗歌中就不是缺点。 分别阐述写作风格，诗歌大师婆摩诃，首先以国王的功德，接近描述，然后是，对敌人造成伤害，这条道路本身就很美丽。创作《镜子》的作者自己，通过种姓、勤奋、博学等，即使赞美敌人之后，为了战胜他们，国王，通过卓越的陈述来使我感到高兴。 第二，关于散文的分类，将要阐述定义的区别以及其他人的，观点驳斥这三点。没有韵脚的词语连续，是定义，它的区别是，陈述和谈论这两种。从古老的故事中引用，或者，无论是否从中引用，都用自己的语言陈述
English
The auspicious words are as follows: In order to clearly explain the door of teachings, may the bee of Saraswati (goddess of wisdom), who is skilled in collecting the nectar of knowledge from the lotus of Brahma's (creator god) mouth, steadily shake the stamen of my wisdom. Thus is the auspicious prayer. In order to dispel the net of delusion, with profound and vast wisdom, effortlessly benefiting others, I pay homage to you. This is an example of paying homage. On the bright tree of three wisdoms, blooming with smiling garlands of four unions, the mother of the victorious ones who accomplishes the fruits of Dharmakaya (body of truth) activities. This is the door of explaining things. Second, regarding the state of affairs of actions, like a group of noble lineages, derived from ancient stories, or like a delightful drama, on the other hand, relying on goodness, desiring Dharma (teachings), wealth, and liberation, the fruits of the four groups become dominant, a wise and pleasing king, as well as cities, oceans, mountains, and seasons, praise for the rising of the sun and moon, as well as gardens, playful waters, and joyful celebrations of drinking, deception, marriage, and the birth and growth of youth, deliberation and the journey of messengers, war and the prosperity of the king, also become decorations, neither too brief nor too verbose. Third, explaining the way of writing, things and writing styles are different. Telling through experiences and changes, chapters should not be too large, in a beautiful and appropriate poetic form, bound by rhythm, at the end of the chapter, inconsistent with ordinary paragraphs, by adding rhythm, making the world, wise people happy. Poetry with sacred decorations, will exist until the end of the kalpa (aeon). Even if some of the above advantages are missing, if the combination is perfect, able to satisfy the wise, then this is not a flaw in poetry. Separately explaining the writing styles, the poetry master Bhamaha, first with the king's merits, closely describes, then, causing harm to the enemy, this path itself is very beautiful. The author of 'The Mirror' himself, through lineage, diligence, erudition, etc., even after praising the enemy, in order to defeat them, the king, through excellent statements makes me happy. Second, regarding the classification of prose, the differences in definition and the refutation of others' views will be explained in these three points. Continuous words without rhyme, is the definition, its distinction is, statement and talk these two. Quoting from ancient stories, or, whether or not quoting from it, stating in one's own language --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ོད་པ་ནི། །གཉིས་པོའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པར་བཤད། །གཞན་གྱི་འདོད་ལུགས་འགོག་པ་ནི། །རང་གིས་རང་གི་ཡོན་ཏན་ཡང་། །ཇི་བཞིན་བསྔགས་པ་བརྗོད་པ་སྟེ། །གལ་ཏེ་རང་ངམ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་། །ཇི་བཞིན་མིན་པར་བརྗོད་པ་གཏམ། །ཞེས་འདི་བྷ་མ་ཧ་ཡི་ལུགས། །དེ་ཡང་ངེས་པ་མེད་མཐོང་སྟེ། །དེར་ཡང་གཞན་གྱིས་བརྗོད་མཐོང་ཕྱིར། །གཞན་གྱིས་བརྗོད་དམ་རང་གིས་ཤེས། །དབྱེ་བའི་རྒྱུ་ནི་ཅི་ཞིག་འདྲི། །གལ་ཏེ་སྒོ་དང་གཞན་སྒོ་དང་། །ཡིད་བརྟན་ལྡན་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི། །ཐ་དད་པ་ཡི་རྟགས་ཡིན་ན། །གཏམ་རྣམས་དག་ལའང་སྒོ་དང་ནི། །གཞན་གྱི་སྒོ་རྣམས་ཅིས་མི་འཇུག །འཕགས་ 24-1-4b པའི་དབྱངས་སོགས་སྡེབ་སྦྱོར་བཞིན། །ལམ་བྷ་སོགས་དང་ཨཱ་ཤཱ་སའི། །དབྱེ་བ་མཐོང་ཕྱིར་འགལ་ཞེ་ན། །མིང་གི་དབྱེ་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི། །ལྷག་མ་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པར་འདུས། །ལམ་བྷ་ཞེས་པ་གཞོན་ནུ་མ། །སྙེད་དང་ཨཱ་ཤཱ་ས་ཞེས་པ། །ཡིད་བརྟན་ཐོབ་པའི་སྐད་ཡིན་ནོ། །བྷ་མ་ཧ་སོགས་གཞན་ན་རེ། །བུ་མོ་འཕྲོག་པའི་བསྔགས་པ་དང་། །དུས་བཏབ་གྱུར་ཀྱང་བསླུས་པ་དང་། །རྒྱལ་པོ་མངའ་ཐང་དར་བ་སོགས། །བརྗོད་པ་ལ་ཡོད་གཏམ་ལ་མེད། །ཅེ་ན་བུ་མོ་འཕྲོགས་པ་དང་། །བསླུ་དང་དར་བ་ལ་སོགས་ལ། །སརྒས་བཅིངས་པ་ཐམས་ཅད་ལ། །ཡོད་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དབྱེ་མི་ནུས། །སྙན་དངགས་མཁན་པོའི་བསམ་པ་ཡིས། །བརྟགས་ནས་བརྗོད་པ་དེ་དག་ནི། །གཏམ་ལའང་སྦྱར་ཀྱང་སྐྱོན་མ་ཡིན། །འདོད་དོན་སྒྲུབ་ལ་སྙན་དངགས་ཀྱི། །རྒྱན་དུ་མི་འགྱུར་ཅི་ཡང་མེད། །དེ་ཕྱིར་གཏམ་ལའང་སྒོ་སོགས་སྦྱར། །གསུམ་པ་སྤེལ་མ་ཟློས་གར་སོགས། །ཚིགས་བཅད་ལྷུག་པར་བསྲེས་པ་སྟེ། །ཙམ་པུ་ཞེས་པའི་མིང་ཅན་ནོ། །གཉིས་པ་སྐད་ཀྱི་དབྱེ་བ་ནི། །ངག་གི་རང་བཞིན་དེ་དག་ཀྱང་། །ལེགས་སྦྱར་དེ་བཞིན་རང་བཞིན་དང་། །ཟུར་ཆག་འདྲེན་མ་ཞེས་བྱ་བཞི། །ཤ་ཟའི་སྐད་ཀྱང་འདི་ལ་བཤད། །ལེགས་སྦྱར་ཞེས་པ་ལྷ་ཡི་ནི། །སྐད་དུ་དྲང་སྲོང་ཆེན་པོས་གསུངས། །དེ་སྐྱེས་དེ་མཚུངས་ཡུལ་ཅན་ཞེས། །དུ་མ་རང་བཞིན་དག་གི་རིམ། །ཡུལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ལ་བརྟེན་སྐད། །ལེགས་བརྗོད་རིན་ཆེན་དག་གི་མཚོ། །སརྒས་བཅིངས་སོགས་གང་ལས་བྱུང་། །རང་བཞིན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པར་རིགས། །སོ་སོར་སེ་སོགས་ཡུལ་ཅན་ 24-1-5a གྱི། །སྐད་རྣམས་རང་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ། །ཟུར་ཆག་གི་ནི་རྣམ་གྲངས་ལ། །སྙན་དངགས་པ་ལ་གྲགས་པ་དང་། །སྒྲ་ཡི་བསྟན་བཅོས་ལ་གྲགས་པའོ། །དང་པོ་གནག་རྫི་སོགས་ཀྱི་ཚིག །སྙན་དངགས་པ་ལ་ཟུར་ཆག་ཉིད། །བརྡ་སྤྲོད་པ་ནི་ལེགས་སྦྱར་ལས། །གཞན་པ་ཟུར་ཆག་ཉིད་དུ་བརྗོད། །སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ནི། །ལེགས་སྦྱར་སརྒས་བཅིངས་པ་སོགས། །རང་བཞིན་ཀནྡྷ་ཀ་ལ་སོགས། །ཟུར་ཆག་ཨོ་ས་ར་སོགས་ཏེ། །ཟློས་གར་ལ་སོགས་འདྲེས་པའོ། །གཏམ་སོགས་སྐད་ནི་
Chinese
至于二者的区别，是这样说的：驳斥其他人的观点，就是自己赞美自己的功德。如果自己或他人说了不符合实际的话。这被称为Bhamaha的观点。但我觉得这不一定，因为我也看到别人说。别人说还是自己知道？区分的原因是什么？如果说是通过门户或他人之门户，以及具有可信赖性来说明，作为不同的标志，那么在所有言论中，为何不使用门户和他人的门户呢？就像神圣的声音等组合一样。如果说因为看到了Lamba等和Ashasa的区别而矛盾，那么这只是名称的区别，其余都包含在表达中。Lamba指的是年轻女子，Ashasa指的是获得信任的语言。Bhamaha等其他人说，有抢夺女儿的赞美，以及约定时间却被欺骗，国王的统治兴盛等，这些在言论中有，但在故事中没有。如果说抢夺女儿、欺骗和兴盛等，在所有用章节约束的事物中都有，因此无法区分。通过诗人的想法来推测并表达的那些，即使应用到故事中也没有问题。为了实现意图，没有什么不能成为诗歌的装饰。因此，故事中也可以使用门户等。第三种是混合，即混合诗歌和散文，被称为Champuu（杂体诗）。第二种是语言的区别，即语言的自性，包括梵语的自性、变音、混合等四种。食肉者的语言也在此列。梵语（藏文：ལེགས་སྦྱར།，梵文天城体：संस्कृत，梵文罗马拟音：saṃskṛta，汉语字面意思：完善的语言）指的是天神（藏文：ལྷ་，梵文天城体：देव，梵文罗马拟音：deva，汉语字面意思：天神）所说的语言，伟大的仙人（藏文：དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ།，梵文天城体：महर्षि，梵文罗马拟音：maharṣi，汉语字面意思：伟大的仙人）所说。那些由此而生，与之相似，具有相同地域的，是多种自性的顺序。据说依赖于伟大的地域。从何处产生了美好的言辞和珍宝之海，以及用章节约束的事物等？自性被认为是至高无上的。各自具有Se等地域的语言，被称为自性。变音的种类，在诗人和声音的论典中广为人知。第一种是牧童等的词语，对于诗人来说是变音。语法学家说，梵语之外的是变音。说明各自的特征是：梵语是用章节约束的事物等，自性是Kandhaka等，变音是Osara等，戏剧等是混合的。故事等的语言是……
English
As for the difference between the two, it is said that refuting the views of others is praising one's own merits. If oneself or others say something that does not conform to reality. This is called Bhamaha's view. But I don't think this is necessarily the case, because I also see others saying it. Do others say it or do you know it yourself? What is the reason for distinguishing? If it is said that it is through the gate or the gate of others, and that it is said to have credibility, as a sign of difference, then why not use the gate and the gate of others in all statements? Just like the combination of divine sounds, etc. If it is said that it is contradictory because of the difference between Lamba, etc. and Ashasa, then this is only a difference in name, and the rest are included in the expression. Lamba refers to a young woman, and Ashasa refers to the language of gaining trust. Bhamaha and others say that there are praises for robbing daughters, and being deceived even when a time is agreed upon, and the prosperity of the king's rule, etc., which are in speech but not in stories. If it is said that robbing daughters, deceiving, and prosperity, etc., are all in things bound by chapters, then it is impossible to distinguish them. Those that are speculated and expressed through the poet's thoughts, even if applied to stories, are not a problem. In order to achieve the intention, there is nothing that cannot become an ornament of poetry. Therefore, gates, etc. can also be used in stories. The third is mixing, that is, mixing poetry and prose, which is called Champuu (mixed poetry). The second is the difference in language, that is, the nature of language, including the nature of Sanskrit, phonetic changes, mixing, etc. The language of carnivores is also included here. Sanskrit (藏文：ལེགས་སྦྱར།，梵文天城体：संस्कृत，梵文罗马拟音：saṃskṛta，汉语字面意思：Perfected Language) refers to the language spoken by the gods (藏文：ལྷ་，梵文天城体：देव，梵文罗马拟音：deva，汉语字面意思：gods), spoken by the great sages (藏文：དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ།，梵文天城体：महर्षि，梵文罗马拟音：maharṣi，汉语字面意思：great sages). Those that are born from this, similar to it, and have the same region, are the order of multiple natures. It is said to depend on the great region. From where did the beautiful words and the sea of treasures, and things bound by chapters, etc. arise? Nature is considered supreme. The languages of regions such as Se each have, are called nature. The types of phonetic changes are well known in poets and treatises on sound. The first is the words of shepherds, etc., which are phonetic changes for poets. Grammarians say that what is other than Sanskrit is a phonetic change. Explaining the characteristics of each is: Sanskrit is things bound by chapters, etc., nature is Kandhaka, etc., phonetic change is Osara, etc., and drama, etc. are mixed. The language of stories, etc. is... --------------------------------------------------------------------------------