Tibetan
ག་རྟེན་ཚེ་གྲུབ་པ། །དེ་ཚེ་ལྕགས་ལ་དངུལ་ཆུའི་དཔེས། །རྡོ་རྗེའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གསུམ་པོ། །འགྲུབ་པའི་ཐབས་མཁས་ཤེས་པར་བྱ། །ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ས་སྐྱོང་ཆེན་པོ་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་གསུང་གིས་ཉེ་བར་བསྐུལ་བའི་ཞལ་ངོར་བགྱིས་ནས། དཔལ་ཤཱཀྱ་མཆོག་ལྡན་དྲི་མེད་ལེགས་པའི་བློས། མེ་ཕོ་སྟག་གི་ལོ་སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུང་གྱི་ཐོག་མ་ཉིད་ནས་ལེགས་པར་སྦྱར་བའི་ཡི་གེ་པ་ནི་བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ལྷུན་གྲུབ་བོ།། །།༄༅། །ཨོཾ་སྭསྟི་སིདྷཾ། སྣ་ཚོགས་འབྱིན་བྱེད་བསོད་ནམས་བརྒྱས་བྱིན་པོ། །ནམ་ཡང་འགྱུར་མེད་བདེ་ལ་རོལ་དེ་དང་། །འཇུག་པ་རྣམ་བཅུའི་གར་བྱེད་མཁན་དེས་ཀྱང་། །ཁྱོད་ཞབས་ཡང་མཚན་གྱུར་པ་ཤཱཀྱའི་སྲས། །ཉིད་གསུང་ལམ་ཆེན་བོད་ཡུལ་འདིར་འདྲེན་པོ། །སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་རྒྱལ་པོའི་སྐུར་བཞེངས་ནས། །མངོན་པར་མཐོ་དང་ངེས་པར་ལེགས་པའི་ལམ། །དགེ་བཅུའི་ཁྲིམས་དང་ཡི་གེའི་སྦྱོར་བས་སྤེལ། །དེ་ནས་འཇམ་དབྱངས་བཀའ་གྲུབ་པ། །ཁྲི་སྲོང་བཙན་པོའི་སྐུ་རིང་ལ། །དགུ་བརྒྱ་གོ་དགུའི་ལོར་འཚོ་བའི། །མཁན་ཆེན་རྒྱལ་བའི་སྲས་འདིར་བྱོན། །ཟབ་ 17-21-16a ཡངས་བསྟན་པའི་རྒྱ་མཚོ་དང་། །ཁྱད་པར་འདུལ་ཁྲིམས་ཡོངས་རྫོགས་པ། །བཤད་ལུང་ཀུན་བཅས་དང་པོར་ཚུགས། །ཡུན་ལོ་ཉིས་བརྒྱའི་བར་དུ་བཞུགས། །དེ་ནས་འདུལ་ཁྲིམས་ཐུན་མཚམས་སུ། །ནག་པོའི་སྤྲིན་གྱིས་བསྒྲིབས་གྱུར་པ། །སྲན་མ་ཚུགས་པར་བློ་བཟང་འགས། །མདོ་སྨད་ཡུལ་གྱི་ཕ་མཐར་འདྲོངས། །དེ་ཚེ་ལོ་གྲངས་བརྒྱར་ལོན་པའི། །དུས་སུ་དབུས་གཙང་མི་བཅུ་ཡིས། །འདུལ་ཁྲིམས་བསྙེན་རྫོགས་ཀུན་ཚང་བ། །སྤྱན་དྲངས་སྡེ་པ་སོ་སོ་ཡི། །གཙུག་ལག་ཁང་ཆེན་མང་དུ་འཕེལ། །ཡོད་སྨྲའི་སྡེ་པར་གཅིག་པ་དང་། །མཚམས་གཞན་སོ་སོ་ཐ་དད་ཕྱིར། །དགེ་འདུན་དབེན་དུ་མ་གྱུར་ཞིང་། །མཐུན་པ་བདེ་བས་འཚོ་བཞིན་དུ། །གང་བ་དེ་ནི་དེང་དུས་བར། །ལོ་གྲངས་དྲུག་བརྒྱའི་ཚད་ཙམ་སྟེ། །སྐབས་དེར་སྨོན་ལམ་འོད་ཅེས་པའི། །འདུལ་འཛིན་ཤ་མིས་གཞི་གསུམ་གྱི། །རྣམ་གཞག་ལ་སོགས་ལག་ལེན་ཀུན། །ཚུགས་ནས་རྒྱུན་མ་ཆད་ཅེས་ཐོས། །དེ་ནས་ཕྱི་དུས་སྐབས་ཞིག་ཏུ། །མཚུངས་བྲལ་ཁ་ཆེའི་པཎ་ཆེན་ཕེབས། །འདུལ་ཁྲིམས་སྐྱེ་དང་གནས་པ་དང་། །ཕྱིར་བཅོས་ཡན་ལག་ཀུན་ཚང་བའི། །གཞི་གསུམ་རྣམ་གཞག་ལོ་རེ་བཞིན། །རྒྱུན་མི་ཆད་པར་འཛིན་སྟེངས་སུ། །སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་ཕལ་ཆེ་བ། །སྦྱོང་བྱེད་འདུལ་ཁྲིམས་སྲོལ་ཆེན་པོ། །འཁྲུལ་མེད་ཚུགས་ནས་དེང་དུས་བར། །ཕྱེད་བཅས་སུམ་བརྒྱའི་ལོ་གྲངས་ཙམ། །འདུལ་ཁྲིམས་སྤྱད་པ་ཐ་སྙད་ཕྱིར། །སྡོམ་རྒྱུད་དག་མ་དག་ཅེས་པའི། །དབྱེ་བ་དཀའ་ཡང་མཁན་རྒྱུད་དང་། །སྦྱངས་པའི་དགེ་བས་འདི་མཆོག་འཛིན། །ཉེ་དང་རིང་དུ་མི་འགྲོ་བའི། །ཐབས་ནི་གསོ་
Chinese
何为依凭而成就？ 彼时如铁得水银之喻。 金刚身语意三者， 成就之方便，应善知晓。 此乃大护法王于一切方所皆得胜者之语所劝请，由吉祥释迦胜贤无垢善慧于火阳虎年仲秋之初所善作，书写者为索南益西伦珠。 嗡 索斯帝 悉昙！ 百福所生，能出种种。 恒常不变，安乐而住。 复有善舞十种姿势者， 汝足莲花，亦名释迦子。 汝之圣言，引至此藏地。 化现观世音自在王之身。 增上生与决定胜之道， 以十善法与文字而弘扬。 其后，妙音成就者， 于赤松德赞王在位之时， 九百九十九岁时， 堪布（Śāntarakṣita，寂护）大菩萨降临于此。 甚深广大的教法之海， 特别是圆满的戒律， 包含所有的讲说传承，最初建立。 住世长达两百年。 其后，戒律中断之时， 被黑色的云朵所遮蔽， 如豆芽般，洛桑（blo bzang，贤善）开始， 前往多麦（mdo smad，多康地区）的边陲。 彼时，在年满百岁之际， 卫藏（dbus gtsang，卫藏地区）十人众， 具足一切戒律， 迎请至各各宗派的， 大寺庙中广为发展。 因有部（yod smra，说一切有部）的宗派一致， 以及结界各异之故， 僧团并未分离， 和合安乐地生活着， 此种状况直至今日， 约有六百年的时间。 当时，名为门朗沃（smon lam 'od）的， 持律者夏弥（sha mis），将三事（gzhigsum，三事）的， 仪轨等一切实修， 建立起来，据说从未中断。 其后，在后来的某个时期， 无与伦比的克什米尔大班智达（paṇḍita，学者）到来。 戒律的生起、住持和， 恢复等一切支分具足的， 三事仪轨每年， 持续不断地进行。 修学的功德大部分， 在于修习戒律的伟大传统。 无误地建立直至今日， 约有二百五十年的时间。 为了戒律的修持之名， 戒律传承清净与否的， 区分虽难，然以堪布传承和， 修学的功德，认为此为殊胜。 为了不趋于近与远， 方法是布萨（gso
English
What is accomplished by relying on? At that time, like mercury on iron. The Vajra body, speech, and mind, The skillful means of accomplishment, should be well known. This was well composed by the glorious Śākya Supreme Possessor, Immaculate Good Intellect, at the beginning of the autumn month of the Fire Male Tiger year, urged by the words of the Great Protector King, victorious in all directions, and the scribe was Sonam Yeshe Lhundrup. Om Svasti Siddham! Born of a hundred merits, producing various things. Always unchanging, dwelling in bliss. And also the one who dances in ten forms, Your lotus feet, also named Son of Śākya. Your holy words, leading to this Tibetan land. Manifesting as the body of Avalokiteśvara, the King. The path of higher rebirth and definite goodness, Spread through the ten virtues and the combination of letters. Thereafter, Jamyang (mañjuśrī，文殊菩萨) the Accomplisher of Speech, During the reign of King Trisong Detsen, At the age of nine hundred and ninety-nine, The Great Abbot Śāntarakṣita came here. The vast ocean of profound teachings, Especially the complete Vinaya (monastic discipline), Including all the explanations and transmissions, was first established. He remained for two hundred years. Thereafter, when the Vinaya was interrupted, Obscured by black clouds, Like a bean sprout, Lobsang began, Going to the edge of Do-mad (Eastern Tibet). At that time, at the age of one hundred, The ten people of Ü-Tsang (Central Tibet), Complete with all the Vinaya ordinations, Invited to the various, Great monasteries, which greatly increased. Because the Sarvāstivāda (yod smra，说一切有部) school is consistent, And the boundaries are different, The Sangha (community) did not separate, Living harmoniously and happily, This situation continues to this day, About six hundred years. At that time, a holder of the Vinaya named Mönlam Ö, Established all the practices such as the three bases, And it is said that it has never been interrupted. Thereafter, at some later time, The incomparable Kashmiri Great Paṇḍita arrived. The Vinaya's arising, abiding, and, Restoration, complete with all the branches, The three bases ritual every year, Continues uninterrupted. Most of the merits of studying, Lie in the great tradition of practicing the Vinaya. Established without error until today, About two hundred and fifty years. For the sake of the term of practicing the Vinaya, Although the distinction between pure and impure Vinaya lineages is difficult, This is considered superior because of the Khenpo (abbot) lineage and, The merits of study. In order not to go near or far, The method is the Uposatha (gso --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
སྦྱོང་ཡོན་ཏན་ཚོགས། །འཕེལ་བྱེད་དབྱར་གནས་ཉེས་པ་ལས། །སློང་དང་དབྱེན་དང་རྩོད་ཞི་བའི། །ཐབས་མཆོག་དགག་དབྱེའི་ཆོ་ག་རྣམས། །འཁྲུལ་མེད་ལག་ལེན་དུ་མཛད་པ། །དུས་གང་ཚེ་དང་ཡུན་ཇི་ཙམ། །བཞེད་ཚུལ་སྲོལ་འབྱེད་གཉིས་ 17-21-16b པ་ལྟར། །མཛད་ན་བསླབ་སྦྱངས་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་། །ལུས་སེམས་བདེ་བར་གནས་སོ་ཞེས། །བུ་སྟོན་མཁས་པའི་གསུང་ལས་བྱུང་། །དེར་དགོངས་པ་ནི་སྟོན་ཐ་སོགས། །ངོས་འཛིན་འཇིག་རྟེན་བསྟན་བཅོས་དག །ཟླ་བ་རེ་རེའི་ཁྱད་ཞུགས་པ། །ཡིན་ཞེས་གསུང་བ་འདི་གྲུབ་བོ།། །།༄༅། །ཨོཾ་སྭསྟི་སིདྡྷཾ། དུས་འཁོར་ལ་སོགས་མང་དག་ཏུ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་དང་གསང་སྔགས་ཀྱི། །གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཁྱད་འབྱེད་ལ། །འཁོར་བའི་རྩ་བ་འཕོ་བ་ཡི། །བག་ཆགས་དང་ནི་བདག་འཛིན་དང་། །གཉེན་པོ་འགྱུར་མེད་བདེ་བ་དང་། །བདག་མེད་རྟོགས་དང་འབྲས་བུ་ཡང་། །འཕོ་ཆེན་བཅུ་གཉིས་མ་ལུས་པར། །འགག་དང་ཀུན་ཏུ་འོད་ཀྱི་ས། །ཡིན་ཞེས་གསུངས་ལ་སྔོན་རབས་པས། །མ་བཤད་ཁ་ཅིག་འདིར་བཤད་བྱ། །འཕོ་བའི་བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ། །ཁམས་འཕོས་པ་ཡི་བདེ་བ་ལ། །སྲེད་པའི་འདོད་ཆགས་བག་ལ་ཉལ། །འདི་དེ་མི་ཡི་རྟེན་ཅན་ལ། །འཁོར་བ་བསྐྱེད་དང་འཛིན་པའི་རྒྱུར། །དགོངས་སོ་ཀུན་ལ་དེར་མ་ངེས། །དེ་དེར་བཤད་པའི་དགོས་པ་ཡང་། །གཉེན་པོ་མི་འགྱུར་བདེ་བ་ཉིད། །དང་དུ་བླང་བྱའི་ཕྱིར་དང་ནི། །དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་རིག་པ་ཡི། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་དངོས་མིན་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་ཅུང་ཟད་རྒྱས་བཤད་པ། །དམན་པར་ངེས་པའི་ཉན་རང་དང་། །བླ་མེད་ཐེག་པར་ངེས་དེ་དག །སྲིད་པའི་རྩ་བ་སུན་འབྱིན་པར། །མཚུངས་ཀྱང་ཚེ་འདིའི་འཁོར་བ་ནི། །རེ་ཞིག་འཛིན་དང་ཡུད་ཙམ་ཡང་། །འཛིན་འདོད་མེད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན། །འདོར་འདོད་ཕུང་པོས་འཇིགས་གནས་ཏེ། །འཛིན་འདོད་བསོད་ནམས་ཚོགས་རྫོགས་དོན། །འཇིགས་ཀྱང་བསམ་གཏན་རབ་མཐའ་དང་། །འགོག་སྙོམས་མེད་པར་འདོར་མི་ནུས། །ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་པ་དག་གི །སྲིད་པའི་རྩ་གྱུར་མ་རིག་པ། །ཆེད་དུ་སྤོང་བས་འགྲུབ་བྱེད་རྒྱུ། །སྲེད་པ་ཆེད་དུ་གཉེར་མི་སྤོང་། །གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་ཚོགས་ 17-21-17a རྫོགས་པ། །མཐར་ཕྱིན་མ་གྱུར་དེ་སྲིད་དུ། །འཁོར་བར་བཞུགས་པ་རྒྱུན་མི་གཅོད། །བླ་མེད་ཐེག་པ་པར་ངེས་དག །སྲིད་པ་གཞན་དུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ། །ཆེད་དུ་སྤོང་དགོས་མ་ཡིན་ཏེ། །ཟག་བཅས་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་འདི་ཉིད། །བཅད་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ཕྱིར་རོ། །འཁོར་བ་རྒྱུན་གཅོད་པ་དེ་ཡང་། །ཇི་སྲིད་ཚོགས་མ་རྫོགས་པར་མིན། །དེ་སྲིད་ཟག་བཅས་ཕུང་འཛིན་པར། །ནུས་པ་འཕོ་བའི་བག་ཆགས་ཉིད། །ཅི་ཕྱིར་ཞེ་ན་གཟུང་འཛིན་གྱི། །ལམ་དུ་འཕོས་ཤིང་གཟུང་བ་ཡི། །སྲིད་པའི་རྒྱུན་དང་བསྐྱེད་དང་འཕེལ། །དེ་སྲིད་བར་དུ་འཕོ་ཆེན་གྱི། །རླུང་ཡང་འགོ
Chinese
修习功德之聚，增长在于夏安居，从过失中，平息争端和诤讼的殊胜方法，无谬地实践断除之仪轨。何时以及持续多久，如二位开创者所愿。如果这样做，学修将广博，身心安乐。这是布敦大师的教言。他的意图是，秋收等，识别世间论典，每个月都有其特殊之处，他这样说是成立的。 嗡 索斯帝 悉昙 (藏文：ༀ་སྭསྟི་སིདྡྷཾ།，梵文天城体：ॐ स्वस्ति सिद्घिः，梵文罗马拟音：oṃ svasti siddham，汉语字面意思：愿吉祥成就)。在时轮金刚等众多经典中，区分了波罗蜜多和密咒的，基、道、果的差别。轮回的根本是迁识的习气、我执，以及对治无变之乐，证悟无我和果，十二大迁识全部，都是止息和普光之境。前代之人未曾阐述，今在此略作解释。所谓迁识的习气，是对迁识之乐的贪恋执着。这对于具有人身者来说，是产生和维持轮回的因。普遍认为并非如此。之所以这样说，是为了欣然接受对治不变之乐，以及因为对事物有害的，并非是不相容的现象。接下来稍微详细地解释一下，确定为小乘的声闻和缘觉，以及确定为无上乘的那些，虽然在摧毁有之根本上是相同的，但今生的轮回，暂时执持，甚至片刻，也不想执持，具有想要舍弃的特点，畏惧蕴，为了圆满福德资粮而执持，即使畏惧，没有禅定的极致和灭尽定，也无法舍弃。大乘共同宗派的，作为有之根本的无明，通过特意断除来成就，贪爱不是特意去对治断除的。三个无数劫的资粮，在没有达到圆满之前，在那之前，住在轮回中，不会中断。确定为无上乘的那些，作为转生到其他有的因，不是特意需要断除的，仅仅是断除有漏蕴的相续就足够了。断除轮回的相续，只要资粮没有圆满就不能断除。在那之前，执持有漏蕴，迁识的习气，为什么呢？因为已经迁入能取所取的道路，所取的有的相续，产生和增长，在那之前，迁识的大风也会停止。
English
The accumulation of merits through practice, its growth lies in the summer retreat, from faults, the supreme methods for pacifying disputes and quarrels, flawlessly practicing the rituals of purification. When and for how long, as desired by the two founders. If done this way, learning and practice will be extensive, and body and mind will be at ease. This comes from the words of the scholar Buton. His intention is that autumn harvests, etc., identifying worldly treatises, each month has its special characteristics, this is established by his saying so. Om Swasti Siddham (藏文：ༀ་སྭསྟི་སིདྡྷཾ།，梵文天城体：ॐ स्वस्ति सिद्घिः，梵文罗马拟音：oṃ svasti siddham，汉语字面意思：May there be good fortune and accomplishment). In the Kalachakra and many other scriptures, the distinctions between the Paramitas and the Secret Mantras, the basis, path, and result are differentiated. The root of samsara is the habituation of transference, self-grasping, and the antidote, immutable bliss, the realization of selflessness, and the result as well, all twelve great transferences, are the state of cessation and all-pervading light. Some things not explained by previous generations will be explained here. The so-called habituation of transference is the craving attachment to the bliss of the transferred element. This, for those with a human body, is the cause for generating and maintaining samsara. It is generally thought not to be so. The reason for saying this is to gladly accept the antidote, immutable bliss, and because what harms things is not an incompatible phenomenon. Next, explaining a little more extensively, those determined as Hinayana, the Shravakas and Pratyekabuddhas, and those determined as Anuttarayoga, although they are the same in destroying the root of existence, the samsara of this life, temporarily holding on, not even for a moment, do not want to hold on, having the characteristic of wanting to abandon, fearing the aggregates, holding on in order to perfect the accumulation of merit, even fearing, without the ultimate of meditation and cessation, one cannot abandon. The common Mahayana schools, the ignorance that is the root of existence, is accomplished by intentionally abandoning it, craving is not intentionally cultivated to be abandoned. The accumulation of three countless eons, until it has not reached completion, until then, residing in samsara, it will not be interrupted. Those determined as Anuttarayoga, the cause for being born into another existence, does not need to be intentionally abandoned, merely cutting off the continuum of contaminated aggregates is sufficient. Cutting off the continuum of samsara, one cannot cut it off as long as the accumulation has not been completed. Until then, holding onto contaminated aggregates, the habituation of transference, why? Because it has transferred into the path of grasper and grasped, the continuum of existence of the grasped, generating and increasing, until then, the great wind of transference will also cease. --------------------------------------------------------------------------------