Tibetan
་དུ། དབུ་མའི་རྒྱན་ལས། ཡང་དག་ཤེས་ཚོལ་སྔོན་བཏང་སྟེ། །དོན་དམ་རྣམ་པར་ངེས་གྱུར་ནས། །ལྟ་ངན་འཐིབས་གནས་འཇིག་རྟེན་ལ། །སྙིང་རྗེ་ཀུན་ཏུ་བསྐྱེད་ནས་སུ། །ཞེས་གང་ཟག་དབང་པོ་རྣོན་པོས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྔར་རྟོགས་ནས་ཕྱིས་ཀུན་རྫོབ་ལ་འཇུག་པར་བཤད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་རྣམ་གྲངས་གཅིག་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། བདེན་པ་གཉིས་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་མ་སོང་བའི་སྟོང་ཉིད་ནི་མུ་སྟེགས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་སྔོན་དུ་མ་སོང་བའི་དེས་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཆད་པའི་མྱང་འདས་སུ་ཡང་བགྲོད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ཐ་སྙད་ལ་ནི་མ་རྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་བསྟན་མི་ནུས། །དམ་པའི་དོན་ནི་མ་རྟོགས་པར། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་ལས་འབྱུང་བའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་སློབ་ཚུལ་དེ་ལ་མ་བསླབ་པར་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་སློབ་པའི་ཚུལ་དུ་མ་ཞིག་སྔོན་གངས་ཅན་གྱི་ལྗོངས་སུ་བྱུང་བ་དེ་ལ་ནི་ལམ་ཅིག་ཅར་བ་དང་། དཀར་པོ་ཆིག་ཐུབ་དང་། ཨ་ཏི་ཡོ་ག་ལ་སོགས་པའི་མིང་གིས་བཏགས་སོ། །དེ་ནས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་སློབ་པའི་རིམ་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། གཞུང་ཕྱི་མོ་དང་། རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཞུང་ལས་འབྱུང་བ་དང་། ཟླ་བའི་ཞབས་ཀྱི་གཞུང་ལས་འབྱུང་བའོ། །དང་པོ་ལ། བདེན་འཛིན་གྱི་སྤྲོས་པ་བཅད་པའི་སྒོ་ནས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་པའི་སྦྱོར་བ་དང་། བདེན་མེད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཡང་བཅད་པའི་སྒོ་ནས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དངོས་ལ་འཇུག་པའོ། ། 14-4-3b དེ་སྐད་དུ་ཡང་། བར་དུ་བདག་ནི་བཟློག་པ་དང་། །ཐ་མར་ལྟ་ཞིག་ཀུན་བཟློག་པ། །ཞེས་སོགས་གོང་དུ་རྒྱས་པར་དྲངས་པ་རྣམས་སོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་སྦྱོར་བའི་དུས་སུ། སྣང་ཙམ་གྱི་ཆ་མི་འགོག་ཀྱང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་ཆ་གང་དང་གང་ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྒྲུབ་ཅིང་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ཆད་པའི་ལྟ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྣང་ཙམ་གྱི་ཆ་དེ་ནི་འདིར་མ་ཟད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོར་ཡང་མི་འགོག་པའི་ཕྱིར་དང་། འདིར་བཀག་པའི་བདེན་པའི་ཆ་དེ་སྔར་ཚད་མས་གྲུབ་པར་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྟོང་པ་ལ་མཚན་མར་བལྟ་བའི་ལྟ་བ་ཡིན་པས་ལྟ་བ་གོ་ཆོད་པོ་མ་ཡིན་ལ། ལྟ་བ་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ནི་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་རྣམས་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་ནི་ལྟ་བ་དེ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་ཡིན་ནོ། །རིམ་པ་གཉིས་པོ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དངོས་ལ་འཇུག་པའི་སྐབས་སུ་ནི། རིགས་པ་སྔ་མས་བས
Chinese
在《中观庄严论》中说：‘先进行正确的探求，从而确定胜义的体性，然后对沉溺于邪见黑暗的世界，生起普遍的慈悲。’那么，是否是指根器锐利的人先证悟胜义谛，然后才进入世俗谛呢？ 并非如此，这只是为了说明在相续中生起方便和智慧的次第的一种方式，而不是进入二谛的方式。因为没有先证悟世俗的空性，与外道的空性没有差别。如果不是先证悟世俗，那么甚至无法进入声闻的断灭涅槃。 正如经中所说：‘不依赖名言，则无法开示胜义。不证悟胜义，则无法获得涅槃。’ 因此，在没有学习佛经中出现的世俗谛的教法之前，就学习胜义谛的许多方式，在以前的雪域藏地被称为‘顿入道’、‘白法独证’、‘阿底瑜伽’等等。 然后，学习胜义谛的次第有两种：依据经论和依据自续派的论典，以及依据月称论师的论典。 第一种，通过断除实执的戏论而进入胜义谛的加行，以及通过断除无实之戏论而进入真实的胜义谛。 正如经中所说：‘中间遮止我，最终遮止一切见。’等等，以上已经详细引用。 也就是说，首先在加行的时候，虽然不遮止显现的方面，但是对于任何世俗谛的方面，都断定并承认它完全是不存在的。 仅仅这样不会变成断见，因为显现的方面，不仅在此处，甚至在佛陀的智慧面前也不会被遮止。并且，此处所遮止的真实的方面，之前并没有被量成立。即使如此，这也是一种将空性执为实有的见解，因此不是一种有力的见解。这种见解的论证是离一多等理，而依赖于此的推论，是具有证悟该见解之境的智慧。
English
In 'Ornament of the Middle Way', it says: 'First conduct a correct search, thereby ascertain the nature of ultimate truth, then towards the world dwelling in the darkness of wrong views, generate universal compassion.' Does this mean that those with sharp faculties first realize the ultimate truth and then engage in the conventional? It is not so. This merely indicates one aspect of the order of generating skillful means and wisdom in one's being, not the manner of engaging with the two truths. Because emptiness without prior realization of the conventional is no different from the emptiness of the tirthikas. Without that prior realization, one cannot even proceed to the annihilationist nirvana of the shravakas. As it is also said: 'Without relying on conventions, the ultimate cannot be taught. Without realizing the ultimate, nirvana cannot be attained.' Therefore, many ways of studying the ultimate truth without first studying the teachings on conventional truth that appear in the Buddha's scriptures, were previously called 'sudden path', 'white single penetration', 'Ati Yoga', etc. in the snowy land of Tibet. Then, there are two orders of studying the ultimate truth: according to the texts of the scriptures and according to the texts of the Svatantrika school, and according to the texts of Chandrakirti. The first involves engaging with the ultimate truth through severing the proliferation of clinging to truth, and engaging with the actual ultimate truth through severing the proliferation of non-truth. As it is also said: 'In the middle, negate the self, and finally negate all views.' etc., as quoted extensively above. That is, first, during the stage of application, although the aspect of mere appearance is not obstructed, whatever aspect of conventional truth there is, it is asserted and accepted that all of it is simply non-existent. That alone does not turn into a nihilistic view, because the aspect of mere appearance is not obstructed here, nor even in the presence of the Buddha's wisdom. And the aspect of truth that is negated here was not previously accepted as established by valid cognition. Even so, it is a view that regards emptiness as a sign, so it is not a very effective view. The reasoning that establishes that view is the reasoning of being separate from one and many, etc., and the inference based on that is the mind that has the object of realizing that view. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ྒྲུབས་པའི་བདེན་མེད་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་། འདི་ཆད་པའི་ལྟ་བར་མི་འགྲོ་སྟེ། དེར་འཇོག་པ་ལ་ནི་མེད་པར་ཞེན་པ་ཞིག་དགོས་པ་ལས། འདིར་ནི། དེ་ཡང་འགོག་པའི་ཕྱིར། དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྟོང་མིན་ཅུང་ཟད་ཡོད། །ཅེས་སོགས་དང་། འདུས་བྱས་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པས། །ཤེས་སོགས་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རིགས་ཤེས་ཀྱང་སྤྲོས་བྲལ་རྟོགས་པའི་ཆ་ནས་འཇོག་གི །རྗེས་དཔག་གི་ཆ་ནས་མི་འཇོག་སྟེ། དེའི་ཆ་ནས་མཚན་འཛིན་གྱི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཟླ་བའི་གཞུང་དུ་ནི། བདེན་མེད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ཟུར་དུ་མི་བཞུགས་པ་ལྟར་མི་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། དང་པོར་བདེན་འཛིན་གྱི་སྤྲོས་པ་གཅོད་པའི་དུས་སུ་བདེན་ཡོད་བཀག་པ་ཡིན་གྱི་བདེན་མེད་མ་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ ཞུགས་ནས་བདེན་པ་གཉིས་ཁས་ལེན་པའི་ས་མཚམས། གཉིས་ 14-4-4a པ་བདེན་པ་གཉིས་ཇི་ལྟར་ཁས་ལེན་པའི་ས་མཚམས་ལ། རྟེན་གྱི་གང་ཟག་དབུ་མའི་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ཅིག་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བཤད་ན་གོ་བདེ་བས་འདི་ལྟར་གང་ཟག་དེས་ཇི་སྲིད་དབུ་མའི་རིགས་པས་མི་དཔྱོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་འདི་འཇིག་རྟེན་ན་ཡོད་མེད་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་དེ་ཉིད་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ལ། ཆོས་གཅིག་དཔྱད་གཞིར་བཟུང་ནས་རིགས་པས་དཔྱོད་པ་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ནི། གང་དཔྱད་གཞིར་བཟུང་བ་དེ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་མ་ཟད་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་དེ་དང་རིགས་པ་མཚུངས་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་གང་ཡང་ཡོད་པར་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །ཞེས་མདོར་བསྟན་ནས་དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་འཆད་པ་ལ། དང་པོར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཁས་ལེན་པའི་ཚུལ། བར་དུ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཁས་ལེན་པའི་འཐད་པ། ཐ་མར་ཁས་ལེན་ཅི་ཡང་མེད་པའི་རིགས་པ་བཤད་པའོ། ། ༈ དང་པོར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཁས་ལེན་པའི་ཚུལ། དང་པོ་ནི། ཐོག་མར་འཇིག་རྟེན་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བཤད་ན། དབུ་མ་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱས་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བློ་ལ་སྣང་བ་དང་། འཕྲལ་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུས་བསླད་པའི་བློ་ལ་སྣང་བའོ། །དེ་གཉིས་པོ་ལ་དབུ་མ་པ་རང་གི་ལུགས་ཀྱིས་ནི། ཡང་ལོག་གི་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་ལོག་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གཉིས་ཀ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར། རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་དེ་གཉིས་ལ་འཇིག་རྟེན་པས་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་གང་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་རང་ལུགས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཡང་དག་པ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཅེས་བྱ་བའི་མིང་གིས་འདོགས་པ་ཡིན་གྱི། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་དང་། ལོག་པའི
Chinese
因此，将已成立的无自性也称为不存在。尽管如此，这并不会陷入断见，因为要陷入断见，必须执着于不存在，而这里是为了遣除这种执着。成立这一点的理路是：‘如果稍微存在非空性’等等，以及‘有为法完全不成立，要知道’等等。依赖于此的理智，也只是从证悟离戏的角度安立，而不是从后得的角度安立，因为从后得的角度来说，它是执相的分别念。第二点是，在月称的论著中，似乎不需要单独安立遣除无自性戏论的理路，因为在最初断除有自性执着的戏论时，就已经遮破了有自性，而没有成立无自性。 进入承认二谛的界限。 二、如何承认二谛的界限。如果以相续中生起中观见解的补特伽罗（梵文：pudgala，补特伽罗，指人或众生）的角度来讲述，就容易理解，因此，只要这个人没有用中观理智进行观察，他就会承认世俗谛（梵文：saṃvṛti-satya，世俗谛，指相对真理）在世间上如何存在，就如何承认。一旦以一个法作为观察的基础，并进行理智观察时，那么，不仅作为观察基础的那个法不存在，而且所有的法都与此理智相同，因此，任何世俗的法都不承认存在。简而言之，先是总的指示，然后是详细的解释，包括：首先，承认世俗谛的方式；中间，承认胜义谛（梵文：paramārtha-satya，胜义谛，指绝对真理）的合理性；最后，讲述不承认任何事物的理路。 一、承认世俗谛的方式。 首先，如果从世间世俗的角度来讲述，中观派（梵文：Madhyamaka，中观派）所说的世俗谛有两种：显现于俱生智（梵文：sahaja-jñāna，俱生智，指与生俱来的智慧）的，以及显现于被暂时的错乱因所染污的智。从中观派自己的观点来看，这两者之间没有任何差别，因为两者同样是错误的。为什么呢？因为两者都是明明不存在却显现的缘故，就像头发在有眼翳的人眼中显现一样。那么，世间人如何称呼这两者呢？世间人会用‘世间自性的世俗谛’和‘胜义谛’，以及‘正确’和‘颠倒’的名称来称呼它们，而不是‘正确的世俗谛’和‘错误的世俗谛’。
English
Therefore, the very non-existence of what has been established is also called non-existent. Even so, this does not fall into the view of annihilation, because to fall into that, one must be attached to non-existence, but here it is to eliminate that attachment. The reasoning for establishing this is: 'If there is even a little that is not empty,' etc., and 'Conditioned things are not truly established, know,' etc. The intellect that relies on this is also established only from the aspect of realizing freedom from elaboration, not from the aspect of subsequent cognition, because from that aspect, it is a mind of apprehending characteristics. The second point is that in Candrakirti's treatises, it seems unnecessary to separately establish the reasoning for eliminating the elaboration of non-existence, because in the beginning, when cutting off the elaboration of the grasping of true existence, true existence has already been refuted, and non-existence has not been established. The boundary of entering into the acceptance of the two truths. Two, how to accept the boundary of the two truths. If it is explained from the perspective of a person who has generated the view of Madhyamaka in their mind-stream, it will be easy to understand. Therefore, as long as that person does not investigate with Madhyamaka reasoning, they will accept the conventional truth as it is known to exist in the world. Once they take a single phenomenon as the basis for investigation and engage in reasoning, then not only does that phenomenon taken as the basis for investigation not exist, but all phenomena are similar in reasoning, so they do not accept that any conventional phenomena exist. In short, first, there is a general indication, and then a detailed explanation, including: first, the way of accepting the conventional truth; in the middle, the rationality of accepting the ultimate truth; and finally, the reasoning for not accepting anything. First, the way of accepting the conventional truth. First, if we speak from the perspective of worldly convention, there are two types of conventional truth that Madhyamikas speak of: that which appears to the co-emergent mind, and that which appears to the mind defiled by temporary causes of delusion. From the perspective of the Madhyamikas' own system, there is no difference between these two, because both are equally mistaken. Why? Because both appear even though they do not exist, like hairs appearing to someone with cataracts. So, what do worldly people call these two? Worldly people will call them 'conventional truth of the nature of the world' and 'ultimate truth,' and also use the names 'correct' and 'inverted,' rather than 'correct conventional truth' and 'incorrect conventional truth.' --------------------------------------------------------------------------------