Tibetan
། རེ་ཤིག་འདི་ལྟར། མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལས། སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དེ་དག་དང་། ཀུན་འབྱུང་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག །རྫས་གཅིག་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་རྫས་ཐ་དད་རེ་རེ་ཡོད་ཅེས་བརྟག་གྲང་ན། དེ་ལ་རྫས་གཅིག་ཡིན་པར་གྱུར་ན་ནི། སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བ་འབའ་ཞིག་སྤངས་པས། ཐམས་ཅད་སྤོངས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ལམ་གཞན་བསྒོམ་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྫས་ཐ་དད་རེ་རེ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་བདེན་པ་བཞི་ནི། ཤེས་བྱ་མ་ལུས་པ་མདོར་བསྡུས་ནས་བདེན་པ་བཞིར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་པས། ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་ལ་དམིགས་པའི་དབང་གིས། སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པའང་བཞི་བཞིར་འགྱུར་བར་གདོན་མི་ཟ་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་ནི་ཤེས་བྱའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་གྲངས་ངེས་པར་གཟུང་བ་མེད་དེ། འདི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་འབའ་ཞིག་ལའང་། མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཡིན་པས། དེའི་དབང་གིས་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་རེ་རེའང་བཞི་བཞིར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་གཅིག་པས་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པའང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ལས་མ་འདས་ཏེ། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་དང་། གང་ཅི་ཚོར་ཡང་རུང་སྟེ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཉིད་ཀྱང་ཀུན་འབྱུང་གི་མཚན་ཉིད་ལས་མ་འདས་ཏེ། འདི་ལྟར་མུ་སྟེགས་ཅན་བྱེད་པ་པོར་རྒྱུར་སྨྲ་བ་ལྟར། འདི་ལྟར་རྒྱུ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་མི་ལྟོས་ཏེ། རྟག་ཏུ་རྒྱུ་ཁོ་ནའི་བྱ་བ་བྱེད་ལ། འབྲས་བུའང་རྟག་ཏུ་རྒྱུའི་བྱ་བ་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ལྟར་སངས་རྒྱས་པ་ཆོས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་ཏེ་འབྱུང་བར་སྨྲ་བ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུའང་འབྲས་བུ་ལ་ལྟོས། འབྲས་བུའང་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་ཏེ། དངོས་སུ་ན་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཉིད་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཁུར་ལྟར་གནོད་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྲུབ་པས། སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་མ་འོངས་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་མངོན་པར་འགྲུབ་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པས་ཀུན་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་ཙམ་ལ་དམིགས་ཏེ། ཆོས་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པས་ཀྱང་། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པར་གདོན་མི་ཟའོ། །གཞན་ཡང་གང་ཞིག་གིས་ཤེས་བྱ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་གྲངས་ལས་འདས་པ་ཞིག་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལ་ཆོས་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱས་ན། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་བར་གདོན་མི་ཟའོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་གང་ཟག་གི་དབང་དུ་བྱ་ན། སྐྱེས་བུ་ཞིག་གི་ཕ་ཤིང་གིས་བསད་དེ། དེའི་རྐྱེན་གྱིས་ཤིང་ལ་ཞེ་སྡང་སྐྱེས་པར་གྱུར་ན། དེ་ཤིང་གཅིག་ལ་ཞེ་སྡང་སྐྱེས་པ་ནས། ཤིང་གཉིས་དང་གསུམ་ནས་ཤིང་ཇི་སྙེད་པ་ལ་ཞེ་སྡང་སྐྱེ་བར་གྱུར་པ་ན། ཞེ་སྡང་དེ་དག་ཐམས་ཅད་རྫས་གཅིག་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་རྫས་ཐ་དད་རེ་རེ་ཡོད། དེ་ལ་གཅིག་ཡིན་ན་ནི་ཤིང་གཅིག་ཐལ་བར་བསྲེགས་པས་ཞེ་སྡང་ཐམས་ཅད་ལྡོག་པར་རིགས་ན་དེ་ལྟའང་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་རེ་རེ་ཡོད་ན་ནི་དེའི་རྣམ་གྲངས་བརྗོད་པ་ཙམ་ཡང་བསྐལ་པའི་མཐར་ཐུག་པར་བརྗོད་ཀྱང་རྫོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་དག་སྤང་བར་བྱ་བ་ན། དུས་ཀྱི་མཐའི་སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེས་ཞེ་སྡང་རེ་རེ་སྤངས་ཀྱང་ཟད་པར་འགྱུར་བའི་མཐའ་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་མང་པོ་ལམ་གཅིག་གིས་སྤོངས་པར་འགྱུར་ན། ལམ་གྱི་བྱེ་བྲག་མང་པོའི་བསྒོམ་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་གཅིག་ལམ་མང་པོས་སྤོང་བར་འགྱུར་ན། ཉོན་མོངས་པའི་བྱེ་བྲག་གསུངས་པ་ཡང་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ལ། གལ་ཏེ་ལམ་གྱི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཀྱིས། ཉོན་མོངས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཉམས་པར་མ་བྱས་ན་ནི། ལམ་མང་པོ་ཡིས་སྤངས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ལ། བྱས་པར་གྱུར་ན་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྫས་གཅིག་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལ་རྫས་ཀྱི་གྲངས་ངེས་པ་མེད་དེ། དེ་བས་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཚུལ་ལྟར་ན། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལ་སྤང་བར་བྱ་བའི་རྫས་མ་གྲུབ་བོ། །འོ་ན་འཕགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་སྤངས་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། འདི་ལྟར་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ནི། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པས། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་སྒྱུ་མ་མཁན་ཉེ་བར་ཞི་བར་གྱུར་ཏེ། དེས་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་གྱུར་པར་ཟད་དོ། །འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱང་། སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ཟིན་ན། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཚད་མེད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་ལ། བདག་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་ན། ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་དག་པར་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། འོན་ཀྱང་དྲི་མའི་རྫས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་རྨི་ལམ་ལ་བརྟེན་ནས་རྨི་ལམ་སྣང་། སྒྱུ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྱུ་མ་སྣང་ཡ
Chinese
略微这样，从见道所断的烦恼中，苦谛见道所断的那些，以及集谛见道所断的等等，是一体吗？还是各自是不同的实体呢？如果考察这个问题，如果是实体一体的话，仅仅断除了苦谛见道所断，就变成断除了一切，这样一来修习其他道就变得没有意义了。如果说是各自是不同的实体，那么四谛就是将所有应知的事物简略归纳为四谛而进行分别而已。由于所缘境是四谛的缘故，所断的烦恼也必定会变成四种。这样一来，对于应知的各种分类就没有确定的数量了。比如仅仅对于苦谛，认识无常、痛苦、空性、无我的行相，就是对于苦谛的法忍，因此，由于它的缘故，每一个苦谛见道所断也会变成四种。如果说那些因为是苦谛的体性相同而不会改变，那么集谛的真谛也没有超出苦谛的体性，因为一切有为法都是痛苦的体性，而且无论感受到什么，圣者们都说是痛苦的缘故。同样，苦谛本身也没有超出集谛的体性，比如外道说作者是因一样。比如因不依赖于果，总是只做因的作用，而果也总是没有做因的作用，像他们这样说，但佛教徒说诸法是相互依存而产生的，就不是这样，因也依赖于果，果也依赖于因。实际上，近取五蕴本身以成熟的方式，成为了像负担一样有害的自性，所以是苦谛的体性。而它本身在未来会变成痛苦显现的处所，所以是集谛的体性。因此，仅仅缘于五蕴，通过证悟诸法无我，也必定会断除一切烦恼。此外，如果有人...
English
Well then, like this. Among the afflictions to be abandoned by seeing, those to be abandoned by seeing suffering, and those to be abandoned by seeing the origin, etc., are they one substance? Or are they each a different substance? If we investigate, if they are one substance, then by abandoning only what is abandoned by seeing suffering, everything will be abandoned. If that is the case, then meditating on other paths will become meaningless. If it is said that they are each a different substance, then the four truths are merely a summary of all that is to be known, divided into the four truths. Because the object of focus is the four truths, the afflictions to be abandoned will undoubtedly become fourfold. If that is the case, then there is no fixed number for the various divisions of what is to be known. For example, even with just the truth of suffering, knowing the aspects of impermanence, suffering, emptiness, and selflessness is the forbearance of knowing the Dharma of suffering. Therefore, because of that, each of what is to be abandoned by seeing suffering will also become fourfold. If you say that they do not change because they are the same in the characteristic of suffering, then the truth of the origin does not go beyond the characteristic of suffering, because all conditioned phenomena are of the nature of suffering, and whatever is felt, the noble ones say is suffering. Similarly, the truth of suffering itself does not go beyond the characteristic of the origin. For example, like the non-Buddhists who say that the maker is the cause. For example, the cause does not depend on the effect, and always only does the work of the cause, and the effect never does the work of the cause, as they say. But Buddhists say that phenomena arise dependently, which is not like that. The cause also depends on the effect, and the effect also depends on the cause. In reality, the five aggregates of grasping themselves, in the manner of ripening, are established as a nature that is harmful like a burden, so it is the characteristic of suffering. And that itself will become a place where suffering manifests in the future, so it is the characteristic of the origin. Therefore, by focusing only on the five aggregates, by realizing the selflessness of phenomena, all afflictions will undoubtedly be abandoned. Furthermore, if someone...
Chinese
将所知事物进行无数种分类，如果认识到这些事物没有自性，那么所有这些事物也无疑会舍弃烦恼。另一方面，如果以人为中心，某人被树木杀死，因此对树木产生憎恨，从对一棵树产生憎恨开始，到对两棵、三棵乃至无数棵树产生憎恨时，所有这些憎恨是一个本体，还是每个都是不同的本体？如果是一个本体，那么烧毁一棵树的灰烬，理应使所有憎恨都消失，但事实并非如此。如果每个都是不同的本体，那么仅仅是说出它们的数量，即使说到劫末也无法穷尽。如果要舍弃它们，即使在每个时间的尽头，舍弃一个憎恨，也无法找到终结。如果许多烦恼可以通过一条道路舍弃，那么许多道路的差别修习将变得毫无意义。如果一个烦恼可以通过许多道路舍弃，那么所说的烦恼的差别也将变得毫无意义。如果道路的差别没有使烦恼减少哪怕一点点，那么也不会通过许多道路舍弃，如果减少了，那么烦恼也不是一个本体。这样一来，烦恼的本体数量是不确定的。因此，按照声闻乘的观点，烦恼没有可以舍弃的本体。那么，圣者阿罗汉们是如何舍弃烦恼的呢？像这样，阿罗汉们因为认识到人无我，所以坏聚见（འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ།，梵文：satkāyadṛṣṭi，梵文罗马拟音：satkāya-dṛṣṭi，汉语字面意思：坏聚见）的魔术师得以平息，因此所有烦恼的幻象都得以平息。即使是坏聚见本身，如果被愿菩提心所摄持，也会成为无量功德的处所。如果被无我智慧所摄持，烦恼的污垢会显得清净，然而污垢的本体并不存在。例如，依靠梦境而显现梦境，依靠幻术而显现幻术。
English
Having categorized knowable things into countless types, if one realizes that these things have no self-nature, then all of them will undoubtedly abandon afflictions. On the other hand, if we focus on the individual, if a person is killed by a tree, and as a result, hatred arises towards the tree, starting from hatred towards one tree, to hatred towards two, three, or countless trees, are all these hatreds one entity, or are each of them different entities? If it is one entity, then burning one tree to ashes should cause all hatred to cease, but that is not the case. If each is a different entity, then merely stating their number, even if spoken until the end of an eon, would not be exhaustive. If they are to be abandoned, even if one hatred is abandoned at each moment at the end of time, the end of their exhaustion cannot be found. If many afflictions can be abandoned by one path, then the practice of many different paths becomes meaningless. If one affliction can be abandoned by many paths, then the distinctions of afflictions that are spoken of also become meaningless. If the distinctions of paths do not diminish afflictions even a little, then they will not be abandoned by many paths either. If they do diminish them, then afflictions are not one entity either. In that case, the number of entities of afflictions is uncertain. Therefore, according to the Śrāvakayāna view, there is no established entity of afflictions to be abandoned. How then do the noble Arhats abandon afflictions? Like this, the Arhats, because they realize the selflessness of the person, the magician of the view of the aggregates (འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ།, Sanskrit: satkāyadṛṣṭi, Romanization: satkāya-dṛṣṭi, literal meaning: view of the aggregates) is pacified, and thus all the illusions of afflictions are pacified. Even the view of the aggregates itself, if it is grasped by the aspiration for Bodhicitta, becomes a place of immeasurable accumulation of merit. If it is grasped by the wisdom of selflessness, the stains of afflictions appear pure, yet the entity of the stains does not exist. For example, relying on a dream, a dream appears; relying on illusion, an illusion appears.