Chinese
如山王般不动摇，如河流般不间断，如天地般不分离，如须弥山般不改变，如此通达意义而稳固之时，便称为通达与见地相结合，如是说。国王问道：何为禅修与体验相结合？ 导师答道： 尊者，请谛听！ 禅修与体验相结合，即是心性不造作，不掺杂的纯粹，自身直接的真实，放松，不向外放，不向内收，无所依的安住，于法性大平等之境，如灯火不为风所动般安住。 其中的体验是： 觉知昏沉，迟钝，中断，快乐，清晰，无念，显现模糊，执着微小，与世俗行为不符之时，乃是体验之相，故对任何都不应感到惊奇，对任何都不应执着。 如此便是禅修与体验相结合，如是说。 国王问道：何为行持与平等味相结合？ 导师答道： 行持是对禅修没有间断，行住坐卧一切时，虽不作意禅修，亦不忘失而忆念。 譬如河流般不断流。 所谓平等味，即是对五根的欲妙，无论见到什么，显现什么，都不生执着，而被法性所摄持，对任何都不取舍，犹如前往珍宝黄金洲。 唯有如此，方为行持与平等味相结合，如是说。 又，国王问道：如何斩断分别念无变的险关？ 导师答道： 于入定时，生起分别念之时，无论生起什么，皆由自心所生，心之体性本无所成，故分别念生起之体性为空。 譬如云彩从虚空生起，消融于虚空之中，分别念从心生起，消融于心之本性中，分别念即是法性之自性，如是说。 斩断险关是： 心念迁流于各种念头时，于彼处安住觉知，如空屋之盗贼般，于空性之心，分别念无法造成任何损害。 此即是所谓斩断分别念迁流之险关，如是说。
English
Like a mountain king, unmoving; like a river, unceasing; like heaven and earth, inseparable; like Mount Meru, unchanging. When the meaning of such is realized and stabilized, it is said to be the union of realization and view, thus he spoke. The king asked: What is meditation combined with experience? The teacher replied: Noble one, listen! Meditation combined with experience is: the nature of mind uncorrected, unadulterated, pure, directly genuine, relaxed, not projecting outwards, not drawing inwards, abiding without support, in the state of the great equality of dharmata, abiding like a lamp unmoved by the wind. The experiences therein are: When awareness is dim, dull, interrupted, joyful, clear, without thought, appearances are hazy, attachment is small, and it is inconsistent with worldly behavior, these are signs of experience, so one should not be surprised by anything, and one should not be attached to anything. Thus it is called meditation combined with experience, thus he spoke. The king asked: What is conduct combined with equanimity? The teacher replied: Conduct is without interruption to meditation; in all activities of walking, standing, sitting, and lying down, although not intentionally meditating, one should not forget but remember. Like a river flowing continuously. Equanimity means that towards the objects of the five senses, whatever is seen or arises, there is no attachment, and it is taken into account by the nature of reality; there is no acceptance or rejection of anything, like going to the treasure island of gold. Only in this way is conduct combined with equanimity, thus he spoke. Again, the king asked: How to cut through the perilous pass of unchanging conceptual thought? The teacher replied: At the time of equipoise, when conceptual thoughts arise, whatever arises, arises from one's own mind; since the essence of mind is unestablished, the essence of the arising of conceptual thought is empty. For example, just as clouds arise from the sky and dissolve into the sky, conceptual thoughts arise from the mind and dissolve into the nature of mind; conceptual thought is the nature of dharmata, thus he spoke. Cutting through the pass is: When the mind wanders into various thoughts, by focusing awareness on that very point, like a thief in an empty house, conceptual thoughts cannot cause any harm to the empty mind. This is what is called cutting through the perilous pass of wandering conceptual thoughts, thus he spoke.
Tibetan
ས་སོ༔ སློབ་དཔོན་ལ་རྒྱལ་པོས་ཞུས་པ༔ འབྲས་བུ་མི་འགྱུར་བའི་གདེང་གང་དུ་བཅའ༔ སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུང་པ༔ རྗེ་ལྷ་གཅིག་གསོན་ཅིག༔ བྱང་ཆུབ་སེམས་རྒྱུ་ཡིས་མ་བསྐྱེད༔ རྐྱེན་གྱིས་མི་འཇིག༔ སངས་རྒྱས་སྒམ་པོས་མ་མཛད༔ སེམས་ ཅན་སྒྲིན་པོས་མ་བཅོས༔ ཡེ་ནས་རང་ལ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་དེ་ལ༔ བླ་མའི་གདམས་ངག་གིས་ངོ་ཤེས་པའི་དུས་ན༔ སངས་རྒྱས་ཀྱི་མེས་པོ་སེམས་ཡིན་པས༔ སྔར་འདྲིས་པའི་མི་ངོ་ཤེས་པ་དང་འདྲའོ༔ དེ་ལྟ་བུ་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ངང་ལ༔ དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་པས༔ རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་སར་ཕྱུང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ༔ ཉམ་ང་བ་དང་བག་ཚ་བ་མེད་པར༔ ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་སངས་རྒྱས་པས་འབྲས་བུ་གདེང་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱའོ་གསུངས༔ ༔སློབ་དཔོན་ལ་རྒྱལ་པོས་ཞུས་པ༔ གོལ་ས་དང་སྐྱོན་གྱི་མཐའ་གང་དུ་གཅད༔ སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུང་པ༔ རྗེ་ལྷ་གཅིག་ལགས༔ རེ་དོགས་གཉིས་བྱུང་ན༔ ལྟ་བ་མ་རྟོགས་པའི་སྐྱོན་ཡིན༔ རིག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ༔ སངས་རྒྱས་ལ་རེ་བ་མེད༔ སེམས་ཅན་དུ་ལྟུང་གི་དོགས་པ་མེད་དོ༔ བསྒོམ་བྱ་དང་སྒོམ་བྱེད་གཉིས་བྱུང་ན༔ སེམས་ཉིད་འཕྲང་མ་ཆོད་པའི་སྐྱོན་ཡིན༔ ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ༔ བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་མེད༔ སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་མཁན་པོ་མེད༔ བསྒོམ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད་གསུངས་སོ༔ བླང་དོར་གཉིས་བྱུང་ན་ཆགས་འཛིན་མ་ཆོད་པའི་སྐྱོན་ཡིན་པས༔ སེམས་ཉིད་ཡེ་སྟོང་ཡེ་བྲལ་ལ༔ བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ ཆགས་སུ་མེད༔ དོར་བྱ་ལ་སྤང་དུ་མེད༔ ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་ལ་བླང་དོར་མེད་དོ༔ ཡོ་བྱད་ལ་ཆགས་ན་ལམ་དུ་ཁྱེར་མ་ཤེས་པའི་སྐྱོན་ཡིན་པས༔ གང་ལ་ཡང་དམིགས་མེད་འཛིན་མེད་དུ་ཁྱེར་ལ༔ ཆགས་ཞེན་གཞི་རྩ་དང་བྲལ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ་གསུངས༔ ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་བས༔ ཡེངས་པ་མེད་པ་ལྟ་བ༔ བཞག་པ་མེད་པ་སྒོམ་པ༔ མྱོང་བ་མེད་པ་ཉམས་མྱོང༔ ཐོབ་པ་མེད་པ་འབྲས་བུ༔ དེ་ལས་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་མ་གསུངས་སོ༔ དེ་ལ་གོལ་ས་དང་སྐྱོན་གྱི་མཐའ་ཆོད་པ་ཟེར་བ་ཡིན་གསུངས་སོ༔ ༔སློབ་དཔོན་ལ་རྒྱལ་པོས་ཞུས་པ༔ ངེས་པར་ཤེས་པའི་སྐྱོན་བསལ་བ་གང་ལགས༔ སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུང་པ༔ རང་སེམས་སངས་རྒྱས་སུ་རྟོགས་ཀྱང་བླ་མ་མི་སྤང༔ སྣང་བ་སེམས་སུ་རྟོགས་ཀྱང་འདུས་བྱས་ཀྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྒྱུན་མི་གཅད༔ སངས་རྒྱས་ལ་རེ་བ་མེད་ཀྱང་ལྷར་དཀོན་མཆོག་མཆོད༔ འཁོར་བ་ལ་དོགས་པ་མེད་ཀྱང་སྡིག་པ་ཕྲ་མོ་ནས་སྤང༔ ཆོས་ཉིད་འགྱུར་མེ
Chinese
萨！ 国王问上师：于何处安住不退转之果的把握？ 上师说： 尊者唯一神谛听！ 菩提心非由因生，不为缘所毁，非贤妙佛所造，非聪慧有情所作，本来自己就具有的，以上师的窍诀认识之时，佛之祖父是心，如认识以前认识的人一样。于如是之状态中获得稳固，现前之状态中，三世诸佛皆已成佛，如王子被立于王位，无有怯懦与羞涩，本来自生圆满成佛，故名果具把握。 国王问上师：于何处断除过失与错误的边际？ 上师说： 尊者唯一神！ 若生起希望与恐惧二者，是未证悟见解之过失。于觉性菩提心无生之中，不希求佛，亦不畏堕入有情。 若生起所修与能修二者，是心性险隘未断之过失。于法性离戏论之中，无有可修之境，无有能修之师，无有任何可修之物。 若生起取舍二者，是未断除贪执之过失，故心性本空本离，于所成无有贪执，于所舍无有断除，于功德与过失无有取舍。 若贪执资具，是未识于道中携带之过失，故于任何亦无有执着与耽着而携带，当知贪执与执着之根基已断除。 总而言之： 无有散乱是见，无有作作是修，无有体验是体验，无有获得是果，于此之上，三世之佛亦未曾宣说。于此断除过失与错误之边际，是如是说。 国王问上师：如何消除必定知晓之过失？ 上师说： 纵然了知自心为佛，亦不舍弃上师；纵然了知显现为心，亦不断除有为善法之根本；纵然不希求佛，亦供养天尊三宝；纵然不畏惧轮回，亦从微小罪业开始断除；法性不变
English
Sa! The king asked the master: Where does one place the certainty of the unchanging fruit? The master said: Listen, only lord! Bodhicitta is not born from causes, it is not destroyed by conditions, it is not made by skillful Buddhas, it is not made by clever sentient beings. It is what one inherently possesses. When one recognizes it through the guru's instructions, the ancestor of the Buddhas is the mind, like recognizing someone one has known before. In such a state, having gained stability, in the manifest state, all the Buddhas of the three times have become Buddhas. It is like a prince being placed on the throne, without fear or shyness. Since one is spontaneously accomplished as a Buddha from the beginning, it is called having certainty of the fruit. The king asked the master: Where does one cut off the boundaries of faults and errors? The master said: Lord, only lord! If hope and fear arise, it is a fault of not realizing the view. In the unborn nature of awareness, bodhicitta, there is no hope for the Buddha, and no fear of falling into sentient beings. If the object of meditation and the meditator arise, it is a fault of not cutting through the narrow pass of the mind. In the nature of reality, which is free from elaboration, there is no object to be meditated upon, no meditator, and nothing to be meditated upon. If taking and rejecting arise, it is a fault of not cutting off attachment. Therefore, the nature of mind is primordially empty and free. There is no attachment to what is to be accomplished, no rejection of what is to be abandoned, and no taking or rejecting of qualities and faults. If one is attached to possessions, it is a fault of not knowing how to carry them on the path. Therefore, carry them without any focus or grasping, and know that the root of attachment and clinging has been cut off. In summary: Non-distraction is the view, non-doing is the meditation, non-experience is the experience, non-attainment is the fruit. Beyond that, even the Buddhas of the three times have not spoken. Cutting off the boundaries of faults and errors is said to be like that. The king asked the master: How does one eliminate the fault of definite knowledge? The master said: Even if one realizes one's own mind as Buddha, do not abandon the guru. Even if one realizes appearances as mind, do not cut off the root of virtuous actions of conditioned phenomena. Even if one has no hope for the Buddha, worship the Three Jewels as deities. Even if one has no fear of samsara, abandon even the slightest sin. The nature of reality is unchanging.