Tibetan
ན་མེ་ཞེས་བྱ་བ་བྲི་བར་བྱའོ༔ ༈ རྩ་བའི།་་་གཉིས་པ་གཞུང་གི་དོན་ལ་གསུམ་སྟེ༔ གཞི༔ ལམ༔ འབྲས་བུའོ༔ དང་པོ་གཞི་ལ་གཉིས་ཏེ༔ གནས་ལུགས་དང༔ འཁྲུལ་ལུགས་སོ༔ དང་པོ་གནས་ལུགས་ངོ་ཡིས་གཟུང་བ་ནི༔ གཉིས་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཀ་དག་ཡེ་སངས་རྒྱས༔ ཞེས་པས༔ འདི་ལ་བཞི་སྟེ༔ དང་པོ་གཉིས་མེད་དུ་གནས་པའི་གནས་ལུགས་སོ༔ དེ་ལ་ལྔ་ལས༔ ཅིར་ཡང་སྣང་ལ་གང་དུ་ཡང་ངེས་པ་མེད་པས་ངོ་བོ་སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད༔ སེམས་ཉིད་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་ལ་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཅིར་ཡང་མ་འགགས་པས་མཚན་ཉིད་སྐྱེ་འགག་གཉིས་མེད༔ སྣང་ཚད་རང་གི་སེམས་ཡིན་ལ་སེམས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་གཞན་མེད་པས་ སྣང་བ་རང་སྣང་གཉིས་མེད༔ རང་སྣང་གཉིས་མེད་ཀྱི་སེམས་དེ་སྔར་མེད་གསར་དུ་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ་གདོད་ནས་ཡོད་པས་གནས་ལུགས་རང་གཞན་གཉིས་མེད༔ དེ་ལྟར་གཉིས་མེད་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་གཞན་མེད་པས་གཉིས་མེད་ཆེན་པོ་འོ༔ མདོར་ན་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ལས༔ ཆོས་ཅན་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་རུང་མི་འགགས་པར་འཆར་བས༔ གཉིས་མེད་མཐའ་ལས་གྲོལ་བའོ༔ དེ་ལྟར་གཉིས་མེད་དུ་ངོ་སྤྲད་པའི་དགོས་པ་ནི༔ གཞན་སེལ་གྱིས་གཉིས་ཆོས་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པའི་ཞེན་པ་གྲོལ་བ༔ དོན་གཉེར་གཉིས་མེད་རྟོགས་པ༔ ངོ་བོ་གཉིས་བསྡུས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཉིས་མེད་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་ཏུ་གནས་པའོ༔ གཉིས་པ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་གནས་པའི་གནས་ལུགས་ལ་ཡང་ལྔ་ལས༔ ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཤིས་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ལྷུན་གྲུབ༔ ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩལ་ཅིར་ཡང་མ་འགགས་པ་ནི་ཆོས་ཅན་ལྷུན་གྲུབ༔ ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པ་ནི་གཉིས་མེད་ལྷུན་གྲུབ༔ དེ་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གདོད་མ་ནས་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་ནི་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ༔ འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ ཅད་ལ་ལྷུན་གྲུབ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་གཞན་མེད་པས་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོའོ༔ མདོར་ན་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ལ༔ ཆོས་ཅན་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་རུང་དུ་གྲུབ་ལ༔ བདེན་པ་རང་རྒྱུད་དུ་མི་གནས་པས་ལྷུན་གྲུབ་མཐའ་དང་བྲལ་བའོ༔ དེ་ལྟར་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ངོ་སྤྲད་པས༔ གཞན་སེལ་གཞན་ནས་རྩོལ་བའི་ཞེན་པ་གྲོལ་བའོ༔ དོན་གཉེར་བཙལ་ཞིང་བསྒྲུབ་མི་དགོས་པར༔ རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་སུ་ལྷུན་གྲུབ་པའོ༔ གསུམ་པ་གཞི་ཀ་དག་ཏུ་གནས་པའི་གནས་ལུགས་ལ་ཡང་ལྔ་ལས༔ རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དངོས་པོའི་ཆོས་ཀ་ནས་དག་པ་ནི་དབྱིངས་རྣམ་དག༔ སྟོང་པའི་རྩལ་འགགས་མེ
Chinese
那美应书写。 根本的。 第二，关于正文的意义，有三：地、道、果。 第一，关于地，有二：实相和迷相。 第一，以实相之面目把握的是：二取不存任运成，原始本来即是佛。 因此，这里有四：第一，安住于二取不存之实相。 其中有五：显现任何事物，却在任何地方都无有定准，因此本体是显空无二；心性从原始以来未曾生起，而未生起之性在任何显现中都未曾止息，因此自性是生灭无二；所有显现都是自己的心，除了心之外没有其他的法，因此显现是自显无二；自显无二的心并非先前没有而新产生的，而是从原始以来就存在的，因此安住的方式是自他无二；像这样，没有不是二取的其他法，因此是二取不存之大。 简而言之，从法性空性中，所有作为法相的轮涅之法，都能显现而不止息，因此，是二取不存，解脱于边。 像这样，介绍二取不存的必要是：通过遣除他法，解脱于执持二法为异体的执着；意义在于证悟二取不存；本体是，所有二取总集的法都安住于二取不存的独一明点中。 第二，安住于任运成就之实相，也有五：所有法的体性在任何显现中都不成立，这是法性任运成就；所有法的力量在任何显现中都不止息，这是法相任运成就；所有法的本体在任何显现中都不分别，这是二取不存任运成就；这不是由他者所作，而是从原始以来就如此成就的，这是自性任运成就；在轮涅的所有法中， 没有不是任运成就的其他法，因此是任运成就之大。 简而言之，在法性空性中，所有作为法相的轮涅之法都能生起，并且不以自性实有而安住，因此任运成就远离边。 像这样，介绍任运成就，就能通过遣除他法，解脱于从他处勤作的执着。 意义在于，无需寻觅和修持，证悟的本体是，显有世间轮涅的所有法都在自己的心中任运成就。 第三，安住于地本初清净之实相，也有五：自性空性中，实有之法从本初就清净，这是界清净；空性的力量不止息
English
Nāme should be written. ༈ Root. Secondly, regarding the meaning of the text, there are three: ground, path, and fruition. First, regarding the ground, there are two: the nature of reality and the nature of delusion. First, what is grasped by the face of the nature of reality is: Two-ness absent, spontaneously present, primordially pure, Buddha from the beginning. Therefore, there are four here: First, the nature of reality that abides in two-ness absent. Among these, there are five: Appearing as anything, yet without certainty in any place, therefore the essence is appearance-emptiness non-dual; the nature of mind is unborn from the beginning, and the very unbornness is unceasing in any appearance, therefore the characteristic is birth-cessation non-dual; all appearances are one's own mind, and there is no other dharma apart from mind, therefore appearance is self-appearance non-dual; that mind of self-appearance non-dual is not newly arisen from non-existence, but has existed from the beginning, therefore the way of abiding is self-other non-dual; thus, there is no other dharma that is not two-ness absent, therefore it is the great two-ness absent. In short, from the emptiness of dharmatā, all dharmas of saṃsāra and nirvāṇa, which are dharmas with characteristics, appear unceasingly, therefore, it is two-ness absent, liberated from extremes. Thus, the necessity of introducing two-ness absent is: by eliminating others, liberating from the clinging of holding two dharmas as different; the meaning is to realize two-ness absent; the essence is that all dharmas that are the collection of two-ness abide in the single bindu of two-ness absent. Second, regarding the nature of reality that abides in spontaneous presence, there are also five: the nature of all dharmas is not established in any appearance, this is dharmatā spontaneous presence; the power of all dharmas is unceasing in any appearance, this is dharma with characteristics spontaneous presence; the essence of all dharmas is not conceptualized in any appearance, this is two-ness absent spontaneous presence; this is not done by others, but is accomplished in this way from the beginning, this is self-nature spontaneous presence; among all the dharmas of saṃsāra and nirvāṇa, there is no other dharma that is not spontaneously present, therefore it is the great spontaneous presence. In short, in the emptiness of dharmatā, all dharmas of saṃsāra and nirvāṇa, which are dharmas with characteristics, are accomplished as capable of arising, and do not abide as inherently existent, therefore spontaneous presence is free from extremes. Thus, by introducing spontaneous presence, one can liberate from the clinging of striving from elsewhere by eliminating others. The meaning is that without searching and practicing, the essence of realization is that all dharmas of existence, saṃsāra, and nirvāṇa are spontaneously present in one's own mind. Third, regarding the nature of reality that abides in the ground of primordial purity, there are also five: in the emptiness of self-nature, the dharma of substance is pure from the beginning, this is the purity of the sphere; the power of emptiness is unceasing.
Tibetan
ད་དུ་རང་སྣང་བ་ལ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་བདེན་པ་ཀ་ནས་དག་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་དག༔ ངོ་བོ་སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་ལ་ཐ་དད་ཀྱི་ཆོས་ཀ་ནས་དག་པ་ནི་གཉིས་མེད་རྣམ་དག༔ དེ་གློ་བུར་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གདོད་ནས་ཡོད་པ་ནི་རང་བཞིན་རྣམ་དག༔ ཀ་དག་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་གཞན་མེད་པ་ནི་རྣམ་དག་ཆེན་པོ་འོ༔ མདོར་ན་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ལ༔ ཆོས་ཅན་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ ཅད་སྣང་རུང་མ་སྤངས་ལ༔ རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པས་རྣམ་དག་མཐའ་བྲལ་ལོ༔ དེ་ལྟར་ཀ་དག་ཏུ་ངོ་སྤྲད་པས༔ གཞན་སེལ་འཁྲུལ་པ་རང་རྒྱུད་པར་འཛིན་པའི་ཞེན་པ་གྲོལ་བ༔ དོན་གཉེར་རྣམ་དག་རྟོགས་པ༔ ངོ་བོ་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའོ༔ བཞི་པ་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་སུ་གནས་པའི་གནས་ལུགས་ནི༔ རང་རིག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ༔ གཉིས་ཆོས་འཁྲུལ་པ་སངས་ལ་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་རྒྱས་པས་སངས་རྒྱས་སོ༔ དེ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པ་གཅིག་མེད་པར་སངས་ནས༔ གཉིས་མེད་མེད་པ་གཅིག་ཡོད་པར་རྒྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ༔ གཤིས་ལ་འཁྲུལ་པ་མ་གྲུབ་ཅིང༔ ངོ་བོ་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་སུ་རྒྱས་པས་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་ཏེ༔ རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཆོས་སྐུ༔ རང་མདངས་གསལ་བ་ལོངས་སྐུ༔ གསལ་སྟོང་གཉིས་མེད་སྤྲུལ་སྐུ༔ རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཇི་ལྟ་བ༔ རང་མདངས་གསལ་བ་ཇི་སྙེད་པ༔ གསལ་སྟོང་གཉིས་མེད་དམ་དབྱེར་མེད་དེ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ༔ གཤིས་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པས་སྤངས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས༔ ངོ་བོ་གཉིས་མེད་དུ་ཡོད་པས་ རྟོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས༔ དེ་ལྟར་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་ན༔ བསྒོམས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་མི་འབྱུང་སྟེ༔ ས་ལེ་སྦྲམ་ཡེ་ནས་གསེར་མ་ཡིན་ན༔ བྱས་ཀྱང་གསེར་དུ་མི་འགྲོ་བ་བཞིན་ནོ༔ དེ་ལྟར་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་སུ་བསྟན་པས༔ གཞན་སེལ་གཞི་ལ་འཁྲུལ་པ་གྲུབ་པར་འདོད་པའི་ཞེན་པ་གྲོལ་བ༔ དོན་གཉེར་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་སུ་རྟོགས་པ༔ ངོ་བོ་རང་རིག་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་རྟོགས་པའོ༔ གཉིས་པ་འཁྲུལ་ལུགས་ནི༔ སྙིང་པོ་མ་རིག་ལས་ཉོན་ལོག་སྡུག་བསྔལ༔ ཞེས་པས༔ འདི་ལ་ལྔ་སྟེ༔ དང་པོ་འཁྲུལ་པའི་གཞི་ནི༔ སེམས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བའོ༔ དེ་ཉིད་རང་ངོ་མ་ཤེས་པ་ལ་ཡོད་མེད་འདྲ་མི་འདྲར་བཟུང་ནས་འཁྲུལ་ལོ༔ གཉིས་པ་རྒྱུ་ནི༔ མ་རིག་པའོ༔ དེ་ལ་གཉིས་ལས༔ དང་པོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ནི་རིག་པར་ངོ་མ་ཤེས་པའོ༔ དེ་ཡང་གང་གིས་ངོ་མ་ཤེས་ན་རང་གིས༔ གང་མ་ཤེས་ན་རང༔ རྒྱུ་མཚན་སྟོན་མཁན་མེད་ནས༔ ཚུལ་མུན་ཁང་གི་གཟུགས་ལྟར༔ དཔེ་ཐོ་ལ་ཐོར་མ་ཤེ
Chinese
如今自显现上，自续的谛实从本以来即清净是为智慧极净。本体显空无二，于差别之法从本以来即清净是为无二极净。此非是骤然所作，乃是本来具有是为自性极净。无有非本净之其他法是为极净大也。总而言之，法性空性上，有法轮涅之诸法一切显现容而不舍，以自性清净故，是为清净离边也。如是于本净而作介绍，则解脱了他宗认为错乱是自续的执着，通达所求是极净，本体法性自性而清净也。第四，安住于本来成佛之体性者，自证乃菩提心也，二取错乱息灭，无二智慧增长故成佛也。然亦非是灭除一有之错乱而成佛，增长一无之无二，而是体性上错乱未成立，本体增长为无二智慧故，是为本来成佛也。自性空性法身，自光明显朗报身，明空无二化身，自性空性如何，自光明显朗多少，明空无二或无别，即是知之智慧也。体性上无有错乱故，断证功德圆满，本体存在于无二故，证悟功德圆满。如是若非本来成佛，纵然修持亦不成佛，犹如砂砾本来非金，纵然作之亦不成金也。如是开示本来成佛，则解脱了他宗认为基上成立错乱之执着，通达所求是本来成佛，本体通达为自证身与智慧也。第二，错乱之理者，心性无明生起烦恼罪苦，如是说也。此有五者，第一，错乱之基者，心性如来藏离有无之边也。彼即于自面目不认识，执着于有无似不似而错乱也。第二，因者，无明也。此有二者，第一，俱生者，是不认识为明也。彼又由谁不认识耶？由自己。不认识什么耶？自己。从无有指示道理者起，如暗室之色，如目录上散乱之物，不认识也。
English
Now, in self-appearance, the truth of self-continuity, pure from the beginning, is pristine wisdom. The essence is the inseparability of appearance and emptiness, and the purity of different phenomena from the beginning is non-dual purity. This is not something suddenly made, but something that has been there from the beginning, which is self-nature purity. The absence of any other phenomena that are not primordially pure is great purity. In short, on the emptiness of dharmata, all phenomena of samsara and nirvana appear without being abandoned, and because of self-nature purity, it is purity free from extremes. Thus, by introducing primordial purity, the attachment of others who believe that confusion is self-continuity is liberated, the pursuit is realized as complete purity, and the essence of dharmata is naturally pure. Fourth, the state of abiding as a Buddha from the beginning is self-awareness, the mind of enlightenment. When dualistic confusion subsides and non-dual wisdom increases, it is Buddhahood. However, it is not that one eliminates an existing confusion and becomes a Buddha, or that one increases a non-existent non-duality, but that confusion is not established in the essence, and the essence increases as non-dual wisdom, so it is Buddhahood from the beginning. The emptiness of self-nature is the dharmakaya, the clarity of self-radiance is the sambhogakaya, the inseparability of clarity and emptiness is the nirmanakaya. How is the emptiness of self-nature? How much is the clarity of self-radiance? The inseparability or non-difference of clarity and emptiness is the wisdom of knowledge. Because there is no confusion in the essence, the qualities of abandonment are perfect. Because the essence exists in non-duality, the qualities of realization are perfect. If one is not a Buddha from the beginning, one will not become a Buddha even if one meditates. Just as gravel is not gold from the beginning, it will not become gold even if one makes it so. Thus, by showing Buddhahood from the beginning, the attachment of others who believe that confusion is established on the ground is liberated, the pursuit is realized as Buddhahood from the beginning, and the essence is realized as self-awareness, kaya, and wisdom. Second, the way of confusion is: "From the essence, ignorance arises, leading to afflictions, wrongdoings, and suffering." Thus it is said. There are five aspects to this. First, the basis of confusion is the essence of mind, the tathagatagarbha, which is free from the extremes of existence and non-existence. Because one does not recognize one's own face, one becomes confused by clinging to existence and non-existence, similarity and dissimilarity. Second, the cause is ignorance. There are two types of ignorance. First, the co-emergent is the non-recognition of awareness. By whom is it not recognized? By oneself. What is not recognized? Oneself. From the absence of anyone who shows the reason, like a form in a dark room, like scattered objects in a catalog, one does not recognize.