Tibetan
ན་ན༔ རྣོ་ངར་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བོགས་མེད་པའོ༔ དེ་སེལ་བ་ལ་ཟས་གོས་ཡང་ཞིང་བསིལ་དྲོད་སྙོམས་པ་དང༔ གནས་བསིལ་དྲོད་རན་པར་བསྡད་ལ༔ རིག་པ་ཕཊ་ཅེས་གཟེངས་བསྟོད་ལ་དགོངས་པ་གསལ་གདབ༔ སླར་ལྟེང་མཁན་དེ་ཉིད་ལ་གཏད་པས་དེའི་རང་བཞིན་སྐྱེ་མེད་ཡིན་པས༔ དེ་ལ་གཏད་པ་ཙམ་གྱིས་རང་སར་ཞི་འགྲོའོ༔ དམ་ཚིག་ཏུ་སྨག་དང་གྲིབ་མ་ལ་མི་བསྒོམ་མོ༔ དེའི་བོགས་འདོན་ལ་བར་མིའི་ལྟ་སྟངས་མིག་གོང་བཞིན་བྱས་ལ། མདུན་གྱི་བར་སྣང་ལ་ཤེས་པ་མ་བཅོས་པར་བདེ་ལྷང་ངེའི་ངང་དུ་བཞག་པས་བདེ་གསལ་མདངས་དང་ལྡན་པའི་ཉམས་རྟགས་འཆར་རོ༔ དེ་ལྟ་བུའི་གསུམ་པོ་དེ་གང་བདེ་ལ་མཉམ་པར་ བཞག་ཅིང༔ སྐབས་སུ་གུ་ཡངས་ནམ་མཁའི་ལྟ་སྟངས་བྱས་ནས་བསྒོམས་པས༔ རྗེས་ལ་འགྱུ་བ་གཅིག་ཐལ་བྱུང་ན་དེ་ཉིད་མ་སྤང་པར༔ བག་ཆགས་སྙུགས་བསྲིངས་པས་འདས་པའི་རྗེས་མི་གཅོད༔ འདོད་པ་འཕེལ་དྲགས་པས་མ་འོངས་པའི་སྔུན་མི་བསུ༔ འཁྲུལ་པ་འདྲིས་སླ་བས་ད་ལྟར་བ་ལ་བཟོ་མ་བཅོས་པར་སྤྲོས་མེད་བློ་འདས་ཀྱི་ངང་དུ་ལྷོད་དེ་བཞག་པས་འགྱུ་བ་རང་སར་དག་འགྲོའོ༔ དེ་ལྟར་ནན་གྱིས་བསྒོམས་པས༔ གང་ཟག་རྩལ་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་འགྱུ་བ་མཐའ་ཆོད་དེ་མཉམ་རྗེས་གཉིས་མེད་དུ་ཤེས་པས༔ གནས་སྐབས་སུ་སེམས་ཀྱི་གོ་བ་རྙེད་པའང་ཡོད༔ དེའང་རྩལ་ཆུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་འཁོར་བའི་ཆོས་ལ་ཞེན་པ་ལོག་ཅིང༔ བླ་མ་སངས་རྒྱས་སུ་མཐོང་བའམ༔ སྒོམ་གཏོང་སྙིང་མི་འདོད་པའི་ཉམས་སྐྱེའོ༔ རྟགས་ནི་ཕྱི་ལུས་ཡོད་དུ་མི་ཚོར་བ་དང༔ ནང་དབུགས་འགྱུ་བ་མི་དྲན་པ་དང༔ གསང་བ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་བཟང་པོ་སྐྱེས་ནས་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཁད་ཀྱིས་འཆར་བར་འགྱུར་རོ༔ གསུམ་པ་མཁན་པོ་རྩད་གཅོད་ཀྱི་རིག་པ་ཆོས་ཉིད་གཅེར་བུར་བསྟན་པ་ནི༔ མཉམ་གཞག་མ་བཅོས་པའི་ངང་དེ་ཉིད་ནས་རྗེས་ཀྱི་འགྱུ་བ་ངོས་བཟུང་སྟེ༔ དེའང་ཞི་གནས་ཀྱི་ཉམས་འཐུག་པོ་ལ་ཞེན་ནས༔ རྗེས་ཀྱི་འགྱུ་བ་མ་བྱུང་ན་ཆོས་ཉིད་ངོས་མི་ཟིན་པས༔ རྣམ་རྟོག་འགྱུ་རུ་ཡེ་མི་གཞུག་ཅིང༔ འགྱུས་ན་སྒོམ་མི་ཡོང་ངོ་བྱས་ན༔ དེའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་འགྱུ་བ་ཟིང་གིས་ཡོང༔ དེས་ན་བག་ཆགས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་ཕྲ་རགས་སྦོམ་གསུམ་གྱི་འགྱུ་བ་གང་སྐྱེས་པ་དེ་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་གཟུང་ཞིང་མི་སྤང་བར་རྣམ་རྟོག་གང་སྐྱེས་དེ་རང་ལ་གཅེར་གྱིས་བལྟ་བ་དང༔ གཟུགས་ཁ་དོག་འགྲོ་ས་གནས་ས་ཡོང་ས་འདུག་གམ་བལྟས་པས་ཁོ་གང་ལྟར་ཤར་ཡང་ངོ་བོ་སྟོང་པས་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་སྟེ༔ འདི་འདྲ་ཞེས་བསྟན་དུ་མེད་པར༔ མ
Chinese
那那！对于没有锐利的等持，是没有效用的。为了消除它，食物衣服要轻，寒热要均衡，住所寒热适中安住，智慧以“ཕཊ་”（藏文，梵文天城体：फट，梵文罗马拟音：phaṭ，汉语字面意思：啪）来提高，明观其意。再次交付于那个散乱者本身，因为它的自性是无生的，仅仅交付于它，就能在自身寂灭。誓言中，不要修习黑暗和阴影。为了提升它的效用，像中间人一样，像眼睛上方那样观看。面前的虚空中，不改造觉知，安住在安乐坦然的状态中，就会生起具有安乐明亮光彩的体验和征相。像那样的三种，安住在任何舒适的状态中，有时以广阔虚空的姿态来修习，之后如果生起一个念头，不要抛弃它，延长习气，不要切断过去的痕迹，不要因欲望增长而迎接未来，不要改造现在，因为容易熟悉错乱，安住在无造作、超越思维的状态中，念头就会在自身清净。像那样努力修习，根器好的人就能彻底了断念头，了知平等和后得二者无别，有时也能获得心的领悟。即使是根器差的人，也能厌离轮回之法，视上师为佛，或者生起不贪恋禅修和舍弃之心的体验。征相是外在身体感觉不到存在，内在不忆念呼吸的流动，秘密生起安乐明亮无分别的良好体验，证悟的功德会逐渐显现。第三，堪布断除的智慧，赤裸显现法性，即从无改造的等持状态中，认识后得的念头。如果执着于寂止的浓厚体验，如果没有生起后得的念头，就无法认识法性。 不要让分别念进入念头，如果念头生起就无法禅修，如果这样认为，以其缘起，念头会纷乱而至。因此，对于习气的分别念，无论生起粗、细、大的哪一种念头，都不要认为是过失，也不要抛弃，而是赤裸裸地观看生起的念头本身，观看形色、去处、住处、来处，无论它如何显现，其本体是空性，自性不成立，无法指示说“就是这个”。
English
Nana! There is no benefit to a samadhi that lacks sharpness. To eliminate it, food and clothing should be light, and the temperature should be balanced. Reside in a place where the temperature is moderate, and with awareness, raise the mind with "PHAṬ" (藏文，梵文天城体：फट，梵文罗马拟音：phaṭ，汉语字面意思：啪). Again, entrust it to the very one who wanders, because its nature is unborn. By merely entrusting it to that, it will be pacified in its own place. As a vow, do not meditate on darkness and shadows. To enhance its effectiveness, look like a middleman, like the upper part of the eye. In the space in front, leave awareness uncorrected in a state of ease and clarity, and experiences and signs of ease, clarity, and radiance will arise. Keep those three in equanimity in whatever is comfortable, and sometimes meditate with the attitude of vast space. Afterwards, if a thought arises, do not abandon it. Lengthen the habitual tendencies, do not cut off the traces of the past, do not welcome the future because of the increase of desire, and do not fabricate the present because it is easy to become familiar with confusion. Abide loosely in a state of non-elaboration and beyond mind, and the thoughts will be purified in their own place. By meditating diligently in this way, those with great ability will completely cut off thoughts and know the equality and post-meditation as inseparable. In the meantime, there may also be an understanding of the mind. Even those with lesser abilities will turn away from attachment to the phenomena of samsara, see the lama as a buddha, or have the experience of not desiring meditation and renunciation. The signs are that the outer body is not felt to exist, the inner breath is not remembered to move, and the secret is that good experiences of ease, clarity, and non-conceptuality arise, and the qualities of realization will gradually appear. Third, the wisdom of the Khenpo's cutting through, nakedly showing the nature of reality, is to recognize the movement of post-meditation from the very state of uncorrected equanimity. If you are attached to the thick experience of calm abiding, you will not recognize the nature of reality if the movement of post-meditation does not arise. Do not let conceptual thoughts enter into thoughts, and if thoughts arise, you will not be able to meditate. If you think like this, thoughts will come in a confused manner because of that interdependence. Therefore, whatever coarse, subtle, or large movement of habitual conceptual thoughts arises, do not regard it as a fault, and do not abandon it. Instead, look nakedly at the thought that arises itself, and look at the form, color, place of going, place of dwelling, place of coming. No matter how it appears, its essence is emptiness, and its nature is not established. It cannot be pointed out and said, "This is it."
Tibetan
ཁའ་ལ་སྤྲིན་དེངས་པ་བཞིན་དུ་རང་ལས་ཤར་ཞིང་རང་ལ་ཐིམ་ནས༔ མཉམ་གཞག་གི་སྟེང་ནས་གཉིས་མེད་ལྷན་ནེ་ཕེབ་འོང༔ འོ་ན་མཉམ་གཞག་གི་ངོ་བོ་ཆོས་སྐུ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་གནས་པ་དེ་དང༔ རྗེས་ཤེས་རྣམ་རྟོག་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བའི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་དང་གཉིས་གཅིག་པར་འདུག་གམ༔ ཐ་དད་དུ་འདུག་བལྟས་པས་དེ་གཉིས་རང་བཞིན་གཅིག་པའི་དོན་གྱི་གཉིས་མེད་དུ་ཐག་ཆོད་འོང༔ འོ་ན་རྣམ་རྟོག་གཅིག་པོ་དེ་ཆོས་སྐུར་འདུག་གམ་ཀུན་ཆོས་སྐུར་འདུག་བལྟས་པས༔ དགའ་མི་དགའ་གཉིས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་རྣམས་ཆེད་དུ་འགྱུ་རུ་བཅུག་ལ༔ གང་ཤར་བ་དེ་ཉིད་རྩད་གདར་བཅད་པས་མཐའ་ཆོད་དེ་དོན་གཅིག་པོ་དེ་ལས་མ་འདས་པས༔ ཚྭ་གཅིག་གི་རོས་ཀུན་གྱི་ངོ་ཤེས་པ་བཞིན་དུ༔ གཅིག་ངོ་བོས་སྟོང་པས་ཀུན་ངོ་བོ་ཟང་ཐལ༔ རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་གྲོལ་དུས་ མཉམ་ལ་སོང་སྟེ༔ ཆུ་ནང་དུ་ཟླ་བ་ཤར་བཞིན་དུ་འཛིན་མེད་རང་གྲོལ་ལ་སོང་ནས་སེམས་གཉིས་མེད་མཐའ་བྲལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉག་གཅིག་དུ་ཐག་ཆོད་དོ༔ ཨ་ཁ་སྒོམ་བྱ་བ་རྣམ་རྟོག་འདིར་འདུག་པ་ལ་དེ་སྔ་ངོ་མ་ཤེས་སྙམ་པའི་ངེས་ཤེས་སྐྱེའོ༔ དེ་ཙམ་ན་འགྱུ་བ་རང་སངས་ལ་སོང་བ་ཞེས་བྱ༔ དྲན་རྟོག་ཡེ་ཤེས་སུ་ཤར་བ་ཞེས་བྱ༔ རྣམ་རྟོག་སྒོམ་དུ་ཤར་བ་ཞེས་བྱ༔ རིག་པ་གཅེར་བུར་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ལྟར་གང་ཟག་གི་བློ་རིགས་དང་བསྟུན་ཞིང་ནན་གྱི་བསྒོམས་པས༔ རབ་རྩལ་ཆེ་བ་རྣམས་ལ་དེ་ལྟར་འཆར་བ་ཡིན་ནོ༔ དེའང་རྩལ་ཆུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་མཉམ་གཞག་གི་ངང་ནས་འགྱུ་བྱེད་ཀྱི་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པ༔ སྟོང་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་ཙམ་ལས༔ དགག་སྒྲུབ་བློའི་འཛིན་པ་ལས་མ་གྲོལ་ན་ནང་གི་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་མཁན་པོ་དེ་ཆེད་དུ་རྩད་གཅད་པ་ནི༔ དེ་ཉིད་ལ་བལྟས་པས་རྟོག་པར་འདུག༔ རྟོག་པ་ལ་བལྟས་པས་སེམས་སུ་འདུག༔ སེམས་ཁོ་རང་ལ་ཁོ་རང་གི་ཁ་ནང་དུ་ལོག་ལ་ཅེར་གྱིས་བལྟ༔ སེམས་འདི་དང་པོ་གང་ནས་བྱུང༔ བར་དུ་གང་དུ་གནས༔ ཐ་མ་གར་འགྲོ༔ དབྱིབས་ཁ་དོག་ངོ་བོ་ཅི་འདྲ་འདུག༔ རང་གི་སྤྱི་གཙུག་མན་ཆད་རྐང་མཐིལ་ཡན་ཆད་ནས༔ ཕྱི་རོལ་ས་རྡོ་རི་བྲག་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་དུ་བལྟས་ཤིང༔ ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ རྩད་བཅད་པས༔ སེམས་དངོས་པོ་དང་མཚན་མ་འདི་འདྲ་ཞེས་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ༔ སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་གྱིས་དང་པོ་འདི་ལས་བྱུང་མི་རྙེད༔ ཡུལ་མེད་པའི་གནད་ཀྱིས་བར་དུ་འདི་ན་གནས་མེད༔ འགག་པ་མེད་པའི་གནས་ཀྱིས་ཐ་མར་འགྲོ་ས་མི་འདུག་སྟེ
Chinese
如同天空中的云彩般，从自身显现又融入自身，从等持之上，无二地自然而来。那么，等持的自性法身无生而住的那个，与后得念头显现为各种各样的自性空性那个，是二者为一呢？还是二者各异呢？观察后，会确定这二者是自性为一的意义上的无二。那么，一个念头是法身，还是所有都是法身呢？观察后，将喜欢和不喜欢二取执着的念头特意让它流动，无论显现什么，都彻底斩断根源，最终确定没有超出那个唯一的意义，如同用一种盐的味道认识所有味道一样，一个自性空性，所有自性皆为空明。所有念头生起解脱同时 到达，如同水中映月般，无执自解脱，从而确定心无二，离边，唯一法身。啊！原来所谓的修行就在这些念头中啊，生起以前不知道的定解。到那时，就叫做流动自然止息，叫做念头显现为智慧，叫做念头显现为修行，叫做赤裸见到觉性。如此根据不同人的根器，精进修行，对于上等根器的人会如此显现。对于下等根器的人来说，仅仅是从等持的状态中认为流动的念头没有自性，是空性法身，如果不能从破立的执着中解脱，那么就要特意寻找内在执着的根源：观察它就是念头，观察念头就是心，让心自己转向内，睁大眼睛看：这个心最初从哪里来？中间住在哪里？最终去向哪里？形状、颜色、自性是什么样的？从自己的头顶到脚底，再到外面的土地、石头、山、岩石等等，从外、内、中间三个方面观察，通过各种方法 寻找根源，心没有实体，也没有这样的相状，连微尘许也找不到，因为无生的缘故，最初无法找到它从哪里来；因为无处可去的缘故，中间没有地方可住；因为没有止灭的缘故，最终没有去处。
English
Like clouds clearing in the sky, arising from oneself and dissolving into oneself, from the state of equipoise, non-duality naturally arises. So, is the nature of equipoise, the Dharmakaya abiding without birth, the same as the nature of subsequent awareness, the various thoughts arising as emptiness? Or are they different? Upon examination, it will be determined that these two are non-dual in the sense of having the same nature. So, is one thought the Dharmakaya, or are all thoughts the Dharmakaya? Upon examination, deliberately let the thoughts of attachment to liking and disliking flow, and whatever arises, cut off its root, and ultimately determine that it does not go beyond that single meaning. Just as one recognizes all flavors with the taste of one salt, one nature is emptiness, and all natures are clear and empty. All thoughts arise and are liberated simultaneously, arriving at the same time. Like the moon reflected in water, without grasping, they are self-liberated, and thus it is determined that the mind is non-dual, free from extremes, and the sole Dharmakaya. Ah! The realization arises that what is called practice is actually within these thoughts, which one did not know before. At that point, it is said that the flow naturally ceases, that thoughts arise as wisdom, that thoughts arise as practice, and that awareness is seen nakedly. Thus, according to the individual's capacity and diligent practice, such things will appear to those of superior capacity. For those of lesser capacity, merely thinking from the state of equipoise that the flowing thoughts are without inherent existence and are the empty Dharmakaya is not enough. If one cannot be liberated from the grasping of affirmation and negation, then one must deliberately seek the root of the inner grasping: by looking at it, it appears as a thought; by looking at the thought, it appears as mind; let the mind itself turn inward and stare intently: where does this mind come from in the beginning? Where does it abide in the middle? Where does it go in the end? What is its shape, color, and nature? From the crown of one's head to the soles of one's feet, and then to the external earth, stones, mountains, rocks, etc., observe from the outer, inner, and intermediate aspects, and through various methods, search for the root. The mind has no substance or characteristics, not even a particle can be found. Because of its unborn nature, one cannot find where it comes from in the beginning; because of its unlocalized nature, it has no place to abide in the middle; because of its unceasing nature, it has no place to go in the end.