Tibetan
་བཟུང་བས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཡིན་པས། མི་རྟག་པ་དྲན་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་རང་ཉིད་སྐྱེས་ནས་རིམ་པས་འཆི་བ་དང་ཉེ་བར་གྱུར་ཏེ་ངེས་པར་འཆི་ལ། ཕ་མ་དང་། གཉེན་བཤེས་ཤི་བ་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཡིད་ལ་བྱས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཤི་བ་དང་འཆི་བར་འགྱུར་བ་རྣམས་ལ་གང་ཕན་པ་གདག་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་ད་ལྟར་ཉིད་ཀྱང་སྐད་ ཅིག་མ་དུ་མ་འདས་ཏེ་འཆི་བ་ལ་ཉེ་བར་གྱུར་ཏོ། །སེམས་ཅན་ཀུན་གྱིས་དེ་ལྟར་མི་རྟག་པར་མ་ཤེས་པས་རྟག་པར་རེ་ཞིང་སྡོད་པའི་ཚིས་དུ་མ་བྱས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་བོར་ཏེ། ངན་འགྲོ་རྣམས་སུ་ལྟུང་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བས་དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་ངེས་འབྱུང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་འཁོར་བ་ལ་བློ་ལྡོག་ཅིང་ངེས་པར་མི་རྟག་པ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ན་བརྟན་པའི་ཚད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་འཕྲལ་གྱི་བདེ་བ་དང་ཡུན་གྱི་བདེ་བ་ལ་བསམས་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བ་ནི། ཀྱེ་མ་ངན་འགྲོ་དམྱལ་བ་དང་ཡི་དྭགས་དང་། དུད་འགྲོ་རྣམས་ལ་བདེ་བ་ཅུང་ཟད་མེད་ལ། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདེ་བ་འདི་ཡང་། རྒྱུ་སྦྱིན་པ་བཏང་ཞིང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་བྱུང་བ་ཡང་རྟག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། མྱ་ངན་གྱི་གནས་སུ་འགྱུར་བར་བཀའ་མདོ་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་དུ་གསུངས་པ་མངོན་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་གིས་ཀྱང་སྔར་དགའ་བ་དང་། བདེ་བ་མྱོང་བ་རྣམས་འགྱུར་བ་དང་། གཞན་སྐྱིད་པ་མི་རྟག །ལང་ཚོ་མི་རྟག །དབང་ཆེ་བ་མི་རྟག །ཟས་གོས་ནོར་ཐམས་ཅད་འགྱུར་བར་ཡིད་ཆེས་སོ། །ཞེས་ངེས་པར་བྱའོ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལས་མཐར་ཐུག་ཡུན་གྱི་བདེ་བ་ཞིག་ཐོབ་དགོས་ཏེ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ངེས་པའི་དོན་གྱི་གདམས་པ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་ཞིང་། འཁྲུལ་པའི་ སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེ་བསྒོམས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསྒོམས་པས་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡིད་འབྱུང་བའི་དགོས་པ་ཡོད་ཅིང་། འདུས་བྱས་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་བའི་ཚད་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་རྐྱེན་དུ་མ་ལས་བསམས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བ་ནི། ད་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་འདོད་ཀྱང་བདེ་བའི་རྐྱེན་ཉུང་། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྐྱེན་མང་། འཆི་བའི་རྐྱེན་ནི་མང་། གསོན་པའི་རྐྱེན་ནི་ཉུང་། མདོར་ན་འཁོར་བ་འདི་ན་བྱས་པའི་ལས་ལ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་དལ་བར་རྐྱེན་དུ་མ་ལ་སྦྱོར་མོད་ཀྱི། ཡང་དག་པའི་ལམ་དང་མ་འཕྲད་ཅིང་ཉམས་སུ་མ་བླངས་ན་རྣམ་རྟོག་གི་རྐྱེན་གྱིས་འཁོར་བ་ནས་སེམས་ཅན་འདི་རྣམས་ཐོན་པའི་དུས་མི་འདུག་པ། རང་ཡང་སྔར་འཁྲུལ་ཅིང་སེམས་ཅན་གཞན་ཡང་སྙིང་རེ་རྗེ། ཞེས་སྦྱངས་པས་དད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་ཞིང་འཁོར་བ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བའི་དགོས་པ་ཡོད་ཅིང་། རིགས་དྲུག་གི་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་ཞིང་ལས་སུ་དཀོན་མཆོག་མཆོད་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་ནི་བརྟན་པའི་ཚད་དོ། །བཞི་པ་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་པར་འདུག་པ་ལ་བསམས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བ་ནི། ད་ལྟ་རང་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱིས་རང་བདེ་རུ་རེ། ལོངས་སྤྱོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་སུ་རེ། གཞན་བས་ལྷག་ཏུ་རེ། དེ་རྣམས་མ་བྱུང་གིས་དོགས་ནས་བྱ་བའི་རྣམ་པ་མི་དགེ་བ་སྣ་ ཚོགས་ལ་མི་འཛེམ་པར་ཚོང་དང་ཞིང་ལས་དང་། ཁུར་གླ་དང་། གསོག་འཇོག་དུ་མ་བྱེད་པ་དང་། རང་ཉིད་སང་འཆི་ཡང་མི་ཤེས་པས་ཟས་དང་གོས་ལ་སོགས་པས་འཚོ་བའི་ཚིས་དུ་མ་བྱེད་པ་རེ་འཁྲུལ། དོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ་སྡིག་དང་སྡུག་པས་ལོངས་སྤྱོད་དུ་མ་བསགས་ཀྱང་། དབང་མེད་པར་འཁོར་དང་ཉེ་དུ་ཐམས་ཅད་དང་། ཐ་ན་ལུས་ཀྱང་དོར་ནས་རང་ངན་འགྲོར་འགྲོ་དགོས་པས་འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ། ཞེས་ངེས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། །དེས་བླ་མའི་མན་ངག་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་དགོས་པ་ཡོད་ཅིང་། བླ་མའི་གདམས་ངག་གཅིག་ཅི་ནས་ཀྱང་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་སྐྱེས་པ་ནི་ཚད་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལ་བསམས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བ་ནི། དེ་ལྟའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་དང་ནི་བྲལ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ནི་ཐོབ། རང་གཞན་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་ནི་སྒྲུབ། ས་དང་། ལམ་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་བརྙེས། དེ་ལྟ་བུའི་སངས་རྒྱས་དེ་ད་རེས་མི་ལུས་འདིའི་ཐོག་ནས་མ་ཐོབ་ན་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བར་འདུག་པས། ད་རེས་ནས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ལ་བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་བྱའོ། །དེས་བསྒོམ་པ་སྲན་ཐུབ་པའི་དགོས་པ་ཡོད་ཅིང་། ཅི་ནས་ཀྱང་མ་བསྒོམ་ན་སངས་མི་རྒྱ་བར་འདུག་པས་བརྩོན་འགྲུས་མི་གཏང་དགོས་སྙམ་པ་ནི་ འབྱོངས་པའི་ཚད་དོ། །དྲུག་པ་བླ་མའི་གདམས་ངག་ལ་བསམས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བ་ནི། འཁོར་བ་ཐོག་མེད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ལོ་ཟླས་དག་ནུས་ཤིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལོ་ཟླས་བསྐྱེད་ནུས་ལ། བླ་མའི་གདམས་ངག་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མངོན་དུ་མཛད་པ་འདི་འདྲ་དང་ཕྲད་པ་ལ་བྱ་བ་གཞན་གྱིས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ། སྒྲུབ་པ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བྱའོ། །དེས་བྱ་བ་གཞན་ལ་མི་འཇུག་པའི་དགོས་པ་ཡོད་ཅིང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། དར་ཅིག་བསྒོམས་
Chinese
因为执着而成为在轮回中漂泊的原因，所以应当忆念无常。也就是自己出生后逐渐接近死亡，必定会死亡。父母和亲友死亡和离别等都要记在心里。对于这样死亡和将要死亡的人，应当做对他们有益的事情。此外，现在自身也已经过去了很多刹那，接近死亡了。一切众生因为不了解这样无常的道理，所以期待永恒而做了很多事情，但最终全部都要放弃，堕入恶趣遭受痛苦，所以了解这些后应当修习出离心。这样对轮回生起厌离心，并且在相续中生起对无常的定解，这就是稳固的标准。第二，思考暂时的安乐和长久的安乐而修习菩提心：唉，恶趣地狱和饿鬼以及畜生们没有丝毫的安乐。天人和人类的暂时安乐，也是因为布施和持戒而产生的，也不是永恒的，最终会变成痛苦的根源，这在一切经续中都有宣说，并且会显现出来。无论谁，以前感受过的快乐和安乐都会改变。其他快乐不永恒，青春不永恒，权力不永恒，食物衣服财富一切都会改变，要对此深信不疑。一定要从这一切之中获得究竟的长久安乐。那就是诸佛的究竟密意，修习止观，并且对一切迷惑的众生修习慈悲，这样思维修习，就会对痛苦生起厌离心，这就是将有为法视为痛苦的标准。第三，从各种因缘方面思考而修习菩提心：现在一切众生都想要安乐，但是安乐的因缘很少，痛苦的因缘很多。死亡的因缘很多，生存的因缘很少。总之，在这个轮回中，对于所做的事情，身语意三门连一刹那也不空闲，而是在各种因缘中运作，但是如果没有遇到正确的道路并且没有修持，那么由于分别念的因缘，这些众生没有从轮回中解脱的时候。自己以前也迷惑过，
English
Because of clinging, it becomes the cause of wandering in samsara, so one should remember impermanence. That is, after one is born, one gradually approaches death and will surely die. One should keep in mind the death and separation of parents and relatives. For those who have died and will die, one should do what is beneficial to them. Furthermore, even now, many moments have passed and one is approaching death. All sentient beings, because they do not understand the truth of impermanence, expect permanence and do many things, but in the end they must abandon everything, fall into the lower realms and suffer. Therefore, after understanding these things, one should cultivate renunciation. In this way, when aversion to samsara arises and a definite understanding of impermanence arises in the mind, that is the measure of stability. Second, cultivate bodhicitta by contemplating temporary happiness and lasting happiness: Alas, the lower realms, hells, hungry ghosts, and animals have no happiness at all. The temporary happiness of gods and humans, which arises from giving and keeping precepts, is also impermanent and will eventually become a source of suffering. This is stated in all the sutras and tantras and will become apparent. No matter who it is, the happiness and joy they have experienced before will change. Other happiness is impermanent, youth is impermanent, power is impermanent, food, clothing, and wealth will all change, and one must have firm faith in this. One must obtain ultimate and lasting happiness from all of this. That is the ultimate secret of the Buddhas, cultivating shamatha and vipassana, and cultivating compassion for all deluded sentient beings. By contemplating in this way, one will develop aversion to suffering, and that is the standard for seeing conditioned phenomena as suffering. Third, cultivate bodhicitta by contemplating various causes and conditions: Now all sentient beings want happiness, but the causes of happiness are few, and the causes of suffering are many. The causes of death are many, and the causes of life are few. In short, in this samsara, for the actions that are done, the three doors of body, speech, and mind are not idle for even a moment, but are operating in various causes and conditions. However, if one does not encounter the correct path and does not practice it, then due to the causes and conditions of conceptual thought, these sentient beings will not have a time to be liberated from samsara. I myself was also deluded before,
Chinese
再者修习“有情皆可怜”，由此生起信心，并有出离轮回的必要。对六道众生生起慈悲心，心想为何不供养三宝，这是坚定的标准。第四，思念所作所为皆无意义，从而修习菩提心：现在自己的身语意三门只为自己快乐，只为受用圆满，只为胜过他人。唯恐这些不能实现，便不顾一切地从事各种不善的行为，如经商、务农、做苦力、大量储蓄等。自己尚且不知明日将死，却徒劳地为衣食等生活琐事奔波。实际上毫无意义，虽然通过罪恶和痛苦积累了大量财富，但却不得不无奈地舍弃所有的眷属亲友，甚至连身体也要抛弃，独自堕入恶趣，这样做有什么意义呢？应当如此坚定地思维。由此产生进入上师口诀的必要，并生起无论如何也要得到上师的教诲的想法，这就是标准。第五，思念佛陀的功德，从而修习菩提心：佛陀远离一切这样的痛苦，获得一切功德，成办自他一切利益，证得地、道、波罗蜜多。如此的佛陀，如果今生不能通过这个人身获得，那就太困难了。因此，从现在起，就要努力寻求获得无上菩提的方法。由此产生能够忍受修行的必要，心想无论如何不修行就无法成佛，因此不能放弃精进，这就是成就的标准。第六，思念上师的口诀，从而修习菩提心：无始轮回的业障可以通过日月流逝而得以清净，佛陀的功德可以通过日月流逝而得以增长，与上师的口诀——诸佛菩萨所证悟的境界——相遇，还要做其他什么事情呢？应当努力修行。由此产生不从事其他事情的必要，世间的享受又有什么用呢？稍微修
English
Furthermore, by practicing "All sentient beings are pitiable," faith arises, and there is a need to renounce samsara. Compassion arises for the sentient beings of the six realms, and the thought arises, "Why not make offerings to the Three Jewels?" This is the measure of steadfastness. Fourth, contemplate that all actions are meaningless, and thereby train the mind of bodhicitta: Now, one's own body, speech, and mind are only for one's own happiness, only for perfect enjoyment, only to surpass others. Fearing that these will not be achieved, one engages in various non-virtuous actions without hesitation, such as trading, farming, laboring, and accumulating vast amounts of possessions. Although one does not know if one will die tomorrow, one toils in vain for the trivialities of life, such as food and clothing. In reality, there is no meaning to it. Although one accumulates vast wealth through sin and suffering, one must helplessly abandon all relatives and friends, and even the body itself, and fall alone into the lower realms. What is the point of doing this? One should think in this way with certainty. From this arises the need to enter the oral instructions of the lama, and the thought arises, "I must obtain the lama's teachings at all costs." This is the standard. Fifth, contemplate the qualities of the Buddha, and thereby train the mind of bodhicitta: The Buddha is free from all such suffering, has obtained all qualities, accomplishes all benefits for oneself and others, and has attained the bhumis, paths, and perfections. Such a Buddha, if not attained in this lifetime through this human body, will be extremely difficult to attain. Therefore, from now on, one should exert effort in seeking the means to attain unsurpassed bodhi. From this arises the need to be able to endure meditation, and the thought arises, "If I do not meditate, I will not be able to attain Buddhahood, so I must not abandon diligence." This is the measure of accomplishment. Sixth, contemplate the oral instructions of the lama, and thereby train the mind of bodhicitta: The obscurations of beginningless samsara can be purified by the passage of months and years, the qualities of the Buddha can be increased by the passage of months and years, and having encountered the oral instructions of the lama—the realization of all Buddhas and Bodhisattvas—what else is there to do? One should exert effort in practice. From this arises the need not to engage in other activities. What is the use of worldly enjoyments? Meditate a little.