Tibetan
༔ གཞི་དང་འདྲ་བའི་ལམ་བསྒོམས་པས༔ དེ་འདྲའི་འབྲས་བུ་རབ་ཏུ་བརྙེས༔ ཐུགས་རྗེའི་མཛད་པ་སྐུ་གཞན་ཀུན༔ འགྲོ་བའི་དོན་ལ་རབ་ཏུ་བརྩོན༔ ཞི་བ་ལ་ནི་ཞི་བ་སྟེ༔ ཁྲོ་བོ་ཅན་ལ་ཁྲོ་བོའི་སྐུ༔ འདོད་ཆགས་ཅན་ལ་ཆགས་པའི་ཚུལ༔ ཞེ་སྡང་ཅན་ལ་དེ་ཡིས་འདུལ༔ ཞེས་སོ། །མདོར་ན་རྣམ་པ་ལམ་དུ་བྱེད་རྒྱུའི་འགག་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སྦྱང་གཞི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ལྷའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པས། དེའི་ རྣམ་པ་ལམ་བྱེད་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་སྣང་བ་འདི་དག་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཅས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་སྒོམ་པ་དང་། སྦྱངས་འབྲས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པས། དེའི་རྣམ་པ་ལམ་བྱེད་ཆོས་སྐུ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གང་འདུལ་གྱི་རོལ་པ་ཞི་ཁྲོའི་རྣམ་པར་སྤྱན་འདྲེན་པ་དང་། གཞི་འབྲས་གཉིས་གདོད་མ་ནས་རང་བཞིན་དབྱེར་མེད་དུ་བཞུགས་པས། དེའི་རྣམ་པ་ལམ་བྱེད་ཡེ་ཤེས་པ་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྟིམས་ཏེ། དམ་ཡེ་དབྱེར་མེད་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ལམ་གྱི་གནད་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ལ་གསུམ་སྟེ། དམིགས་པའི་ཡུལ། སྒྲུབ་པའི་ཐབས། གྲུབ་པ་འབྲས་བུའི་རྣམ་གཞག་གོ །དང་པོ་ནི་སྒྲུབ་གཞིའི་ལྷ་དེ་རང་ལ་གནས་པས། ལམ་རྐྱེན་དང་འཕྲད་ན་འབྲས་བུའི་ཡོན་ཏན་འབྱུང་རུང་དུ་ངེས་པ་རྙེད་དེ་ཐོབ་བྱའི་འབྲས་བུ་མཚན་ཉིད་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པས་མཆོག་དང་། བཏགས་པ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་ཐུན་མོང་པ་སྟེ། དངོས་གྲུབ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལ་བྲོད་པ་བསྐྱེད་ནས་ལམ་ལ་བསླབ་དགོས་པའི་ཕྱིར། དམིགས་ཡུལ་གྱི་དངོས་གྲུབ་སྟེ། ཕྲིན་ལས་མཐར་ཕྱིན་པའི་ལུང་ལས། འཇིག་རྟེན་འདས་དང་མ་འདས་ པའི༔ དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་དམིགས་པའི་ཡུལ༔ ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ལ་ལྔ་སྟེ། གང་གིས་སྒྲུབ་པའི་གང་ཟག །གང་དུ་སྒྲུབ་པའི་གནས། གང་གི་ཚེ་སྒྲུབ་པའི་དུས། གང་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲུབ་པའི་ཡོ་བྱད། ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། དབང་གིས་རྒྱུད་སྨིན་ཞིང་། དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་གཞིར་བཞག་ནས། དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པ་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་རྒྱུ་རྐྱེན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གཉིས་ཚང་དགོས་ཏེ། རྒྱུ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་དངོས་གྲུབ་ལ་ཡིད་རྟོན་པས་དོན་གཉིས་སྒྲུབ་པའི་ལྷག་བསམ་དང་ལྡན་པ། རྐྱེན་ནི་ཡིད་ཆེས་དང་འདོད་པ་དང་རབ་ཏུ་དང་བའི་དད་པ་གསུམ་གྱིས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ། བསྙེན་སྒྲུབ་ལ་ཐང་ལྷོད་མེད་པར་འ
Chinese
犹如基础般修持道，如是殊胜之果得以证。慈悲事业及其他诸身，皆为利乐有情而精进。寂静者前现寂静身，忿怒者前现忿怒相，贪欲者前现贪欲形，嗔恨者前以此调伏之。总而言之，将显现转化为道之关键在于：所净对境一切有情，自性本净安住于天性之中，故而，其显现转化为道，即是将器情世间之显现，观为能依所依之坛城形象，修持誓言尊；所净之果一切佛之法身，故而，其显现转化为道，即是将法身自性之智慧尊，迎请为随所应化之寂静忿怒形象；基果二者本初以来即安住于自性无别之中，故而，其显现转化为道，即将智慧尊融入誓言坛城之中，了知修持誓言与智慧无别之道的要诀。其次，如何修持之方便差别有三：所缘之境，修持之方便，成就之果的差别。首先，所修之本尊安住于自身之中，一旦与道的助缘相遇，则必能生起果之功德，确信能获得之果，其体性是超离世间的殊胜之果，以及世间和共通之假立之果，为了对两种成就之功德生起欢喜，故而必须修习道，此乃所缘境之成就。如《事业究竟经》云：超离及未超离世间之，殊胜成就乃是所缘境。其次，修持之方便有五：由谁修持之补特伽罗，于何处修持之处所，于何时修持之时，依何修持之资具，如何修持之方式。首先，以灌顶成熟相续，安住于誓言与律仪为基础，为了获得成就，在此之上，必须具足圆满之因缘二者。因是，对于所修之成就深信不疑，且具有成办二利之增上意乐。缘是，由信心、欲乐和极度欢喜之三种信，从各方面策励，于念修毫不懈怠地
English
Having meditated on the path like the ground, such excellent fruit is attained. All the compassionate deeds and other forms, diligently work for the benefit of beings. To the peaceful, it is peaceful; to the wrathful, a wrathful form; to the desirous, a form of desire; the hateful are subdued by it. In short, the key to transforming appearances into the path is this: all beings, the objects to be purified, are naturally pure and abide in the nature of deities. Therefore, transforming their appearances into the path means contemplating the appearances of the environment and its inhabitants as the form of a mandala with its supporting and supported aspects, and meditating on the samaya-being. The result of purification is the dharmakaya of all Buddhas. Therefore, transforming its appearances into the path means invoking the wisdom-being, the very dharmakaya, in the form of peaceful and wrathful manifestations that tame whatever is to be tamed. Since the ground and the result have been abiding in their nature, inseparable from the beginning, transforming their appearances into the path means dissolving the wisdom-being into the mandala of samaya, and understanding the key to practicing the path of inseparability between samaya and wisdom. Secondly, there are three aspects to the arrangement of the means of how to accomplish: the object of focus, the means of accomplishment, and the arrangement of the accomplished result. First, since the deity of accomplishment resides within oneself, it is certain that when encountering the conditions of the path, the qualities of the fruit can arise. Therefore, one must find certainty in the fruit to be attained, which is the supreme fruit that transcends the characteristics of the world, and the imputed fruit that is worldly and common. In order to generate joy in the qualities of the two types of accomplishment, one must train on the path. This is the accomplishment of the object of focus. As it says in the scripture "The Fulfillment of Activities": "The supreme accomplishment, whether transcending or not transcending the world, is the object of focus." Secondly, there are five means of accomplishment: the person who accomplishes, the place where one accomplishes, the time when one accomplishes, the materials upon which one relies to accomplish, and the manner in which one accomplishes. First, one must establish as a basis that one's being has been matured by empowerment and that one abides in samaya and vows. In order to attain accomplishment, one must have both complete causes and conditions on top of that. The cause is to have the intention to accomplish the two benefits with faith in the accomplishment to be achieved. The condition is to be motivated by the three kinds of faith: confidence, desire, and intense joy, and to engage in recitation and accomplishment without laziness.
Tibetan
བད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང། དག་བྱ་དག་བྱེད་ཀྱི་གནད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་ཞིང་། འདུ་འཛིས་མི་འཕྲོག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཚང་བ་སྟེ། རྩ་རྒྱུད་ལས། འདུ་འཛི་སྤངས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས༔ ཞེས་དང་། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ལུང་ལས། རང་བཞིན་མཐོ་རིས་ཐར་འདོད་པས༔ སྒྲུབ་པ་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ༔ དད་བརྩོན་ཤེས་རབ་ལྡན་པ་ནི༔ དེ་ཡི་རྐྱེན་དུ་ཤེས་པར་བྱ༔ ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་གནས་ནི། ཞི་ཁྲོ་གང་སྒྲུབ་ལ་ཤིས་པའི་ དགེ་མཚན་དང་ལྡན་པ་སྟེ། རྩ་རྒྱུད་ལས། བཀྲ་ཤིས་ཡིད་འོང་དབེན་པའི་གནས༔ ཤར་རི་དམའ་ལ་ལྷོ་རི་གཞོལ༔ ནུབ་རི་མཐོ་ལ་བྱང་རི་སྐྱོབ༔ མདུན་ན་མེ་ཏོག་སྣམ་བུ་ཡོད༔ བྱ་རྒྱལ་ཁུ་བྱུག་སྒྲ་ཡང་གྲགས༔ རྩི་ཤིང་མེ་ཏོག་ཡལ་ག་སྐྱེས༔ དྲི་ཞིམ་སྤོས་ཀྱི་ངད་ལྡང་བས༔ འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་གྲུབ་པའི་གནས༔ དེར་ནི་ཞི་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ༔ ཞེས་དང་། གང་ཞིག་ཁྲོ་བོ་སྒྲུབ་པའི་གནས༔ དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་རབ་འཇིགས་པ༔ གནམ་ས་གྲུ་གསུམ་པར་གནས་པ༔ རི་ནི་སོག་པོ་ཁྲོས་པ་འདྲ༔ ཤིང་དང་གཅན་གཟན་རྒྱུ་བའི་གནས༔ རབ་ཏུ་འཇིགས་པའི་གནས་དེ་རུ༔ ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ནའང་རྒྱུན་གྱི་ཉམས་ལེན་དང་བསྙེན་པ་ཙམ་གྱི་གནས་ལ་ཁྱད་པར་དེ་དག་མ་ཚང་ཡང་ཆོག་སྟེ། གང་དུ་ཡིད་དགའ་ཞིང་ཉེར་འཚེ་མེད་པའི་གནས་དམ་པར་ཉམས་སུ་བླང་དུ་རུང་ངོ་། །གསུམ་པ་དུས་ལ་གཉིས་ཏེ། བསྙེན་པ་ལ་འཇུག་པའི་དུས་དང་། ཡུན་ཇི་ཙམ་སྒྲུབ་པའི་དུས་སོ། །དང་པོ་ནི། དབང་བྱང་ལས། དུས་ནི་དབྱར་དགུན་སྟོན་དཔྱིད་ཀྱི༔ ར་བ་དག་ལ་རབ་ཏུ་ཤིས༔ བརྒྱད་ནས་ཉ་ཡི་བར་ལ་གཏད༔ བཀྲ་ཤིས་གཟའ་སྐར་ཤིས་པར་བླང༔ ཞེས་པས་དུས་ཚིགས་ར་བ་ བཞི་དང་། ཟླ་བའི་ཡར་ངོ་དང་། ཚེས་གྲངས་བརྒྱད་ནས་བཅོ་ལྔའི་བར་དང་། གཟའ་སྐར་ཡང་། འཇམ་དཔལ་རྩ་རྒྱུད་ལས། ཚེས་གྲངས་གཟའ་ཡི་དམ་པར་ལྡན། །ཕུར་བུ་པ་སངས་ཟླ་བ་དང། །གཟའ་ལྷག་མཆོག་ནི་ལས་ཀུན་ལ། །ཞེས་སོགས་དང་། །ཐ་སྐར་སྐར་མ་ཉིད་དང་ནི། །རྒྱལ་དང་ཁྲུམས་ནི་སྟོད་སྨད་གཉིས། །ནམ་གྲུ་དང་ནི་ལྷ་མཚམས་དག །བཟླས་པའི་དུས་སུ་རབ་ཏུ་བསྔགས། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། ཁྱད་པར་ཡར་ངོའི་ཚེས་བརྒྱད་ལ་སྐར་མ་རྒྱལ་ཡོད་པ་ཤིས་ཤིང་། དེའི་སྟེང་དུ་ཕུར་བུ་དང་འཛོམ་ན་མཆོག་ཏུ་ལེགས་ཏེ། སྒྱུ་འཕྲུལ་རྒྱས་པ་ལས། ཚེས་གྲངས་ཡར་གྱི་བརྒྱད་ལ་བརྩམ། །ཤིན་ཏུ་སྐར་མ་རྒྱལ་རྣམས་ལ། །ཞེས་དང་། འཇོམས་བྱེད་ལས་ཀྱང་། ཟླ་བ་སྐྱེ་དུས་གཟའ་ཕུར་བུ༔ དར་ཚེ་སྒྲུབ་པ་མཆོག་ཏུ་ཤིས༔ ཞེས་གསུངས། གཞན་
Chinese
具有坚韧的精进，通达清净所净和能净之要点的智慧，以及不被喧嚣所夺等一切功德圆满。如根本续云：‘舍弃喧嚣的瑜伽士’。事业之教言中云：‘自性希求高处解脱者，修持迅速成就之因，具足信心精进智慧者，当知彼为彼之缘。’二是处所，无论修持寂静或忿怒，都应具备吉祥的功德。如根本续云：‘吉祥悦意寂静处，东山低矮南山斜，西山高耸北山护，前方有花卉毡毯，鸟王布谷音声鸣，树木花朵枝条生，香气扑鼻熏香飘，圆满欲妙受用处，于彼修持寂静法。’又云：‘何处修持忿怒法，大尸陀林极恐怖，天地交界三岔口，山如罗刹忿怒相，树木猛兽游荡处，于彼极怖畏之处。’如是，然对于日常修持和念诵而言，处所不具备这些特点也可以，在任何心生欢喜且无有损害之处，皆可作为殊胜的修持之处。三是时间，分为二，进入念诵之时和修持多久之时。初者，如《灌顶经》云：‘时间春夏秋冬之，季节交替极为吉，初八至十五之间，吉祥星宿吉时取。’因此，四季交替之时，以及月亮的上弦月，日期从初八到十五之间，星宿方面，《文殊根本续》云：‘日期星宿皆圆满，木星金星与月亮，火星于一切事业中，最为殊胜。’等等，以及‘尾宿星与星宿自身，以及王与生之上弦下弦，船与天界处，于念诵之时极称赞。’如是说，特别是上弦初八有王宿星最为吉祥，其上再与木星相合则最为殊胜。如《幻化经》云：‘日期从上弦初八起，尤其于王宿星之时。’又《摧毁业障》中云：‘月亮生起之时木曜日，增长之时修持最为吉祥。’其他
English
Possessing steadfast diligence, wisdom that understands the key points of what is to be purified and what purifies, and complete with qualities such as not being distracted by busyness. As the Root Tantra says: 'The yogi who has abandoned busyness.' And the scripture of activity says: 'Those who by nature desire liberation in higher realms, the cause for swiftly accomplishing practice, those who possess faith, diligence, and wisdom, know that to be the condition for it.' Second is the place, which should possess auspicious qualities for practicing either peaceful or wrathful deities. As the Root Tantra says: 'An auspicious, pleasing, solitary place, with a low eastern mountain and a sloping southern mountain, a high western mountain and a sheltering northern mountain, in front there are flowers and felt cloths, the sound of the king of birds, the cuckoo, is heard, trees and flowers have branches growing, with the fragrance of incense rising, a place where desired enjoyments are accomplished, there practice peaceful practices.' And: 'Wherever one practices wrathful practices, a great charnel ground, extremely terrifying, a place where heaven and earth meet at a three-way intersection, a mountain resembling an angry Rakshasa, a place where trees and wild animals roam, in that extremely frightening place.' Thus, even if the place for daily practice and recitation does not have all these characteristics, it is acceptable. Any place where the mind is happy and there is no harm can be taken as a sacred place for practice. Third is the time, which is divided into two: the time to enter recitation and the time for how long to practice. The first is, as the Empowerment Scripture says: 'Time is the seasons of spring, summer, autumn, and winter, the turning points are extremely auspicious, from the eighth to the fifteenth, take auspicious planets and stars.' Therefore, the turning points of the four seasons, and the waxing moon, from the eighth to the fifteenth, and the planets and stars, as the Manjushri Root Tantra says: 'Dates and planets are complete, Jupiter, Venus, and the Moon, Mars is most excellent in all activities.' And: 'The star Vishakha and the star itself, and the waxing and waning of King and Birth, the Boat and the Divine Boundary, are highly praised as times for recitation.' It is said that especially the eighth day of the waxing moon with the King star is most auspicious, and if Jupiter is also present, it is most excellent. As the Magical Display says: 'Dates begin from the eighth of the waxing moon, especially at the King star.' And in Destroying Obstacles it says: 'When the moon arises, Thursday, practice is most auspicious when it is waxing.' Others