Tibetan
རིང་བ་ཞིག་ཡིན་པས། དེའི་རྒྱལ་སྲིད་དམ་པའི་ཆོས་ལ་འགོད་པར་བཞེད་དེ། རྒྱལ་པོ་ཉིད་ཀྱང་དགེ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་བསྐུལ། རང་གིས་ཀྱང་སྐྱེད་མོས་ཚལ་གྱི་དབུས་སུ། ལྷ་ཁང་དང་དགེ་འདུན་གྱི་གནས་བྱས་མཐའ་མཆོད་རྟེན་གྱིས་བསྐོར་ལྕགས་རི་རིམ་པ་མང་པོ་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་སློབ་དཔོན་གྱི་གཡོག་ཏུ་གྱུར་པ་གཅིག་ནི་རྒྱལ་པོའི་ཡིག་མཁན་བྱེད་ལ། གཉིས་ནི་བློན་པོར་གཏོགས་པ་ཡོད་པས། དེ་རྣམས་ངན་སེམས་སྐྱེས་ཏེ། ཡུལ་འཁོར་འདི་རྣམས་རང་ཅག་གསུམ་གྱིས་བདག་གིར་བྱ་བའི་ཐབས་བྱའོ། །ཞེས་ལྐོག་ཏུ་བགྲོས་ནས་དུས་ལན་གཅིག་ཡིག་མཁན་དེས་རྒྱལ་པོ་ལ། པདྨ་ཨ་བ་བྷ་སཱི་འདི་ནི་ངེས་པར་རྒྱལ་སྲིད་བྱེད་པར་འདོད་དེ། འདི་ཉིད་དང་འདིའི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ན་གནས་པའི་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་སྟོང་ཙམ་ཡོད་པ་ཡང་དགྲ་ཐབས་ལ་མཁས་ཤིང་གཡུལ་དུ་དཔའ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དེ་ཡང་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་བསྒྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྫུ་བར་བྱས་ མོད་ཀྱི། དོན་དུ་ན་ལྕགས་རི་བརྟན་པོས་བསྐོར་བ་སོགས་རྒྱལ་པོ་དང་འཐབ་པའི་དོན་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱས། རྒྱལ་པོས་བློན་པོ་རྣམས་ལ་དྲིས་པས་ཀྱང་བློན་པོ་གཉིས་པོ་དེས་བསྒྲགས་པའི་རྐྱེན་དང་ཕྲག་དོག་གི་དབང་གིས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་ན། རྒྱལ་པོས་བློན་པོ་དེ་རྣམས་དམག་ཚོགས་དང་བཅས་པ་བཏང་ངོ་། །དེ་སྐབས་ཨོ་རྒྱན་ན་རྒྱལ་པོ་རྣམས་བྲམ་ཟེ་དང་དགེ་སྦྱོང་དང་པཎྜི་ཏ་གསོད་པའི་ཁྲིམས་ནི་མེད་པས་མདུན་ན་འདོན་ཁྱོད་དང་ཁྱོད་ཀྱི་མཆོད་གནས་དགེ་འདུན་རྣམས་ཡོ་བྱད་བོར་ལ་རང་ཉིད་ཡུལ་གཞན་དུ་སོང་ཞིག་ཅེས་རྒྱལ་པོའི་བཀའ་བརྗོད་པས། དགེ་འདུན་རྣམས་སོང་ངོ་། །སློབ་དཔོན་ཡང་དེ་ལྟར་འགྲོ་བ་ལ། བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་མ་བསད་ན་ཕྱིས་རང་ཅག་ལ་གནོད་དེ་འོང་ཟེར་ནས་གཤེད་མ་མང་པོ་བཏང་། དེ་དག་གིས་སློབ་དཔོན་ཞགས་པ་དང་ལྕགས་སྒྲོག་གིས་བཅིངས་པའི་ཚེ་རིག་སྔགས་ཀྱི་མཐུས་ཞགས་པ་རྣམས་བཅད། ལྕགས་སྒྲོག་རྣམས་བཅག །མཚོན་ཆ་རྣམས་བསྣུན་པས་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་སྐུ་ལ་གནོད་པ་མེད་ཅིང་མཚོན་ཆ་རྣམས་དུམ་བུ་མང་པོར་ཆག །མེ་ལ་བསྲེགས་པས་ཀྱང་མ་ཚིག །ཆུ་ལ་འཕངས་པས་བྱེའུ་ཟུལ་བྱེད་ཅིང་སོང་། གཡང་སར་འཕངས་པས་ཀྱང་མ་གནོད། སར་བྲུབ་ནས་སྐུངས་པས་ཀྱང་ཐག་རིང་པོར་ས་ཕུག་ནས་སོང་སྟེ་ བཟུངས་ཀྱང་མ་ཐུབ་བོ། །དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྲོང་ཁྱེར་རྣམས་སུ་མ་སོང་སྟེ། ཡུལ་གཞན་གྱི་དུར་ཁྲོད་ནས་དུར་ཁྲོད་དུ་རྒྱུ་ཞིང་སྤྱོད་ལ། དུར་ཁྲོད་
Chinese
因为时间很久了，他想把那个王国建立在神圣的佛法之上，国王自己也鼓励行广大善事。他自己也在花园的中央，建造了寺庙和僧侣的住所，周围环绕着佛塔，并建造了许多层铁墙。当时，有一个作为导师仆人的人担任国王的书写员，另有两个是属于大臣的。那些人产生了邪恶的想法，他们秘密商议说：我们三人要设法占有这些地方。有一次，那个书写员对国王说：莲花阿瓦巴萨（པདྨ་ཨ་བ་བྷ་སཱི་，padma a ba bha sA，Padma-avabhāsa，莲花光）肯定想要统治王国，他自己和住在这个花园里的大约一千名出家人，都精通敌对之术，而且都是战场上的勇士。那个花园也被改造成了寺庙。实际上，建造坚固的铁墙等等，是为了与国王作战。国王询问大臣们，由于那两个大臣的宣扬和嫉妒的影响，所有人都说了同样的话。国王派遣了那些大臣和军队。当时，在乌仗那（Oḍḍiyāna，约公元8世纪左右的北印度地区，今巴基斯坦斯瓦特河谷）国王们没有杀害婆罗门、苦行者和班智达的法律，国王传令说：前行者你和你的供养处僧众们，丢弃财物，自己到其他地方去吧。僧众们离开了。导师也那样走的时候，大臣们说：如果不杀死这个人，以后会给我们带来危害。于是派遣了许多刽子手。那些人用绳索和铁链捆绑导师的时候，凭借明咒的力量，绳索都被斩断了，铁链都被摧毁了。用武器击打时，导师的身体没有受到伤害，武器都变成了许多碎片。用火焚烧也没有烧着。扔到水里像鸟一样潜入水中消失了。扔到悬崖上也毫发无损。埋在土里隐藏起来，也从很远的地方挖地道离开了，即使抓住也无法抓住。之后，导师没有去城市，而是在其他地方的墓地之间游荡修行，在墓地
English
Since it had been a long time, he wished to establish that kingdom upon the sacred Dharma, and the king himself encouraged great virtue. He himself, in the center of the garden, made temples and dwellings for the Sangha, surrounded by stupas, and built many layers of iron walls. At that time, one who was a servant of the teacher served as the king's scribe, and two others belonged to the ministers. Those ones developed evil thoughts, and they secretly conspired, saying: "We three shall devise a way to possess these lands." Once, that scribe said to the king: "Padma Avabhāsa (པདྨ་ཨ་བ་བྷ་སཱི་，padma a ba bha sA，Padma-avabhāsa，Lotus Light) certainly desires to rule the kingdom. He himself and about a thousand ordained ones residing in this garden are skilled in the ways of enemies and are only brave warriors in battle. That garden has also been transformed into a monastery." He falsely claimed that building strong iron walls and so on was for the purpose of fighting the king. When the king asked the ministers, due to the proclamation of those two ministers and the power of jealousy, everyone spoke in accordance with that. The king sent those ministers along with an army. At that time, in Oḍḍiyāna, there was no law for kings to kill Brahmins, ascetics, and panditas, so the king proclaimed: "Foremost one, you and your object of worship, the Sangha, abandon your belongings and go to another land." The Sangha departed. As the teacher was also leaving in that way, the ministers said: "If we do not kill this one, he will harm us later." So they sent many executioners. When those ones bound the teacher with ropes and iron chains, by the power of the knowledge-mantra, the ropes were cut and the iron chains were broken. When weapons were struck, the teacher's body was not harmed, and the weapons were broken into many pieces. When burned in fire, he was not consumed. When thrown into water, he dove like a bird and disappeared. When thrown off a cliff, he was unharmed. When buried in the ground and hidden, he tunneled through the earth from a great distance and left, and even when seized, he could not be captured. After that, the teacher did not go to the cities, but wandered and practiced from charnel ground to charnel ground in other lands, in the charnel ground.
Tibetan
ཀྱི་འདྲེ་དང་སྲིན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་གྲོགས་བྱས་ཏེ། སྔར་གྱི་རྒྱལ་པོའི་ཡིག་མཁན་དང་། བློན་པོ་དང་གཤེད་མ་དེ་དག་ཞག་བདུན་གྱི་ཁོངས་སུ་ལ་ལ་ཁང་ཁྱིམ་ཚིག་ནས་ཤི། ལ་ལ་རང་སྲོག་རང་གིས་བཅད་དེ་གཅིག་ཀྱང་མ་ལུས་སོ། །རྒྱལ་པོ་ཡང་སྦྲུལ་གདུག་པས་ཟིན་ཏེ་དུས་ལས་འདས། དེ་ནས་ཀྱང་སློབ་དཔོན་དུར་ཁྲོད་དེ་དག་ཏུ་ཡུན་རིང་དུ་གནས་ནས་འབྱུང་པོ་དང་སྲིན་པོ་དང་ཤ་ཟ་དང་མཁའ་འགྲོ་མ་སོགས་མཐུ་ཆེན་རྣམས་དང་གྲོགས་བཤེས་སུ་གྱུར། རིག་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་ལ་བརྩོན་པར་བྱས་པས། ཁམས་གསུམ་རྣམ་རྒྱལ་དང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཐམས་ཅད་ཞལ་གཟིགས་ཤིང་གསུང་ཐོས། ནག་པོ་ཆེན་པོ་དང་མ་མོ་བདུན་སོགས་དང་མི་ལབ་པ་བཞིན་དུ་བྱེད། ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་གདུག་པ་ཅན་ཐམས་ཅད་བྲན་དུ་འཁོལ། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དྲག་སྔགས་འབུམ་ཕྲག་བརྒྱ་ལ་དབང་ཐོབ་བོ། །དེ་སྐབས་མི་མ་ཡིན་མཐུ་ཆེན་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འཛམ་བུའི་གླིང་ན་གདོད་ནས་གྲུབ་པའི་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཡོད་པ་རྣམས་སུ་ཡང་། སྔགས་བཟླས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་ཡང་ཡང་བྱོན། དེ་དག་ཏུ་གདོད་ནས་གྲུབ་པའི་ལྷའི་སློབ་དཔོན་ བརྒྱད་དང་ཡང་མཇལ། ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་རེ་རེ་བསྒྲུབས་སོ། །དེ་ཡང་དུར་ཁྲོད་གྷོར་ཨནྡྷ་ཀ་ར་ན། སློབ་དཔོན་དྷནུ་སྐྲྀཏ་ཞེས་བྱ་བ་གནས། རལ་གྲིའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབས། དུར་ཁྲོད་ཚང་ཚིང་འཁྲིགས་པར་སློབ་དཔོན་སའི་བུ་ཞེས་བྱ། དངོས་གྲུབ་རིལ་བུའོ། །དུར་ཁྲོད་འབར་བ་འཁྲིགས་པར་སློབ་དཔོན་ཉི་མའི་བུ་ཞེས་བྱ་བ། དངོས་གྲུབ་མིག་སྨན་ནོ། །དུར་ཁྲོད་འཇིགས་བྱེད་ཐོད་པར་སློབ་དཔོན་ཨ་མྲྀཏ་པྲ་བྷ། དངོས་གྲུབ་མཆིལ་ལྷམ། དུར་ཁྲོད་ཨཊྚཊྚ་ཧ་ས་ན་སློབ་དཔོན་ཤི་བཾ་ཀ་ར། དངོས་གྲུབ་ནད་མཐའ་དག་འཇོམས་པའི་སྨན། དུར་ཁྲོད་དཔལ་གྱི་ནགས་སུ་སློབ་དཔོན་བ་ར་རུ་ཙི་སྟེ་མཆོག་སྲེད། དངོས་གྲུབ་འཆི་བ་མེད་པའི་བཅུད་ལེན། དུར་ཁྲོད་ཅ་ཅོ་ཅན་དུ་སློབ་དཔོན་གཅེར་བུ། དངོས་གྲུབ་གཏེར་གྱི་བུམ་པ། དུར་ཁྲོད་གཏུམ་དྲག་ཏུ་སློབ་དཔོན་ངན་སྤོང་། དངོས་གྲུབ་གསེར་འགྱུར་རྩིའོ། །དེ་རྣམས་ཐོབ་པས་རིག་པ་འཛིན་པར་ནི་གྱུར། ད་ནི་སྤྱོད་པ་སྤྱད་དེ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་ལ། མནལ་ལམ་དུ་སངས་རྒྱས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་མཐོང་ཞིང་མངོན་ཤེས་མེད་པའི་དྲག་ཤུལ་དཔའ་བོའི་ལས་ཀྱིས་ནི། འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ལ་ཤིན་ཏུ་བར་དུ་གཅོད་པ་ཡིན་ཅིང་།
Chinese
恶鬼和罗刹们做了帮凶，以前的国王的文书、大臣和刽子手们，在七天之内，有的房屋烧毁而死，有的自己结束了自己的生命，一个也没有留下。国王也被毒蛇缠身而去世。之后，这位上师长久地住在那些坟墓里，与鬼怪、罗刹、食肉鬼和空行母等有神通者结为朋友。精勤地念诵明咒，所有三界胜者和阎罗王等金刚忿怒尊都现身并听到他们的声音。像与黑大天和七母等说话一样。所有恶毒的龙和夜叉都成了奴仆。获得了世间和出世间十万个猛咒的支配权。那时，与神通广大的非人一起，在赡部洲原本就有的八大坟墓中，也以咒语念诵的神通力反复前往。在那里也见到了原本就有的八位天神上师，各自修成了共同的成就。也就是在坟墓霍尔安达卡拉那，住着一位名叫上师达努斯克里塔的人，修成了宝剑的成就。在坟墓丛林茂密处，住着一位名叫上师萨伊布的人，成就是药丸。在坟墓燃烧茂密处，住着一位名叫上师尼玛布的人，成就是眼药。在坟墓恐怖骷髅处，住着一位名叫上师阿姆利塔普拉巴的人，成就是靴子。在坟墓阿吒吒哈萨那，住着一位名叫上师希瓦姆卡拉的人，成就是能摧毁一切疾病的药物。在坟墓吉祥森林中，住着一位名叫上师瓦拉鲁吉，也就是至爱的人，成就是长生不老之甘露。在坟墓嘈杂处，住着一位名叫上师裸体者的人，成就是宝藏之瓶。在坟墓暴烈处，住着一位名叫上师恶弃的人，成就是点石成金的药。获得了这些，就成了持明者。现在想着要修行，从而获得佛果，但在梦中，无量光佛说：不见到真如，没有神通，以勇猛的忿怒事业，对所希望的成就，是极大的障碍。
English
The demons and ogres became accomplices, and within seven days, the former king's scribes, ministers, and executioners either died from their houses burning down, or they took their own lives, leaving no one behind. The king also passed away, afflicted by a venomous snake. Thereafter, the master remained in those charnel grounds for a long time, becoming friends with powerful beings such as bhutas, ogres, flesh-eaters, and dakinis. By diligently reciting vidya-mantras, he saw the faces and heard the voices of all the Vajra Wrathful Ones, including the Conqueror of the Three Realms and Yama's Executioner. He interacted with beings like the Great Black One and the Seven Mothers as if conversing with people. He enslaved all the malevolent nagas and yakshas. He gained mastery over a hundred thousand fierce mantras of both worldly and transcendental realms. At that time, together with powerful non-human entities, he repeatedly visited the eight great charnel grounds that had existed since the beginning of time in Jambudvipa, using the magical power of mantra recitation. There, he also met the eight primordial divine masters and accomplished individual common siddhis. Specifically, in the charnel ground Ghorandhakarana, resided a master named Dhanuskrita, who accomplished the siddhi of the sword. In the densely overgrown charnel ground, resided a master named Sai-bu, whose siddhi was the pill. In the densely burning charnel ground, resided a master named Nima-bu, whose siddhi was eye medicine. In the terrifying skull charnel ground, resided a master named Amritaprabha, whose siddhi was boots. In the charnel ground Attattahasana, resided a master named Shivamkara, whose siddhi was medicine that destroys all diseases. In the charnel ground Shri-vana, resided a master named Vararuchi, the supreme lover, whose siddhi was the elixir of immortality. In the noisy charnel ground, resided a master named Naked One, whose siddhi was a treasure vase. In the fierce charnel ground, resided a master named Nganpong, whose siddhi was the gold-transforming essence. Having obtained these, he became a vidyadhara. Now, thinking to practice conduct and attain Buddhahood, in a dream, Buddha Amitabha said: 'By the fierce and heroic actions of not seeing Suchness and lacking clairvoyance, you are greatly obstructing the desired siddhis.'