Tibetan
དགེ་སྦྱོར་དེ་ཡང་ཞེན་པ་གསུམ་བཏང་ནས་རི་ཁྲོད་ལ་སོགས་ལ་གོམས་པར་བྱས་པས། དེ་ལས་ཀྱང་བོགས་ཐོན་སྟེ་རོ་གཅིག་གི་རྟོགས་པ་འཆར་ཏེ། ཇི་ལྟ་བུ་གཅིག་འོང་ན། སྣང་བ་དང་སེམས་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྟོགས། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་མེད་པར་གོ སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་དུ་ཤེས་ཏེ་ཟུང་འཇུག་གི་རྟོགས་པ་འཁྲུངས་པ་ཡིན་གསུངས། འོ་ན་སྤྲོས་བྲལ་དང༌། རོ་གཅིག་གི་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་སྙམ་ན། སྤྲོས་བྲལ་གྱི་དུས་ན་སེམས་སྟོང་པར་རྟོགས་ཀྱང་སྣང་བ་སྟོང་པར་མ་རྟོགས་ལ། རྒྱུ་འབྲས་བག་ཙམ་གོ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་མཐའ་དག་མ་གོ ཉོན་མོངས་པ་རགས་པ་སྤངས་ཀྱང་མངོན་དུ་རྒྱུ་བག་རེ་སྐྱེ། སྐྱེ་བ་ལ་དབང་ཐོབ་ཀྱང་འཆི་བ་ལ་དབང་མ་ཐོབ། རོ་གཅིག་གི་དུས་སུ་སྣང་སེམས་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྟོགས། ཉོན་མོངས་པ་མངོན་དུ་རྒྱུ་མི་སྐྱེ། སྐྱེས་ཀྱང་དགེ་སྦྱོར་འཆར། འདི་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་འཁོར་འདས་དུ་མར་སྣང་ཞིང་རྒྱུ་འབྲས་མཐའ་དག་གོ། སྐྱེ་འཆི་གཉིས་ཀ་ལ་དབང་ཐོབ། རོ་གཅིག་གི་དུས་སུ་མཉམ་པ་ཉིད་རྟོགས་པས་དངོས་པོ་གཙོ་ཆེ། ཟུང་འཇུག་རྟོགས་པས་མཆོག་འབྲིང་པོ་འོང་སྟེ། རྟོགས་པ་དེའི་ངང་དུ་ལུས་འོད་དམ་འཇའ་ལྟ་བུར་འབྱོངས་ཏེ། ལུས་ཤུལ་དུ་མ་ལུས་ཏེ་འཆི་རྒྱུ་མེད་པས་སྐྱེ་འཆི་གཉིས་ཀ་ལ་དབང་ཐོབ་སྟེ་ར་ཛ་ཨིནྡྲ་བྷུ་ཏིའམ། བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་ཡིན་གསུངས། དེ་ལྟར་ཟུང་འཇུག་ཏུ་སོང་བས་ལུས་རྒྱ་ལས་གྲོལ་ཏེ། མཆོག་འབྲིང་པོ་ཡིན་གསུངས། རོ་གཅིག་དེ་ཡང་སྤྲོས་མེད་དམ་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ བརྟེན་ཅིང་གོམས་པར་བྱས་པས། སྒོམ་མེད་ཀྱི་རྟོགས་པ་འཆར་ཏེ། སེམས་གདོད་མ་ནས་སྟོང་ཞིང་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། རོ་གཅིག་མན་ཆད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་རྟོག་རྐྱེན་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དག་པར་བྱས་པས་ཡིན། བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་དང་བྲལ་ཞིང་མཉམ་རྗེས་མེད་པའི་དག་པ་གཉིས་ལྡན་དྲི་མེད་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་སངས་རྒྱས་སུ་འཆར་བ་ཆུ་ལ་ཆུ་བཞག་པའམ་མར་ལ་མར་བཞག་པ་ལྟར། ཆོས་ཀྱི་སྐུར་སངས་རྒྱས་ཏེ་རང་བཞིན་གྱི་དོན་འགྲུབ་པར་བྱས་པ་ཡིན་གསུངས། མཆོག་གསུམ་ལས་འདི་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡིན། སྣང་བ་རབ་ཆོད་པས་སྣང་བའི་རྒྱ་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་གསུངས། འོ་ན་རོ་གཅིག་དང་སྒོམ་མེད་ཀྱི་ཁྱད་གང་ཡིན་སྙམ་ན། རོ་གཅིག་གི་དུས་སུ་མྱོང་བ་ཆ་ཕྲ་མོ་ཞིག་ཡོད། སྒོམ་མེད་ཀྱི་མྱོང་བ་ཆ་ཕྲ་མོ་ཞིག་རྩ་བ་ནས་སྤངས་ཏེ་དྲི་མ་མེད། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་གཉིས་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་ཞི། མཉམ་གཞག་འབའ་ཞིག་ཡིན་གླང་ཆེན
Chinese
又将善行放下三种执着，习惯于寂静处等。从那之中也生出力量，生起一味一体的证悟。如果出现怎样的一种情况呢？证悟显现和心识二者无别，理解对境和有境二者无别，了知显现和空性二者无别，如此便生起双运的证悟，如是说。那么，离戏和一味一体的差别是什么呢？如果心想，在离戏的时候，虽然证悟心是空性的，却没有证悟显现是空性的。虽然稍微理解因果，却没有理解所有的因果。虽然断除了粗大的烦恼，但现行中还会生起少许。虽然获得了出生的自在，却没有获得死亡的自在。在一味一体的时候，证悟显现和心识二者无别，烦恼现行不会生起，即使生起也会显现善行。因为这是心识的体性，所以显现为轮回和涅槃等多种，并且理解所有的因果，获得出生和死亡二者的自在。在一味一体的时候，因为证悟平等性，所以事物是主要的。因为证悟双运，所以会有上等和中等，在那样的证悟状态中，身体变成光或彩虹一般，身体不会留在原地，因为没有死亡，所以获得出生和死亡二者的自在，就像国王因陀罗菩提或者大婆罗门一样，如是说。像那样进入双运，便从身体的束缚中解脱，是上等和中等，如是说。那一味一体，也是依靠和习惯于无戏论或者非常无戏论的行为，便会生起无修的证悟。心识从原始以来就是空性并且完全清净的，一味一体以下，是因为清净了烦恼和分别念等突如其来的污垢。显现为远离所修和能修并且没有等持和后得的二种清净，无垢法身的佛陀，就像水倒入水中或者酥油倒入酥油中一样，在法身中成佛，从而成就自性的意义，如是说。在三殊胜中，这是最殊胜的。因为彻底断绝了显现，所以从显现的束缚中解脱，如是说。那么，一味一体和无修的差别是什么呢？如果心想，在一味一体的时候，还有少许的体验。无修则从根本上断绝了少许的体验，没有污垢。所有的显现都寂灭于二无别的状态中，仅仅是等持，如大象一般。
English
Also, by abandoning the three attachments to virtuous actions and becoming accustomed to solitary places and the like, strength arises from that, and the realization of one taste dawns. How does it come about? One realizes that appearance and mind are not two, understands that object and subject are not two, and knows that appearance and emptiness are non-dual, thus the realization of union is born, it is said. Now, what is the difference between freedom from elaboration and one taste? If one thinks, at the time of freedom from elaboration, although one realizes that the mind is empty, one does not realize that appearance is empty. Although one understands a little about cause and effect, one does not understand all of cause and effect. Although one abandons coarse afflictions, a little manifestation still arises. Although one gains control over birth, one does not gain control over death. At the time of one taste, one realizes that appearance and mind are not two. Afflictions do not arise manifestly. Even if they arise, virtuous actions dawn. Because this is the nature of the mind, it appears as many samsara and nirvana, and one understands all cause and effect. One gains control over both birth and death. At the time of one taste, because one realizes equality, things are important. Because one realizes union, there will be superior and intermediate, and in that state of realization, the body becomes like light or a rainbow. The body does not remain behind, because there is no death, one gains control over both birth and death, like King Indrabodhi or a great Brahmin, it is said. Having gone into union in that way, one is liberated from the bondage of the body, and is superior and intermediate, it is said. That one taste is also based on and accustomed to the practice of non-elaboration or extreme non-elaboration, and the realization of no meditation dawns. The mind is empty and completely pure from the beginning, and below one taste, it is because the defilements of afflictions and thoughts, such as sudden conditions, have been purified. It manifests as the Buddha of the stainless dharmakaya, free from the object of meditation and the meditator, and with two purities without samadhi and post-samadhi, like putting water into water or butter into butter. One becomes a Buddha in the dharmakaya, thus accomplishing the meaning of self-nature, it is said. Among the three excellences, this is the greatest excellence. Because appearance is completely cut off, one is liberated from the bondage of appearance, it is said. Now, what is the difference between one taste and no meditation? If one thinks, at the time of one taste, there is a subtle experience. No meditation completely abandons that subtle experience from the root, and there is no defilement. All appearances subside in the state of non-duality. It is only samadhi, like an elephant.
Tibetan
་བཞུགས་ཀྱང་མཉམ་བཞག་ལ། བཞེངས་ཀྱང་མཉམ་པར་བཞག་པ་བྱ་བ་ཡང་དེ་ག་ལ་ཟེར་བ་ཡིན་གསུངས། འཁོར་བའི་ས་བོན་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་རྩ་བ་ནས་སྤངས་ཏེ། སྤོང་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང༌། ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མངའ་ཞིང༌། སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ལྔར་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་ཏེ། མེ་ལོང་གཡའ་དག་པ་ལ་གཟུགས་བརྙན་གསལ་བ་དང་འདྲ་བར། ཆོས་སྐུ་དག་པ་གཉིས་ལྡན་དུ་སངས་རྒྱས་ཏེ་དེ་ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན། དེ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དག་པ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་དེའི་ངང་ནས། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་དང་བག་ལ་ཉལ་དང་བསམ་པའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་དང་རྒྱུ་འབྲས་ཐམས་ཅད་མ་འདྲེས་པར་མཁྱེན་པ་ནི་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ལ། ཡང་རང་དོན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རྟོགས་པའི་བདག་རྐྱེན་དང་གདུལ་བྱ་གྱེན་དུ་ཕྱོགས་པའི་གཞན་རྐྱེན་དང༌། སྔོན་དུ་ཐབས་གོམས་པར་བྱས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གསུམ་འཛོམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ས་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའི་སངས་རྒྱས་སུ་བྱོན་ནས་དོན་བྱེད་པ་དང༌། ཚོགས་ལམ་མན་ཆད་རྣམས་ལ་མཆོག་དང་སྐྱེ་བ་དམན་པའི་སྤྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་བྱོན་ནས། དུས་འཁོར་བ་མ་སྟོངས་ཀྱི་བར་དུ་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་དང༌། རྒྱུན་མི་འཆད་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འབྱུང་བ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འདུག་ལུགས་ཡིན། ཆོས་རྗེའི་ཞལ་ནས། སྐྱོན་དག་ཡོན་ཏན་རབ་རྫོགས་པ། །སངས་རྒྱས་སྐུ་གསུམ་ངོ་མཚར་ཆེ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་ཟེར་བ་ཡིན་གསུངས། ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པ་བསྐྱེད་པའི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མ་ཤེས་པ་ནི་མ་རིག་པ་ཡིན། མ་རིག་པ་དེ་ལས་སྣང་བ་གསུམ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ཡང་སྣང་བ་ལས་མ་རིག་པ་ལས་གྱུར་པའི་རྟོག་པ་བདུན་འབྱུང༌། མཆེད་པ་ལས་གྱུར་པའི་རྟོག་པ་སུམ་ཅུ་སོ་གཉིས་འབྱུང༌། ཉེར་ཐོབ་ལས་འདོད་ཆགས་ལས་གྱུར་པའི་རྟོག་པ་བཞི་བཅུ་འབྱུང་སྟེ། རང་བཞིན་བརྒྱད་ཅུའི་རྣམ་པར་བསྟེན་ནས་བདག་གཞན་དུ་འབྱུང༌། དེར་ཆགས་སྡང་གཉིས་ཀྱིས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་ལས་བསགས་ནས། སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་ནས་མནར་མེད་ཀྱི་བར་དུ་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། བདག་གཞན་ཆ་ལས་འཛིན་དང་སྡང༌། །དེ་གཉིས་དང་ནི་འབྲེལ་བ་ལས། །ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཚུལ་ཡིན་གསུངས། དེ་འཁོར་བའི་འདུག་ལུགས་ཡིན་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གཅིག་པུ་གོ་བས།
Chinese
说即使安住也是等持，即使起身也是安住，所说的行为也是指这个。断除轮回的种子以及习气，具有断除圆满的功德和智慧圆满的功德，以三身五智成佛，就像镜子去除污垢后显现清晰的影像一样，证悟二净具足的法身，是如所有智。像这样安住于具足二净的法身之中，对于众生的界、习气、所有意念以及所有因果，不混淆地了知，是尽所有智。此外，证悟自利法身的自因，以及所化众生向上趋向的它因，以及先前串习方便的缘起三者聚合为缘，对于安住于地的菩萨们，显现为报身佛而利益众生，以及对于资粮道以下者，显现为殊胜和低劣的各种化身，直至轮回未空之间，恒常、周遍、广大，不间断地利益众生，是涅槃的安住方式。法王说：“过失清净功德圆满，佛陀三身甚稀有。”所说的也是指这样一种情况。此外，众生的真如，不是生起诸佛菩萨的母亲，不了解这一点就是无明。从无明产生三种显现，也就是从显现产生由无明所生的七种分别念，从增生产生三十二种分别念，从近取产生由贪欲所生的四十种分别念，依赖八十自性而产生我他之分。在那里，以贪嗔二者积累身语意三业，从有顶到无间地狱之间，以十二缘起的规律在轮回中流转，这是需要了解的。如《释量论》中所说：“由我他之分执著和嗔恨，由彼二者以及关联，产生一切过患。”所说的就是这种情况。这是轮回的安住方式，仅仅了解大手印。
English
He said that even when abiding, it is Samadhi; even when rising, it is abiding. What is meant by action is also this. Having completely abandoned the seeds of samsara along with their habitual tendencies, possessing the qualities of perfect abandonment and the qualities of perfect wisdom, one becomes enlightened with the three kayas and five wisdoms. Just as a clear image appears in a mirror that has been cleansed of dirt, one becomes enlightened in the Dharmakaya, which possesses two purities. This is the wisdom of knowing things as they are. Thus, while abiding in the state of the Dharmakaya that possesses two purities, the wisdom of knowing without confusion all the realms of sentient beings, their habitual tendencies, all their thoughts, and all causes and effects, is the wisdom of knowing all that exists. Furthermore, relying on the combination of three conditions: the self-cause of realizing the Dharmakaya for one's own benefit, the other-cause of disciples turning upwards, and the interdependence of having previously familiarized oneself with skillful means, one appears as the Sambhogakaya Buddha to the bodhisattvas abiding on the bhumis and benefits beings. To those below the accumulation path, one appears in various forms of Nirmanakaya, both supreme and inferior. Until samsara is emptied, one constantly, pervasively, extensively, and continuously benefits sentient beings. This is the way of abiding in Nirvana. The Dharma Lord said, "Free from faults, perfectly endowed with qualities, the three kayas of the Buddha are wondrous." What is spoken of refers to such a state. Furthermore, the suchness of sentient beings is not the mother who gives birth to the Buddhas and their sons. Not understanding this is ignorance. From ignorance, three appearances arise. From these appearances, seven conceptualizations arise from ignorance, thirty-two conceptualizations arise from proliferation, and forty conceptualizations arise from attachment. Relying on the eighty natures, the division of self and other arises. There, with attachment and aversion, one accumulates the karma of body, speech, and mind, and from the peak of existence to the Avici hell, one wanders in samsara in the manner of the twelve links of dependent origination. This is what needs to be understood. As it is said in the Pramanavarttika, "From the division of self and other come clinging and hatred. From these two and their connection, all faults arise." This is the way it is said. This is the way of abiding in samsara. Simply understanding Mahamudra.