Tibetan
་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱང་མ་ལགས། ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱང་མ་ལགས་ཏེ། སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཤེས་རབ་དེ་རིན་པོ་ཆེའི་བཞེད་པས་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་བཞེད་པ་ལགས། དེས་ན་ཚོགས་གསོག་པར་བྱེད་པའི་དུས་སུ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདི་བསྒྲུབ་དགོས། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་མ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་དང་ལྡན། སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་རིན་པོ་ཆེ་ཐོབ་པར་བྱ་སྙམ་པའི་སེམས་དེ་ལན་བདུན་ཙམ་བལྡབས་ནས་བསྒོམས་པས་རྒྱུད་ལ་ལྟབས་ཀྱིས་བསྐྱེད། དེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ནས་སྦྱིན་པ་དེ་གཏོང་བ་ཡིན། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་གྱ་ཚོམ་དུ་སྦྱིན་པ་བཏང་བས་གར་འོང༌། དེས་ན་སུ་ཐོད་ཐོད་ཀྱིས་སྦྱིན་པ་གཏོང་དུ་མི་བཏུབ་སྟེ། བསམ་པ་མ་དག་པ་ཉོན་མོངས་པ་གསུམ་གྱི་བསམ་པས་སྦྱིན་པ་བཏང་ན་ནི། སྦྱིན་པ་དེས་བསམ་པ་དེ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་རང་ཕུང་གཞན་ཕུང་བསྐྱེད་པ་ཡིན། དེ་ཡང་དཔེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་སྙམ་ན་སོག་མ་མེད་ལྟ་བུ་ཡིན་གསུངས། སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་ལ་ཞིང་དག་པ་དང་བསམ་པའི་དུག་སེལ་བའི་ཐབས་ལ་མཁས་དགོས། བསམ་པའི་དུག བསམ་པ་མ་དག་པ་ཉོན་མོངས་པ་གསུམ་ལ་སོགས་པས་སྦྱིན་པ་བཏང་བར་གྱུར་ན་སྦྱིན་པས་བསམ་པ་དེ་རྫོགས་པར་མི་བྱེད་པར་གསུང་སྟེ། སྦྱིན་པ་འདི་ལྟར་བྱིན་ན་ནི་ཁྱིམ་བདག་ཤིང་ས་ལ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་སྐྱེ་བ་ནས། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་དུ་གསུངས་ན། སྦྱིན་པ་འདི་ལྟར་བྱིན་ན་ནི་ཞེས་པ་ནི་བསམ་པའི་བྱེ་བྲག་ལ་ཟེར་བ་ཡིན། དེས་ན་ཞིང་དག་པ་ལ་བསམ་པ་དག་པས་དངོས་པོ་ཆེ་བ་བཏང་རུང་ཆུང་བ་བཏང་རུང༌། གང་བཏང་བ་དེས་བསམ་པ་དེ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་ཞིང་དེ་དང་མཉམ་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་མོད། ཞིང་དང་བསམ་པའི་དུག་སེལ་བའི་ཐབས་ལ་མི་མཁས་པར་གྱུར་ན་སྦྱིན་པ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་སུ་གར་བཏུབ། ཞིང་དང་བསམ་པའི་དུག་སེལ་བའི་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་དྲུང་དུ་རྒྱུའི་དུག་དང་ལམ་གྱི་དུག་བསལ་བས་འབྲས་བུའི་དུག་རང་ཤུགས་ཀྱིས་སེལ་ནས་འོང༌། དེས་ན་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཞིག་འདོད་ན་རྒྱུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཞིག་སྒྲུབ་དགོས་པ་ཡིན། ཞིང་དང་བསམ་པའི་སྐྱོན་སེལ་བའི་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་དུས་སུ། རྫས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ཚོགས་མི་གསོག་པར་འཇོག་གར་ཕོད། འདི་རང་ཉིད་ལ་དགོས་པས་རང་ཉིད་སྐྱིད་པའི་ཀོད་ཀོད་ཅིག་བྱ་སྙམ་ན་རང་སྐྱིད་པ་དེ་ལྟ་སུས་མི་འགྲུབ་
Chinese
也不是胜义智慧，也不是世俗智慧。布施之前生起的智慧，珍宝（指龙树菩萨）认为这是世俗菩提心。因此，在积累资粮的时候，必须修持这种先行的世俗菩提心。具体方法是，观想如同虚空般的众生都具足安乐，远离痛苦，获得无上圆满正等觉珍宝，这样的心重复七遍左右，在相续中逐渐生起。以这种方式加以区分，然后进行布施。如果不是这样，随意布施会有什么结果呢？因此，不能随意进行布施。如果以不清净的、三烦恼的念头进行布施，那么布施会使那个念头圆满，从而导致自他毁灭。如果问这是什么样的例子，就像没有谷壳一样。在进行布施时，必须精通净化福田和消除意念之毒的方法。意念之毒，如果以不清净的念头，如三烦恼等进行布施，那么布施不会使那个念头圆满。如果这样布施，就能从出生在如屋主、大树等之中，直至获得无上菩提。如果这样布施，指的是意念的差别。因此，对于清净的福田，以清净的意念，无论布施之物是大是小，所布施之物都会使那个意念圆满，并与那个福田相应。如果不精通净化福田和消除意念之毒的方法，那么布施怎么能成为福德的积累呢？在精通净化福田和消除意念之毒的方法的人面前，通过消除因之毒和道之毒，果之毒自然而然地消除。因此，如果想要清净的果，就必须修持清净的因。在精通消除福田和意念之过患的方法的时候，如果存在物质上的东西，怎么能不积累资粮而放置呢？如果认为这是自己需要的，想要让自己过得舒服一点，那么谁不能让自己舒服呢？
English
It is neither ultimate wisdom nor conventional wisdom. The wisdom that precedes giving, the precious one (referring to Nagarjuna) considers it to be the conventional Bodhicitta. Therefore, when accumulating merit, one must cultivate this preliminary conventional Bodhicitta. The method is as follows: contemplate that all sentient beings, as vast as the sky, are endowed with happiness, free from suffering, and may they attain the precious, unsurpassed, perfectly complete enlightenment. Repeat this thought about seven times, gradually generating it in the mindstream. By distinguishing in this way, one then gives. If it is not done this way, what will come of giving haphazardly? Therefore, one should not give haphazardly. If one gives with an impure mind, with the thought of the three poisons, then the giving will perfect that thought, leading to the destruction of oneself and others. If one asks what kind of example this is, it is like having no husk. When giving, one must be skilled in purifying the field of merit and eliminating the poison of intention. The poison of intention, if one gives with impure thoughts, such as the three poisons, then the giving will not perfect that thought. If one gives in this way, one can be born among those like householders and great trees, and so on, up to attaining unsurpassed enlightenment. Giving in this way refers to the distinction of intention. Therefore, for a pure field of merit, with a pure intention, whether the object of giving is large or small, whatever is given will perfect that intention and correspond to that field of merit. If one is not skilled in purifying the field of merit and eliminating the poison of intention, how can giving become an accumulation of merit? In the presence of someone skilled in purifying the field of merit and eliminating the poison of intention, by eliminating the poison of the cause and the poison of the path, the poison of the result will naturally be eliminated. Therefore, if one desires a pure result, one must cultivate a pure cause. When one is skilled in eliminating the faults of the field of merit and intention, if there are material objects, how can one afford to not accumulate merit and leave them aside? If one thinks that this is needed for oneself, wanting to make oneself comfortable, who cannot make themselves comfortable?
Tibetan
སྟེ། ཆོས་བྱེད་པ་དང་སྐྱིད་པའི་ཀོད་ཀོད་གཉིས་ལན་བུ་ལྷས་སུ་གར་བཏུབ། སྔོན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་གཉིས་ལྷན་དུ་མི་འཛོམ་པར་མཁྱེན་ནས་དགའ་བས་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ལགས་ཏེ། རྫས་ཀྱི་དངོས་པོ་གཏོང་བ་དང་བུ་དང་ཆུང་མ་གཏོང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་རེ་རེ་མི་འོང་བ་མ་ལགས་ཀྱང༌། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པ་དང༌། མི་གཏོང་བ་གཉིས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་ཕྲུགས་པར་དགོངས་ནས་བཏང་བ་ལགས་མོད། དེས་ན་སྐྱེས་བུ་རྣམས་སྙིང་ནས་ཆོས་བྱེད་ན་རང་འཛོམ་པ་ཞིག་དང་ཆོས་བྱེད་པ་གཉིས་མི་ཕྲུགས་པས་ཡང་ན་ཅག་ཀྱིས་འཇོག་པ་ཡིན། ཚེ་འདི་ཡང་མེད། ཕྱི་མ་ཡང་མེད་པའི་ཡམ་ཡོམ་འདིས་གར་འོང༌། དེས་ན་སྦྱིན་པ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་གསོག་པར་བྱེད་དགོས། དེ་ལ་གཏོང་བའི་དངོས་པོ་བཞི་ཡིན། གཏོང་བ་ནི་རྫས་དང་ཟང་ཟིང་གི་དངོས་པོ་གཏོང་བ་ཡིན། དེ་ཡང་ཞིང་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱོགས་སུ་བསམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་དངོས་པོ་ཕྲ་བ་ཞིག་བཏང་ཡང་དེས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་སྟེ། དེ་ཡང་དབུལ་མོ་རྒན་མོ་ལྟ་བུ་ཡིན། ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་བུ་དང་ཆུང་མ་གཏོང་བ་ཡིན། གཏོང་བ་ཆེན་པོ་ལུས་གཏོང་བ་ཡིན་ཏེ་ཉིང་ཤའི་སྤྱན་ཅན་ལྟ་བུ་ཡིན། དེ་ཡང་དུས་ལ་བབ་པའི་དུས་སུ་གཏོང་བ་ཡིན། ནམ་དགའ་དགར་གཏོང་བ་ནི་མ་ལགས། ཚད་མེད་པའི་གཏོང་བ་ནི། འགྲོ་བ་གཞན་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་ཡིན། འདི་གཏོང་བ་གཞན་པས་གཏང་བར་དཀའ་བས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ཏེ། བྱམས་པས་ཞུས་པ་ལས། གང་གིས་གངྒཱའི་སོགས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་རྒྱལ་པོ་འོད་ཟེར་ཆེན་པོའི་གཏམ་རྒྱུད་གསུངས། དེས་ན་འགྲོ་བ་གཞན་ལ་ཆོས་སྟོན་པར་བྱེད་དགོས་པ་ཡིན། དེ་ལ་ཚན་གཅིག་ཆོས་སྟོན་པ་ངོ་ཚ་བ་འདྲ་བས་ཀྱང་སློབ་དཔོན་བྱེད་ཟེར་བ་འདུག་སྟེ། ད་ལྟ་མི་ལུས་རིན་པོ་ཆེ་ཐོབ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་དང་འཕྲད། མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་བླ་མ་དམ་པ་དང་མཇལ་བའི་དུས་སུ་ཆོས་མི་སྟོན་ན་ངན་སོང་གི་གནས་གསུམ་དུ་སྐྱེས་པའི་དུས་སུ་ཆོས་སྟོན་ནམ། ཆོས་ཚུར་ལ་ཞུ་བ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་པ་ལ་སྟོན་སྙམ་ན། ད་ལྟ་སྙིགས་མའི་དུས་སུ་དེ་འདྲ་གར་སྲིད། ཆོས་ཕར་ལ་སྟོན་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། ངེད་བས་ཆེ་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་ལྔ་སྡེ་བཟང་པོས་སྲན་བཙུགས་པ་ལ་ཆོས་ཕར་སྟོན་དུ་བཞུད་པ་ལགས་མོད། འཇིག་རྟེན་མགོན་པོས་ཀྱང་ལོག་མདའ་མཛེ་གྲོང་དུ་ཆོས་ཕར་སྟོན་དུ་བཞུད་པའི་གཏམ་རྒྱུད་གསུང་ན་གཞན་གྱིས་ལྟ་ཅི་སྨོས། འོ་ན་མ་གསོལ་བར་ཆད་
Chinese
即，行法与快乐的享受二者如何能像编织辫子般结合？往昔的菩萨大士们也知晓此二者不能并存，故而欢喜地修持。布施财物、布施儿女妻妾等，并非没有一丝一毫的痛苦感受。然而，他们考虑到证得无上菩提与不布施二者不能相容，所以才布施。因此，如果人们真心实意地行法，那么既要圆满自身又要行法二者是不能相容的，要么就彻底放弃。这样既没有今生，也没有来世的摇摆不定，又将如何是好？因此，必须积聚布施的福德资粮。对此，有四种布施之物。布施即是布施财物和受用之物。这也要在清净的福田中，以菩提心的意念，即使布施微小的物品，也能获得无上菩提。比如贫穷的老妇人。完全的布施是布施儿女妻妾。伟大的布施是布施身体，如能施肉眼的尊者。这也要在时机成熟的时候布施，并非随意布施。无量的布施是为其他众生宣说佛法。这种布施是其他布施难以比拟的，因此尤为殊胜。如弥勒菩萨所请问的，其中说道“谁于恒河等”。此外，还讲述了光芒大国王的故事。因此，必须为其他众生宣说佛法。对此，有些人觉得宣说佛法好像很羞耻，却还自称是导师。现在获得了珍贵的人身，值遇了佛陀的教法，与具足功德的上师相遇之时，不宣说佛法，难道要在堕入三恶道的时候才宣说佛法吗？如果认为接受佛法的人会以礼敬来回报，但现在这个末法时代，这种情况又怎么可能存在呢？必须主动去宣说佛法。比我们更伟大的佛陀，也曾为了五比丘最初的闻法，而前往播种善根之处。世间怙主也曾前往麻风村主动宣说佛法，更何况其他人呢？那么，未经祈请就中断了
English
That is, how can practicing Dharma and enjoying happiness be combined like braiding hair? The great Bodhisattvas of the past also knew that these two cannot coexist, so they practiced with joy. Giving away possessions, giving away children and wives, etc., is not without a single bit of painful feeling. However, they considered that attaining unsurpassed Bodhi and not giving cannot be compatible, so they gave. Therefore, if people sincerely practice Dharma, then fulfilling oneself and practicing Dharma cannot be compatible, so either give up completely. How will it be if there is neither this life nor the next in such uncertainty? Therefore, one must accumulate the accumulation of merit of generosity. There are four objects of giving. Giving is giving away wealth and objects of enjoyment. This should also be in a pure field of merit, with the intention of Bodhicitta, even if a small item is given, one can obtain unsurpassed Bodhi. For example, a poor old woman. Complete giving is giving away children and wives. Great giving is giving away the body, like the venerable who could give his fleshly eyes. This should also be given when the time is ripe, not given at will. Immeasurable giving is teaching the Dharma to other beings. This giving is unmatched by other giving, so it is especially excellent. As asked by Maitreya Bodhisattva, it says, "Whoever is on the Ganges, etc." In addition, the story of King Great Light is also told. Therefore, one must teach the Dharma to other beings. To this, some people feel ashamed to teach the Dharma, but still call themselves teachers. Now that we have obtained a precious human body, encountered the Buddha's teachings, and met a virtuous master, if we do not teach the Dharma, will we teach the Dharma when we are born in the three lower realms? If you think that those who receive the Dharma will repay with reverence, but in this degenerate age, how can such a situation exist? One must actively teach the Dharma. Even the Buddha, who is greater than us, went to the place to sow the seeds of virtue in order for the five Bhikkhus to hear the Dharma for the first time. The Protector of the World also went to the leper village to actively teach the Dharma, let alone others? So, it was interrupted without being asked