Tibetan
ས་མཆོག་གི་དོན་དུ་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བའོ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ན་ངན་པར་གྲགས་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ལས་ངན་པ་དང་ལུས་ཀྱི་ལས་ངན་པ་དང་ངག་གི་ལས་ངན་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་ངན་པ་དང་བཞིའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ་དགེ་བ་ལ་འཇུག་པ་དང་མི་མཐུན་པ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་སོགས་ལ་ཡིད་མི་ཆེས་པས་སྦྱིན་སོགས་ལ་མི་སྦྱོར་བ་དང་མི་དགེ་བ་ལ་འཇུག་པ་དང་མཐུན་པ་བྱས་པ་མི་བཟོ་བ་སྔོན་ཕན་བཏགས་པ་ལ་མི་ལྟ་བར་གསོད་པ་སོགས་ཉེས་སྤྱོད་ལས་མི་ལྡོག་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། མི་གང་ཁྱིམ་འབིགས་བྱེད་པའི་རྐུན་པོ་སྟེ་འཚོ་བ་ཤིན་དུ་སྨད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། བདེན་པའི་གོ་སྐབས་བཅོམ་སྟེ་རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ལྷུར་ལེན་པ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཚོགས་པ་སོགས་ཀྱི་ནང་དུ་འཇུག་ཏུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། ཁྱི་དང་བྱ་རོག་དང་ཡི་དྭགས་ལ་སོགས་པ་སྟེ་དེ་དག་ནི་སྐྱུགས་པ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྣམས་མཆོག་ཏུ་བསྒྱུར་བ་ནི་ཡིད་མི་ཆེས་པ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་དང་ལྡན་པས་རང་གིས་ཡིད་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱས་པ་མི་གཟོ་བ་ནི་འདུས་མ་བྱས་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱིམ་འབིགས་བྱེད་པ་ནི་ཡང་སྲིད་པར་འཚམས་སྦྱོར་བའི་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོ་སྐབས་བཅོམ་པ་ནི་ཕྱི་མ་ལ་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་སྡུག་བསྔལ་མངོན་པར་འགྲུབ་པའི་གོ་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱུགས་པ་ཟ་བ་ནི་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་ཡོ་བྱད་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ལུས་འཛིན་ཀྱང་ལོངས་སྤྱོད་དང་སྲོག་ལ་རེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་མཆོག་ཡིན་ནོ། །སྲིད་རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་བསྒྱུར་བ་ནི་སྙིང་པོ་མེད་ཅེས་སོགས་ལྟ་བུ་སྟེ་དེ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་རྣམ་གཡེང་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པ་ལ་སྙིང་པོར་ཤེས་པ་ནི་དེ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་ཞེས་པའོ། །རྟག་བདེ་སོགས་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་མི་རྟག་སོགས་ལ་ཤིན་ཏུ་གནས་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པའོ། །གཞན་དོན་གྱི་དཀའ་སྤྱད་ཀྱིས་མ་བླངས་པར་ཉོན་མོངས་པས་ཀུན་ནས་རབ་ཏུ་ཉོན་མོངས་པ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་འབད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཚོགས་གཉིས་ལ་འབད་ན་བྱང་ཆུབ་དམ་པ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་གཉེན་པོར་བསྒྱུར་བ་ནི་གཉིས་ལས། སྦྱིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནི། ཡང་ཇི་སྐད་དུ་ཅེས་སོགས་ལྟ་བུ་སྟེ་སེར་སྣའི་ཆོས་ཉིད་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་ནི་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་སེར་སྣའི་བག་ལ་ཉལ་སྤངས་པ
Chinese
这是为了将殊胜之处完全转变。其中，世间被称为恶行的有四种：意恶业、身恶业、语恶业和恶劣的受用。第一种有两种：与善行相违背，不相信来世等，因此不作布施等善行；与恶行相符，做了坏事不忏悔，不顾及以前的恩情而杀害等，不从恶行中回头。第二种是：某人是破坏房屋的盗贼，因为生活极其卑贱。第三种是：破坏真实的机缘，热衷于说谎，与这样的人交往是不允许进入僧团等场合的。第四种是：狗、乌鸦和饿鬼等，因为它们是吃呕吐物的。将这些转变为殊胜之处是：不相信是因为具有解脱的智慧，自己深信不疑。不报恩是因为了知无为法和涅槃。破坏房屋是因为舍弃了与再次投生相连结的烦恼。破坏机缘是因为在来世的一切去处都没有显现痛苦的机会。吃呕吐物是因为虽然在今生依靠资具的力量维持身体，却不希求受用和生命。与这样的人交往是殊胜之人。将轮回的因转变为大菩提，就像“无有心要”等一样，其中的心要是散乱，了知没有散乱，就是依靠没有散乱的等持。从常乐等颠倒转变为安住于无常等，是获得真实智慧。不以利他之苦行而获得，却被烦恼完全染污，是努力于广大的福德资粮。像这样努力于二资粮，就能获得殊胜菩提佛果。将不顺之品转变为助伴，有两种。就布施而言，就像“又如是说”等一样，增长悭吝的自性，就是舍弃了具有习气的悭吝随眠。
English
This is to completely transform into the supreme. Among these, what are known as bad deeds in the world are four: bad deeds of mind, bad deeds of body, bad deeds of speech, and bad enjoyments. The first has two aspects: being contrary to engaging in virtue, not believing in the afterlife, etc., and therefore not engaging in generosity or other virtuous deeds; and being in accordance with engaging in non-virtue, not repenting for bad deeds, not considering previous kindness but killing, etc., not turning back from misdeeds. The second is: someone who is a thief who breaks into houses, because their livelihood is extremely base. The third is: destroying the opportunity for truth, being enthusiastic about lying, and associating with such people is not allowed in gatherings, etc. The fourth is: dogs, crows, and pretas (hungry ghosts), etc., because they eat vomit. Transforming these into the supreme is: not believing is because one possesses the wisdom of liberation and believes in oneself. Not repaying kindness is because one knows the unconditioned and nirvana. Breaking into houses is because one has abandoned the afflictions that connect with rebirth. Destroying opportunity is because there is no opportunity for suffering to manifest in all future destinations. Eating vomit is because, although one maintains the body in this life through the power of resources, one does not hope for enjoyment or life. Associating with such people is a supreme person. Transforming the cause of samsara into great Bodhi is like "without essence," etc., where essence is distraction, and knowing the absence of distraction is relying on the samadhi without distraction. Transforming from the perverted views of permanence, bliss, etc., to abiding in impermanence, etc., is attaining true wisdom. Not obtained through the hardship of benefiting others, but completely defiled by afflictions, is striving for the vast accumulation of merit. By striving for the two accumulations in this way, one will attain the supreme Bodhi, the fruit of Buddhahood. Transforming unfavorable factors into allies has two aspects. In terms of generosity, it is like "again, as it is said," etc., increasing the nature of stinginess, which is abandoning the latent tendencies of stinginess along with their imprints.
Tibetan
ས་དེའི་དེ་བཞིན་ཉིད་གནས་གྱུར་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱིན་པས་ཡོངས་སུ་སྐྱོ་བ་ནི་ཡུན་རིང་པོར་མགོ་བོ་ཕངས་པ་གཏོང་བ་ལ་སོགས་པས་སྐྱོ་སྐྱོ་ལྟར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སློང་བ་ལ་ཚིག་པ་ཟ་བ་ནི་རང་གིས་ལེན་པར་འདོད་པས་སློང་བ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེས་འགའ་ཅི་ཡང་མི་སྦྱིན་པ་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྟག་ཏུ་སྦྱིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱིན་པ་ལས་རིང་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཉེ་དུ་ལ་སྦྱིན་པ་དང་ལན་ལ་རེ་བ་སོགས་མ་དག་པའི་སྦྱིན་པ་རིང་དུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཚངས་སྤྱོད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནི། ཡང་ཞེས་སོགས་ལྟ་བུ་སྟེ་འཁྲིག་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོག་པ་ལས་གཞན་དུ་དེ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཐབས་མི་ཚོལ་བ་ནི་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་ནས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྤོང་བ་ལ་གཡེལ་བ་ནི་མི་ཚངས་སྤྱོད་སྤོང་བའི་ཐབས་ལ་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲིག་པའི་འདོད་ཆགས་སྐྱེས་པ་དང་དུ་ལེན་པ་ནི་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་ནང་དུ་སྐྱེས་པ་ཕྱི་རོལ་དུ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་གཉེན་པོའི་ཆོས་ཀྱིས་སྐྲག་པ་ནི་དེའི་གཉེན་པོའི་ཆོས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསྒྲལ་བའི་དོན་དུ་རྩོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུན་མི་འཆད་པར་གཉིས་ཀྱིས་གཉིས་སྦྱོར་བ་ནི་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ཀྱིས་བདེན་བཞི་ལ་དམིགས་པའི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གཉིས་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའོ། །ཆོས་མངོན་པར་ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་པ་ལེགས་པར་བཤད་པའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་འབེལ་བའི་གཏམ་རྣམ་པར་ངེས་པ་སྟེ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལྔ་པའི་བཤད་པའོ།། །། གསུམ་པ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མིང་དོན་བཤད་པར་བཞེད་ནས་དྲི་བ་ནི་བསྟན་བཅོས་འདི་ཞེས་སོགས་སྨོས་སོ། །ལན་ནི་ངེས་ཚིག་གི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་ནས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་ནས་མདོར་བསྡུས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། །ཡང་ཆོས་མངོན་པའི་མདོ་ཀུན་ནས་བསམས་པའི་གནས་ཐམས་ཅད་དུ་བཏུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པར་མཐོང་བའི་གནས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཐབས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་པའི་བར་དུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དང་པོས་ནི་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པའི་རྒྱུ་མ་རྟོགས་པ་དང་ལོག་པར་རྟོག་པ་སོགས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པས་ནི་རང་གཟོའི་གནས་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པས་ནི་ཉིང་དགོས་ཁྱད་པར་ཅང་དང་ལྡན་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་མངོན་པ་ཀུན་ལས་བ
Chinese
是为了显现那里的如实性已经转变的缘故。以布施而完全厌倦，是因为长久地舍弃头部珍爱等，而像厌倦一样行事的缘故。对乞讨者发怒，是因为自己想要接受，与乞讨不相符的缘故。有时什么也不布施，是因为一切事物都恒常布施的缘故。远离布施，是因为远离了布施给亲属和期望回报等不净布施的缘故。安住于梵行，就像“又”等一样，不寻求除了对性行为的如实性进行分别之外，从那之中 निश्चित (梵文天城体)，niścita (梵文罗马拟音)，决定 出离的方法，是因为如实地了解那本身后而舍弃的缘故。对舍弃它感到懈怠，是因为分别舍弃非梵行的方法的缘故。接受性行为的贪欲生起，是因为贪欲的贪欲在内生起，在外舍弃的缘故。对那对治的法感到恐惧，是因为以那对治的法，为了救度一切有情而努力的缘故。不间断地以二者结合二者，是以止观二者，缘于四谛的世间和出世间二道而入定的缘故。《阿毗达磨集论》的广释《善说海》中盈溢之语的决择，即《集论》第五品的解释。第三，想要解释论典的名称意义，而提问说“此论典”等。回答说，以解释词义的方式了悟后而作了概括，即菩提萨埵圣者无著了悟了如实性后，简略地作了归纳之义。又，是从阿毗达磨经中，在一切所思之处作了归纳的缘故。又是如实见之所依的缘故，因为以不错乱的方式，能获得直至成佛的缘故。其中，第一点是断除了论典的造作因，由不了知和颠倒了知等所引发的过失。第二点是舍弃了自赞之处。第三点是显示了具有殊胜必要和特点。阿毗达磨集
English
It is for the sake of manifesting that the thusness of that place has been transformed. To be completely weary of giving is because of acting as if weary by giving up cherishing the head for a long time, and so on. To be angry at beggars is because one wants to receive oneself, which is incompatible with begging. Sometimes not giving anything at all is because all things are always given. To be far from giving is because one has abandoned impure giving such as giving to relatives and expecting returns. To abide in celibacy, like "again" and so on, not seeking a way to definitely ( निश्चित, niścita, certain) escape from it other than distinguishing the thusness of sexual intercourse, is because one abandons it after truly knowing that itself. To be negligent in abandoning it is because of distinguishing the method of abandoning non-celibacy. Accepting the arising of sexual desire is because the desire of desire arises internally and is abandoned externally. To be afraid of the Dharma that is the antidote to that is because one strives for the sake of liberating all sentient beings with the Dharma that is the antidote to that. To constantly combine two with two is because one enters into samadhi with the two paths of the mundane and supramundane, with the two of calm abiding and insight, focusing on the four truths. The determination of the overflowing words from the extensive commentary on the Abhidharma-samuccaya, the Well-Spoken Ocean, is the explanation of the fifth chapter of the Samuccaya. Third, wanting to explain the name and meaning of the treatise, the question is asked, "This treatise," and so on. The answer is that it is summarized after understanding in the manner of defining the terms, that is, the Bodhisattva Arya Asanga, after realizing the thusness, briefly summarized it. Also, it is because it is summarized from the Abhidharma Sutra in all places of thought. It is also the basis of true seeing, because it can be obtained until Buddhahood in an unconfused manner. Among these, the first point is to eliminate the causes of composing the treatise, caused by not knowing and knowing perversely, and so on. The second point is that the place of self-praise is abandoned. The third point is that it shows that it has excellent necessity and characteristics. Abhidharma Samuccaya