Tibetan
དང་འགལ་བ་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཀའ་ལ་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་མ་ཚང་བའི་ཉེས་པ་ཡང་མེད་དེ། མདོ་སྡེ་དང་འདུལ་བའི་སྐབས་གང་དུ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ་དེ་དག་མངོན་པ་ཡིན་པས། དེ་བས་ན་མདོ་ཉིད་ཚད་མར་བྱའི་བསྟན་བཅོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་ལྟར་ན་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་ནི་གཉིས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གཉིས་སོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་ནི་ཆིག་རྒྱུད་དུ་འགྲེལ་ཆགས་སུ་གསུངས་པ་ནི་མེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་མདོ་སྡེ་དུ་མ་རྣམས་སུ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ལས་བརྩམས་ཏེ། ཐོར་བུ་ཐོར་བུ་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ནི་རིགས་ཅན་གསུམ་ཀའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཀའི་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་དུ་ཡང་། གཏན་ལ་ཕབ་པར་བསྟན་པའི་སྡེ་ནི་གཉིས་ཀའི་ཆོས་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་དོ་ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་རྣམས་ཁོ་ན་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཤེས་བྱའི་གནས་ལ་སོགས་པ་དོན་བཅུ་ལས་བརྩམས་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཆོས་མངོན་པའི་མདོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་ཞིག་བཀའ་བསྩལ་ཏེ། དེ་ནི་ཤེས་བྱ་ཕྲ་མོ་དང་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དོན་སྟོན་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ཡིན་གྱི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ་སྤྱིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བསྟན་པ་འཛམ་བུའི་གླིང་འདིར་རེ་ཞིག་ནུབ་ཅིང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་མངོན་པ་ལ་དགྲ་ལན་གསུམ་དར་དེ་འཛམ་བུའི་གླིང་འདིར་ཡོང་ཡེ་ཐམས་ཅད་དུ་ནུབ་པར་གྱུར་ཏོ་ཅེས་གྲག་གོ །དེ་ནས་འཇམ་དཔལ་རྩ་བའི་རྒྱུད་དུ། ཐོགས་མེད་ཅེས་བྱའི་དགེ་སློང་ནི། །བསྟན་བཅོས་དེ་ནི་དོན་ལ་མཁས། །མདོ་སྡེ་དྲང་དོན་ངེས་པའི་དོན། །རྣམ་པ་མང་པོ་རབ་ཏུ་འབྱེད། །འཇིག་རྟེན་རིག་པ་སྟོན་བདག་ཉིད། །གཞུང་འབྱེད་ངང་ཚུལ་ཅན་དུ་འགྱུར། །དེ་ཡི་རིག་པ་གྲུབ་པ་ནི། །ས་ལའི་ཕོ་ཉ་མོ་ཞེས་བརྗོད། །དེ་ཡི་སྔགས་ཀྱི་མཐུ་ཡིས་ནི། །བློ་ནི་བཟང་པོ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །བསྟན་པ་ཡུན་རིང་གནས་བྱའི་ཕྱིར། །མདོ་ཡི་དེ་ཉིད་དོན་བསྡུད་བྱེད། །ལོ་ནི་བརྒྱ་དང་ལྔ་བཅུར་འཚོ། །དེ་ལུས་ཞིག་ནས་ལྷ་ཡུལ་འགྲོ། །འཁོར་བ་རྣམས་
Chinese
因为存在诸多相违之处。而且，（有人认为）佛语中没有完整的论藏的过失也是不存在的，因为在经藏和律藏中，无论何时何地，只要是阐述诸法体相的那些部分，就是论藏。因此，他们说，经典本身就不是应该作为衡量标准的论著。按照大乘的观点，论藏有两种，即共同的和不共同的。其中，第一种是没有以单一传承的方式进行解释的，但是，在许多经藏中，从诸法的自相和共相出发，零散地阐述的那些内容，是针对所有三种根器的人而宣说的，因此是大乘和小乘共同的论藏。因此，在此处也说：“被阐述为决定的部分，是二者的法论藏。” 第二种是，世尊为了那些真正进入大乘的人，为了与获得一切种智相符，从知识的处所等十个方面出发，宣说了一部名为《大乘法论经》的十万颂的经典。因为它是阐述细微和广大的知识之道的，所以是菩萨们的藏，而不是声闻等人的藏，因此是大乘不共同的论藏。而且，据说在佛陀涅槃之后，总的来说，大乘的教法在赡部洲暂时衰落，特别是大乘的法论受到了三次敌对势力的打击，以至于在赡部洲完全消失。之后，《文殊根本续》中说：“名为无著之比丘，彼论于义极精通，经部了义不了义，种种差别善分别，世间学问示导师，开解经义具善巧，彼之明妃成就者，名曰娑罗使女也，彼以真言威力故，生起贤善之智慧，为令教法久住故，摄集经中彼等义，寿百五十岁而住，彼身坏后生天界，诸有情众……
English
Because there are many contradictions. Moreover, the fault that there is no complete Abhidhamma Pitaka in the Buddha's words does not exist, because in the Sutra Pitaka and Vinaya Pitaka, wherever and whenever the characteristics of all dharmas are explained, those are the Abhidhamma. Therefore, they say that the sutras themselves are not treatises that should be used as a standard. According to the Mahayana view, there are two Abhidhamma Pitakas, namely, the common and the uncommon. Among them, the first is not explained in a single lineage, but in many sutras, starting from the self-characteristics and common characteristics of all dharmas, those contents that are explained in a scattered manner are spoken for all three types of beings, so it is the Abhidhamma Pitaka common to both Mahayana and Hinayana. Therefore, it is also said here: "The part that is explained as definitive is the Dharma Abhidhamma Pitaka of both." The second is that the Blessed One, for those who have truly entered the Mahayana, in order to be in accordance with obtaining omniscience, starting from the ten aspects such as the place of knowledge, preached a sutra of one hundred thousand verses called the Mahayana Dharma Abhidhamma Sutra. Because it explains the subtle and vast path of knowledge, it is the treasury of the Bodhisattvas, not the treasury of the Shravakas and others, so it is the uncommon Abhidhamma Pitaka of the Mahayana. Moreover, it is said that after the Buddha's Nirvana, in general, the teachings of the Mahayana temporarily declined in Jambudvipa, especially the Dharma Abhidhamma of the Mahayana was hit by three waves of hostile forces, so that it completely disappeared in Jambudvipa. After that, the Manjushri Root Tantra says: "A monk named Asanga, that treatise is extremely proficient in meaning, the sutras are of definitive and provisional meaning, various differences are well distinguished, the worldly knowledge is the master, the explanation of the sutras is skillful, his consort is the accomplished one, named the Salai messenger girl, by the power of her mantra, good wisdom arises, in order to make the teachings last long, he gathers the meanings of those in the sutras, he lives for one hundred and fifty years, after his body is destroyed, he goes to the heavenly realm, all sentient beings..."
Tibetan
སུ་འཁོར་བ་ན། །ཡུན་རིང་བདེ་བ་རྗེས་མྱོང་ནས། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་མཐར་གྱིས་ཏེ། །བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་ལུང་བསྟན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས། རྒྱལ་བའི་རྒྱལ་ཚབ་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་དུ་མ་དང་། མངོན་པའི་མདོ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་ཡང་གསན་ནས་སྤྱིར་ཐེག་ཆེན་གྱི་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་དུ་མ་མཛད་ཅིང་། ཁྱད་པར་དུ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཆོས་མངོན་པའི་དགོངས་འགྲེལ། ཤེས་བྱའི་གནས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་གནས་བཅུ་མདོར་བསྡུས་ནས་སྟོན་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐུན་མོང་གི་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་དོན་མི་ཤེས་བཞིན་དུ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་འབེབས་པ་དག་གི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་གཞོམ་པ་དང་། རྗེས་འཇུག་གི་གདུལ་བྱ་རྣམས་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་བཞེད་ནས། ཐུན་མོང་གི་ཆོས་མངོན་པའི་དགོངས་འགྲེལ་ཐེག་པ་གསུམ་ཀའི་རྣམ་བཞག་ཐུན་མོང་དུ་རྒྱས་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པས་ས་སྡེ་ལྔ། དེའི་ནང་ནས། རིགས་ཅན་གསུམ་ཀའི་བསླབ་བྱ་དང་། ཤེས་བྱ་ཐུན་མོང་བ་རྣམས་རྗོད་བྱེད་ཉུང་ངུས་གསལ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་ཆོས་མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་འདི་མཛད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རེ་ཞིག་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་འབྲེལ་ཡིན་ནོ། ། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་རྒྱས་པར་བསྟན་བཅོས་མཐའ་དག་གིས་འཆད་པར་འགྱུར་ཞིང་མདོར་བསྡུ་ན་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་གསུམ་ཡིན་ཏེ། འགྲེལ་པར། ཅིའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་འདི་བརྩམས་ཞེ་ན། །ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལས་བརྩམས་ཏེ། །ཞེས་བཤད་དོ། །དགོས་པ་ནི་འདི་ལས་བརྗོད་བྱ་ཆོས་གསུམ་པོ་དེའི་མཚན་ཉིད་དང་རབ་དབྱེ་ལ་སོགས་པ་བསམ་པར་བྱ་བའི་གནས་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམས་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་ཤིང་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་སྟེ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། དུ་དང་ཅིའི་ཕྱིར་ལ་སོགས་པ་བསམ་པའི་གནས་རྣམས་ལ་མཁས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་བསམ་བྱའི་གནས་རྣམས་ལ་མཁས་པར་བྱས་པ་དེས། ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་དོན་དེ་ཉིད་སྒོམ་བྱུང་གིས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་རང་དོན་རྟོགས་པའི་ཆོས་དང་འབྲེལ་པ་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐོས་པ་དང་། གཞན་དོན་ལུང་གི་ཆོས་དང་འབྲེལ་པ་ཚོགས་ཀྱི་ནང་དུ་མཁས་པ་ལ་གྲགས་པའི་ཤེས་བྱའི་གནས་རྣམས་འབེལ་བའི་གཏམ་གྱིས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལ་ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བས་མི་བརྫི་ཞིང་མི་འཇིགས་པ་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་
Chinese
谁转生于轮回中， 长久享受安乐之后， 最终成为大觉者， 获得大菩提。 如是授记的大士圣者无著，对胜者的补处听闻了许多大乘的法类，以及十万部的阿毗达磨经，总的来说造了许多大乘的释论，特别是，为了简要地阐释大乘法相阿毗达磨的释论，以及摄集一切所知境的十处，造了《大乘集论》。并且，为了摧毁分别说部等不了解共同的阿毗达磨藏，却对诸法自相共相的体性进行决定的那些人的阿毗达磨慢，以及为了摄受后来的所化众生，对于共同的法相阿毗达磨的释论，详细地决定了三乘的一切宗派，即五事处。其中，为了以少量的言辞清晰地显示三类有情共同的学处和所知，造了这部论典《阿毗达磨集论》，这暂时是论典的关联。所要表达的内容，将由所有的论典广说，简而言之是蕴、界、处三者。释论中说：‘为何要造这部论典？因为是从蕴等开始的。’必要是，从此可以轻易地理解和掌握所要表达的三种法，即蕴、界、处三者的体性和分类等广大的思考之处。又在其中说：‘为了精通于多少和为何等思考之处。’像这样精通于思考之处后，以闻思决定的意义，通过修所生的专注方式进行修持，从而与证悟自利的法相关联，即止观双运的作意和听闻。与利他的教法相关联，即在僧团中以善辩的言辞来确定被称为智者的所知境，从而获得不被他人驳倒和不畏惧的境界。
English
Whoever is reborn in samsara, After experiencing happiness for a long time, Will ultimately become a great enlightened one, And attain great Bodhi. Thus prophesied, the great being, the noble Asanga, heard many categories of Mahayana teachings from the successor of the Victorious One, as well as a hundred thousand sections of the Abhidharma Sutra. In general, he composed many treatises explaining the Mahayana teachings. In particular, he composed the *Mahāyānasaṃgraha* (Compendium of the Mahayana), which briefly explains the ten grounds of the Mahayana, summarizing all knowable objects, as an explanation of the Mahayana Abhidharma. Furthermore, intending to destroy the Abhidharma pride of those, such as the Vaibhāṣikas, who, without understanding the meaning of the common Abhidharma Pitaka, determine the characteristics of phenomena, both their own and common characteristics, and intending to guide future disciples, he extensively determined all the tenets of the three vehicles in common, in the explanation of the common Abhidharma, i.e., the five aggregates. Among these, in order to clearly show the common trainings and knowable objects of all three types of beings with few words, he composed this treatise, the *Abhidharmasamuccaya* (Compendium of Abhidharma). This, for the moment, is the connection of the treatise. What is to be expressed will be extensively explained by all the treatises, and in brief, it is the three: aggregates, elements, and sources. In the commentary, it is said: 'Why was this treatise composed? Because it starts with the aggregates, etc.' The purpose is that from this, one can easily understand and grasp the vast places of contemplation, such as the characteristics and divisions of the three dharmas to be expressed, namely, the aggregates, elements, and sources. Again, it says in the same text: 'In order to become skilled in the places of contemplation such as how many and why.' Having become skilled in the places of contemplation in this way, the meaning determined by hearing and thinking is cultivated in a one-pointed manner through meditation-born wisdom, thereby relating to the Dharma of realizing one's own benefit, i.e., the mindfulness of the union of tranquility and insight, and hearing. Relating to the Dharma of benefiting others, i.e., establishing the knowable objects, known as wise, in the assembly with eloquent speech, thereby obtaining the state of not being refuted by others and not being afraid.