Tibetan
་འཕགས་པའི་ཤེས་མཐོང་གིས་གསར་དུ་བྱས་སམ་སྙམ་པའི་གཉེན་པོར་ཐ་མ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཞན་གྱིས་ཀུན་བཏགས་པའི་བྱེད་པ་པོ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ནང་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་ཉི་ཤུ་པོ་དེ་དག་དོན་དམ་པར་ཐེར་ཟུག་རྟག་པའམ་སྐད་ཅིག་དང་རྒྱུན་གྱི་མི་རྟག་པར་མ་གྲུབ་པ་དང་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ན་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་སྟོང་པ་ཉིད་ཉི་ཤུར་འདོད་དོ། །གསུམ་པ་ལ། འཐད་པའི་ཕྱོགས་དགོད། མི་འཐད་པའི་ཕྱོགས་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ལ་དངོས་དང་། རྩོད་པ་སྤང་བ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཁ་ཅིག་ནི་སྟོང་ཉིད་ཡན་གར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་སོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །ཕྱི་མ་འདི་ཉིད་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གང་དང་གང་ཤེས་པ་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་ལ་དམིགས་ཏེ། དཔེར་ན། རྨི་ལམ་དུ་རྟ་གླང་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་བཞིན། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དམིགས་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ན། །དོན་མཐོང་རབ་ཏུ་གྲུབ་མ་ཡིན། །ཞེས་ཤེས་པ་མ་གྲུབ་ན་ཡུལ་མི་རྟོགས་པས་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ལ་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པས་འགལ་བ་མ་ཡིན་ལ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལ་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། གང་དམིགས་པ་ཡིན་པ་དེ་ནི་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཟླ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་བཞིན། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་འདི་ཡང་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མེད་པར་འགྱུར་ལ། དེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དགག་པ་བཀག་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པས་སོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། ལྷས་སྦྱིན་གསོད་བྱེད་མཆོད་སྦྱིན་བསད་པས་ལྷས་སྦྱིན་སླར་མི་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་གང་གི་ཕྱིར་དངོས་པོར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐའ་ལྷས་སྦྱིན་དང་འདྲ་བ་དེའི་གསོད་བྱེད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་མཆོད་སྦྱིན་དང་འདྲ་བ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསད་པས་སླར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་འགྲེལ་ཆེན་དུ་འགྱུར་ཅུང་ཟད་འཁྲུགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྟོང་ཉིད་ཡན་གར་བ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ནི། ཡེ་ཤེས་དངོས་པོ་མེད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་དེ་ལྟ་ན་
Chinese
为了对治是否是圣者的智慧所新造的，最后是为了驳斥由他者所遍计的空性的作者。第二，如是内等二十法，在胜义中不成其为坚固常恒，或者不成其为刹那和相续的无常，并且因为各自的自性空，所以认为他性的自性空性之间有二十种空性。第三，分二：立宗合理的一面，驳斥不合理的一面。第一又分二：正文和遣除诤论。第一，什么是无分别智的对境呢？有些人说是空性单单是空性。另一些人说是以一切法的自性空性为对境。后者是合理的，因为凡是所知的，都是以自性空的法为对境，例如，梦中的马牛等以自性空性为对境一样，无分别智也是所知。这是自性因。如果对境不是现量，那么见义就不能很好地成立。因为如果识不成立，则境不可知，所以因不成，并且因为在同品上有，所以不是相违，并且因为如果诸法的自性不是空性，则会被一和多体分离等的因所损害，所以不是不定。第二，凡是对境都是不存在的，如二月等。诸法的自性空性也是对境，所以会变成不存在，因此一切法的自性会变成存在，因为破除破除就是成立。没有过失，如同天授的杀害者被祭祀所杀，天授不会再出现一样，因为对于执著实有的边，如同天授，它的杀害者自性空，如同祭祀，被空性所杀，所以不会再出现。这里大疏的翻译稍微混乱。第二，对于空性单单是智慧的对境的一方来说，智慧会变成以无实有为行境的唯一，如果那样的话
English
To counteract the thought of whether it was newly created by the wisdom vision of the noble ones, the last is to refute the agent of emptiness imputed by others. Second, the twenty phenomena such as the internal, etc., are not established as being truly permanent or momentary and impermanent in continuity, and because they are empty of their own nature, it is considered that there are twenty kinds of emptiness between the emptiness of the nature of otherness. Third, divide into two: establishing the reasonable side and refuting the unreasonable side. The first is divided into two: the main text and the removal of disputes. First, what is the object of non-conceptual wisdom? Some say that emptiness is simply emptiness. Others say that it takes the emptiness of the nature of all phenomena as its object. The latter is reasonable, because whatever is known takes the self-empty dharma as its object, for example, horses and cattle in dreams take self-empty nature as their object, and non-conceptual wisdom is also knowable. This is the reason of self-nature. If the object is not manifest, then seeing the meaning cannot be well established. Because if consciousness is not established, then the object is unknowable, so the cause is not established, and because it exists in the same category, it is not contradictory, and because if the nature of phenomena is not emptiness, it will be harmed by the cause of separation from one and many, etc., so it is not uncertain. Second, whatever is the object is non-existent, like the double moon, etc. The self-nature emptiness of phenomena is also the object, so it will become non-existent, therefore the self-nature of all phenomena will become existent, because negating negation is establishing. There is no fault, just as when the killer of Devadatta is killed by the sacrifice, Devadatta will not reappear, because the extreme of clinging to reality is like Devadatta, its killer self-nature emptiness, like the sacrifice, is killed by emptiness, so it will not reappear. Here the translation of the Great Commentary is slightly confused. Second, for the side where emptiness alone is the object of wisdom, wisdom will become the only one with the object of non-reality, and if so,
Tibetan
ཡང་དམིགས་པ་དག་པ་ཁྱད་པར་དུ་མི་འགྱུར་བ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་འདུས་བྱས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་དང་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་དག་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་འགྲེལ་ཆེན་ལས་བཤད་ཀྱང་ཧ་ཅང་འགྲིག་པར་མ་མཐོང་བས་དཔྱད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་ངོ་བོ་དབྱེ་བ། ས་མཚམས་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ནི། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ནི། ལས་དང་པོ་པའི་ས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་གྱི་ཤེས་རབ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ནས་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་གྱི་བྱེ་བྲག་གི་རྣམ་པ་ཉི་ཤུའོ། །གསུམ་པ་ནི། ནང་དང་ཕྱི་དང་གཉིས་ཀ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གསུམ་ནི་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་ས་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་སྦྱོར་ལམ་ལ་བཤད་པ་ལ། ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་མོས་སྤྱོད་ཚོགས་ལམ་དང་། སྦྱོར་ལམ་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་ལ་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ལ། འབྲེ་དང་ཨར་མོས་སྤྱོད་སྦྱོར་ལམ་སྤྱི་དང་། ཕྱི་མ་ཆོས་མཆོག་ལ་འཆད་དོ། །ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ནས་དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་བདུན་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བར་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ས་དང་པོ་ནས་བདུན་པའི་བར་དང་། རང་བཞིན་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ནི། འཕེལ་འགྲིབ་མེད་པའི་དོན་དང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང་ཞི་དག་པ་ལ་དབང་བ་གཉིས་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ས་བརྒྱད་པ་དང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་བའི་རྟེན་ཡིན་པས་ན་ས་དགུ་པ་དང་། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་དངོས་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ལས་ལ་དབང་བའི་རྟེན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ན་ས་བཅུ་པ་ལ་བཞག་གོ །དངོས་པོ་མེད་པ་དང་རང་གི་ངོ་བོ་དང་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་གསུམ་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་པའི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་པའི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་བྱུང་གི་རྟེན་ཡིན་པའི་དོན་གྱིས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་ཡིན་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་འགྲེལ་ཆེན་ལས་བཤད་དོ། ། གཉིས་པ་ཚོགས་བྱེ་བྲག་དུ་བཤད་པ་ལ། སྤྱི་དང་། ཡན་ལག་གི་དོན་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལ། སའི་ངོ་བོ། དབྱེ་བ། ཁྱད་ཆོས། འཕོ་ཚུལ། སྒྲ་དོན་དང་ལྔའི་དང་པོ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས
Chinese
又，如果所缘的清净没有差别，那么空性也会变成有为法，因为次第地，智慧和它的空性，以事物和非事物本身，不互相区分地进行分别。如《释论》所说，但觉得不太合适，所以进行考察。第二是本体的区分，有三个界限。第一，智慧的集合是：从最初业者的地到佛地的具有空性之境的闻思修三种智慧。第二是：从内空性到他性空性之间的二十种差别相。第三是：内、外、内外皆空的智慧三者是胜解行地，空性空性是在加行道中宣说的。大译师说：胜解行是资粮道，加行道是决择分。འབྲེ་和ཨར་说胜解行是加行道的总相，后者在法最上中解释。大空性到无舍空性之间的七者，是为了证悟法界周遍等意义，所以次第地从第一地到第七地。自性和一切法空性是，因为是无增减之义和无分别和寂静之二者的所依，所以是第八地。自相不可得空性是，因为是智慧所依，所以是第九地。非事物自性空性和事物空性是，因为是业所依，所以在第十地安立。非事物和自性和他性空性三者，次第地，因为是舍弃了烦恼障及其习气的所依，以及舍弃了所知障及其习气的所依，以及是自生之所依的意义，所以要知道是在佛地。《释论》中如是说。第二，集合分别解说，有总和支分二义。第一，有地的本体、区分、特点、转移方式、词义五者，第一是：菩萨们的法。
English
Furthermore, if the purity of the object of focus does not change, then emptiness would also become a conditioned phenomenon, because, in sequence, wisdom and its emptiness, through things and non-things themselves, are not distinguished from each other by conceptualization. As stated in the Great Commentary, but it doesn't seem quite right, so it is examined. The second is the distinction of essence, with three boundaries. First, the collection of wisdom is: the three wisdoms of hearing, thinking, and meditation that have emptiness as their object, from the stage of the first practitioner to the stage of Buddhahood. Second, there are twenty distinct aspects from inner emptiness to the emptiness of otherness. Third, the three wisdoms of inner, outer, and both inner and outer emptiness are the stage of aspiration, and the emptiness of emptiness is explained in the path of joining. The great translator said: Aspiration is the path of accumulation, and the path of joining is the part of ascertainment. 'Bre' and 'Ar' say that aspiration is the general characteristic of the path of joining, and the latter is explained in the highest Dharma. The seven from great emptiness to non-abandoning emptiness are, in order, from the first to the seventh bhumis, because they are for the purpose of realizing the all-pervading nature of reality, etc. The emptiness of self-nature and all dharmas is the eighth bhumi because it is the basis of both the meaning of non-increase and non-decrease and non-conceptualization and peace. The emptiness of the non-apprehension of one's own characteristics is the ninth bhumi because it is the basis of wisdom. The emptiness of the nature of non-things and the emptiness of things are the tenth bhumi because they are the basis of action. The three emptinesses of non-things, self-nature, and other-nature are, in sequence, because they are the basis for abandoning the afflictive obscurations together with their imprints, and the basis for abandoning the cognitive obscurations together with their imprints, and because of the meaning of being the basis of self-origination, so it should be known that they are on the Buddha bhumi. This is what is said in the Great Commentary. Second, the collection is explained separately, with two meanings: general and specific. First, there are five aspects: the nature of the ground, the divisions, the characteristics, the manner of transition, and the meaning of the words. The first is: the Dharma of the Bodhisattvas.