Tibetan
པ་དང་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དགུ་དགུ་ལ་བརྟེན་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དང་སྐྱེས་བུ་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་དམིགས་པས་སོ། །གཉིས་པ་དེ་དག་སོ་སོར་ཡང་གཟུང་རྟོག་དེ་ལྟར་རྣམ་པ་དགུ་དགུ་སྟེ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བདག་རང་དབང་ཅན་དང་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དགུ་དགུ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གཉིས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། མཚམས་སྦྱར་བ་དང་། སོ་སོའི་ངོ་བོ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། རྣམ་རྟོག་བཞི་མདོར་བསྟན་པ་དེ་ལ་མིང་ཙམ་མདོར་བསྡུས་ནས་བཤད་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གཉིས་པ་ལ། གཟུང་རྟོག་འཛིན་རྟོག་རྒྱས་པར་བཤད་པ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ལ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དང་། རྣམ་བྱང་གི་རྟེན་ཅན་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གཞིའི་རྟེན་ཅན་གྱི་རྣམ་རྟོག་ནི་དབྱེ་གཞི་སྟེ། གྲངས་དགུ་སྟེ་ཡུལ་དགུ་ཡོད་པས་སོ། །ཡུལ་དགུ་པོ་དེ་ཡང་བཞིར་བསྡུས་ཏེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་དངོས་པོ། ཉེས་དམིགས། དམིགས་པ། དེའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་བྱེད་དོ། །དང་པོ་ནི་ལྔ་སྟེ། དངོས་པོ་ཙམ་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་དེ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་མ་རིག་པ་སྟེ། དེ་ལ་དགག་པའམ་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་མ་རིག་པ་ལ་གཟུང་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། །མདོ་ནི། ཤ་བུ་ཆོས་འདི་དག་ནི་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་ཆགས་པར་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །མ་རིག་པས་ཀུན་ནས་བླང་བ་ལས་གཟུགས་སོགས་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་འབྱུང་བས་དེ་ལ་རྟོག་པ་ནི། ཤ་བུ་གཟུགས་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་གྱི་ཕྱིར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་དེ་དག་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་རྟོག་པ་ནི་མིང་དང་གཟུགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་ལ་རྟོག་པ་ནི། དེ་དག་གིས་ཇི་ལྟར་མེད་པའི་ཆོས་དེ་དག་བརྟགས་ནས་མིང་དང་གཟུགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ཅེས་སོ། །ཇི་སྐད་དུ། དངོས་པོར་ཁས་ལེན་ཡོད་ན་ནི། །རྟག་དང་ཆད་པར་ལྟ་བ་ནི། །ཐལ་པར་འགྱུར་ཏེ་དངོས་དེ་ནི། །རྟག་དང་མི་རྟག་འགྱུར་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ལྟར། མིང་གཟུགས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལས་དེ་ཐེར་ཟུག་མི་འགྱུར་བའི་རྟག་པའམ། སྔོན་བྱུང་ན་ཕྱིས་མེད་པར་འགྱུར་པའི་ཆད་པའི་མཐའ་གཉིས་ལ་ཆགས
Chinese
是和蕴等所依的九九境之差别。二是，能取之分别念，法相是，有两种，以对补特伽罗实有和士夫假有显现执著而缘故。二是，彼等各自也是所取分别念如是九九种，次第是，以我自主和蕴等九九境为所缘之故。二是广说，分二：连接和各自之体性。初者是，四种分别念略说，彼仅以名称略摄而说的意义是此，二是，分二：所取分别念和能取分别念广说，初者分二：杂染和净遍之所依，初者是，杂染之基所依之分别念是差别事，数量是九，以有九境之故。彼九境又摄为四：杂染之事物，过患，所缘，彼之体性知。初者是五，仅以事物为境而于彼显现执著是遮蔽见彼真实之故为无明，于彼以破立之相显现执著是名为于无明所取之分别念，如是其余亦应类推。经中说：夏瓦子，此等法如是并非如幼稚异生所显现执著之相。以无明普取而生色等近取之五蕴，于彼之分别念是，夏瓦子，色内空性，和事物不存在之自性空性之间故，非有。彼五蕴作为所缘之分别念是名为于名和色显现执著，于彼之分别念是，彼等以如何不存在之法彼等观察后名为于名和色显现执著。如是说：若有承认为事物，则常断之见，将成过失，以彼事物，是常和无常变化之故。如是，从于名色显现执著而于彼不变恒常之常，或先前有则后不存在之断的二边而贪著。
English
These are the distinctions based on the nine-nine objects that are the basis for aggregates and so on. Secondly, the conceptual thought of the grasper, its characteristic is that it has two aspects: it apprehends by manifestly clinging to the person as substantially existent and the individual as nominally existent. Secondly, each of those is also a grasped conceptualization with nine-nine aspects in that way, in order, because of focusing on the nine-nine objects such as the self as independent and the aggregates. Secondly, the extensive explanation is in two parts: the connection and the nature of each. The first is: the meaning of explaining the four conceptualizations that were briefly stated, summarizing them with just names, is this. Secondly, there are two parts: the extensive explanation of grasped conceptualization and grasping conceptualization. The first of these is in two parts: the basis of defilement and purification. The first of these is: the conceptualization that is the basis of the foundation of defilement is the object of differentiation, the number is nine, because there are nine objects. Those nine objects are also condensed into four: the object of defilement, the fault, the object of focus, and knowing its characteristic. The first is five: merely taking the object as the object and manifestly clinging to it is ignorance because it obscures seeing that very reality. Manifestly clinging to it in the aspect of negation or affirmation is called conceptualizing the object of ignorance. Similarly, it should be applied to the others as well. The sutra says: Shariputra, these dharmas are not in such a way as how childish ordinary beings manifestly cling to them. Because the five aggregates of grasping, such as form, arise from ignorance taking hold of everything, the conceptualization about that is: Shariputra, form is not existent because it is between emptiness within and emptiness of the nature of non-existence of things. The conceptualization that takes those five aggregates as objects is called manifestly clinging to name and form, and the conceptualization about that is: after examining those dharmas that do not exist in what way, it is called manifestly clinging to name and form. As it is said: If there is acceptance of things as real, then the view of permanence and annihilation will become an error, because that thing is permanent and impermanent and changes. Thus, from manifestly clinging to name and form, there is attachment to the two extremes of permanence, which is unchanging and constant, or annihilation, which is that which existed before but later ceases to exist.
Tibetan
་པར་འགྱུར་བས་དེ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། ཆོས་རྣམས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་དག་ནི་མེད་པའི་མཐའ་གཉིས་དག་ཏུ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རྟག་ཆད་དུ་ཞེན་པ་ལས་ནི་ཆགས་སོགས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་བྱ་དང་དད་སོགས་རྣམ་པར་བྱང་བ་བླང་བྱར་མི་ཤེས་ཤིང་དེ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། གཟུགས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའོ། །གཟུགས་རྣམ་པར་བྱང་བའོ་ཞེས་མི་ཤེས་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་དེ་དག་གི་ཉེས་དམིགས་ནི། དེ་ལྟར་བླང་དོར་མི་ཤེས་པའི་སྦྱིན་སོགས་འཕགས་པའི་ལམ་ལ་མི་གནས་པས་དེ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། དེ་གནས་པ་མ་ཡིན། ཇི་ལྟར་གནས་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། སྦྱིན་པའི་ཕ་ཕྱིན་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་ཅེས་སོ། །གསུམ་པ་དམིགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནི། དམིགས་པ་དང་བདག་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་གཉིས་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ལ་དམིགས་པ་ནི་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་སྟེ་དེ་ལ་རྟོག་པ་ནི། བྱང་ཆེན་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ་ཤེར་ཕྱིན་མི་དམིགས་ཤིང་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བ་དེ་ལྟར་སློབ་ཅེས་སོ། །བདག་དང་བདག་ཡོད་ན་ནི་གཞན་དུ་ཤེས། ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོགས་པས་གཞན་བསྡུས་ཏེ་དེ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་བདག་མི་དམིགས་ཤིང་མི་མཐོང་ཞེས་སོ། །ཀུན་ཉོན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནི། རྣམ་པར་དག་པ་སྐྱེད་པ་ལམ་དང་སོགས་པས་འགོག་པའི་བདེན་པ་ལ་གཟུགས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། ཤ་བུ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་མ་བྱུང་བ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པའོ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གཉེན་པོའི་རྟེན་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ནི་དབྱེ་གཞི། གྲངས་རྣམ་པ་དགུ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དགུ་ཡོད་པས་སོ། །ཡུལ་གྱི་ངོ་བོ་དེ་ལ། རྣམ་བྱང་གི་དངོས་པོ་ཡང་། རྐྱེན་དང་། རྒྱུ་དང་། རྟེན་འབྲེལ་དང་། དེའི་དཔྱོད་པ་དང་། དེའི་དབྱེ་བ་དང་དྲུག་གིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམ་བྱང་གི་ཆར་གཏོོགས་པའི་གཟུགས་སོགས་རིགས་མཐུན་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་སྤུང་པ་ནི་ཕུང་པོ་སྟེ་དེ་ལ་རྟོག་པ་ནི། དེ་ཐབས་མི་མཁས་པས་གཟུགས་ལ་རྟོག་ཅིང་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རྣམ་བྱང་གི་ཆར་གཏོགས་ཀྱི་མིག་སོགས་སེམས་སེམས་བྱུང་སྐྱེ་བའི་སྒོར་གྱུར་པ་ལ་རྟོག་པ་ནི་མིག་ལ་རྟོག་ཅིང་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ཅེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། རྣམ་བྱང་འབྲས་བུའི་འབྱུང་ཁུངས་སུ་གྱུར་པའི་རིགས་ལ་རྟོག་པ་ནི། མིག་དང་གཟུགས་དང་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་
Chinese
因此，对它的分别念是：那些对诸法执著的人，认为这是断灭的两种边。像这样，由于执著常断，所以对于贪等烦恼应该断除，以及信等清净应该接受，不能了解，并且对它的分别念是：色是烦恼的，色是清净的，这样不能了解，不能看见。第二，那些的过患是：像这样，因为不能了解应该接受和应该断除，所以布施等不住于圣道，因此对它的分别念是：它不是安住。怎样不是安住呢？说不是安住在布施的波罗蜜多上。第三，就所缘来说：所缘和我和等等，那两个不是烦恼的自性。对于它，所缘是六波罗蜜多，对于它的分别念是：在行持大菩提的般若波罗蜜多时，不执著般若波罗蜜多，并且不如实随见，这样学习。我和有我，则知为他。以这样的方式等等，总摄了他，因此对它的分别念是：因为极其清净的缘故，不执著我，并且不能看见。就了解烦恼的体性来说：生起清净的道，以及等等，对于灭谛，对色法的分别念是：肉身极其清净，就是没有生，没有出现，没有显现造作。第二是：对治所依的分别念是分类的基础。数量有九种。因为有蕴等等九种境。对于境的体性，清净的事物也是，以缘和，因和，缘起和，它的观察和，它的分类这六种来了解。第一是：属于清净部分的色等同类聚集在一个方向，就是蕴，对于它的分别念是：因为不善巧方便，所以对色执著并且显现执著。第二是：属于清净部分的眼等心和心所生起的门，对于它的分别念是：对眼执著并且显现执著。第三是：对于成为清净果的来源的种类执著，就是眼和色和眼的识
English
Therefore, the conceptualization of it is: Those who are attached to all phenomena think that these are the two extremes of annihilation. Like this, because of clinging to permanence and annihilation, one cannot understand that afflictions such as greed should be abandoned, and that purity such as faith should be accepted, and the conceptualization of it is: form is afflicted, form is purified, thus one cannot understand, one cannot see. Second, the faults of those are: Like this, because one cannot understand what should be accepted and what should be abandoned, generosity and so on do not abide in the noble path, therefore the conceptualization of it is: it is not abiding. How is it not abiding? It is said that it is not abiding in the perfection of generosity. Third, in terms of the object of focus: the object of focus and the self and so on, those two are not the nature of affliction. For it, the object of focus is the six perfections, and the conceptualization of it is: when practicing the great Bodhi's Prajnaparamita, one does not cling to Prajnaparamita, and does not truly follow and see, thus learn. If there is a self and a self, then one knows it as other. In this way and so on, he summarizes the other, therefore the conceptualization of it is: because it is extremely pure, one does not cling to the self, and one cannot see. In terms of understanding the nature of affliction: the path that generates purity, and so on, for the truth of cessation, the conceptualization of form is: the flesh is extremely pure, that is, there is no birth, no appearance, no manifestation of fabrication. The second is: the conceptualization of the antidote's support is the basis of classification. There are nine kinds of numbers. Because there are nine kinds of objects such as aggregates. For the nature of the object, pure things are also, to be understood by six: condition, cause, dependent arising, its examination, and its classification. The first is: form and so on belonging to the pure part are gathered in one direction of the same kind, that is, aggregates, the conceptualization of it is: because of unskilled means, one clings to form and manifests attachment. The second is: the doors of arising of mind and mental events such as the eye and so on belonging to the pure part, the conceptualization of it is: one clings to the eye and manifests attachment. The third is: clinging to the kind that becomes the source of pure fruit, that is, the eye and form and the consciousness of the eye.