Tibetan
བཏགས་པ་ལ་རྟོག་པ་ནི། སྒྱུ་མ་ཡང་གཞན་ལ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཡང་གཞན་ཞིག་ཡིན་སྙམ་མམ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱང་ཕྱོགས་སོགས་རྣམ་བྱང་དུ་བཏགས་པ་ལ་རྟོག་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བར་ཡང་གཞན་ལ་སྒྱུ་མ་ཡང་གཞན་ཞིག་ཡིན་སྙམ་མམ་ཞེས་སོ། །རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་རྟོག་པ་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་ཡང་གཞན་ལ་སྒྱུ་མ་ཡང་གཞན་ཞིག་ཡིན་སྙམ་མམ་ཞེས་སོ། །བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྒོམ་པའི་ལམ་དུ་བཏགས་པ་ལ་རྟོག་པ་ནི། སྒྱུ་མ་ཡང་གཞན་ལ་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་ཡང་གཞན་ནམ་ཞེས་སོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་དུ་བཏགས་པ་ལ་རྟོག་པ་ནི། སྒྱུ་མ་ཡང་གཞན་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཞན་ཡིན་ནམ་ཞེས་སོ། །སྟོབས་བཅུ་སོགས་མི་སློབ་པའི་ལམ་ལ་འཕགས་པའི་སྐྱེ་བོར་བཏགས་པ་ལ་དགག་པའམ་སྒྲུབ་པ་གང་རུང་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་འཛིན་པ་རང་བཞིན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྟོབས་བཅུ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅྭོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་ཡང་གཞན་ལ་སྒྱུ་མ་ཡང་གཞན་ཞིག་ཡིན་སྙམ་མམ་ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཇི་སྐད་བཤད་པ་དེ་ལྟ་བུའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། དྲོ་བ་ལ་སོགས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་བཞི་པོ་གྲངས་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་གཞི་དང་ཁྱད་ཆོས་སུ་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། ། གསུམ་པ་ཡོངས་འཛིན་ལ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ནི། རྟོག་པའི་འཇུག་ཐོག་དུ་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་ཡོངས་འཛིན་གསུང་བ་མི་རིགས་ཏེ། མདོར་བསྟན་དུ་ཡོངས་འཛིན་སྔར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མདོར་བསྟན་དུ་ཡོངས་འཛིན་སྔར་གསུངས་པ་ནི། རྩ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་སྦྱར་བ་དང་མཐུན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། འདིར་མཇུག་ཏུ་བཤད་པ་ནི། ཡོངས་འཛིན་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དམིགས་རྣམ་རྒྱུ་གསུམ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་བཞི་པོ་དང་བཅས་པ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་མདོར་བསྟན་དང་མཐུན་པར་ཡོངས་འཛིན་གྱི་མཇུག་ཏུ་བཤད་ན། མདོར་བསྟན་དུ་རྟོག་པ་ཁྱད་གཞིའི་ནང་དུ་ཆུད་པར་བསྟན་གྱི་ཁྱད་ཆོས་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་སྒྲས་མ་ཟིན་པས་ཁྱད་ཆོས་མ་ཡིན་པར་དོགས་པར་འགྱུར་ལ། རྒྱས་བཤད་དུ་ཡོངས་འཛིན་གྱི་སྔར་བཤད་པ་ནི་ཁྱད་ཆོས་ཀྱི་ནང་དུ་ཆུད་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་ཆོས་སུ་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་ཡ
Chinese
于假立的分别念：幻化也是依赖于他，缘起也是另外一个吗？如是说。第二是，于北方的方向等清净假立的分别念：菩提的诸法之间也是另外一个，幻化也是另外一个吗？如是说。于见到解脱三门自性的道上之分别念：空性，无相，无愿也是另外一个，幻化也是另外一个吗？如是说。于修习禅定无色自性的道上假立的分别念：幻化也是另外一个，禅定和无色之等持也是另外一个吗？如是说。于空性一切自性殊胜道上假立的分别念：幻化也是另外一个，空性一切也是另外一个吗？如是说。于十力等无学道上，于圣者补特伽罗假立，于破立任何一方显现耽著的执着自性分别念：如来十力和佛陀不共十八法之间也是另外一个，幻化也是另外一个吗？如是说。第三是，如是所说之能取所取之分别念，与暖位等分别之分相符顺的四者，如其数量般地被区分，是具有基和法相的。第三，摄持有三，其中第一是，于分别念的入门时，以中间的偈颂来宣说摄持是不合理的，因为在总说中已经宣说了摄持。如果这样问，总说中已经宣说了摄持，是为了与根本偈颂的连结相符顺。而在此处结尾处宣说，是为了显示以摄持的力量，如是所说的对境、行相、因、三者，以及能取所取的四种分别念，都将转变为殊胜的法相。如果与总说相符顺，在结尾处宣说摄持，那么在总说中，分别念被显示包含在差别基之中，但由于没有被显示差别法的词句所涵盖，因此会怀疑它不是差别法。而在广说中，先前所说的摄持被解释为包含在差别法之中，因此会成为被了解的差别法。
English
Regarding the conceptualization of imputation: Is illusion also dependent on others, and is dependent arising also something else? Thus it is said. The second is, regarding the conceptualization of imputation to the pure imputation of the northern direction, etc.: Are the dharmas of enlightenment also something else, and is illusion also something else? Thus it is said. Regarding the conceptualization on the path of seeing the nature of the three doors of liberation: Is emptiness, signlessness, and wishlessness also something else, and is illusion also something else? Thus it is said. Regarding the conceptualization of imputation to the path of meditating on the nature of formless concentration: Is illusion also something else, and is concentration and formless attainment also something else? Thus it is said. Regarding the conceptualization of imputation to the path of the special nature of all emptiness: Is illusion also something else, and is all emptiness also something else? Thus it is said. Regarding the conceptualization of imputation to the noble person on the path of no more learning, such as the ten powers, etc., the grasping that is manifestly attached to either refutation or establishment, the self-nature of conceptualization: Are the ten powers of the Thus-Gone One and the eighteen unmixed dharmas of the Buddha also something else, and is illusion also something else? Thus it is said. The third is, the conceptualizations of the apprehended and the apprehender as described above, and the four that correspond to the divisions that distinguish warmth, etc., are distinguished according to their number, and possess the basis and the characteristics. The third, the comprehensive, has three parts, the first of which is: It is unreasonable to teach the comprehensive with intermediate verses at the beginning of conceptualization, because the comprehensive has already been taught in the summary. If you ask, the comprehensive has already been taught in the summary in order to be in accordance with the application of the root verses. And here, it is explained at the end in order to show that by the power of the comprehensive, the objects, aspects, and causes as described, together with the four conceptualizations of the apprehended and the apprehender, will become special characteristics. If the comprehensive is explained at the end in accordance with the summary, then in the summary, conceptualization is shown to be included within the basis of distinction, but since it is not covered by the words that show the distinguishing characteristic, there will be doubt that it is not a distinguishing characteristic. And in the detailed explanation, the previously explained comprehensive is explained as being included within the distinguishing characteristic, so it will become a distinguishing characteristic that is understood.
Tibetan
ང་ཡོངས་འཛིན་ཁྱད་ཆོས་ཀུན་གྱི་མཇུག་ཏུ་བསྟན་པས་དམིགས་རྣམ་རྒྱུ་གསུམ་མཚུངས་ལྡན་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ཡང་ཡོངས་འཛིན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་སྔ་མ་འགལ་བའི་ཚིག་རྒྱན་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་སྦྱོར་ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་དམིགས་རྣམ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་འཕྲོས་དོན་ཡིན་པས་བར་ཚིགས་ཀྱིས་བསྟན་པར་མ་ཟད་ཡོངས་འཛིན་ཡང་ཞེས་པའོ། ། གཉིས་པ་རྩ་བ་ལ་འཕགས་པ་ལྟར་ན་གཉིས་ཏེ། ནང་ཐབས་མཁས་དང་། ཕྱི་དགེ་བཤེས་ཀྱི་ཡོངས་འཛིན་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། རྣམ་མཁྱེན་ཡིད་བྱེད་དང་ནམ་ཡང་མི་འབྲལ་ཞིང་སྟོང་ཉིད་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་སེམས་མི་འགོང་ཞིང་མི་སྐྲག་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐབས་མཁས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་ནི། ཐབས་མཁས་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉན་རང་གི་ཡིད་བྱེད་དང་དངོས་པོར་མངོན་ཞེན་སོགས་བོར་བའོ། །མདོ་ནི། རབ་འབྱོར་བྱང་ཆེན་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ་རྣམ་མཁྱེན་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱི་གཟུགས་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་སོ་སོར་རྟོག་ཀྱང་དེ་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་དང་། རབ་འབྱོར་བྱང་ཆེན་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ་རྣམ་མཁྱེན་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་བྱེད་དང་བྲལ་བས་ཤེར་ཕྱིན་བསྒོམ་ཞིང་དམིགས་ཏེ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གདུལ་བྱའི་སྐལ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམ་མཁྱེན་དུ་བསྔོ་བར་འཇུག་པའི་ཐབས་ལ་སོགས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་ངོ་བོ་ཡིན་ལ། དེའི་ཁྱད་པར་ནི། དགེ་བཤེས་དེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་དང་གཞུང་སོགས་སྤོང་དུ་འཇུག་པའི་སྡིག་གྲོགས་བོར་བའོ། །མདོ་ནི། རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་བྱང་ཆེན་གྱི་དགེ་བའི་བཤེན་གཉེན་གང་དེ་ལ་གཟུགས་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བར་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་སྟོན་ཅིང་། དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྣམ་མཁྱེན་གྱིས་མ་རྟོགས་པར་ཉན་རང་གི་སར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་མི་འཇུག་ཅེས་སོགས་དང་། བྱང་ཆེན་གྱི་སྡིག་པའི་གྲོགས་པོ་ནི་ཤེར་ཕྱིན་དང་འབྲལ་བར་བྱེད་པ་དང་ཞེས་སོ། །ཐབས་མཁས་དང་དགེ་བཤེས་དེ་གཉིས་ནི་བྱང་སེམས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་སྲིད་ཞིའི་མཐའ་ལས་སྐྱོབ་པར་བྱེད་པའི་ཡོངས་འཛིན་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་འགྲེལ་པ་ནི། ཕྲིན་ལས་རྣམ་པར་དག་པའི་མཐུན་རྐྱེན་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་ཞིང་། འགལ་རྐྱེན་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་བྲལ་བ་ནི་བྱང་སེམས་སྦྱོར་ལམ་པའི་ཡོངས་འཛིན་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡི་དགེ་བའི་
Chinese
我（指作者）在所有上师的功德的结尾处讲到，以三相俱全的对境和有分别的作意而变得特殊，也是因为上师的力量。为了解这一点。而且，前面是相反的修辞格，后面是在加行道的时候，以对境和有分别的作意作为引申义，不仅用间接的方式来表示，而且还说是上师。第二，按照根本来说，如同圣者一样有两种，即内在的方便和外在的善知识的上师。第一种是，与一切智的作意永不分离，对于甚深空性的意义，内心不畏惧，不退缩等等，是方便的自性。特殊之处是，舍弃了与方便不相顺的声闻缘觉的作意和对实有的执着等等。经部中说：‘善男子，在菩萨修学般若波罗蜜多的时候，即使分别观察与一切智相应的心的色法是无常的，也不会执着于它。’又说：‘善男子，在菩萨修学般若波罗蜜多的时候，因为远离与一切智相应的作意，所以修习和专注般若波罗蜜多。’第二种是，如应调伏者的根器，毫不颠倒地宣说使一切法都进入无自性的智慧和将善根回向一切智等方法，是其自性。它的特殊之处是，善知识舍弃了使弟子舍弃大乘道和经论等的恶友。经部中说：‘善男子，此外，菩萨的善知识以不执着于色法无常的方式来宣说佛法，并且不允许将所有的善根不以一切智来摄持而回向给声闻缘觉。’等等，又说：‘菩萨的恶友会使人远离般若波罗蜜多。’方便和善知识这两者是菩萨在一切情况下从轮回和寂灭的边际中救护出来的上师。第三，解释是，具有使事业完全清净的顺缘——智慧和殊胜的慈悲，并且远离违缘——与六度相顺的方面，是菩萨加行道者的上师，因为他的善
English
I (the author) stated at the end of all the qualities of the guru that becoming special with an object possessing all three aspects and with conceptual attention is also due to the power of the guru. This is to understand that. Moreover, the former is a figure of speech of opposition, and the latter is that during the stage of application, the object and conceptual attention are the implied meaning, so it is not only expressed indirectly, but also said to be the guru. Secondly, according to the root, there are two types like the noble ones: the inner skillful means and the outer spiritual friend as guru. The first is that never being separated from the attention of omniscience, not being afraid or shrinking back in the mind towards the meaning of profound emptiness, etc., is the nature of skillful means. The special feature is that it abandons the attention of hearers and solitary realizers and the clinging to reality, etc., which are not in accordance with skillful means. The sutra says: 'Good son, when a Bodhisattva practices the Perfection of Wisdom, even if he separately observes that the form of the mind corresponding to omniscience is impermanent, he will not cling to it.' It also says: 'Good son, when a Bodhisattva practices the Perfection of Wisdom, because he is separated from the attention corresponding to omniscience, he cultivates and focuses on the Perfection of Wisdom.' The second is that, according to the capacity of those to be tamed, unerringly explaining the methods of causing all phenomena to enter into the wisdom of selflessness and dedicating the roots of virtue to omniscience, etc., is its nature. Its special feature is that the spiritual friend abandons the bad friends who cause disciples to abandon the Great Vehicle path and scriptures, etc. The sutra says: 'Good son, furthermore, the spiritual friend of a Bodhisattva teaches the Dharma in a way that does not cling to the impermanence of form, and does not allow all the roots of virtue to be dedicated to the Hearers and Solitary Realizers without being grasped by omniscience.' etc., and it also says: 'The bad friend of a Bodhisattva will cause one to be separated from the Perfection of Wisdom.' These two, skillful means and spiritual friend, are the gurus who protect Bodhisattvas from the extremes of samsara and nirvana in all circumstances. Thirdly, the explanation is that possessing the favorable conditions for making activities completely pure—wisdom and special compassion—and being separated from the unfavorable conditions—the aspects in accordance with the six perfections—is the guru of a Bodhisattva on the path of application, because his virtue
Tibetan
བཤེན་གཉེན་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ལ་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་པ་ནི་རང་ཉིད་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་དང་པོར་སེམས་མི་འགོང་ཞིང་བར་དུ་མི་སྐྲག་ཐ་མར་མི་དངངས་ལ། རྣམ་མཁྱེན་ཡིད་བྱེད་མི་འབྲལ་ཞིང་། དགེ་བའི་རྩ་བ་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཞེས་སོ། །མཐུན་རྐྱེན་སྙིང་རྗེ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་པ་ནི། གདུལ་བྱའི་ཁམས་དང་བསམ་པ་དང་བག་ལ་ཉལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རིམ་གྱིས་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་སོགས་པས་རྣམ་མཁྱེན་ཡིད་བྱེད་དང་མ་བྲལ་བས་དགེ་བ་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བར་འཇུག་པ་སོགས་ཐབས་དང་ཐེག་ཆེན་གྱི་གཞུང་ལམ་སྤོང་དུ་འཇུག་པའི་སྡིག་གྲོགས་སུ་སྟོན་པར་བྱེད་པའོ། །འགལ་རྐྱེན་སྤང་བ་ནི། ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སེར་སྣ་དང་ཤེས་རབ་འཆལ་བ་སོགས་དང་མི་ལྡན་པའོ། ། ངེས་ཆ་བཤད་པ།