Tibetan
་ཀྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་བྱས་པ་ནི་རྣམ་རྟོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་བཞི་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་དང་ཉན་རང་སྦྱོར་ལམ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་ཁོ་ནའི་ཁྱད་པར་བྱེད་ཆོས་ཡིན་ཏེ། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་བྱེད་དུ་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཅིག་ཤོས་ཀྱི་ལ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེར་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར། ཉན་རང་གི་སྦྱོར་ལམ་དག་ནི་བདེན་པ་བཞི་ལ་མ་རིག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་གི་རྣམ་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་ལ་དམིགས་པ་དག་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་གཟུང་རྟོག་ཡིན་ལ། འགོག་ལམ་ལ་དམིགས་པ་དག་ནི་རྣམ་བྱང་གཟུང་རྟོག་ཡིན་ཞིང་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར། རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་དགག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་ངོ་བོར་ལྡན་ཡང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་བྱེད་དུ་མི་ལྡན་ཏེ། མི་རྟག་སོགས་ཆོས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་གེགས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས། དེ་དག་འདྲེས་པར་གྱུར་ཀྱང་མ་འདྲེས་པར་སྐྱེ་བར་རྣམ་པ་བཞག་གོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་ཉན་རང་གི་སྦྱོར་ལམ་ཡང་དེ་དག་གི་སྒོམ་སྤངས་སུ་བཤད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཉོན་སྒྲིབ་དང་འབྲེལ་བའི་ཆ་ནས་སྤང་བྱ་ཡིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་དང་འབྲེལ་བའི་སྒོ་ནས་མ་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་རྣམ་རྟོག་ཁྱད་ཆོས་སུ་འགྱུར་ཚུལ་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ལ། གང་དག་རྟོག་པ་དགག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འདོད་པ་གང་དག་སྦྱོར་ལམ་བཞིས་རང་བཞིན་མེད་པར་ཞེན་པའི་ཆ་ནས་ཉན་རང་གི་སྦྱོར་ལམ་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་ཞེས་འཆད་པ་ནི་རྣམ་པའི་ཁྱད་ཆོས་དང་ཟློས་པར་འགྱུར་ལ། གང་ཡང་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འདོད་པ་དག་སྤང་བྱར་འབྲེལ་བས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཞེས་འཆད་པ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། རྟོག་པ་འདི་དག་མཐོང་སྒོམ་ལམ་གྱི་སྤང་བྱར་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྦྱོར་ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་ཡོད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྦྱོར་ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་ཡང་ཡོད་ན་སྤང་བྱ་ལ་མཐོང་སྒོམ་གྱིས་གཉིས་སུ་མ་ངེས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་བ་ནི། རྩ་བའི་དབྱེ་བ་མཐོང་བ་དང་སྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་བཞི་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་དུ་གྱུར་པ། དེ་དག་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཆེ་འབྲིང་གི་དབྱེ་བས་དགུ་དགུ་དང་། དེ་ཡང་ཁམས་གསུམ་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་གྲངས་ངེས་ནི། བརྟག་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་ངེས་ལ། གཟུང་བ་ལ་ཡང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དང་། རྣ་བྱང་གཉིས། འཛིན་པ་ལ་ཡང་རྫས་བཏགས་གཉིས་སུ་དངོས་པོ་ལ་ཡང་ངེས་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ཡང་བཞིར་ངེས་སོ། །བཞི་པ་གོ་རིམ་ངེས་པ་ནི། ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་བཞི་ནི། དོན་གྱི་གོ་རིམ་ཡིན་ལ། དེ་དག་འདིར་རྣམ་རྟོག་བཞིའི་ཁྱད་གཞི་ཡིན་ལ། དེས་ན་ཁྱད་གཞིའི་དབང་གིས་ཁྱད་ཆོས་ཀྱི་གོ་རིམ་རྣམ་པར་བཞག་གོ །ལྔ་པ་གཉེན་པོས་སྤོང་ཚུལ་ནི་རགས་པ་མངོན་གྱུར་རྣམས་ནི་ས་བརྒྱད་པ་མན་ཆད་དུ་སྤོང་ལ། ཕྲ་བ་བག་ལ་ཉལ་ནི་ས་བཅུ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྤོང་ངོ་། །གཉིས་པ་ཡན་ལག་གི་དོན་ལ། མདོར་བསྟན་པ་དང་། རྒྱད་པར་བཤད་པ་དང་། སྦྱོར་ལམ་ལ་ལྡན་ཚུལ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ལ། སྤྱིའི་མཚམས་སྦྱར་དང་། སོ་སོའི་དོན་བཤད་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་དང་ལྡན་པ་ཡང་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་གཟུང་རྟོག་མདོར་བསྟན་པ་ལ། རྩ་འགྲེལ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དབྱེ་གཞི། དབྱེ་གྲངས་རྣམ་པ་གཉིས། དབྱེ་བའི་གཞི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། དེའི་གཉེན་པོ་མཐར་ཕྱིན་སོགས་རྣམ་བྱང་ལ་བརྟེན་པའོ། །དངོས་པོ་ཙམ་དང་རྣམ་བྱང་ལ་བརྟེན་པའི་གཟུང་རྟོག་དེ་ནི་སོ་སོ་རེ་རེ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་དགུ་དགུ་སྟེ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རྨོངས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་ཡུལ་དགུ་དགུ་ཡོད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། །གཉིས་པ་འགྲེལ་པ་ནི། གཟུང་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། དབྱེ་ན་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གཞིའི་རྟེན་ཅན་ཏེ་ཡུལ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཅན་དང་། གཉེན་པོའི་རྟེན་ཅན་ཏེ་ཡུལ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དེ་དག་རེ་རེ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་དགུ་དགུ་ཡོད་དེ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་མ་རིག་པ་དང་རྣམ་བྱང་གི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དགུ་དགུའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་སོ། །གཉིས་པ་འཛིན་རྟོག་མདོར་བསྟན་པ་ལ་རྩ་འགྲེལ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། འཛིན་རྟོག་དབྱེ་གཞི། དབྱེ་གྲངས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འདོད་དེ། ཕྱེ་བའི་ངོ་བོ་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་ལ་བརྟེན་པ་ཅན་དང་། སྐྱེས་བུ་བཏགས་པར་ཡོད་པའི་རྟེན་ཅན་གྱིས་སོ། །དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་གཟུང་རྟོག་དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བས་དགུ་དགུ་སྟེ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རང་དབང་ཅན་གྱི་བདག་ལ་སོགས་
Chinese
因为烦恼的根本是分别念。因此，四种能取所取的分别念，是菩萨的加行道与声闻、独觉的加行道二者之中，唯有菩萨的加行道的特殊之处，因为菩萨的加行道具有烦恼的作用，而另一方（声闻、独觉的加行道）即使有，也不具有这种作用。具体来说，声闻、独觉的加行道是对四谛，以无明等十六种行相显现执着，因此缘于苦和集的，是烦恼的所取分别念；缘于灭和道的，是清净的所取分别念，并且一切都是对人无我显现执着，是破除实执分别念的行相。因此，它们虽然具有能取所取的分别念的体性，但不具有烦恼的作用，因为对无常等法显现执着，不是自己菩提的障碍。因此，论师说：‘它们即使混合，也安立为不混合而生。’如果说，声闻、独觉的加行道，不也是说为修所断吗？答：那是从与烦恼障相关的方面来说是所断，而不是从与分别念相关的方面来说，所以没有过失。因此，分别念成为特殊之处的方式，论师的观点没有颠倒，就像前面所说的那样。有些人认为破除分别念的行相，有些人说四加行从执着无自性的方面来说，比声闻、独觉的加行道更殊胜，这与行相的特殊之处相重复。还有些人认为具有证成的行相，从与所断相关的方面来说更殊胜，这也是不合理的，因为这些分别念说是见道、修道的所断，并且加行道的所断是不可能有的，如果加行道的所断也有，那么所断就不一定是见道、修道二者之一了。第二，
English
Because the root of affliction is conceptual thought. Therefore, the four types of subject-object conceptual thoughts are the distinguishing characteristic only of the Bodhisattva's path of application among the two paths of application, the Bodhisattva's and the Hearer-Solitary Realizer's, because the Bodhisattva's path of application has the function of affliction, while the other (the Hearer-Solitary Realizer's path of application), even if it exists, does not have this function. Specifically, the paths of application of Hearers and Solitary Realizers are those that manifest attachment to the four truths in sixteen aspects, such as ignorance. Therefore, those that focus on suffering and origin are afflictive object-grasped conceptual thoughts; those that focus on cessation and path are purified object-grasped conceptual thoughts, and all are manifested as attachment to the selflessness of persons, which is the aspect of refuting the conceptual thought of substance-grasping. Therefore, although they have the nature of subject-object conceptual thoughts, they do not have the function of affliction, because manifesting attachment to impermanence and other dharmas is not an obstacle to one's own enlightenment. Therefore, the teacher said, 'Even if they are mixed, they are established as arising unmixed.' If it is said that the paths of application of Hearers and Solitary Realizers are also said to be abandoned by cultivation, then the answer is that it is abandoned from the aspect related to the afflictive obscuration, but not from the aspect related to conceptual thought, so there is no fault. Therefore, the way in which conceptual thought becomes a special characteristic is that the teacher's intention is not reversed, just as it was said before. Some people think that the aspect of refuting conceptual thought, and some say that the four applications are more superior to the paths of application of Hearers and Solitary Realizers in terms of clinging to selflessness, which is repeated with the special characteristics of the aspect. There are also some people who think that having the aspect of proof is more superior in terms of being related to what is to be abandoned, which is also unreasonable, because these conceptual thoughts are said to be abandoned by the path of seeing and the path of cultivation, and it is impossible for the path of application to have what is to be abandoned. If the path of application also has what is to be abandoned, then what is to be abandoned is not necessarily one of the two, the path of seeing and the path of cultivation. Second, the classification: The fundamental classification is the four types of subject-grasped and object-grasped conceptual thoughts that are to be abandoned by the path of seeing and the path of cultivation, which are eight in total. Each of these is further divided into large, medium,
Chinese
根据分类有九九种。而且，根据三界的差别，会变成一百零八种。第三，数量的确定：所要观察的对境，确定为能取和所取两种。所取又分为遍计烦恼和净遍两种。能取又分为实物和假立两种，因为对于事物也是确定的，所以对于它的对境的分别念也确定为四种。第四，顺序的确定：决择分四部分是意义的顺序。它们在这里是四种分别念的差别基础。因此，凭借差别基础的力量，安立差别的顺序。第五，以对治来断除的方式：粗大的现行在第八地以下断除。微细的习气由第十地的智慧断除。第二，关于支分之义，有总说、广说和在加行道上的具足方式三种，其中的第一种，有共同的连接和各自的意义解说两种，其中的第一种是，具有四种分别念。第二种分为两种，第一种是总说所取分别念，分为根本和解释两种，其中的第一种是：所取的分别念的分类基础，分类的数量有两种，分类的基础是仅仅依赖于事物，以及它的对治究竟等清净。依赖于仅仅事物和清净的所取分别念，各自都有九九种，按照顺序，由于愚痴等和蕴等有九九种对境的差别。第二是解释：所取的分别念，有法，如果分类，有两种，即遍计烦恼的基础所依，也就是对对境显现执着，以及对治的所依，也就是对对境显现执着本身。它们各自也有九九种，按照顺序，由于无明和清净的蕴等九九种对境的分类。第二，总说能取分别念，分为根本和解释两种，其中的第一种是：能取分别念的分类基础，分类的数量认为是两种，所分的自性是依赖于人我实有，以及士夫假立存在的所依。这两种也和所取分别念一样，由于对境的分类有九九种，按照顺序，由于自主的我和等
English
According to the classification, there are ninety-nine types. Moreover, according to the distinctions of the three realms, they become one hundred and eight types. Third, the determination of number: The object to be examined is determined to be the grasper and the grasped. The grasped is further divided into the all-afflictive and the pure-all. The grasper is further divided into substance and imputation, because it is also definite for things, so the conceptualization of its object is also determined to be four types. Fourth, the determination of order: The four aspects of the decisive part are the order of meaning. They are the basis of the distinctions of the four conceptualizations here. Therefore, by the power of the basis of distinction, the order of distinction is established. Fifth, the way to abandon by antidote: The gross manifest ones are abandoned below the eighth ground. The subtle latent ones are abandoned by the wisdom of the tenth ground. Second, regarding the meaning of the limbs, there are three: the summary, the detailed explanation, and the way of possessing on the path of joining. The first of these has two: the general connection and the explanation of individual meanings. The first of these is: also possessing the four conceptualizations. The second is divided into two. The first is the summary of the grasped conceptualization, divided into root and commentary. The first of these is: the basis of division of the grasped conceptualization. The number of divisions is two. The basis of division is relying only on things, and its antidote, the completely pure, etc. The grasped conceptualization relying on only things and purity, each has ninety-nine types. In order, due to the distinctions of the ninety-nine objects such as ignorance and aggregates. The second is the commentary: The grasped conceptualization, the subject, if divided, has two types, namely, the basis of the all-afflictive, that is, clinging to the appearance of the object, and the basis of the antidote, that is, clinging to the appearance of the object itself. Each of these also has ninety-nine types, in order, due to the classification of the ninety-nine objects such as ignorance and the pure aggregates. Second, the summary of the grasper conceptualization, divided into root and commentary. The first of these is: the basis of division of the grasper conceptualization. The number of divisions is considered to be two. The nature of the divided is relying on the real person, and the basis of the imputed person. These two are also like the grasped conceptualization, due to the classification of the object, there are ninety-nine types, in order, due to the independent self, etc.