Tibetan
བག་ཆགས་མ་ལུས་པ་སྤངས་ན་དེ་དག་རང་གི་ངང་གིས་ལྡོག་པས་ལོགས་སུ་སྤང་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་འདི་དག་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བའི་གཉིས་སྣང་ཙམ་ཡིན་ན་དགག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་འདོད་པ་ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ། དགག་སྒྲུབ་ནི་རྟོག་བཅས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཁོ་ནའི་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འདིར་རྟོག་པ་ནི་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱར་གྱུར་པ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འདིར་རྒྱ་བོད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་བྱེད་པ་ཕལ་ཆེ་བ་ནི་སྐབས་འདིའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་རྣམས་སྦྱོར་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་དང་། དེ་ཡང་དགག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བཞེད་དེ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བསྡུད་འགྲེལ་དུ། དངོས་པོ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་གང་གིས་ན་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་ཡིན་ཞེས་དང་། གཉེན་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་ཕར་ཕྱིན་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་དངོས་པོ་ཁོ་ན་ལ་སེམས་ཙམ་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་དང་། གང་གི་རྫས་ལ་བརྟེན་པ་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་གང་གིས་རྫས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་གཙོ་བོར་སེམས་ལ་སོགས་པར་ལྟ་བའི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་འགོག་པར་བྱེད་པའོ། །དེར་བཏགས་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་གང་གིས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡང་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའོ་ཞེས་བཤད་ཅིང་། གསེར་གླིང་པས། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཡིན་ན་ཡང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལམ་དུ་རྟོག་པ་ཁོ་ནའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསྟན་གྱི་གཞན་ནི་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཡང་མ་ཡིན་ཅིང་། བླང་བར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་ཅིང་། བོད་རྣམས་ཀྱི་ཊཱི་ཀ་བྱེད་པ་ཕལ་ཆེ་བ་ཡང་། དེ་དག་དང་མཐུན་པར་བཤད་ལ། འཕགས་པས་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ཏེ། དངོས་པོ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་དང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པའོ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ཏེ། བདག་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་རྟེན་ཅན་དང་། སྐྱེས་བུ་བཏགས་པར་ཡོད་པའི་རྟེན་ཅན་ནོ། །དེ་ལ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་དང་པོ་དང་། གཉིས་པ་དག་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དག་ཀྱང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་སུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་དུ་བསམས་ནས་རྟོག་པ་བཞི་པོ་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་གྱི་རང་བཞིན་དགག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཁོ་ནར་འདོད་དོ། །འདི་དག་ནི་རིགས་པར་མ་མཐོང་སྟེ། བྱང་སེམས་
Chinese
如果舍弃所有习气，它们会自然而然地消退，因此不需要单独舍弃。此外，如果这些仅仅是远离执着的二取显现，那么想要具有否定的形态是极不合理的，因为破立仅仅是有分别识的活动。因此，这里的分别念是具有声义混杂执的特征，因为它是菩萨道上所要舍弃的，是显现执着的自性。第二，这里大多数的汉藏解释者都认为，此时的能取所取分别念是加行道的体性，并且也认为是具有否定的形态。在《佛智摄略释》中说：‘依靠事物本身是指，凭借什么而知晓蕴等事物仅仅是言说而已。’‘依靠对治是指，仅仅将般若波罗蜜多等完全清净的事物安立为唯识。’‘依靠何者的实体是指，凭借执着的形态，主要阻断将何者虚妄地执着为实体的对境事物，如心等。’‘依靠假立是指，凭借什么而完全辨别仅仅是假立也不是执着。’金洲大师说：‘虽然分别念是无边无际的，但因为是不相顺品，所以在道上只显示分别念的分别念，而不做任何其他的事情，因此既不是要舍弃的，也不是要获取的，所以没有过失。’大多数的藏族注疏者也与这些观点一致。圣者认为有两种所取分别念：依靠事物本身的和依靠对治品的。有两种能取分别念：以我为实有之所依和以人为假立之所依。其中，与决择分相应的第一个和第二个，次第成为两种所取分别念。第三个和第四个也成为两种能取分别念。’他们这样理解，并认为这四种分别念仅仅是决择分相应的自性，具有否定的形态。这些观点我认为是不合理的，因为菩萨
English
If all habits are abandoned, they will naturally subside on their own, so there is no need to abandon them separately. Furthermore, if these are merely dualistic appearances free from attachment, then it is highly unreasonable to want them to have a negative form, because affirmation and negation are solely the activity of conceptual consciousness. Therefore, here, conceptualization is characterized by the apprehension of a mixture of sound and meaning, because it is what is to be abandoned on the bodhisattva path and is the nature of manifest clinging. Secondly, here, most Chinese and Tibetan commentators consider the apprehending and apprehended conceptualizations of this context to be the nature of the path of application, and they also consider them to have a negative form. In the Condensed Commentary on Buddha's Wisdom, it says: 'Relying on things themselves means, by what is it known that things such as the aggregates are merely expressions?' 'Relying on antidotes means, merely establishing things such as the perfection of wisdom, which are completely purified, as mind-only.' 'Relying on what is substantial means, by what form of grasping does one mainly obstruct the objective things that are falsely imputed as substantial, such as the mind?' 'Relying on imputation means, by what does one completely distinguish that even imputation is not grasping?' Serlingpa said: 'Although conceptualizations are limitless, because they are dissimilar, only the conceptualization of conceptualization is shown on the path, and nothing else is done, so there is no fault because it is neither to be abandoned nor to be adopted.' Most Tibetan commentators also agree with these views. The noble one considers there to be two apprehended conceptualizations: relying on things themselves and relying on the side of antidotes. There are two apprehending conceptualizations: the dependent one with the self as substantially existent, and the dependent one with the person as imputedly existent. Among them, the first and second, which correspond to the definitive aspect, become the two apprehended conceptualizations in order. The third and fourth also become the two apprehending conceptualizations.' They understand it this way and consider these four conceptualizations to be merely the nature of the definitive aspect, having a negative form. These views do not seem reasonable to me, because the bodhisattva