Tibetan
སུ་བླངས་པས་དེ་དག་གི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་ཅིང་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཚོགས་རྫོགས་པའོ། །དགུ་པ་སྤང་བྱ་ཀུན་བརྟགས་སྤོང་བྱེད་མཐོང་ལམ་ལ་གདམས་པ་ནི། འདོམས། གང་ལ་ན། མཐོང་བའི་ལམ་ལའོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར་ན། བདེན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བར་དོན་དམ་པར་མི་དམིགས་ཤིང་ཀུན་རྫོབ་དུ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་སྟོན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །འདི་ལ་གང་ཟག་གང་གིས། ལམ་གང་ཞིག །སྤང་བྱ་གང་གི་གཉེན་པོར་བསྒོམ་པ་དང་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ནི། རྣལ་འབྱོར་པ་དཔེར་ན་སྒྱུ་མ་མཁན་རང་གིས་སྤྲུལ་པའི་རྟ་གླང་སོགས་ལ་བདེན་པར་མ་ཞེན་པ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ལུས་ཅན་ནམ་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། །མངོན་པར་མ་ཞེན་པ་ཅི་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་རྟོགས་པའིའོ། །གཉིས་པ་ནི། མཐོང་བའི་ལམ་སྟེ། དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་ལས་བསྡུས་པ་བདེན་པ་རེ་རེ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་། ཆོས་ཤེས་པ་དང་། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་བཞི་བཞི་སྟེ། སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། མཐོང་ལམ་དེས་སྤང་བར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཉིད་དུའོ། །མདོ་ནི། རབ་འབྱོར་བྱང་ཆེན་རྣམས་ལ་ཤེར་ཕྱིན་ལས་བརྩམས་ཏེ་སྤོབས་པ་བསྐྱེད་ཅིག་ཅེས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཞན་གྱི་ཁ་ནས་སྟོན་པར་མཛད་ཅེ་ན། གཞན་དག་ཀྱང་དོན་དེ་ཐོབ་པར་མཛད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ན་བདག་ཉིད་ལ་གཟུང་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཉེས་པ་སྤང་བར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཁ་ནས་སྟོན་པར་མཛད་ཅེ་ན། བྱིན་གྱིས་རླབས་པ་ལ་མངའ་བརྙེས་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་གྱི་ཁ་ནས་སྟོན་པར་མཛད་ཅེ་ན། དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་མཆོག་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བའི་སྐལ་མཉམ་ལྷག་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་ལམ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་སྟོན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཉི་སྣང་ལས་སོ། །དེ་ལ་དྲི་བ་དང་པོའི་ལན་གྱི་དོན་ནི། རབ་འབྱོར་གྱིས་བྱང་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་འཆད་པར་ནུས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བྱིན་རླབས་ཀྱི་རེ་ཤིག་དེའི་རྒྱུད་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་གྱི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་རྟོགས་པ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཆད་མི་ནུས་པས་སོ། །དེས་ན་གཞན་རྒྱུད་ལ་སྤངས་རྟོགས་དེ་སྐྱེས་པ་ན་དེ་དག་སྤང་དུ་གྱུར་པས
Chinese
因此，通过这些（方式）利益众生，并圆满了遍知的资粮。第九，关于断除所断遍计，以及对治道见道的教导是：提问。在何处？在见道上。方式如何？以不离二谛，于胜义谛不作意，于世俗谛如理作意的方式来宣说。对此，由何人？以何道？作为断除何者的对治而修习？这三者中，第一是：瑜伽士，譬如魔术师不执著自己所变的马、牛等为真实一样，对一切法没有显现执著的有身者或自性者。没有显现执著什么呢？即是通达一切法无自性者。第二是：见道，也就是从苦等谛中摄集，每一谛中各有法智忍、类智忍、法智、类智四者，共十六刹那的自性。第三是：以见道作为所断之法遍计的对治。经中说：善现，对大菩萨们，从般若波罗蜜多开始生起自信。为何世尊要从他人之口宣说呢？因为为了使其他人也能获得那个意义，以行为本身，为了断除不应执著于自己的过失。为何要从声闻之口宣说呢？为了了知已经获得了加持。为何要从常住善现之口宣说呢？因为他是无烦恼中的殊胜者，由于与离烦恼者具有相同的因缘，所以宣说与见道相顺之法，这是从《日光疏》中所说。其中，第一个问题的答案的意义是：善现能够宣说大菩萨的见道，是因为如来加持的缘故，在他的相续中生起了如实了知菩萨见道之义的证悟。如果不是这样，就不能如实宣说。因此，当其他相续中生起断证时，那些（烦恼）就会被断除。
English
Therefore, through these (methods), they benefit sentient beings and perfect the accumulation of omniscient knowledge. Ninth, the instruction on abandoning what is to be abandoned, the imputed, and the antidote, the path of seeing, is: Question. Where? On the path of seeing. How? By not deviating from the two truths, not focusing on the ultimate truth, and properly focusing on the conventional truth, it is taught in this way. Regarding this, by whom? By which path? As an antidote to abandoning what is cultivated? Among these three, the first is: The yogi, just as a magician does not cling to the horses, cows, etc., that he conjures as real, is a corporeal or self-natured being who has no manifest attachment to all dharmas. What is it that is not manifestly attached to? It is the realization that all dharmas are without inherent existence. The second is: The path of seeing, which is gathered from the truths of suffering, etc., and each truth has four aspects: the forbearance of knowing the dharma, the forbearance of subsequent knowledge, the knowledge of the dharma, and the nature of subsequent knowledge, totaling sixteen moments. The third is: The path of seeing itself is the antidote to the object to be abandoned, the imputed. The sutra says: Subhuti, generate confidence in the great bodhisattvas, starting from the Prajnaparamita. Why does the Bhagavan speak from the mouth of another? Because in order for others to attain that meaning as well, by the very act of practice, it is to abandon the fault of not being worthy of clinging to oneself. Why does he speak from the mouth of a Shravaka? In order to know that he has attained the blessing. Why does he speak from the mouth of the Venerable Subhuti? Because he is the supreme among those without afflictions, and because he has a greater shared karma with those who are free from afflictions, he teaches the path that is in accordance with the path of seeing, as stated in the 'Sunlight Commentary.' Among these, the meaning of the answer to the first question is: Subhuti is able to explain the path of seeing of the great bodhisattvas because of the blessing of the Tathagata, and because in his continuum, the realization of knowing the meaning of the path of seeing of the bodhisattvas as it is has arisen. If it were not so, he would not be able to explain it without error. Therefore, when abandonment and realization arise in the continuum of others, those (afflictions) will be abandoned.
Tibetan
། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཐོང་ལམ་སྟོན་པ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། །གཉིས་པའི་དོན་ནི། ཉན་ཐོས་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་དག་ཀྱང་ཟབ་མོ་རྟོགས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ནུས་པའི་ཕྱིར། བྱིན་རླབས་ལ་མངའ་བརྙེས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པའི་དོན་ནི། མཐོང་ལམ་ནི་མཉམ་གཞག་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དང་རང་གི་ངོ་བོར་མ་ཟད་རྒྱུད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་མ་འདྲེས་པ་ཡིན་ལ། དགྲ་བཅོམ་གཞན་དག་ཉོན་མོངས་སྤངས་ཀྱང་བག་ལ་ཉལ་ཤིན་ཏུ་མ་སྤངས་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་གནས་ངན་ལེན་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་སྲིད་ལ། རབ་འབྱོར་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ལ་ཉལ་ཤིན་ཏུ་སྤངས་པས་སྒོ་གསུམ་གྱི་གནས་ངན་ལེན་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་ལམ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་མ་འདྲེས་པའི་ཆོས་སྟོན་པར་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །བཅུ་པ་སྤང་བྱ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་གཉེན་པོ་སྒོམ་ལམ་ལ་གདམས་པ་ནི། འདོམས། གང་ལ་ན། སྒོམ་པའི་ལམ་ལའོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར་ན། བདེན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བས་དོན་དམ་པར་མི་དམིགས་ཤིང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་སྟོན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །འདི་ལ་བསྒོམ་བྱ་ལམ་གྱི་རང་བཞིན། དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་སྒོམ་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། མཐོང་ལམ་ལས་རྟོགས་པའི་རིགས་ཐ་དད་དུ་གྱུར་པ་སྒོམ་པའི་ལམ་ཟག་མེད་མཚན་ཉིད་པ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི་མེད་དེ། མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་ལམ་ཟག་མེད་དག་ཆོས་དབྱིངས་ཙམ་རྟོགས་པའི་རིགས་ཐ་དད་དུ་གྱུར་པ་མེད་པས་སོ། །རྟགས་གྲུབ་སྟེེ། ཟག་མེད་སྒོམ་ལམ་དེ་ཡང་གོང་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་གྱི་མཐོང་བའི་ལམ་གྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་འདུས་བྱས་རྟོགས་པ་ལམ་གྱི་བདེན་པ་དང་འདུས་མ་བྱས་སྤངས་པ་འགོག་པའི་བདེན་པ་དག་དོན་དམ་པར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་གདགས་པར་མི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། མཐོང་ལམ་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་མེད་ལ་འོན་ཀྱང་སྒོམ་ལམ་དེས་སྤང་བར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་མོ། །སྤང་བྱ་ལྷན་སྐྱེས་དེ་མཐོང་ལམ་གྱིས་མ་སྤངས་ན་སྒོམ་ལམ་གྱིས་སྤོང་བར་མི་རིགས་ཏེ། མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། མཐོང་སྒོམ་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་མཐོང་ལམ་གྱིས་ལྷན་སྐྱེས་མི་སྤོང་ལ་སྒོམ་ལམ་གྱིས་སྤོང་བ་དེ་ནི་རྐྱེན
Chinese
如是，了知如来是示现见道之量士夫。第二之义是：声闻钝根者亦能加持令悟入甚深之故，是于加持得自在者。第三之义是：见道唯是等持，不但自性，亦从相续门不杂烦恼，然余阿罗汉虽断烦恼，然极未断习气，故三门之恶行容有现行，然尊者（rab 'byor）已极断烦恼习气，故三门之恶行不可能现行之故。如是思惟能宣说与见道随顺不违品及不杂之法。第十、教示对治所断俱生之修道者：何处耶？于修道也。如何之理耶？由不越二谛故，于胜义谛不缘，于世俗谛而修习也。如是教示之理也。于此有当修道之自性，及彼等之对治而修习二者。初者是：从见道所证之异类，安立修道无漏之体性者，是无有也。以见道与修道无漏者，证悟法界唯尔之异类是无有之故。立宗已成，谓彼无漏修道，亦缘如上所说十六刹那之自性之见道所现证之如是性之事物无有差别之故。譬如缘有为之悟入道谛，及缘无为之断除灭谛，于胜义谛自性空性一味性故，不能安立互相差别也。二者是：虽见道体性无有差别，然修道彼修习为当断事物俱生之对治也。若见道未断彼所断俱生，则修道不应断除，以体性无有差别之故耶？无过失也。虽见修体性无有差别，然见道不断俱生，而修道断除者，是因缘。
English
Thus, it is known that the Tathagata is the measure of a person who shows the path of seeing. The second meaning is: Even the dull-witted Shravakas can be blessed to realize the profound, so he is the master of blessings. The third meaning is: The path of seeing is only Samadhi, not only its own nature, but also from the perspective of the continuum, it is not mixed with afflictions. However, other Arhats, although they have abandoned afflictions, have not completely abandoned the latent tendencies, so the evil deeds of the three doors may occur. However, the Venerable Rabjor has completely abandoned the latent tendencies of afflictions, so the evil deeds of the three doors cannot occur. He thought that he could teach the Dharma that is in accordance with the path of seeing, not contradictory, and not mixed. Tenth, the instruction to the meditator on the path of cultivation, which is the antidote to the innate to be abandoned: Where? On the path of cultivation. How? Because it does not transcend the two truths, it does not focus on the ultimate truth, but cultivates in the conventional truth. This is the way of teaching. Here, there are two things: the nature of the path to be cultivated, and the cultivation as the antidote to them. The first is: There is no establishment of the nature of the uncontaminated path of cultivation, which is a different kind of realization from the path of seeing. Because the uncontaminated path of seeing and the path of cultivation are not different kinds of realization of the Dharmadhatu alone. The thesis is established, namely, that uncontaminated path of cultivation also focuses on the object of suchness, which is manifested by the path of seeing of the nature of the sixteen moments mentioned above, without any difference. For example, the truth of the path of realizing the conditioned and the truth of cessation of abandoning the unconditioned, in the ultimate truth, the nature of emptiness is of one taste, so they cannot be established as mutually different. The second is: Although the nature of the path of seeing is not different, the path of cultivation cultivates as the antidote to the innate object to be abandoned. If the innate to be abandoned is not abandoned by the path of seeing, then the path of cultivation should not abandon it, because there is no difference in nature? There is no fault. Although the nature of seeing and cultivation is not different, the path of seeing does not abandon the innate, but the path of cultivation abandons it, which is a condition.