Tibetan
འདྲ་བ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གཉིས་སུ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་དངོས་ཡུལ་ཡིན་པ་དང་དངོས་ཡུལ་མིན་པ་གཉིས་སུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་གི་གཟུང་ཡུལ་ལས་རྒྱུ་མཚན་གཞན་རང་རྒྱུ་བརྡ་དང་། རྩོལ་བ་དང་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྤྱི་དེ་སོགས་ནི་ཡོད་པ་ན་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་དེ་ནི་ཡོད་པ་དང་རང་གི་གཟུང་ཡུལ་ལས་གཞན་དབང་ཡིད་སོགས་ཡོད་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་མེད་ན་རང་གི་བློ་མེད་པ་གཉིས་སུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་ནུས་མི་ནུས་སོགས་སུ་ངེས་པས་གཞལ་བྱ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ངེས་ཤེ་ན། དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་གནས་པ་དང་རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་དངོས་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་དང་རང་གི་གཟུང་ཡུལ་ལས་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཡོད་ཀྱང་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་མེད་པ་སོགས་གང་ཡིན་པ་དེ་བསྟན་བཅོས་འདིར་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་སོགས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཞིང་དོན་དམ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་དེ་དག་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཁོ་བོ་ཅག་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དབུ་མ་པ་ཁ་ཅིག་དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་རང་མཚན་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་རིགས་ཏེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ས་བོན་དང་མེ་སོགས་ནི་ཆོས་ཅན། དོན་དམ་པ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། མྱུ་གུ་དང་དུ་སོགས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པ་དངོས་སུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་དག་གིས་དེ་བསྐྱེད་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འདོད་ཀྱི་དོན་དམ་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དག་ཆོས་ཅན། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དོན་བྱེད་ཅེས་མིང་ཇི་ལྟར་འདོགས་པ་དེ་ལྟར་དུ་འགྱུར་གྱི་གཏན་ནས་དོན་མི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མཁས་པ་ནས་བྱིས་པའི་བར་གྱིས་བསྙོན་མི་ནུས་པར་མྱུ་གུ་དང་དུ་སོགས་བསྐྱེད་པར་དངོས་སུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་དེ་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་ཁས་བླངས་ན་རང་སྤྱི་ཀུན་ལ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དེ་ཡོད་པས་རང་མཚན་གྱི་མཚན་ཉིད་འཁྲུལ་ལོ་ཞེ་ན། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཆོས་ཅན། ཐ་ན་རང་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་ཙམ་བསྐྱེད་པའི་དོན་བྱེད་པའང་མིན་ཏེ། མིག་དང་རྣ་བ་དང་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡིད་བྱེད་སོགས་ཡོད་ཀྱང་གཟུགས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་མེད་ན་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་མི་སྐྱེ་བ་དང་དེ་ཉེ་བ་ན་དེའི་བློ་སྐྱེ་བ་བཞིན་དུ་རང་འཛིན་གྱི་བློ་ལ་རང་ཕན་འདོགས་བྱེད་དུ་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། སྤྱི་འཛིན་སྤྱི་ལས་མི་སྐྱེ་བར་བསྟན་པ་དེས་ནི་རྫས་བུམ་པ་དང་བུམ་པ་འདེགས་འཇོག་སོགས་ཀྱི་ལས་དང་བུམ་པ་ཉིད་ཅེས་པའི་སྤྱི་དང་ནི་གཅིག་གཉིས་ཞེས་སོགས་གྲངས་དང་ལྡན་པ་དང་རྣམ་དབྱེ་སོགས་ལ་རྟོག་པའི་བློ་ནི་ཆོས་ཅན། བྱེ་བྲག་པས་ཇི་ལྟར་ཀུན་བརྟགས་པ་ལྟར་གྱི་རྫ་བུམ་སོགས་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་རྒྱུ་བརྡ་དང་རྩོལ་བ་དང་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡིད་བྱེད་སོགས་ནང་གི་ཡན་ལག་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་སྐྲ་སོགས་ཀྱང་སྤྱིར་འགྱུར་ཏེ། གཟུང་ཡུལ་ལས་རྒྱུ་གཞན་རབ་རིབ་ཙམ་ཡོད་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་འཁྲུལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྲ་སོགས་འཛག་པར་མཐོང་བའི་དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། རང་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་སོགས་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་ཞེན་ནས་གཞལ་བར་བྱའི་སྤྱི་མིན་ཏེ། དེ་ལ་དོན་ནམ་ཡུལ་དུ་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་དངོས་པོར་མེད་པ་ཡང་སྤྱིར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། དངོས་པོར་མེད་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ཡུལ་དུ་ཞེན་པ་མེད་པས་སྤྱིར་མི་འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་དག་ཏུ་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ལ་རྣམ་བཅད་དགག་པའི་སྒོ་ནས་ཤེས་བྱར་འཛིན་ཅིང་ཞེན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་སྐྲ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡང་སྤྱིར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྲ་སོགས་དེ་དག་གི་རྣམ་པ་ཡང་ཆོས་ཅན། རྟོག་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྲ་སོགས་དེ་ལྟའི་དངོས་པོར་ཞེན་པའི་ཚེ་སྤྱི་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་རྟོག་པས་ཤེས་བྱར་འཛིན་པ་བཀག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྐྲ་སོགས་དེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་གསལ་བར་སྣང་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཡང་། གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པའི་ངོ་བོ་དོན་རང་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། འདི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྲ་སོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་ཞེན་པའི་བློ་དག་ནི་ཆོས་ཅན། སྤྱིའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། དོན་ལ་དཔྱོད་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྐྲར་སྣང་དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། རང་ལ་སྣང་བ་ལྟར་གྱི་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་དོན་དེ་རང་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན། བུམ་པའི་སྤྱི་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་བུམ་པའི་སྤྱི་རྣམ་ཡང་ནི་རང་མཚན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། རང་མཚན་དུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། དེ་ལྟར་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར
Chinese
因为确定为相似和不相似二者，以及确定为能诠之语的真实境和非真实境二者，以及因为自己的所取境之外，其他的因，如自因名言，勤作以及与之相应的总相等等存在时，自己的有境之识就存在，以及自己的所取境之外，其他的增上缘如意等存在，但外境不存在时，自己的识就不存在，因为确定为二者。为什么因为确定为能起作用和不能起作用等，而所量就确定为自相和总相二者呢？因为在胜义中能起作用，并且是不共而住，并且不是能诠之语的真实境，并且自己的所取境之外，其他的因存在，但自己的有境之识不存在等等，凡是存在的，在这一论典中就是胜义存在的。除此之外，胜义中不能起作用等等，就是世俗存在的，而胜义和世俗存在的那些，我们就是依次宣说为自相的体性和总相的体性。如果有些中观派认为，胜义中能起作用，不应理成为自相的体性，因为一切事物在胜义中都没有起作用的能力。种子和火等，是所立，不应成为胜义中没有起作用的能力，因为能真实见到对苗芽和烟等有利益的能力。如果认为那些产生那些，是世俗中承认的，而不是胜义中承认的。那些是所立，如何安立名为世俗中起作用，就会如何成立，但绝对不是不起作用，因为从智者到孩童都无法否认，能真实见到产生苗芽和烟等。如果承认如何那样成立，那么一切自相和总相都具有能起作用的能力，因此自相的体性就错乱了。总相的体性是所立，甚至连产生仅仅是自执的意识的作用也不是，因为眼和耳以及与之相应的作意等存在，但蓝色等色法不存在时，它的有境之识就不产生，以及它靠近时，它的识就产生一样，对于自执的识，作为自己的利益施与者，存在与不存在的随
English
Because it is determined as both similar and dissimilar, and because it is determined as both the real object and the non-real object of the expressing word, and because when other causes besides its own object of apprehension, such as self-cause designation, effort, and the general characteristics corresponding to it, exist, then its own consciousness possessing the object exists, and when other dominant conditions besides its own object of apprehension, such as mind, exist, but the external object does not exist, then its own consciousness does not exist, because it is determined as both. Why is it that because it is determined as being able to function and not being able to function, etc., the object to be measured is determined as both the self-characteristic and the general characteristic? Because in the ultimate sense, being able to function, and abiding in a unique way, and not being the real object of the expressing word, and even though other causes besides its own object of apprehension exist, its own consciousness possessing the object does not exist, etc., whatever exists, in this treatise it exists in the ultimate sense. Other than that, not being able to function in the ultimate sense, etc., exists in the conventional sense, and those that exist in the ultimate and conventional senses, we explain them in order as the nature of the self-characteristic and the nature of the general characteristic. If some Madhyamikas think that being able to function in the ultimate sense is not reasonable as the nature of the self-characteristic, because all things do not have the ability to function in the ultimate sense. Seeds and fire, etc., are the subject, it should not be that they do not have the ability to function in the ultimate sense, because the ability to benefit sprouts and smoke, etc., is actually seen. If it is thought that those producing those are acknowledged in the conventional sense, but not in the ultimate sense. Those are the subject, how it is established as functioning in the conventional sense, it will be established in that way, but it is definitely not not functioning, because from the wise to the child, it cannot be denied, and it is actually seen that it produces sprouts and smoke, etc. If it is acknowledged that it is established in that way, then all self-characteristics and general characteristics have the ability to function, therefore the nature of the self-characteristic is confused. The nature of the general characteristic is the subject, it is not even the function of producing merely the consciousness of self-grasping, because even though the eye and ear and the corresponding attention, etc., exist, but when blue color, etc., does not exist, its consciousness possessing the object does not arise, and just as when it is near, its consciousness arises, for the consciousness of self-grasping, as its benefactor, the sequence of existence and non-existence
Chinese
因为没有见到去来，所以说总的执著不是从总的事务中产生，这指的是物质瓶子和瓶子的举放等行为，以及瓶子本身这样的总的，和一二等数字，以及对于格等的分别念，是有法。如果对方说，不像胜论师那样去臆测，而是从作为所取境的陶瓶等产生，那是不对的，那么就进行解释：因为是跟随自己的因缘，如表示、努力，以及和它相符的作意等内部的支分而进行取舍的缘故。如果说头发等也变成总的，因为除了所取境之外，有隐约的其他因，如果有的话，并且不能起作用的缘故。那么总的体相就错乱了，如果这样说，那么见到头发等掉落的眼识，是有法。显现给你的发丝等，不是你执著并要衡量的总的，因为对于它没有执著为意义或者境的缘故。如果那样，不存在的事物也不会变成总的，如果这样说，不存在的事物，是有法。你没有执著它为境，所以不会有变成总的过失，因为你通过遮除的方式来认知并执著它为所知的缘故。如果那样，头发等的形象也变成总的了，如果这样说，头发等的形象，是有法。当分别念执著外面的头发等是那样的事物时，就是总的，因为那时分别念没有遮止认知它为所知。如果头发等不是外面的事物，为什么会清晰地显现呢？它，是有法。即使不是外面的事物，也是清晰地显现，因为是知识的自性，是自相的缘故。认为“这是外面的头发等”的念头，是有法。是总的行境，因为是分析意义的念头的缘故。显现头发的眼识，是有法。是像显现的那样没有意义的，因为是错乱的意识的缘故。如果因为是知识的自性，所以那个意义是自相，那么在执著瓶子的总相的分别念中显现的瓶子的总相，也变成自相了，如果这样说，它，是有法。没有变成自相的过失，因为就是这样承认的缘故。
English
Because coming and going are not seen, it is said that the general apprehension does not arise from general activities. This refers to the substance of a vase, the actions of lifting and placing the vase, and the generality of the vase itself, as well as the numbers such as one and two, and the discriminating mind towards case endings, etc., which are the subject. If the opponent says that it does not arise from the perceived object such as a clay vase, as imagined by the Vaiśeṣikas, then the explanation is given: Because it follows the internal parts such as its own cause, the indication, the effort, and the attention that accords with it, in terms of acceptance and rejection. If it is said that hair, etc., also become general, because there is a faint other cause besides the perceived object, if there is one, and because it cannot perform a function. Then the definition of generality is confused, if it is said, then the sense consciousness that sees hair, etc., falling out, is the subject. The strands of hair, etc., that appear to you are not the general that you cling to and measure, because there is no clinging to it as a meaning or object. If that is the case, then non-existent things will not become general either, if it is said, non-existent things are the subject. You do not cling to it as an object, so there will be no fault of becoming general, because you apprehend and cling to it as knowable through the means of exclusion. If that is the case, then the appearance of hair, etc., also becomes general, if it is said, the appearance of those hairs, etc., is the subject. When conceptual thought clings to external hair, etc., as such an object, it is general, because at that time conceptual thought does not prevent apprehending it as knowable. If hair, etc., are not external objects, why do they appear clearly? That, is the subject. Even though it is not an external object, it appears clearly, because it is the nature of knowledge, the nature of its own characteristic. The thoughts that cling to "this is external hair, etc.," are the subject. It is the object of generality, because it is the thought that analyzes the meaning. The eye consciousness that perceives hair, is the subject. It is devoid of meaning as it appears, because it is a deluded consciousness. If, because it is the nature of knowledge, that meaning is its own characteristic, then the general aspect of the vase that appears in the conceptual thought that apprehends the generality of the vase also becomes its own characteristic, if it is said, that, is the subject. There is no fault of becoming its own characteristic, because it is admitted as such.