Tibetan
ས། །ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། སྙིང་རྗེ་དེ་ཡང་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་གསུམ་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར། སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་དང་། ཆོས་ལ་དམིགས་པ་དང་། དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེའོ། །དང་པོ་ནི་དམིགས་ཡུལ་སེམས་ཅན་ནམ་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་ལ་དམིགས་ནས། དེ་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕུང་པོ་ཆོས་ཙམ་ལ་དམིགས་ནས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་དམིགས་ནས་སོ། །དེ་དག་ཀྱང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དང་ཉན་རང་འཕགས་པ་དང་། ཐེག་ཆེན་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་ཡོད་ཅེས་ཁ་ཅིག་འདོད་དེ། འདིར་ཐེག་པ་གསུམ་ཀའི་འཕགས་པ་ལ་ཕྱི་མ་གཉིས་ཡོད་ཅིང་། དེ་ཡང་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་དེ། དམིགས་ཡུལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆ་ནས་དམིགས་པ་མེད་པ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་རྣམ་པར་འགྱུར་ཞིང་མི་བརྟན་པའི ཆ་ནས་ཆོས་ལ་དམིགས་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རེ་ཤིག་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་སྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་དབུ་མ་འཇུག་པར། དང་པོར་ང་ཞེས་བདག་ལ་མངོན་ཞེན་ཅིང་། །བདག་གི་འདི་ཞེས་དངོས་ལ་ཆགས་བསྐྱེད་ནས། །ཟོ་ཆུན་འཕྱན་ལྟར་རང་དབང་མེད་པ་ཡི། །འགྲོ་ལ་སྙིང་རྗེར་གྱུར་གང་དེ་ལ་འདུད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལ། འདི་ལྟར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་འདི་དག་ནི་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་ཕུང་པོ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ང་བདག་ཏུ་གཟུང་བྱ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ལ་བདག་གིར་འཛིན་པར་བྱེད་དོ། །བདག་དང་བདག་གིར་གཟུང་བ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་འབྱུང་ཞིང་། དེ་ལས་ཀྱང་ལས་སོགས་པར་འགྱུར་ལ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་འཁོར་བའི་སྐྱེ་གནས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྐྱེས་ནས། སྐྱེ་བ་དང་འཆི་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་འཇིག་རྟེན་འདི་ནི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་ཐག་པས་དམ་དུ་བསྡམས་པ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འཕྲུལ་འཁོར་མཁན་གྱིས་བསྐྱོད་ཏེ་འཇུག་པ། ཁམས་གསུམ་གྱི་ཁྲོན་པ་ཆེན་པོའི་སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་ནས་མནར་མེད་པ་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་ཟབ་པའི་ནང་དུ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འཕྱན་པ། ངན་སོང་གསུམ་གྱི་ཐུར་དུ་འབད་པ་མེད་པར་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་ཅིང་མཐོ་རིས་ཀྱི་གྱེན་དུ་འབད་པས་དྲང་བར་བྱ་བ། མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། འདུ་བྱེད་ལ་སོགས་པ
Chinese
。正如所说的那样。 慈悲也因所缘和行相的差别而分为三种，即：缘众生之慈悲，缘法之慈悲，无缘之慈悲。 第一种是缘所缘境众生或有实事之人，具有希望其脱离痛苦的行相。 第二种是缘蕴等法。 第三种是缘起如幻。 那些也依次为异生、声闻独觉圣者和，大乘圣者所有，有些人这样认为。 在这里，三乘的圣者都有后两种，那也是本体相同而反体不同的方式存在，从所缘境无自性的角度来说是无缘，从名言上变动且不稳定的角度来说是缘法。 因此，暂时应当修习缘众生之慈悲。 那也如《入中论》所说： “首先于我执著为我， 我之此物生起贪， 如同水车无自主， 敬礼彼生众生慈。” 如是观待众生界，应当如此观察：这些世间最初就对非蕴之我执著为我。 在那之后，对非我所执著为我所。 从我与我所生起贪嗔等烦恼，从那又转变为业等，由业和烦恼的控制，于轮回的各种生处中出生，感受生老等各种痛苦。 这样看来，这个世间是被业和烦恼的绳索紧紧束缚，由识之轮匠所转动而行进，从三有大井的有顶到无间地狱之间深处，从无始以来漂泊，不费力气自然而然地堕入三恶趣的下方，需费力气才能拉到善趣的上方，被无明等一切烦恼所遍染，行等
English
As it is said. Compassion is also divided into three due to the difference in object and aspect, namely: compassion focused on sentient beings, compassion focused on phenomena, and compassion without focus. The first is focused on sentient beings or real persons as the object, and has the aspect of wishing them to be free from suffering. The second is focused on aggregates and phenomena. The third is focused on dependent origination as illusion. Those are also possessed by ordinary beings, Hearers, Solitary Realizers, and Mahayana Aryas respectively, some think so. Here, the Aryas of all three vehicles have the latter two, and that also exists in the manner of being the same entity but different aspects. From the aspect of the object being without self-nature, it is without focus, and from the aspect of changing and being unstable in name, it is focused on phenomena. Therefore, for now, one should practice compassion focused on sentient beings. That is also as it is said in the "Entering the Middle Way": "First, clinging to self as 'I,' Then generating attachment to things as 'mine,' Like a water wheel, without autonomy, I bow to that which becomes compassion for beings." Thus, regarding the realm of sentient beings, one should observe as follows: These worlds initially cling to a self that is not the aggregates as 'I.' After that, they grasp as 'mine' what should not be grasped as 'I.' From 'I' and 'mine,' afflictions such as attachment and aversion arise, and from that, it transforms into karma, etc. Under the control of karma and afflictions, they are born in various birth places of samsara, experiencing various sufferings such as birth and death. Thus, this world is tightly bound by the ropes of karma and afflictions, moved and entered by the wheelwright of consciousness, wandering from beginningless time in the depths from the peak of existence to the Avici hell of the great well of the three realms, falling effortlessly and naturally into the lower realms of the three lower realms, and needing effort to be pulled to the upper realms of the higher realms, being completely defiled by all afflictions such as ignorance, actions, etc.
Tibetan
འི་ལས་ཀྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། མིང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གནས་སྐབས་གསུམ་ཡོད་ཀྱང་འགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་བཞིན་དུ། ཐོག་མ་དང་། བར་དང་། ཐ་མ་ངོས་མི་ཟིན་པ། ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་། འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གཅོག་པར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར། ཟོ་ཆུན་གྱི་རྒྱུད་ལ་འཕྱན་པའི་གནས་སྐབས་དང་འདྲ་བ་ཞིག་ཏེ། ཀྱེ་མ་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་ལ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཕན་གཏགས་པའི་ཕ་མ་ཤ་སྟག་ཡིན་ན། འདི་དག་འདི་ལྟ་བུའི་གནས་སྐབས་ལས་ཐར་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་དུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཡིད་ལ་བྱ་སྟེ། ཇི་སྲིད་སེམས་རྒྱུད་དེའི་ངང་དུ་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དེ་ལས་བོགས་དབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་སྒོམ་པར་བྱའོ། །ཐོག་མར་རང་གི་ཕུང་པོ་ལ་འདི་ལྟར་བརྟག་སྟེ། ཅི་ཕུང་པོ་ཉིད་ལ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ཡོད་དམ་འོན་ཏེ་མེད། ཡོད་ན་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་གམ་འོན་ཏེ་ཐ་དད། དང་པོ་ལྟར་ན་ཕུང་པོ་རྣམས་མང་བའི་ཕྱིར། བདག་ཀྱང་མང་པོ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན། དེ་ལྟར་ཡང་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཐ་དད་པར་ཡོད་ན་གཟུགས་ལས་རྣམ་ཤེས་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པར་བདག་ཏུ་དམིགས་པར་འགྱུར་ན་དེ་ལྟར་ཡང་མ་དམིགས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་འདི་ལ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ཀྱི། རྣམ་པར་རྟོག་པས་བདག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །བདག་ཅི་འདྲ་བར་སེམས་ཅན་འདི་རྣམས་ཀུན་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་ན། བདག་མེད་པའི་ཕུང་པོ་ལ་བདག་དང་བདག་གིར་བཟུང་ནས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོ་མི་ཟད་པ་མྱོང་བར་གྱུར་ཏེ། ཞེས་ངེས་པར་བྱས་ནས། ཀྱེ་མ་བདག་གིས་ཐོག་མ་མེད་པའི་ཕ་མ་དྲིན་ཅན་འདི་དག་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་འཆིང་བ་དམ་པོ་འདི་ལྟ་བུ་ལས་གྲོལ་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་དུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཡིད་ལ་བྱ་སྟེ། ཇི་སྲིད་ཡིད་དེའི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་གྱི་བར་དུའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དེ་ལས་བོགས་དབྱུང་བའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཐོག་མར་འདི་ལྟར་རང་གི་ཕུང་པོ་ལ་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། བདག་མེད་པའི་ཕུང་པོ་འདི་ཉིད་རང་བཞིན་དང་བཅས་པ་ཞིག་གམ་འོན་ཏེ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཞིག དང་པོ་ལྟར་ན་ཕུང་པོ་འདི་དག་སྐྱེ་བ་དང་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་དང་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མི་འཐད་དེ། རང་བཞིན་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་བཞིན་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་ཕུང་པོ་འ
Chinese
由业所生的遍计烦恼，以及名色等产生的遍计烦恼有三种情况，但如同旋转的火轮一般，无法辨认出开始、中间和结尾。因为每天都被痛苦的痛苦和变异的痛苦所折磨，就像水桶的绳子一样摇摆不定。唉，所有这些都是从无始以来就对我施加恩惠的父母啊！如果他们能从这种状态中解脱出来该多好啊！要反复地这样想，直到心相续转变为那种状态为止。在那之后，为了从中解脱出来，要修持有法缘的慈悲。首先，要这样观察自己的蕴：这个蕴本身是否存在一个被称为“我”的东西？或者不存在？如果存在，那么与蕴是一体还是他体？如果是第一种情况，由于蕴是众多的，那么“我”也会变成众多且无常，那样也是不合理的。如果说是他体，那么就像从色蕴中分离出识一样，会执着于与蕴分离的“我”，但那样也是无法执着的。因此，这个蕴中丝毫没有被称为“我”的东西，只不过是分别念虚构的“我”而已。就像“我”一样，所有这些有情也都是如此。他们执着于无我的蕴为“我”和“我所”，从而从无始以来就遭受着无尽的轮回剧苦。如此确定之后，唉，如果我无始以来的慈亲父母能从这种执着“我”和“我所”的牢固束缚中解脱出来该多好啊！要反复地这样想，直到心与那种状态相应为止。在那之后，为了从中解脱出来，要修持无缘的慈悲。首先，要这样观察自己的蕴：这个无我的蕴本身是有自性的，还是无自性的？如果是第一种情况，那么这些蕴就不应该发生生灭等各种各样的变化，因为它们是有自性的，而自性是不可改变的。因此，蕴
English
arising from karma, and the afflictions arising from name and form, etc., there are three states of pervasive affliction, but like a revolving fire wheel, one cannot discern the beginning, middle, and end. Because each day one is afflicted by the suffering of suffering and the suffering of change, like a bucket swaying on a rope. Alas, all these are none other than the parents who have benefited me since beginningless time! How wonderful it would be if they could be liberated from such a state! One should repeatedly think in this way until the mindstream transforms into that state. After that, in order to liberate from that, one should cultivate compassion focused on the Dharma. First, one should examine one's own aggregates in this way: Is there something called "I" in the aggregates themselves, or is there not? If there is, is it one with the aggregates or separate? If it is the first case, since the aggregates are many, then the "I" would also become many and impermanent, which is not reasonable. If it exists as separate, then just as consciousness is separate from form, one would fixate on an "I" separate from the aggregates, but that is also not fixated upon. Therefore, there is not even a little something called "I" in these aggregates, but it is merely an imputation of "I" by conceptual thought. Just as the "I" is, so are all these sentient beings. They grasp at the selfless aggregates as "I" and "mine," and thus experience endless intense suffering of samsara from beginningless time. Having ascertained this, alas, how wonderful it would be if these kind parents of mine from beginningless time could be liberated from such a tight bond of grasping at "I" and "mine"! One should repeatedly think in this way until the mind is endowed with that state. After that, in order to liberate from that, one should cultivate compassion without an object of focus. First, one should examine one's own aggregates in this way: Are these selfless aggregates themselves something with inherent existence, or are they without inherent existence? If it is the first case, then these aggregates should not undergo various changes such as arising and destruction, because they have inherent existence, and inherent existence is immutable. Therefore, the aggregates