Tibetan
ནི་གཙོ་བོ་སྟེ། འདིར་ཡོན་ཏན་དག་གཙོ་བོར་འགྱུར་ཅིང་རྣམ་འགྱུར་རྣམས་རབ་ཏུ་ཞི་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་རྣམ་པར་མི་འགྱུར་བའི་གནས་སྐབས་ནི་རང་བཞིན་ནོ། །རང་བཞིན་ལས་ནི་ཆེན་པོ་སྟེ། ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློའི་རྣམ་གྲངས་སོ། །ཆེན་པོ་ལས་ནི་ང་རྒྱལ་ལོ། །དེ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། རྣམ་འགྱུར་ཅན་དང་། སྙིང་སྟོབས་ཅན་དང་། མུན་པ་ཅན་ནོ། །དང་པོ་ལས་ནི། དེ་ཙམ་ལྔ་སྟེ། གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་དག་གོ །དེ་ཙམ་ལྔ་ལས་ནི། འབྱུང་བ་ལྔ་སྟེ། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་དང་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ །ང་རྒྱལ་གཉིས་པ་ལས་ནི། ལས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་སྟེ། ངག་དང་ལག་པ་དང་རྐང་པ་དང་རྐུབ་དང་མདོམས་དང་། བློའི་དབང་པོ་ལྔ་སྟེ། མིག་དང་རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་པགས་པ་དང་། གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡིད་དེ། དེ་ལྟར་བཅུ་གཅིག་འབྱུང་ངོ་། །མུན་པ་ཅན་གྱི་ང་རྒྱལ་ནི། ང་རྒྱལ་གཉིས་ཀའི་འཇུག་པ་བྱེད་དོ། །གྲངས་ཅན་དག་གིས་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་དེའི་དབྱེ་བ་མི་འདྲ་བ་ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བདག་གི་འདོད་ལུགས་ཐ་དད་པར་གྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར། བྱེ་བྲག་པ་རྣམས་ནི། བློ་དང་། བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་། འདོད་པ་དང་། སྡང་བ་དང་། འབད་པ་དང་། ཆོས་དང་། ཆོས་མ་ཡིན་པ་དང་། འདུས་བྱས་པའི་ཤུགས་ཏེ་བདག་གི་ཡོན་ཏན་དགུར་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་ཇི་སྲིད་བདག་གི་ཡོན་ཏན་དགུ་པོ་དེ་བདག་ལ་འདུ་ཞིང་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་ལ། གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་བུའི་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་དུ་རྟོགས་ཏེ། བློ་ལ་སོགས་པ་བདག་གི་ཡོན་ཏན་རྣམས་རྩ་བ་དང་བཅས་པ་གཅོད་པ་དེའི་ཚེ་བདག་དེ་ཉིད་ཡོན་ཏན་རྣམས་དང་མི་ལྡན་པའི་ཡན་གར་བར་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཐར་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དབུ་མ་སྙིང་པོར། བློ་སོགས་བདག་གི་ཡོན་ཏན་བཅད། །དྲུངས་ནས་ཕྱུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །ཡིད་ལ་བདག་ཅེས་གནས་པ་ནི། །བྱེ་བྲག་པ་ཡི་ཐར་པར་ཤེས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །བདག་དེ་སྤོངས་སེམས་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དང་། རྟག་པ་དང་། ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་། རྣམ་སྨིན་ཟ་བ་པོ་དང་། འཁོར་བའི་གནས་སྐབས་ན་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པ་དང་། ནམ་མཁའ་ལྟར་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་མེད་པར་ཡང་སྨྲའོ། ཁ་ཅིག་ནི་བསྐུམ་པ་དང་རྐྱོང་བའི་བྱ་བ་དང་བཅས་པ་སྨྲའོ། །རིག་བྱེད་དུ་སྨྲ་བ་དག་ནི་
Chinese
是主要的。在此，功德成为主要的，并且各种变化完全寂静的缘故。那些不变化的状况是自性。自性之后是大，所谓的大是智慧的异名。大之后是我慢。那有三种，即变化者、勇敢者和黑暗者。从第一个产生五唯，即色、声、香、味、触。从五唯产生五大，即地、水、火、风、空。从第二个我慢产生五业根，即语、手、足、肛门、生殖器，以及五智根，即眼、耳、鼻、舌、皮，以及二者的自性——意，这样共产生十一种。黑暗者的我慢，是两种我慢的行境。数论师们那样承认，同样，因为对自我的差别稍有依赖，外道们的自我观点就变得不同。例如，胜论师们说，智慧、快乐、痛苦、欲望、憎恨、努力、法、非法和组合的力量是自我的九种功德。其中，只要自我的九种功德聚集并存在于自我中，就因为行善与不善之业而称为轮回。当认识到补特伽罗等的自在等是痛苦时，断除智慧等自我的功德及其根本，那时，自我本身就处于不具备功德的荒凉状态，因此称为解脱。如《中观宝鬘论》所说：断除智慧等自我的功德，从根拔除的瑜伽士，心中认为的自我，被认为是胜论师的解脱。如是说。那个自我具有无舍弃的自性，是常恒的，是作者，是异熟的受用者，在轮回的状态中具有功德，并且因为像虚空一样周遍，所以也说是无作用的。有些人说是具有收缩和伸展的作用。吠陀论者们则说：
English
is the main one. Here, virtues become primary, and because the various transformations are completely pacified. The state in which those do not change is nature. From nature comes the great one, and the so-called great one is a synonym for intelligence. From the great one comes ego. That has three aspects: the transforming one, the courageous one, and the dark one. From the first come the five tanmatras: form, sound, smell, taste, and touch. From the five tanmatras come the five elements: earth, water, fire, wind, and space. From the second ego come the five organs of action: speech, hands, feet, anus, and genitals, and the five organs of intellect: eyes, ears, nose, tongue, and skin, and the mind, which is the nature of both. Thus, eleven arise. The dark ego is the sphere of activity for both egos. Just as the Samkhyas acknowledge it, similarly, because of relying on slight differences in the self, the views of the self among the non-Buddhists become different. For example, the Vaisheshikas say that intelligence, happiness, suffering, desire, hatred, effort, dharma, non-dharma, and the force of combination are the nine qualities of the self. Among these, as long as the nine qualities of the self gather and exist in the self, it is called samsara because of performing virtuous and non-virtuous actions. When one realizes that the independence of the person, etc., is suffering, and cuts off the qualities of the self, such as intelligence, along with their root, then the self itself remains in a desolate state without qualities, and therefore it is called liberation. As it says in the Madhyamaka-hrdaya: 'The yogi who has cut off the qualities of the self, such as intelligence, and uprooted them, the self that remains in the mind, is known as the liberation of the Vaisheshikas.' Thus it is said. That self has the nature of non-abandonment, is permanent, is the agent, is the enjoyer of the ripening, has qualities in the state of samsara, and because it is pervasive like space, it is also said to be without action. Some say that it has the action of contraction and expansion. Those who speak of the Vedas say:
Tibetan
བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྣོད་ཐ་དད་པའི་ནང་གི་ནམ་མཁའ་ལྟར་བདག་གཅིག་ཉིད་ལུས་ཐ་དད་པས་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། ། གཉིས་པ་དེ་དགག་པ་ལ། བདག་གི་ངོ་བོ་དགག ཁྱད་པར་དགག ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་མིན་པར་བསྟན་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། མོ་གཤམ་བུ་ལྟར་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་ཕྱིར། །དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་བདག་ནི་ཡོད་མིན་ཞིང་། །འདི་ནི་ངར་འཛིན་རྟེན་དུའང་མི་རིགས་ལ། །འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་ཡོད་མི་འདོད། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྟག་པ་དང་ཟ་བ་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་བདག་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བུའི་བདག་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དག་གི་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་ནམ་ཡུལ་དུའང་མི་རུང་སྟེ། མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མེད་ཅིང་། ངར་འཛིན་གྱི་ཡུལ་དུ་མི་རུང་བར་མ་ཟད་ཀྱི། ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་ཡོད་པར་མི་འདོད་དེ། དེ་ལྟ་བུ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཁྱད་པར་དགག་པ་ནི། གང་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་བསྟན་བཅོས་ལས་དེའི་ཁྱད། །མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱིས་གང་བསྟན་དེ་ཀུན་ལ། །རང་གྲགས་མ་སྐྱེས་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གནོད་པ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཁྱད་ཀུན་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་གི་ཕྱིར་གྲངས་ཅན་པ་དང་བྱེ་བྲག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་དེ་དང་དེ་ལས་བདག་དེའི་ཁྱད་པར་རྟག་པ་དང་ཟ་བ་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་བསྟན་པ་དེ་ཀུན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་ཞེས་རང་ལ་གྲགས་པའི་མ་སྐྱེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གནོད་པ་དེའི་ཕྱིར། བདག་གི་ཁྱད་པར་ཀུན་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་བདག་ནི་རྟག་པ་དང་། ཟ་བ་པོ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་ཞེས་པའོ། །དེ་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་བདག་མེད་དེ། །ཕུང་པོ་མ་གཏོགས་དེ་འཛིན་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་རྟག་པ་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བདག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡོད་ན་གཟུགས་ལས་རྣམ་ཤེས་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པར་འཛིན་པར་འགྱུར་ན། ཕུང་པོ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་རྟག་པ་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བདག་དེ་འཛིན་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་མིན་པར་བསྟན་པ། ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་བདག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། འཇིག་རྟེན་ངར་འཛིན་བློ་ཡི་རྟེན་དུ་ཡང་། །མི་འདོད་དེ་རིག་མིན་པའང་བདག་ལྟའི་ཕྱིར། །རྟག་
Chinese
就像瓶子等不同容器中的虚空一样，有人说，存在一个唯一的“我”，由于身体的不同而呈现多样性。第二，驳斥这一点，包括：驳斥“我”的自性，驳斥“我”的特性，以及揭示“我”不是我执的所依。首先：因为如同石女之子一样，与生无关。因此，那样的“我”是不存在的。这也不应成为我执的所依。也不希望它在世俗中存在。如前所述，那样的常恒和享受者等的“我”是不存在的，因为与生无关，就像石女的儿子一样。因此，这样的“我”不应成为世间众生我执的所依或对象，因为它没有产生。这个“我”不仅在胜义中不存在，不应成为我执的对象，而且也不希望它在世俗中存在，因为它没有被观察到。第二，驳斥特性：因为论典与论典之间存在差异，外道所宣称的一切，都被自宗承认的未生之理所破斥。因此，那些特性也都不存在。因为数论派和胜论派等论典中，所宣称的“我”的常恒和享受者等特性都不存在，因为它们没有产生。就像石女的儿子一样，被自宗承认的未生之理所破斥。因此，“我”的所有特性也都不存在。总之，“我”不是常恒的，也不是享受者等，因为它没有产生，就像石女的儿子一样。因此，没有独立于五蕴的“我”，因为除了五蕴之外，无法成立对“我”的执着。因为是这样的缘故，所以没有独立于五蕴的，被常恒等所区分的“我”存在。如果存在，那么就像识蕴不同于色蕴一样，它应该能被执着为不同于五蕴。然而，除了五蕴之外，无法成立对被常恒等所区分的“我”的执着。第三，揭示不是我执的所依：不仅没有独立于五蕴的“我”存在，而且，也不希望它成为世间我执之心的所依，因为非为明智者也视为“我”之故。
English
Just as the space within different containers like pots, some say that there is a single "I" that appears diverse due to different bodies. Second, to refute this, including: refuting the nature of the "I," refuting the characteristics of the "I," and revealing that the "I" is not the basis of self-grasping. First: Because it is separate from birth, like the child of a barren woman. Therefore, such an "I" does not exist. This should not be the basis of self-grasping either. Nor is it desired to exist in the conventional sense. As mentioned before, such a permanent and enjoyer-like "I" does not exist, because it is separate from birth, like the son of a barren woman. Therefore, such an "I" should not be the basis or object of self-grasping for worldly beings, because it has not arisen. This "I" not only does not exist in the ultimate sense and should not be the object of self-grasping, but it is also not desired to exist in the conventional sense, because it has not been observed. Second, refuting the characteristics: Because there are differences between treatises, whatever is asserted by the non-Buddhists is refuted by the reason of non-arising, which is accepted by our own school. Therefore, those characteristics do not exist either. Because in the treatises of the Samkhya and Vaisheshika schools, etc., the characteristics of the "I" such as permanence and being an enjoyer, etc., that are asserted do not exist, because they have not arisen. Like the son of a barren woman, refuted by the reason of non-arising, which is accepted by our own school. Therefore, all the characteristics of the "I" do not exist either. In short, the "I" is not permanent, nor is it an enjoyer, etc., because it has not arisen, like the son of a barren woman. Therefore, there is no "I" separate from the five aggregates, because apart from the five aggregates, the grasping of "I" cannot be established. Because it is so, therefore there is no "I" that is separate from the five aggregates and distinguished by permanence, etc. If it existed, then just as consciousness is different from form, it should be able to be grasped as different from the five aggregates. However, apart from the five aggregates, the grasping of the "I" distinguished by permanence, etc., cannot be established. Third, revealing that it is not the basis of self-grasping: Not only does the "I" not exist separate from the five aggregates, but it is also not desired to be the basis of worldly self-grasping mind, because even those who are not wise regard it as "I."